Wyrok z 29 października 2025, sygn. I ACa 413/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (4)
Sygn. akt I ACa 413/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 29 października 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek
Sędziowie: SSA Rafał Dzyr
SSO del. Wiesław Grajdura
Protokolant: Katarzyna Kluz
po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa A. P. (1)
przeciwko Syndykowi masy upadłości (...) Bank S.A. z siedziba w W. - w upadłości
o ustalenie
na skutek apelacji powódki
od wyroku częściowego Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 25 września 2024 r. sygn. akt I C 524/21
1. zmienia zaskarżony wyrok nadając mu treść:
„ustala, że umowa kredytu hipotecznego nr (...) (...) zawarta w dniu 14 marca 2007 r. pomiędzy powódką A. P. (1) i poprzednikiem prawnym strony pozwanej (...) Bank S.A. z siedzibą w W. jest nieważna „ ;
2. zasądza od strony pozwanej Syndyka masy upadłości (...) Bank S.A. z siedzibą w W. – w upadłości na rzecz powódki A. P. (1) kwotę 9100 zł (dziewięć tysięcy sto złotych) z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty , tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.
Sygn. akt : I ACa 413/25
UZASADNIENIE
Na wstępie należy wskazać , iż zgodnie z treścią art. 327 1 §2 kpc w zw. z art. 391 §1kpc., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.
Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej roszczenia niepieniężnego powódki o ustalenie.
Oto bowiem w trakcie postępowania rozpoznawczego, Sąd ogłosił upadłość strony pozwanej (...) Bank S.A. z siedzibą w W.. To spowodowało , iż Sąd I instancji zawiesił postępowanie, a następnie podjął je tylko w zakresie tego właśnie roszczenia i w dalszym ciągu było ono prowadzone z udziałem syndyka masy upadłości banku - kredytodawcy , który został wezwany do udziału w sprawie.
W konsekwencji, zaskarżony przez powódkę wyrok miał charakter wyroku częściowego.
Uznając za nieuzasadnione stanowisko A. P. (1), domagającej się ustalenia , iż zawierająca w części postanowienia abuzywne umowa kredytu hipotecznego nr (...) (...), zawarta przez nią pomiędzy z poprzednikiem prawnym upadłego banku (...) S.A. z siedzibą w W. z dnia 14 marca 2007r. jest , z tego powodu nieważna i podzielając stanowisko strony przeciwnej , która w swoim stanowisku wskazywała na powody dla których to żądanie jest nieuzasadnione, Sąd Okręgowy w Krakowie , wyrokiem częściowym wydanym w dniu 25 września 2024r w sprawie o sygnaturze I C 524/21, powództwo o ustalenie , oddalił .
Sąd I instancji ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia :
W dniu 12 lutego 2007r. powódka złożyła wniosek o udzielenie kredytu hipotecznego w wysokości 680.000 zł na dowolny cel, indeksowanego do waluty szwajcarskiej , z okresem spłaty wynoszącym 360 miesięcy, spłacanego w równych ratach kapitałowo-odsetkowych. Zaznaczyła w nim możliwość zabezpieczenia kredytu poprzez ustanowienie hipoteki na nieruchomości innej iż kredytowana.
W dniu 6 marca 2007r. podpisała oświadczenie o ryzyku walutowym, w którym potwierdziła, iż pracownik banku przedstawił jej ofertę kredytu hipotecznego w złotych polskich oraz że dokonała wyboru kredytu indeksowanego kursem waluty obcej, będąc uprzednio poinformowana o ryzykach związanych z zaciągnięciem takiego kredytu Wskazała , iż że jest świadoma faktu, że w przypadku takiego kredytu , ponosi ryzyko kursowe, co oznacza, że zarówno rata kredytu, jak i wysokość zadłużenia , przeliczona na złote na dany dzień , podlega ciągłym wahaniom, w zależności od aktualnego kursu waluty, jak i tego, że koszty obsługi kredytu mogą ostatecznie okazać się znacząco wyższe od wcześniej założonych.
Potwierdziła również , iż zapoznała się z pojęciem ryzyka walutowego oraz z modelowymi symulacjami wariantów spłat kredytu dla różnych poziomów kursów walut i/lub stopy procentowej.
W dniu 14 marca 2007r. A. P. (1) zawarła z poprzednikiem prawnym obecnie upadłego (...) Bank S.A. w W. umowę kredytu hipotecznego nr (...) (...).
Zgodnie z nią bank udzielił jej kredytu w kwocie 680.000 zł. indeksowanego kursem franka szwajcarskiego , na warunkach określonych w umowie kredytu i regulaminie (§ 2 ust. 1 umowy ).
Kredyt był przeznaczony na dowolny cel (§ 2 ust. 2). Okres kredytowania wynosił 360 miesięcy (§ 2 ust. 3).
Miał być uruchomiony bezgotówkowo w jednej transzy. Dla jego obsługi został otwarty odrębny rachunek (§ 3 ust. 1 i ust. 2).
Wypłata kapitału nastąpiła w złotówkach, przy jednoczesnym przeliczeniu w dniu wypłaty na walutę wskazaną w umowie, zgodnie z kursem kupna dewiz obowiązującym u kredytodawcy w dniu uruchomienia kapitału (§ 3 ust. 8).
