Wyrok z 29 października 2025, sygn. I ACa 201/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 29 października 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Grzegorz Krężołek

Protokolant: Robert Nędza

po rozpoznaniu w dniu 29 października 2025 r. w Krakowie

na rozprawie

sprawy z powództwa J. P. i D. P.

przeciwko (...) Bankowi (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie z dnia 13 października 2022 r. sygn. akt: I C 1895/20

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od strony pozwanej (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powodów J. P. i D. P. łącznie kwotę 8100 zł / osiem tysięcy sto złotych / z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia którym je zasądzono do dnia zapłaty, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego.

Sygn. akt : I ACa 201/23

UZASADNIENIE

Na wstępie należy wskazać , iż zgodnie z treścią art. 327 ¹ § 2 kpc w zw. z art. 391 §1kpc., pisemne motywy rozstrzygnięcia mają zachowywać zwięzłość.

Odwołując się do tej reguły, Sąd Apelacyjny, uzasadniając wydany wyrok, przedstawi tylko kluczowe elementy faktyczne oraz dotyczące oceny prawnej roszczenia pieniężnego powodów poddanego pod osąd Sądów obu instancji, które zdecydowały o jej treści.

Uwzględniając w całości , zgłoszone przez powodów J. i D. małżonków P. , w pozwie skierowanym przeciwko (...) Bankowi (...) S.A. w W. , roszczenie o zasądzenie kwot 86 383, 16 zł oraz 76 228, 98 franków szwajcarskich z ustawowymi odsetkami od dnia 30 lipca 2020r jako świadczeń nienależnych , bo spełnionych przez powodów w wykonaniu nieważnej, z powodu abuzywności części postanowień , umowy kredytu zawartej pomiędzy nimi a poprzednikiem prawnym strony pozwanej (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w G. w dniu 14 lutego 2007r oraz obciążenia przeciwnika procesowego kosztami sporu,

w warunkach , gdy

strona przeciwna domagała się oddalenia powództwa w całości , wobec braku niedozwolonego charakteru kwestionowanych postanowień umownych, przy wypełnieniu przez bank obowiązków informacyjnych w odniesieniu do ryzyka walutowego jakim obciążeni będą kredytobiorcy , postulując przyznanie na swoją rzecz kosztów postępowania ,

Sąd Okręgowy w Krakowie wyrokiem z dnia 13 października 2022r :

- zasądził od strony pozwanej (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz D. P. i J. P. łącznie kwotę 86.383,16 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności liczonymi od dnia 30 lipca 2020r. do dnia zapłaty ][ pkt 1];

- zasądził od strony pozwanej (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz D. P. i J. P. łącznie kwotę 76.228,98 CHF wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności liczonymi od dnia 30 lipca 2020r. do dnia zapłaty[ pkt 2 ];

- zasądził od strony pozwanej (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz D. P. i J. P. łącznie kwotę 12.317 zł tytułem zwrotów kosztów postępowania wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty [ pkt 3 ] oraz

- nakazał ściągnąć od strony pozwanej (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 1127, 62 zł , tytułem zwrotu brakującej kwoty na wynagrodzenie biegłego.[ pkt 4 sentencji wyroku ].

Sąd I instancji ustalił następujące fakty istotne dla rozstrzygnięcia :

W dniu 14 lutego 2007 r. pomiędzy (...) Bank (...) spółką akcyjną w G. (poprzednikiem prawnym strony pozwanej), a powodami J. P. i D. P. została zawarta umowa o kredyt mieszkaniowy N.–H. nr (...) (...) (...) (kredyt budowlano-hipoteczny przeznaczony na finansowanie inwestycji budowalnej). Umowa składała się z dwóch części: Części Szczególnej Umowy (CSU) oraz Części Ogólnej Umowy (COU).

Na jej podstawie , bank udzielił powodom kredytu w kwocie 182.396,61 CHF na okres od dnia 14 lutego 2007 r. do dnia 13 lutego 2037 r.

