Wyrok z 6 października 2025, sygn. I ACa 277/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 6 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Sławomir Jamróg

Protokolant: Madelaine Touahri

po rozpoznaniu w dniu 23 września 2025r. w Krakowie na rozprawie

sprawy z powództwa (...) Spółki z o.o. w K.

przeciwko Skarbowi Państwa-Prezydentowi Miasta K.

o ustalenie wysokości opłaty rocznej

na skutek apelacji strony powodowej

od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 9 września 2022 r. sygn. akt I C 237/20 i na skutek zażalenia strony pozwanej od zawartego w punkcie IV. tego wyroku postanowienia o kosztach procesu

1. prostuje oczywiste omyłki w zaskarżonym orzeczeniu poprzez oznaczenie przedmiotu sprawy jako : „o ustalenie wysokości opłaty rocznej” w miejsce : „o zapłatę” oraz poprzez dodanie w punkcie I. tenoru tego wyroku zwrotu :” a od dnia 1 stycznia 2022r. w kwocie 53.322,84 zł ( pięćdziesiąt trzy tysiące trzysta dwadzieścia dwa złote osiemdziesiąt cztery grosze);

2. zmienia zaskarżony wyrok w punkcie I. i II. poprzez obniżenie kwoty opłaty rocznej należnej od 1 stycznia 2021r. z 53.322,84 zł do kwoty 39.692,70zł zł (trzydzieści dziewięć tysięcy sześćset dziewięćdziesiąt dwa złote siedemdziesiąt groszy);

3. oddala apelację w pozostałej części;

4. oddala zażalenie;

5. zasądza od strony powodowej na rzecz Skarbu Państwa-Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, tytułem kosztów postępowania odwoławczego, kwotę 2.250 zł (dwa tysiące dwieście pięćdziesiąt złotych), z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.

Sygn. akt I ACa 277/23 , I ACz 67/23

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 9 września 2022 r., sygn. akt C 237/20 Sąd Okręgowy w Kielcach ustalił zaktualizowaną opłatę roczną z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej zabudowanej położonej w K. przy ulicy (...)i (...) składającej się z działek ewidencyjnych oznaczonych numerami (...)m( aktualnie podzielona na działki numer (...), (...) i (...), (...), (...). (...), (...) i (...) o łącznej powierzchni 0,9189 ha dla których Sąd Rejonowy w K. Wydział VI Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą numer (...) w wysokości od dnia 1 stycznia 2020 roku w kwocie 26.062,70 i od dnia 1 stycznia 2021 roku w kwocie 53.322,84 (pkt I , oddalił powództwo w pozostałej części (pkt II), nakazał pobrać od (...) Spółka z o.o. w K. na rzecz Skarbu Państwa ( Sąd Okręgowy w Kielcach) kwotę 1361 złotych tytułem nieuiszczonych kosztów sądowych (pkt III) i zniósł koszty procesu między stronami.

Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny: Nieruchomość położona w K., przy ul. (...) i (...) o łącznej powierzchni 0,9189 ha, oznaczona w ewidencji gruntów obr. (...) jako działki nr: (...) (aktualnie podzielona na trzy działki ewidencyjne o nr (...),(...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) stanowi własność Skarbu Państwa i pozostaje w użytkowaniu wieczystym (...) sp. z o.o. Dla przedmiotowej nieruchomości Sąd Rejonowy w K. VI Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą (...).

Wartość nieruchomości, stanowiąca podstawę ustalenia wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego została przez Skarb Państwa – Prezydenta Miasta K. ustalona zgodnie z operatem szacunkowym z określenia wartości rynkowej nieruchomości gruntowych sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego A. O. w październiku 2017 r. a następnie zaktualizowanym w maju 2019 r.