Spłata kredytu miała następować w 360 równych miesięcznych ratach, zgodnie z harmonogramem spłat, w złotych , na założony przez bank zgodnie z umową rachunek, przy czym metodę i termin ustalania kursu wymiany walut (na podstawie którego wyliczane są raty spłaty i bieżące saldo zadłużenia) oraz warunki aktualizacji harmonogramu spłat, określał Regulamin (§ 4 ust. 1, ust. 2 i ust. 4).
Oprocentowanie kredytu strony ustaliły jako zmienne, które na dzień zawarcia umowy wynosiło 8,75 % w skali roku, na które składać się miała obowiązująca stawka referencyjna 3M LIBOR dla franka szwajcarskiego i stała marża banku (§5 ust. 1).
Zgodnie z Regulaminem kredytowania hipotecznego (...) Bank S.A. w W. , przez Tabelę Kursów należało rozumieć Tabele Kursów kupna/sprzedaży walut (...) Bank S.A. obowiązującą o godz. 9.30 w dniu, w którym następuje operacja finansowa (§ 2 Definicje lit. m).
W Regulaminie zawarto też postanowienia dotyczące spłaty kredytu wskazując m. in., że w przypadku kredytu indeksowanego kursem waluty obcej , harmonogram spłat kredytu jest wyrażony w walucie kredytu. Kwota raty spłaty obliczana jest wg. kursu sprzedaży dewiz obowiązującego w banku na podstawie obowiązującej w nim Tabeli Kursów z dnia spłaty (§ 11 ust. 7)
Poprzednik prawny pozwanej wypłacił powódce kwotę kredytu w sposób opisany w umowie i zgodnie z dyspozycją kredytobiorczyni .
Z dalszej części ustaleń wynika , iż :
strony umowy w dniu 22 grudnia 2009r. podpisały do niej aneks na podstawie którego zmieniono rodzaj kredytu z indeksowanego do waluty CHF na kredyt walutowy, w walucie CHF, zachowując saldo kredytu ustalone na dzień sporządzenia aneksu , określone w ust. 2 (293.266,68 CHF) Spłata wszelkich zobowiązań z tytułu umowy dokonywana miała być w walucie szwajcarskiej , z rachunku kredytu o nr (...) (§ 1 ust. 5 aneksu).
Aneksem kolejnym z dnia 20 grudnia 2012r. w oparciu o który , w celu ewidencjonowania spłaty kredytu, otwarto rachunek złotowy nr (...) oraz rachunek w walucie indeksacyjnej CHF nr (...) i postanowiono , że spłata wszelkich zobowiązań wynikających umowy , dokonywana będzie przez kredytobiorczynię w złotych polskich . Wysokość zobowiązania w polskiej walucie miała być ustalana jako równowartość wymaganej raty kredytu z aktualnego harmonogramu spłat wyrażonej w we franku , po jej przeliczeniu na złote wg. średniego kursu NBP z godziny 12.00 z dnia wymagalności raty (§ 1 ust. 2)
Ponadto Sąd ustalił , iż :
w okresie od 7 października 2009r. do 26 sierpnia 2019r. powódka zwrócił bankowi kwotę 775.596,69 zł oraz 115.481,35 franka szwajcarskiego.
A. P. (1) utrzymuje się z wynajmu mieszkania, położonego przy Pl. (...) w K..Wynajmuje je od lipca 2022 r. Posiada także dwa mieszkania przy Pl. (...) w K., jedno jest 16 m 2,a drugie 32 m 2. To mniejsze z nich wynajmuje od lipca 2022r., a większe od listopada 2022r.
Jest współwłaścicielom w udziale ½ jeszcze jednej nieruchomości przy Pl. (...) w tym samym mieście. Jest to duży lokal, o powierzchni 200 m 2, a drugim jego współwłaścicielem jest były mąż A. P. (2). Lokal także jest wynajmowany. Dysponuje ponadto działką rolną w R..
Z opisanego wynajmu lokali, otrzymuje miesięcznie sumę około 15 tys. zł. Kredyt o który toczy się rozstrzygany spór, został zaciągnięty na zakup nieruchomości i budowę domu w Tunezji
Powódka przy zawarciu umowy kredytu korzystała z pomocy pośrednika z firmy (...). Wybrała bank – kredytodawcę - dlatego , iż pośrednik tak jej doradził, podobnie jak wybór rodzaju kredytu jako bardziej opłacalnego od złotowego.
Przed podpisaniem umowy przeczytała umowę. Nie przedstawiono jej symulacji, co się stanie saldem zadłużenia i ratą kredytową, jeżeli dojdzie do wzrostu kursu franka szwajcarskiego wobec złotówki.
Sąd ustalił jeszcze , że:
pismem z dnia 29 lipca 2019r. A. P. (1) złożyła reklamację wobec banku i wezwała go do zapłaty kwoty 275.100 zł tytułem nienależnego świadczenia, powołując się na nieważność umowy kredytu.
W dniu 18 września 2019r. złożyła do Sądu Rejonowego dla W.wniosek o zawezwanie strony pozwanej do próby ugodowej. W dniu 16 grudnia 2019r. odbyło się posiedzenie sądowe, jednak do zawarcia ugody nie doszło.