Kredyt miał być wypłacony w walucie polskiej. Jako cel umowy oznaczono finansowanie części kosztów inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego w miejscowości W. (§ 1 CSU).

Wypłata pierwszej transzy kredytu nastąpić miała nie później niż w ciągu 5 dni od daty spełnienia warunków określonych w ust. 5 CSU. Wypłata środków z kredytu denominowanego odbywać się miała na zasadach określonych w § 11 COU (§ 4 CSU).

Zabezpieczenie kredytu stanowiła m.in. hipoteka kaucyjna do kwoty 645.000 zł na nieruchomości w W., cesja na rzecz banku praw z umowy ubezpieczenia nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych, weksel własny in blanco oraz ubezpieczenie od ryzyk związanych z niskim wkładem w (...)S.A. (§ 3 CSU).

Spłata kredytu następować miała w równych ratach miesięcznych obejmujących kapitał i odsetki, w łącznej liczbie 342. Strony ustaliły, że środki pobierane będą z rachunku o nr (...) [………]. (§ 5 CSU).

Stosownie do § 1 ust. 2 i 3 COU , w przypadku kredytu denominowanego w walucie obcej, kwota kredytu w złotych miała zostać określona poprzez przeliczenie na złote kwoty wyrażonej w walucie, w której kredyt jest denominowany, według kursu kupna tej waluty, zgodnie z Tabelą Kursów, obowiązującą w banku w dniu uruchomienia środków. Zmiana kursu waluty wpływała na wypłacane w złotych przez bank kwoty transz kredytu oraz na spłacane w złotych przez kredytobiorcę kwoty rat kapitałowo – odsetkowych, a ryzyko związane ze zmianą kursu waluty ponosił kredytobiorca, z uwzględnieniem § 11 ust. 2-4 oraz § 18 ust. 6.

Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 3 w przypadku kredytów denominowanych w CHF zastosowanie miała stawka referencyjna LIBOR 6M.

Wedle postanowień § 11 ust. 2-4, w przypadku kredytu denominowanego w walucie obcej, wypłata środków następuje w złotych, w kwocie stanowiącej równowartość wypłacanej kwoty wyrażonej w walucie obcej. Do przeliczeń kwot walut uruchamianego kredytu zastosowanie miał natomiast kurs kupna tej waluty , według Tabeli Kursów obowiązującej w banku w dniu wypłaty środków. Ponadto ustalono, że w przypadku , gdy przyznana kwota kredytu, na skutek różnic kursowych, okaże się na dzień uruchomienia ostatniej transzy kwotą:

1. przewyższającą kwotę wymaganą do realizacji celu określonego w § 1 ust. 2 CSU, bank uruchomi środki w wysokości, stanowiącej równowartość w walucie kredytu kwoty niezbędnej do realizacji tego celu oraz dokona pomniejszenia salda zadłużenia poprzez spłatę kwoty niewykorzystanej,

2. niewystarczająca do realizacji celu, określonego w § 1 ust. 2 CSU, kredytobiorca zobowiązany był do zbilansowania inwestycji poprzez uzupełnienie środków własnych przed wypłaceniem środków przez bank.

Stosowanie do § 17 ust. 1 kredytobiorca, w ciągu całego okresu kredytowania mógł ubiegać się m. in. o zmianę waluty kredytu.

Zgodnie z postanowienia § 13 ust. 7 COU, harmonogram spłat kredytu wyrażony miał być w walucie, w której kredyt jest denominowany, spłata następować miała w złotych, w równowartości kwot wyrażonych w walucie obcej, a do przeliczeń wysokości rat kapitałowo – odsetkowych spłacanego kredytu, stosowany miał być kurs sprzedaży danej waluty według Tabeli Kursów obowiązującej w banku w dniu spłaty.

W dniu 7 kwietnia 2008 r. strony zawarły aneks, na mocy którego m.in. podwyższono kwotę kredytu.