Prezydent Miasta K., reprezentujący Skarb Państwa pismem z dnia 13 września 2019 r. znak: (...) wypowiedział wysokość dotychczasowej opłaty rocznej w kwocie 13 031,35 zł (obowiązującej od 2008 r.), z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości gruntowej, położonej w K., przy ul. (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) o łącznej powierzchni 1,3664 ha i ustalił nowe wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego powyższego gruntu w wysokości:

1. 26 062,70 zł obowiązującej od 1 stycznia 2020 r.,

2. 68 033.17 zł obowiązującej od 1 stycznia 2021r.,

3. 110 003,63 zł obowiązującej od 1 stycznia 2022 r.

Wypowiedzenie dotychczasowej opłaty zostało doręczone powodowi w dniu 18 września 2019 r.

Następnie użytkownik wieczysty (...) sp. z o.o. za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o ustalenie, że aktualizacja opłaty za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona. W uzasadnieniu wskazał, że nie jest już właścicielem działek wskazanych w wypowiedzeniu tj. działek nr (...)i (...), które zostały zbyte na rzecz (...) sp. z o.o. w dniu 28 sierpnia 2019 r.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzeczeniem z dnia 30 grudnia 2019 r. znak: (...) (...) na podstawie art. 78 ust. 1 i 2 w zw. z art. 79 ust. 3 z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomości stwierdziło, że aktualizacja opłaty rocznej z tytułu wieczystego użytkowania gruntu jest nieuzasadniona. Odpis tegoż orzeczenia Prezydent Miasta K. otrzymał w dniu 2 stycznia 2020 r.

Kolejnym pismem z dnia 21 października 2019 r., znak: (...) Skarb Państwa- Prezydent Miasta K. wypowiedział użytkownikowi wieczystemu (...) sp. z o.o. wysokość obowiązującej dotychczas opłaty rocznej w kwocie 8763,54 zł, z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej stanowiącej własność Skarbu Państwa , położonej w K., przy ul. (...)i (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr (...), (...), (...), (...), (...), (...) o łącznej powierzchni 0,9189 ha i zaproponował nowe wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego powyższego gruntu w wysokości:

1. 17 527,08 zł obowiązującej od 1 stycznia 2020 r.,

2. 45 752,10 zł obowiązującej od 1 stycznia 2021r.,

3. 73 977,12 zł obowiązującej od 1 stycznia 2022 r.

Wypowiedzenie opłaty zostało doręczone powodowi w dniu 23 października 2019 r.

Także na to wypowiedzenie użytkownik wieczysty za pośrednictwem Prezydenta Miasta K. złożył w dniu 19 listopada 2019 r. do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. wniosek o ustalenie, iż aktualizacja opłaty rocznej jest nieuzasadniona.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. orzeczeniem z dnia 30 grudnia 2019 r. znak: (...) (...) na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postepowania administracyjnego w zw. z art. 78 i art. 79 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami umorzyło postępowanie w sprawie aktualizacji opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, stanowiącej własność Skarbu Państwa, położonej w K., przy ul. (...)i (...), oznaczonej w ewidencji gruntów jako działki nr (...), (...), (...), (...), (...), (...) o łącznej powierzchni 0,9189 ha, dokonana przez Skarb Państwa – Prezydenta Miasta K., wykonującego zadania z zakresu administracji rządowej, pismem z dnia 21 października 2019 r. znak (...). (...) (...)

Odpis tegoż orzeczenia Prezydent Miasta K. otrzymał w dniu 2 stycznia 2020 r.

Wartość rynkowa przedmiotowej nieruchomości znajdującej się w użytkowaniu wieczystym powoda na dzień wypowiedzenia dotychczasowej opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego wynosi 1 777 428 zł.