Ocenę prawną roszczenia ustalającego , które uznał za nieuzasadnione , Sąd I instancji oparł, na ponad rzeczywistą potrzebę rozbudowanym redakcyjnie wywodzie, liczącym znacznie ponad 40 stron , którego treść przez to jest czytelna przy tym do końca wewnętrznie spójna i nie jest łatwo odszukać doniosłe dla wyrażonej oceny podstawy.
Tym nie mniej, zważywszy na wskazaną wyżej potrzebę zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego, można je podsumować w następujący sposób :
a/ w relacji umownej z bankiem kredytodawcą A. P. (1) miała status konsumenta w takim rozumieniu tego pojęcia , którym posługuje się art. 22 1 kodeksu cywilnego .
b/ potwierdzenie , że niektóre spośród postanowień umowy kredytu indeksowanego do waluty szwajcarskiej zawartej przez powódkę z poprzednikiem prawnym strony pozwanej, dla realizacji przesłanek normatywnych tejże , wymienionych w art. 385 1 § kpc, a za takie Sąd uznaje te , które składają się na mechanizm przeliczenia waluty polskiej na szwajcarską przy wypłacie kapitału kredytu i odwrotnie , przy dokonywaniu, spłaty zobowiązania przez A. P. (1) w formikę rat, nie oznacza, że cała umowa jest nieważna . Strony pozostają związane umową w pozostałym zakresie przy czym, co wynika z art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG - o ile jest to możliwe- po wyłączeniu z niej nieuczciwych warunków,
c/ sądy krajowe zobowiązane są wyłącznie do zaniechania stosowania nieuczciwego warunku umownego, aby nie wywierał on obligatoryjnych skutków wobec konsumenta, z tym że nie są uprawnione do zmiany jego treści, bowiem umowa powinna w zasadzie nadal obowiązywać, bez jakiejkolwiek zmiany innej niż ta , wynikająca z uchylenia nieuczciwych warunków, o ile jest to prawnie możliwe zgodnie z zasadami prawa wewnętrznego,
d/ nie można przy tym bezkrytycznie powoływać się na to, że stwierdzenie nieważności bądź bezskuteczności umowy w całości, stanowi swoistą sankcję nakładaną na banki. Po pierwsze sankcja powinna być proporcjonalna do zakresu naruszeń praw konsumenckich. Uznanie tego rodzaju umów o kredyt za nieważne bądź bezskuteczne w całości, prowadzi do znaczącego wzbogacenia konsumenta, gdyż zobowiązany będzie do zwrotu jedynie kwoty kapitału i to w wysokości nominalnej, czyli bez wynagrodzenia w postaci odsetek za korzystanie z kapitału. Zatem konsument nie poniesie więc jakiegokolwiek kosztu kredytu, w sytuacji gdy wartość nabytej nieruchomość (lokalu mieszkalnego) albo zabudowanej domem mieszkalnym za środki uzyskane z kredytu, z uwagi na ogólny trend wzrostowy na rynku nieruchomości w kontekście także upływu lat , wzrosła znacznie ponad nominalną kwotę udzielonego kredytu.
Jest to ponadto rozwiązanie sprzeczne z zasadą pacta sunt servanda i to w sytuacji , gdy umowa obowiązuje strony i jest wykonywana, jak w przypadku stron rozstrzyganego sporu, przez siedemnaście lat , przy czym do 2021r. bez kwestionowania jej postanowień przez A. P. (1) .
Dodatkowo przyjęcie koncepcji unieważnienia przedmiotowej umowy jest rozwiązaniem skrajnie niesprawiedliwym w stosunku do kredytobiorców ,, złotowych’’ i to w sytuacji kiedy od dłuższego czasu płacą oni raty kredytowe w dużo wyższej kwocie niż przy zawieraniu umowy kredytowej.
W tym kontekście Sąd I instancji zwrócił także uwagę , iż jak wynikało z ustaleń dokonanych w postępowaniu , w chwili zaciągania kredytu, powódka jako konsument, była zadowolona z rozwiązań przyjętych w umowie, akceptowała je, były one bardziej korzystne niż te stosowane w umowach kredytów złotowych , w których rata była wyższa o kilkaset złotych w skali miesiąca . Co więcej , z zeznań powódki wynikało , iż kredyt zaciągnęła na zakup działki i domu w Tunezji, traktując go jako inwestycję , mając w K. zaspokojone potrzeby mieszkaniowe,
e/ utrzymanie umowy stron jako nadal obowiązującej [ a inny wniosek byłby także nie do pogodzenia , zdaniem Sądu I instancji z zasadami współżycia społecznego ] - powodujące , iż żądanie ustalenia jej nieważności nie mogło zostać ocenione jako zasadne , prowadząc do oddalenia roszczenia niepieniężnego poddanego pod osad w sprawie, musi się jednak łączyć z wyeliminowaniem klauzul przeliczeniowych i ryzyka walutowego oraz utrzymaniu stałego kursu franka szwajcarskiego przez cały okres obowiązywania umowy kredytowej, według jego poziomu z chwili zawarcia umowy - co pozwala na przyjęcie kwoty kredytu na stałym poziomie bez względu na wahania kursowe franka szwajcarskiego do złotówki .