Przy tym stanie faktycznym , Sąd pierwszej instancji, odwołując się do art. 238 k.c. oraz art. 71 ust. 1 i 77 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami (tekst jedn. – Dz. U. z 2021 r. poz. 1899, z późn. zm tj. w brzmieniu obowiązującym na datę wypowiedzenia wysokości dotychczasowej opłaty roczne, dalej u.g.n.), wskazał, że wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej, z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a, podlega aktualizacji nie częściej niż raz na 3 lata, jeżeli wartość tej nieruchomości ulegnie zmianie. Przedmiotem postępowania aktualizacyjnego był wzrost wysokości opłaty ze względu na wzrost wartości nieruchomości, który został ustalony na podstawie operatu szacunkowego sporządzonego na zlecenie Prezydenta Miasta K.. Nie była natomiast kwestionowana stawka tj 3%. Operat sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego A. O. w październiku 2017 r. , ale następnie zaktualizowany w maju 2019 r. stanowił podstawę wypowiedzenia przez Skarb Państwa- Prezydenta Miasta K. , który -biorąc pod uwagę ustaloną wartość nieruchomości gruntowej na kwotę 3 849,00 zł- przyjął nową opłatę roczną, wypowiadając tym samym dotychczasowe warunki. Orzeczenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 30 grudnia 2019 r. znak: (...) (...), stwierdzające iż aktualizacja opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego jest nieuzasadniona , wskazuje, iż opłata została ona ustalona na nieaktualnych danych, bowiem wartość nieruchomości określona operatem była ważna jedynie do 31 października 2019 r. Złożenie jednak sprzeciwu od orzeczenia Kolegium skutkowało utratą mocy orzeczenia Samorządowego Kolegium Odwoławczego i przekazaniem pierwotnego wniosku i akt sprawy do rozpoznania sądowi powszechnemu. Sprzeciw od orzeczenia SKO, rozstrzygającego spory o wysokość opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, nie jest środkiem odwoławczym, lecz żądaniem przekazania sprawy na drogę recesu cywilnego. Wniesienie sprzeciwu wywołuje dwojakiego rodzaju skutki prawne; skutek materialnoprawny polega na utracie mocy wiążącej przez orzeczenie kolegium, nawet wówczas – jak wskazano powyżej – gdy sprzeciw był zgłoszony tylko co do części orzeczenia, oraz skutek procesowy w postaci przeniesienia sprawy do sądu powszechnego właściwego ze względu na miejsce położenia nieruchomości.

Sąd uznał, że jeżeli wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości zaoferowanej w wypowiedzeniu jest uzasadniona, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, to z uwagi na konstytutywny charakter orzeczenia, ustalić odpowiednią wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego nieruchomości i co najwyżej ustalić sposób uiszczenia tej opłaty z uwzględnieniem treści art. 77 ust. 2a, jeśli zachodziły ku temu przesłanki.

Zdaniem Sądu Okręgowego nowa wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowego gruntu wynosi zgodnie z opinią biegłej Z. P. 53 322,84 zł (1 777,428 zł wartość gruntu x 3% = 53 322,84 zł). Dotychczasowa opłata z tytułu użytkowania wieczystego, którą uiszczał powód wynosiła 13 031,35 zł. Ponieważ , w myśl przepisu art. 77 ust. 2a u.g.n w przypadku gdy zaktualizowana wysokość opłaty rocznej przewyższa co najmniej dwukrotnie wysokość dotychczasowej opłaty rocznej, użytkownik wieczysty wnosi opłatę roczną w wysokości odpowiadającej dwukrotności dotychczasowej opłaty rocznej. W wyroku zatem ustalono, iż w 2020 r. opłata roczna będzie w wysokości odpowiadającej dwukrotności dotychczasowej opłaty , czyli w wysokości 26 062,70 zł (2 x 13 031,35 zł). Pozostałą kwotę ponad dwukrotność dotychczasowej opłaty ( nadwyżka ) rozkłada się na dwie równe części, które powiększają opłatę roczną w następnych dwóch latach. Opłata roczna w trzecim roku od aktualizacji jest równa kwocie wynikającej z tej aktualizacji. Ponieważ powód domagał się ustalenia, że aktualizacja opłaty za użytkowanie wieczyste jest nieuzasadniona , zaś powinna obowiązywać opłata za użytkowanie wieczyste w dotychczasowej wysokości (pismo z dnia 20.07.2020 r. k. 119), powództwo w pozostałym zakresie należało oddalić.

Orzeczenie w pkt III wyroku oparto o przepisy art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zw. z art. 100 kpc. Pozwany wygrał sprawę w ok. 65 % (53 322,84 zł :165 005,45 zł), zatem powód w ok. 35%. Koszty biegłej Z. P. w niniejszej sprawie to kwota 2094 zł, z tego 65 % to 1361 zł, co obciąża powoda, a które to kwoty należało pobrać na rzecz Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Kielcach).

Orzeczenie o kosztach procesu zapadło w oparciu o przepis art. 100 k.p.c.

Apelację od tego wyroku wniosła strona powodowa, zaskarżając orzeczenie w całości (k 279), zarzucając: naruszenie prawa procesowego a to:

- art. 217§3k.p.c. w zw. z art. 11 ust. 1 pkt I ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o zmianie ustawy — Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2019 r., poz. 1469 ze zm.,

- art. 278 §1 k..p.c, 227 k..p.c, w zw. z art. 235. ² pkt 1-6 kpc oraz art. 240§1 k.p.c.. co miało wpływ na treść orzeczenia - poprzez jego błędne zastosowanie w sytuacji kiedy opinia dotychczasowego biegłego jest niejasna, wewnętrznie sprzeczna i merytorycznie błędna jako taka nie może stanowić podstawy wyrokowania w niniejszej sprawie, a Sąd pomimo pierwotnie słusznej decyzji o powołaniu innego biegłego - ostatecznie zdecydował odmiennie,

- art. 233 §1 k.p.c., co miało wpływ na treść orzeczenia w zw. z art. 151ust.1. u.g.n.,, poprzez dowolną a nie swobodną ocenę dowodu - postaci opinii biegłej z zakresu szacowania wartości nieruchomości i uznanie, iż opinia ta jest wyczerpująca i jasna, a zarzuty strony powodowej, kierowane pod adresem opinii zostały przez biegłą, w ocenie Sądu, w wystarczający sposób wyjaśnione w opinii uzupełniającej, podczas gdy biegła błędnie dobrała nieruchomości podobne do wycenianej, a przede wszystkim wadliwie interpretowała pojęcie sytuacji przymusowej w stosunku do nieruchomości porównawczych o ppkt. 4 i 6 w opinii pisemnej położonej przy ul. (...),

Strona pozwana wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i ustalenie, iż Powoda winna obowiązywać opłata za użytkowanie wieczyste w dotychczasowej wysokości oraz o zasadzenie od Pozwanego na rzecz Powoda kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego za obydwie instancje wedle norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Strona pozwana podtrzymała zarzuty do opinii wskazując, że iż biegła błędnie interpretuje pojęcie przymusowej sytuacji z art. 151. 1. Ustawy gospodarce nieruchomościami, w której była spółka (...) w trakcie nabycia nieruchomości numerze porządkowym numer (...) i(...) w opinii pisemnej. Biegła jak chodzi nieruchomości podobne niezasadnie dobrała nieruchomości o numerach porządkowych nr (...), (...) wedle tabeli na stronie 19 opinii. Już w tabeli na stronie 15 - transakcji powyżej 300 zł/m2 było tylko 6. Jednak szczegółowa analiza nieruchomości przyjętych jako podobne wskazuje, iż transakcje te nie są reprezentatywne dla wyceny nieruchomości będącej przedmiotem wycen sprawie niniejszej. Spółka (...) bez zakupu wskazanych w opinii działek mogła skończyć wielomilionowej inwestycji w związku z czym nie można przyjąć, iż tego rodzaju groźba ogromnych finansowych strat nie powodowała, iż za w/w działki znacząco przepłaciła co za tym idzie owe nieruchomości nie mogą stanowić nieruchomości porównawczych. Aktualne pozostają pozostałe zastrzeżenia składane w toku procesu.

Skarżąca wniosła o rozpoznanie odmowy przeprowadzenia dowodu z kolejnej opinii.