Jeśli więc , jak argumentował dalej , kwota kapitału kredytowego nie podlega wahaniom kursowym, to tym samym oprocentowanie musi być utrzymane na stałym poziomie przez cały czas trwania umowy, tj. na poziomie z chwili jej zawarcia. Wobec tego kwota kredytu zaciągniętego przez powódkę odpowiada kwocie która została jej wypłacona w złotówkach z tytułu kapitału , powiększonej o marżę banku za udzielenie kredytu.
Te założenia mają, zdaniem Sądu I instancji doniosłość oceny zasadności świadczenia pieniężnego powódki, w warunkach, gdy Sąd w dalszej części postępowania - po jego podjęciu - będzie o tym roszczeniu A. P. (1) rozstrzygał.
W apelacji od tego wyroku powódka , zakwestionowała go w całości.
We wniosku środka odwoławczego domagała się, w pierwszej kolejności wydania przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego , którym żądanie ustalenia nieważności umowy kredytowej zostanie uwzględnione , a strona przeciwna obciążona kosztami postępowania apelacyjnego.
Jako wniosek ewentualny B. P. sformułowała żądanie uchylenia orzeczenia Sądu I instancji i przekazania sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania.
Zważywszy na wskazaną wyżej konieczność zachowania zwięzłości wypowiedzi motywacyjnej Sądu Odwoławczego , nie będzie relacjonowana niezwykle drobiazgowa i wsparta obszernymi wywodami apelacja powódki, licząca czterdzieści trzy strony tekstu.
Sąd wskaże jedynie kluczowe zarzuty na których kredytobiorczyni oparła jej konstrukcję , tym bardziej , że jej znaczna odnosi się do zagadnień związanych bezpośrednio lub pośrednio z oceną jej roszczenia pieniężnego , które z racji ograniczenia kognicji Sądów obu instancji w tej sprawie, w ogóle nie może być przedmiotem oceny odwoławczej na obecnym etapie sporu stron.
Zasadniczym zarzutem powódki był ten , w ramach którego twierdziła , iż oddalając powództwo o ustalenie nieważności umowy kredytowej z dnia 12 marca 2007r., Sąd I instancji nie rozpoznał istoty sprawy.
Motywowała ten zarzut w szczególności tym , iż zaniechał przesądzenia odpowiedzialności (...) Bank S.A. za wprowadzenie do umowy kredytowej z nią jako konsumentem , klauzul abuzywnych .
Podnosiła , iż zarzut ten jest usprawiedliwiony także wobec tego , że w swojej ocenie prawnej - z którą A. P. (1) w zupełności się nie zgadza z przyczyn , które bardzo szczegółowo wyłożyła w motywach zarzutu i uzasadnieniu środka odwoławczego, Sąd nie wziął pod uwagę utrwalonego orzecznictwa wykładniczego TSUE dotyczącego interpretacji art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 / EWG a także , wbrew temu stanowisku orzeczniczemu, zajął nietrafne stanowisko, zgodnie z którym umowa,mimo niedozwolonego charakteru części jej postanowień , może nadal wiązać strony, a powstałe- wywołane nieskutecznością niektórych postanowień kontraktowych luki - mogą być uzupełnione rozwiązaniami , które Sąd orzekający przedstawił jako własną koncepcję prawną o charakterze interpretacyjnym.
Zdaniem skarżącej, zarzucane w ramach tego zarzutu błędy , polegały także na tym , iż Sąd I instancji zupełnie nie odniósł się ani nie poddał ocenie jej zarzutów , która na ich podstawie opierała konsekwentnie prezentowaną ocenę , iż umowa kredytowa jest od początku nieważna w całości.
Środek odwoławczy został oparty także na zarzutach :
- naruszenia prawa procesowego w sposób mający dla treści orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej istotne znaczenie , a to :
a/ art. 233 §1 kpc w zw. z art. 227kpc , jako następstwa przekroczenia granic swobodnej oceny zgromadzonych dowodów i zastąpienia jej oceną dowolną w odniesieniu do relacji powódki złożonej w charakterze strony, uznając ją za wiarygodną z jednej strony ale z drugiej ustalając, iż miała wystarczające informacje na temat rzeczywistej skali ryzyka kursowego, wynikającego z rodzaju umowy kredytowej , którą zawarła a o którym została w sposób prawidłowy i wystarczający pouczona.
Błąd ten polegał również na tym , iż Sąd nie uwzględnił , iż umowa z dnia 12 marca 2007r stanowiła wzorzec umowny stosowany przez bank, na którego treść kredytobiorczyni nie miała rzeczywistego wpływu. Zdaniem skarżącej, tylko stwierdzenie , [w okolicznościach ustalonych w postępowaniu o ile zarzucany błąd nie miałby miejsca] , iż umowa jest nieważna w całości przewracałoby zachwianą dotąd równowagę kontraktową pomiędzy stronami.
Apelująca, w ramach tego zarzutu, zakwestionowała także to , iż Sąd Okręgowy w zupełności pominął relacje świadka A. G. , który jakkolwiek uczestniczył w czynnościach związanych z zawieraniem spornej umowy kredytowej ze strony banku , nie pamiętał szczegółów zakresu informacji jakie kredytodawca przekazywał kredytobiorczyni w kluczowych kwestiach możliwości wzrostu kursu franka do złotego w czasie oraz zakresu ryzyka kursowego.