Strona pozwana wniosła zażalenie na postanowienie o kosztach procesu , zarzucając naruszenie art. 98,99 i 100 k.p.c. oraz art. 109 §2k.p.c.i art. 32 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pominięcie kosztów poniesionych przez stronę pozwana. Zdaniem strony pozwanej Sąd powinien zasądził od strony powodowej na rzecz Prokuratorii kwotę 3510 zł , które wynikają ze stosunkowego rozliczenia kosztów procesu . Według pozwanej powód przegrał w 65%, Wobec tego wniosła o zmianę orzeczenia o kosztach i zasądzenie wskazanej kwoty na jej rzecz tytułem kosztów procesu. Wniosła tez o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego.

Obie strony wniosły o oddalenie środków odwoławczych i zasądzenie kosztów od przeciwnika.

Zdaniem pozwanej nie zachodziła podstawa do wydania kolejnej opinii, skoro opinia uzupełniająca była wyczerpująca i jasna. Niezadowolenie strony z wniosków opinii nie uzasadnia ponowienia dowodu.

Strona powodowa w odpowiedzi w odpowiedzi na zażalenie podniosła, że nie dała podstawy do wytoczenia powództwa, szczególnie w aspekcie faktu oparcia wypowiedzenia na nieaktualnej opinii.

Rozpoznając apelację Sąd drugiej instancji uznał za własne ustalenia Sądu okręgowego i zważył co następuje:

Jakkolwiek Sąd Apelacyjny nie kwestionuje, że sytuacją przymusową w rozumieniu art. 151 ust. 1 u.g.n.. może być konieczność zawarcia umowy nabycia nieruchomości według cen powyżej rynkowych dla uniknięcia większego uszczerbku np. związanego z brakiem możliwości dokończenia inwestycji , niemniej jednak w tym przypadku taka sytuacja nie została wykazana. Słusznie biegła wskazywała, że podobieństwo nieruchomości nie oznacza identyczności. Różnice w tym związane z niekorzystną konfiguracją czy poziomem infrastruktury technicznej korygowane są odpowiednim współczynnikiem. Analiza zaś 11 transakcji nie pozwalała na przyjęcie, że zakwestionowana przez stronę powodową transakcje z poz.4 6 i 11 wskazane na stronie 16 opinii wskazują na zawyżenie ceny nieruchomości. Nie jest dla Sądu Apelacyjnego decydujące, że większość transakcji przyjętych do porównania wskazywało cenę z 1 m2 w przedziale 100-150 zł za m2, w sytuacji gdy na tamtym rynku nieruchomości już w 2026 i na początku 2017r. ceny na poziomie 245zł -300 zł za m2 były typowe (k20). Fakt, ze operat rzeczoznawcy A. O. się zdezaktualizował nie oznacza, że wynikające z tego operatu .dane dotyczące cen transakcyjnych się zdezaktualizowały. Brak jest zaś podstaw do uznania, że na rynku nieruchomości znajdujących się na terenach przemysłowych doszło do załamania cen, tym bardziej, ze jak wynika z opinii uzupełniającej przedmiotowy teren to teren związany z aktywizacją gospodarczą. W tym kontekście brak jest podstaw do podzielenia zarzutów podnoszących przymusowość transakcji dokonywanej z udziałem spółki (...) PL. (...) przez Sąd Okręgowy ocena dowodów była logiczna a samo niezadowolenie strony powodowej z wniosków tej opinii nie uzasadniało dopuszczenia dowodu z kolejnej opinii (por. wyrok Sądu Najwyższego z 23 czerwca 2017 r., I CSK 627/16).