- naruszenia prawa materialnego poprzez:
1. nieprawidłowa wykładnię:
art. 385 1 §1 kc w zw. z art. 22 1 kc w następstwie nie uwzględnienia , iż kredyt został A. P. (1) udzielony na dowolny cel i sam bank traktował ją w ramach relacji umownej jako konsumentkę, w rozumieniu wskazanej normy kodeksowej, a żaden element umowy nie wskazuje aby można było jej tego statusu odmówić,
2.nieprawidłowe niezastosowanie art. 385 1 - 385 3 kc w zw. z art. 6 i art. 7 Dyrektywy 93/13/EWG,wobec nie uczynienia tych norm podstawą oceny roszczenia niepieniężnego powódki ,
3. nieuzasadnione pominiecie , w ramach oceny tego roszczenia norm art. 58 §1 i 2 kc w zw z art. 353 1 kc oraz art. 69 ust. 1 i 2 Ustawy prawo bankowe , a także art. 4 ustawy O zmianie ustawy Prawo bankowe, mimo istnienia ku temu usprawiedliwionych podstaw , które skarżąca wyłożyła szczegółowo na str. 12-16 apelacji / k. 1443- 1448 akt /
4.wadliwe zastosowanie art. 410 §2 kc w zw. z art. 405 kc., wobec nieprawidłowej wykładni tych norm i w jej następstwie uznania , iż gdyby umowa kredytowa została uznana za nieważną A. P. (1) byłaby bezpodstawnie zbogacona kosztem drugiej strony sporu.
Odpowiadając na apelację syndyk masy upadłości domagał się jej oddalenia , jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia powódki kosztami postępowania apelacyjnego.
W swoim stanowisku akcentował przede wszystkim to , iż powódka nie miała, zawierając sporna w sprawie umowę statusu konsumenta.
Syndyk domagał się zawieszenia postępowania do czasu wyczerpania trybu zgłoszenia wierzytelności pieniężnej apelującej , w ramach postępowania upadłościowego.
Sąd Apelacyjny na rozprawie w dniu 29 października 2025r wniosek ten oddalił uznając , iż w warunkach gdy aktualnie przedmiotem poddanym pod osąd w sprawie jest wyłącznie roszczenie ustalające powódki , wniosek nie jest usprawiedliwiony , szczególnie zważywszy na to w czym syndyk upatrywał do niego podstawy.
/ por. zapis dźwiękowy rozprawy z dnia 29 października 2025r.; minuty 5-15 , zapis skrócony k. 1532 v akt/.
Rozpo znając apelację Sąd Apelacyjny rozważył:
Środek odwoławczy powódki jest uzasadniony i prowadzi do zmiany objętego nim orzeczenia Sądu niższej instancji poprzez uwzględnienie w całości roszczenia ustalającego kredytobiorczyni.
Sąd jeszcze raz podkreśla , iż jego wywiedź motywacyjna będzie miała charakter zwięzły , dlatego będzie się w niej odnosił tylko do tych zarzutów skarżącej , które uznane za trafne doprowadziły do podzielenia wniosku apelacji zgłoszonego w pierwszej kolejności. Nie będzie natomiast ustosunkowywał się do wszystkich pozostałych [ poza najdalej idącym ] , które dla wyrażonej przezeń oceny nie miały znaczenia . Jest to bowiem z przyczyn teleologicznych zbędne.
Nieuzasadniony jest najdalej idący z nich zarzut nierozpoznania przez Sąd I instancji istoty sprawy.
Nierozpoznanie takie polega na wydaniu przez Sąd niższej instancji orzeczenia, które nie odnosi się do tego, co było przedmiotem roszczenia powoda w zaznaczeniu procesowym albo też na zaniechaniu zbadania materialnej podstawy żądania lub materialnych zarzutów strony przeciwnej.
Oceny realizacji tej podstawy do ewentualnego wydania przez Sąd II instancji orzeczenia kasatoryjnego , należy dokonywać na podstawie analizy żądań pozwu i przepisów prawa materialnego, stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Bez znaczenia dla niej pozostają możliwe wady postępowania , czy też takie zarzuty pozwanego , które dla przedmiotu rozstrzygnięcia były irrelewantne.
/ por . także wyrażające podobne stanowisko , powołane jedynie dla przykładu , judykaty Sądu Najwyższego z 22 kwietnia 1999r , sygn. II UKN 589/98 oraz z dnia 27 czerwca 2014 , sygn. V CZ 45/14 , powołane za zbiorem Legalis /
W świetle tych generaliów, zarzut skarżącej jest niezasadny albowiem Sąd Okręgowy orzekł o tym co było przedmiotem procesu poddanym pod osąd, na obecnym jego etapie [roszczenie ustalające A. P. (1) ]. To w czym widzi ona realizacje tego zarzutu , powinno być ewentualnie kwestionowane w ramach innych zarzutów apelacyjnych [ z której to możliwości skorzystała] ale nie jest podstawą do usprawiedliwionego twierdzenia o wadzie orzeczenia Sądu Okręgowego tej rangi , na którą powołuje się w bardzo szerokim wywodzie.
Przechodząc do weryfikacji kolejnych zarzutów i rozpoczynając ją od tych , które mają charakter procesowy , wskazać należy , iż zarzut tego rodzaju jest uzasadniony jedynie wówczas, gdy spełnione zostaną równocześnie dwa warunki.