Strona pozwana wykazała więc, że nastąpił wzrost cen nieruchomości o jakim mowa w art. 77 ust. 1 u.g.n. uzasadniający wypowiedzenie opłaty rocznej, ale nie w takim rozmiarze w jakim wskazano w wypowiedzeniu z dnia 13 września 2019 i w wypowiedzeniu z dnia 21 października 2019r. Uzasadniało to orzeczenie o ustaleniu w oparciu o art. 79 ust. 8 w zw. z art. 79 ust. 3 i 5 u.g.n. nowej wysokości opłaty rocznej obowiązującej, począwszy od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wypowiedziano wysokość dotychczasowej opłaty a więc począwszy od 1 stycznia 2020r. Zasadnie Sąd Okręgowy wskazywał, że opłata roczna powinna wynosić 53.322,84 zł i jednocześnie słusznie wskazywał z powołaniem na art. 77 ust. 2 lit. a, że opłata roczna w trzecim roku od aktualizacji jest równa kwocie wynikającej z tej aktualizacji. Na skutek oczywistej niedokładności nie wskazano w wyroku opłaty za 2022r., która powinna wynosić 53.322,84 zł, co wymagało sprostowania w oparciu o art. 350§1i3 k.p.c. Nie podnoszono przy tym okoliczności wskazujących na bezprzedmiotowość ustalenia opłaty za 2022r. Natomiast kwota opłaty za 2021r była zawyżona pomimo, że prawidłowo wskazano, że w przypadku gdy zaktualizowana wysokość opłaty rocznej przewyższa co najmniej dwukrotnie wysokość dotychczasowej opłaty rocznej, użytkownik wieczysty wnosi opłatę roczną w wysokości odpowiadającej dwukrotności dotychczasowej opłaty rocznej. Pozostałą kwotę ponad dwukrotność dotychczasowej opłaty (nadwyżka) rozkłada się na dwie równe części, które powiększają opłatę roczną w następnych dwóch latach. Tym samym nadwyżka 27.260,15 zł (wynikająca z różnicy 53.322,85zł- 26.062,70zł) podzielona na pół daje 13.630,07 zł. O tę kwotę powiększa się opłatę za 2020 co daje opłatę za 2021r w wysokości 39.692,70zł (26.062,70zł + 13.530,07 zł). Z tych przyczyn zmieniono zaskarżony wyrok w oparciu o art. 386§1 k.p.c. Wskazanie kwoty 40.281,49zł wynikało z omyłki rachunkowej co wymagała sprostowania wyroku Sadu drugiej instancji. Takiego sprostowania wymagało omyłkowe wskazanie dotyczące oddalenia powództwa, które nie mieściło się w ramach korzystnej dla strony powodowej zmiany obniżającej kwotę opłaty za 2021r. (strona pozwana wyroku I instancji nie skarżyła).

Dalej idącą apelację oddalono na podstawie art. 385 k.p.c. Obniżenie kwoty opłaty za 2021r. nie dawało podstaw do modyfikacji rozstrzygnięcia o kosztach procesu.

Sąd Okręgowy zasadnie oparł rozstrzygnięcie na art. 100 k.p.c. Zażalenie strony pozwanej nie jest zasadne. Strona pozwana dała powód do wytoczenia powództwa . Niezależnie od wysokości ostatecznie wyliczonej kwoty istniała konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, w sytuacji gdy strona pozwana, w sposób wadliwy, wypowiedziała wysokość opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego. Sąd Apelacyjny nie ma kompetencji do oceny prawidłowości działań Samorządowego Kolegium Odwoławczego jednakże na tamtym etapie nie doszło do uznania prawidłowości wypowiedzenia. Także więc na etapie postępowania przed samorządowym kolegium nie wykazano prawidłowości wypowiedzenia. Niezależnie więc od wysokości kwot poniesionych w toku procesu prawidłowo zniesiono koszty procesu między stronami. Utrwalone jest bowiem w orzecznictwie stanowisko, że to nie arytmetyczny wynik jest decydujący lecz o zastosowaniu metody wymienionej w art. 100 k.p.c. powinny decydować zasady słuszności (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 października 2012 r. I CZ 91/12). Tych zaś Sąd Okręgowy nie naruszył.

Wobec powyższego Sad Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. w zw. z art. 397§ 3 k.p.c. oddalił zażalenie jako niezasadne.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98§1, §11 k.p.c.,99k.p. i art. 100 k.p.c. i art. 391§1 k.p.c. przy zastosowaniu §2 pkt 3 i pkt 5 a także §0 ust. 1 pkt 2 i odpowiednio §10 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2023.1964 t.j.) i przy uwzględnieniu , że powód w zasadzie jest przegrywającym w postępowaniu apelacyjnym a strona pozwana jest przegrywającą w postępowaniu zażaleniowym.