Strona odwołująca się do niego wykaże , że rzeczywiście sposób postępowania Sądu naruszał indywidualnie oznaczoną normę [ normy ] formalne. Jednocześnie nieprawidłowości te prowadziły do następstw , które miały istotny wpływ na treść wydanego orzeczenia. Nieco inaczej kwestię tę ujmując , zarzut procesowy jest usprawiedliwiony jedynie wówczas, jeżeli zostanie dowiedzione , że gdyby nie potwierdzone błędy proceduralne Sądu niższej instancji , orzeczenie kończące spór stron miałoby inną treść.
Uwzględniwszy te generalne reguły , dodać jeszcze należy , iż uznanie zarzutu naruszenia art. 233 §1 kpc za usprawiedliwiony wymaga od strony wykazania na czym, w odniesieniu do zindywidualizowanych dowodów, polegała nieprawidłowość postępowania Sądu, w zakresie ich oceny i poczynionych na jej podstawie ustaleń.
W szczególności strona ma wykazać dlaczego obdarzenie jednych dowodów wiarygodnością czy uznanie, w odróżnieniu od innych, szczególnego ich znaczenia dla dokonanych ustaleń , nie da się pogodzić z regułami doświadczenia życiowego i[lub ] zasadami logicznego rozumowania , czy też przewidzianymi przez procedurę regułami dowodzenia.
Nie oparcie stawianego zarzutu na tych zasadach , wyklucza uznanie go za trafny , pozostając dowolną , nie doniosłą z tego punktu widzenia , polemiką z oceną i ustaleniami Sądu niższej instancji.
/ por. w tej materii , wyrażające podobne stanowisko , powołane tylko przykładowo, orzeczenia Sądu Najwyższego z 23 stycznia 2001, sygn. IV CKN 970/00 i z 6 lipca 2005, sygn. III CK 3/05 , obydwa powołane za zbiorem Lex/
Dopóty , dopóki ocena przeprowadzona przez Sąd ocena mieści się w granicach wyznaczonych przez tę normę procesową i nie doznały naruszenia wskazane tam jej kryteria , Sąd Odwoławczy obowiązany jest ocenę tę , a co za tym idzie także wnioski z niej wynikające dla ustaleń faktycznych , aprobować .
Biorąc pod uwagę , w czym powódka upatrywała błędów oceny dowodów i w konsekwencji ustaleń Sądu niższej instancji wskazać trzeba , że jej krytyka apelacyjna została ograniczona do tej ich konstatacji faktycznych , na podstawie której Sąd potwierdził sposób w jaki kredytobiorczyni była informowana przez bank o ryzyku walutowym i możliwości wzrostu kursu waluty szwajcarskiej do złotówki w dłuższym okresie czasu a także określił jej status jako konsumentki w umownej relacji kredytowej z bankiem – przedsiębiorcą.
Podzielając w tym zakresie ten zarzut procesowy oraz w konsekwencji zmieniając i częściowo uzupełniając tę część ustaleń faktycznych a opierając je w szczególności na relacji A. P. (1) , złożonej w ramach przesłuchania w charakterze strony oraz na treści złożonych w aktach dokumentów, których wiarygodność nie była przez strony kwestionowana, Sąd II instancji ustala ,iż :
a/ zgodnie z postanowieniami umowy kredytu z dnia 14 marca 2007r środki finansowe uzyskane na jego podstawie przez powódkę mogły być przeznaczone przez nią na dowolny , wybrany- bez ograniczeń - cel ,
b/ umowa nie zawierała elementów konstrukcyjnych ani nie ujawniała danych , które uzasadniać by mogły ocenę ,że powódka jest , w ramach stosunku umownego, traktowana przez kredytodawcę jako przedsiębiorca , a pożyczone jej środki jako mające być przeznaczonymi na finansowanie działalności gospodarczej, w tym inwestycyjną na rynku nieruchomości,
c/ poprzednik prawny (...) Bank S.A. w ramach relacji kontraktowych z A. P. (1) wynikających z umowy objętej sporem , posługiwał się wzorcem umownym , na którego treść, w tym w odniesieniu do postanowień składających się na klauzulę waloryzacyjną [ spreadu walutowego i kursową ] , powódka jako konsument nie miała rzeczywistego wpływu , a możliwość negocjowania ich treści była wykluczona.
Kredytobiorczyni zaaprobowała produkt przygotowany przez przedsiębiorcę, a informacja o ryzyku walutowym wynikającym z umowy kredytowej indeksowanej do waluty obcej, oraz rzeczywistym jego wpływie rozmiar zobowiązania kredytowego obecnie apelującej - jego salda - miała jedynie ogólny charakter, przy równoczesnym zapewnieniach pracowników udzielającego kredytu (...) Bank S.A. , iż wahania kursowe franka są nieznaczne, a waluta szwajcarska jest stabilna w długiej perspektywie czasowej . Była zatem z punktu widzenia interesów konsumentki , niedostateczna i nietransparentna.
W świetle tych, po części także zmienionych i uzupełnionych ustaleń , przechodząc do oceny sformułowanych przez A. P. (1) zarzutów materialnych, w pierwszej kolejności zwrócić należy uwagę . iż:
przepisy art. 385 1 i następnych k.c. dotyczące niedozwolonych postanowień umownych mają charakter szczególny , w stosunku do tych norm , które mają generalne zastosowanie do kształtowania przez kontrahentów treści umowy.
Stanowią one implementację w polskim prawie postanowień Dyrektywy nr 93/13/ EWG, w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.
Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu tej Dyrektywy, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej
/por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./.
Przewidziana przez art. 385 1kc sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne i jest dla niego obiektywnie korzystniejsza, aniżeli sankcja nieważności wynikająca z normy ogólnej 58 kc oraz 353 1 kc.
Dlatego już w tym miejscu - odnosząc się do zarzutów materialnych sformułowanych w apelacji powódki , Sąd Apelacyjny wskazuje, że nietrafne są te spośród nich , które zostały zbudowane na odwołaniu się do norm innych aniżeli te normy kodeksowe , które służą ocenie postanowień umowy zawartej pomiędzy konsumentem a przedsiębiorcą z punktu widzenia ich [ potencjalnego ] niedozwolonego charakteru.
W ten sposób konsument jest chroniony przed upadkiem całej umowy. To on może zrezygnować z przysługującej mu ochrony przed nieuczciwymi postanowieniami czynności prawnej co spowoduje , że od jego swobodnej i uświadomionej decyzji zależy czy uznaje , iż jego interes przemawia dostatecznie za tym , że pomimo abuzywności niektórych spośród postanowień, umowa będzie nadal obwiązywać. Zatem normę 385 1 k.c. należy traktować jako lex specialis względem ogólnej regulacji kodeksowej jaką jest art. 58 §1 i 2 oraz 3 kc oraz art. 353 1kc., W konsekwencji , zarzuty niedozwolonego charakteru postanowień umowy objętej sporem, mogą być oceniane z punktu widzenia tylko tego przepisu, a nie ogólnych, wskazanych wyżej, norm kodeksowych, które wobec tego nie mogły zostać , wbrew stanowisku A. P. (1), która te normy także uczyniła podstawami stawianych wobec orzeczenia Sądu I instancji zarzutów [ podobnie jak w przypadku innych , sformułowanych w ponad rzeczywista potrzebę rozbudowanej formie redakcyjnej] , które z tego powodu zostają uznane za nieuzasadnione.
Natomiast usprawiedliwione są te spośród zarzutów apelacji , w ramach których skarżąca kwestionuje sposób wykładni lub subsumpcji przez Sąd I instancji art. 22 1 kc oraz art. 385 1 kc., w powiazaniu tej normy z postanowieniami art. 6 i 7 Dyrektywy 93/13/EWG wyłożonymi w kolejnych , powszechnie znanych w praktyce stosowania prawa , judykatami TSUE
Ich podzielenie prowadzi do zmiany zaskarżonego orzeczenia w sposób postulowany we wniosku środka odwoławczego A. P. (1), sformułowanego w pierwszej kolejności.
Podzielając ten wniosek , Sąd Apelacyjny w składzie rozpoznającym sprawę , stoi na stanowisku zgodnie z którym :
analiza treści postanowień umowy objętej sporem , a w szczególności tych , które powódka podważała z punktu widzenia ich niedozwolonego charakteru , jest podstawą do potwierdzenia ich niedozwolonego charakteru. Szczególnie dotyczy to tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących u poprzednika prawnego , a później w (...) Bank S.A.
To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego kredytobiorczyni jako klientka – konsumentka - nie miała żadnego wpływu, ten bowiem był wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę na podstawie wzorca umownego , ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało ówcześnie A. P. (1) udostępnione przez bank oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – kredytowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie jej zobowiązania kredytowego.
Taki ich charakter, wbrew stanowisku Sądu niższej instancji , a w zgodzie z argumentacją apelacyjną powódki , prowadził do nieważności umowy jako całości albowiem nie mogła ona nadal funkcjonować, w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące jej jako kontrahentki banku.
Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom ,nie zostało z kredytobiorczynią indywidualnie uzgodnione.
W szczególności bank nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny./ w tym kontekście zwrócić należy uwagę na wyłącznie ogólne stwierdzenia o faktach w tym zakresie , powołanego przez oponenta procesowego powódki świadka G. / .
B. P. - jak w wcześniej wskazywał Sąd II instancji w uzupełnionych ustaleniach , dokonała jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę.
Dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień , których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje.
Konieczne jest udowodnienie przez przedsiębiorcę , szczególnie jeżeli posługuje się przygotowanym przez siebie wzorcem , wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie.
/ por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /.
Takich indywidualnych uzgodnień , przed podpisaniem umowy z obecnie apelującą nie było , w tym w szczególności, w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota kredytu i sumy rat kapitałowo odsetkowych, będą przeliczane z waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie.
W ocenie Sądu II instancji , kwestionowane w postępowaniu postanowienia umowne dotyczyły świadczeń głównych stron.
W utrwalonym obecnie orzecznictwie sądowym , zostało zgodnie przyjęte zapatrywanie o takim charakterze mechanizmu przeliczeniowego, w kredytach denominowanych i indeksowanych do waluty obcej [ waloryzowanych walutą obcą ]
/ por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., wskazane za zbiorem Legalis /.
Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie kredytobiorcy. Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez niego wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na franka szwajcarskiego ], wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika to , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione, co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji.
Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych kontroli pod kątem abuzywności jest możliwe tylko pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny , a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 dyrektywy nr 93/13/ EWG.
Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. , w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych.
Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu , nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy A. P. (1) miała możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będzie miała obowiązek spełnić oraz i w szczególności , co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości , jak również wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo zobowiązania , przekładające się wprost na jej sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na trzydzieści.
W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy ,możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego kredytobiorczyni wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez (...) Bank S.A.
Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji. Powódka nie miała możliwości ich sprawdzenia ani tym bardziej jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli waloryzacyjnej / przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony.
/ por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /.
Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż apelująca została, przed podpisaniem umowy , w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowana o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie.
Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego jego kontrahentki . Z treści oświadczenia powódki znajdującego się w aktach sprawy , taka wyłącznie ogólna treść pouczenia , wprost wynika .
Tymczasem dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, że o takim ryzyku został poinformowany.
/ por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /.
Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią art. 385 1 §1 k.c. nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu na złotówki przy wypłacie kapitału kredytu, a także spłacanych rat na walutę obcą, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych.
/ por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis /
Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega, w tym wypadku, na uzależnieniu wysokości świadczeń banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/.
/ por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /.
W ocenie Sądu Apelacyjnego postanowienia łączącej strony umowy, w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w banku (...), uznać należy, za niedozwolone.
Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i jak , po jej zawarciu , zmieniała się jej treść.
/ por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex.
Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną.
W rozpoznawanej sprawie , stanowisko powódki , jeszcze przed wszczęciem procesu , o czym świadczy treść pisma reklamacyjnego skierowanego do banku , było jednoznaczne co do tego, iż nie jest zainteresowana , w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami.
Eliminacja tych postanowień z umowy powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia jakie konsumentka - kredytobiorczyni - ma otrzymać od drugiej strony- skoro jak w rozstrzyganej sprawie - B. P. , otrzymała od banku złotówki po ich przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz była zobowiązana spełniać na rzecz banku , w ramach umowy kredytu indeksowanego do waluty obcej, w odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez bank, wedle którego, [ w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy ] przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia długu A. P. (1) .
Zgodnie ze stanowiskiem TSUE, wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/ EWG , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw, są bowiem nią związane ], iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę.
Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak.
Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron w marcu 2007r. było zawarcie umowy kredytu waloryzowanego walutą obcą , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń , na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika LIBOR stosowanego tylko w kredytach walutowych oraz indeksowanych lub denominowanych w takim zagranicznym pieniądzu.
Analiza treści pozostałych postanowień umownych w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kredytu i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza , by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia.
Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek zgodnie z którym tego rodzaju zabiegi do jakich odwołał się w swoim stanowisku prawnym Sąd niższej instancji, zmierzających do potwierdzenia podstaw dla dalszego związania stron sporu umową kredytową, które aprobuje w swoim stanowisku - na odwoławczym etapie sporu stron - syndyk masy upadłości są - szczególnie przy stanowczym, zrelacjonowanym wyżej , stanowisku powódki - niedopuszczalne - skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy, iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony czynności prawnej z 14 marca 2007r.
Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych o ile nie miałaby prowadzić do nieważności umowy jako całości , musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu jaki strony chciały osiągnąć, wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy kredytowej określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach].
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , przy aprobacie dla argumentacji prawnej Sądu I instancji , afirmowanej w tym zakresie przez syndyka , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy kredytu waloryzowanego walutą obcą , miałaby, przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce.
Z przyczyn o których była już mowa wcześniej , przy podzieleniu zarzutów materialnych powódki , które stały się podstawą do uwzględnienia jej apelacji, Sąd Odwoławczy nie będzie się wypowiadał oceniająco o pozostałych zarzutach materialnych powołanych w środku odwoławczym. Jest to bowiem, w tych okolicznościach, zbędne.
Dlatego, w uznaniu apelacji A. P. (1) za uzasadnioną , Sąd Apelacyjny orzekł reformatoryjnie , w sposób wskazany w sentencji wyroku zmieniającego, na podstawie art. 385 kpc .
Orzekając o kosztach postępowania apelacyjnego, Sąd Odwoławczy zastosował art. 98 §1 i 3 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc i wynikającą z tej normy zasadę odpowiedzialności za wynik sprawy.
Ich suma odpowiada wniesionej przez powódkę opłacie od apelacji [1 000zł ] oraz wynagrodzeniu reprezentującego ją zawodowego pełnomocnika - radcę prawnego - , [8 100zł ] ustalonemu , jako pochodna wartości przedmiotu zaskarżenia , na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności radców prawnych z dnia 22 października 2015 [ jedn. tekst DzU z 2018 poz. 265].
Kwota należna A. P. (1) z tytułu rozliczeń kosztowych została zasądzona od syndyka masy upadłości (...) Bank S.A. z siedziba w W. - w upadłości , po myśli art. 98 §1 1kpc w zw. z art. 391 § 1 kpc , wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie , o których Sąd II instancji był obowiązany orzec z urzędu. / pkt 2 sentencji uzasadnianego wyroku/.