Z dalszej części ustaleń wynika , iż :

w wykonaniu umowy powodowie w okresie 30 lipca 2010 r. do dnia 30 stycznia 2020 r. zapłacili na rzecz strony pozwanej 86.383,16 zł i kwotę 76.228,98 CHF.

W piśmie z dnia 10 lipca 2020 r. małżonkowie P. wezwali stronę pozwaną do zwrotu kwoty 166.922,96 zł oraz kwoty 76.228,98 CHF w związku z nieważnością spornej umowy kredytu – w terminie 14 od doręczenia wezwania. Strona pozwana w odpowiedzi z dnia 6 sierpnia 2020 r. odmówiła spełnienia żądania powodów.

Ponadto Sąd Okręgowy ustalił , że :

powodowie potrzebowali kredytu na budowę domu, w którym mieszkają. Chcieli uzyskać kredyt złotówkowy. Przed zawarciem umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej przedstawiano im go jako korzystną ofertę. Nie poinformowano, że rata kredytu może tak znacznie wzrosnąć , do czego rzeczywiście doszło w trakcie realizacji umowy. J. i D. P. pracownicy kredytodawcy zapewniali o stabilności franka. Możliwość wyboru sposobu spłaty kredytu była, w dacie jej podpisywania,wykluczona.

Ocenę prawną , w ramach której roszczenie pieniężne powodów uznał za uzasadnione w całości , Sąd Okręgowy oparł na stwierdzeniach i wnioskach , które zważywszy na wskazane wyżej zachowanie zwięzłości pisemnych motywów orzeczenia, można podsumować w następujący sposób :

a/ porównanie kwoty określonej w § 2 umowy, faktycznie wypłaconej powodom przez poprzednika prawnego strony pozwanej oraz sumy wyrażonej w CHF, przyjętej ostatecznie do dalszego rozliczenia umowy kredytu jednoznacznie wskazuje, iż w rzeczywistości w umowie nie została w sposób jednoznaczny określona kwota udzielonego kredytu.

Ta z kolei , po wypłacie, ponownie została przeliczona na walutę szwajcarską , przy czym jej wartość nie odpowiadała wysokości udzielonego kredytu wyrażonego we wskazanym wyżej postanowieniu umowy. Zatem w żadnym miejscu nie określała ona w sposób jednoznaczny i ścisły kwoty środków pieniężnych, którą bank zobowiązał się oddać do dyspozycji powodów, co prowadzi do stwierdzenia, że jest przez to nieważna w oparciu o treść art. 58 § 1 k.c. w zw. art. 69 prawa bankowego,

b/ umowa zawarta przez małżonków P. z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w G., w dniu 14 lutego 2007r zawiera takie postanowienia , które wypełniają także wszystkie przesłanki normatywne uznania ich za abuzywne w rozumieniu art. 385 ¹ §1 kc.

Niedozwolony ich charakter jest konsekwencją przyznania wyłącznie bankowi , jako stronie umowy kredytu, uprawnienia do jednostronnego kształtowania wysokości zobowiązania kredytobiorców (zarówno wysokości kredytu przeliczonego na franki szwajcarskie, jak i rat kredytu waloryzowanych kursem franka szwajcarskiego).

Wysokość tych zobowiązań - jak wynika z postanowień umowy 14 lutego 2007r. -miała być określana wedle kursu franka szwajcarskiego ustalanego w Tabelach Kursowych strony pozwanej/ jej poprzednika prawnego/ , przy czym ani w części ogólnej ani w części szczególnej umowy [COU i CSU ] , nie zostały określone zasady ustalania kursu tej waluty wobec złotego. Taka ich treść faktycznie pozostawiła bankowi dowolność w zakresie wyboru kryteriów ustalania kursu franka szwajcarskiego w stosowanych Tabelach, a przez to kształtowania wysokości zobowiązań klientów, których kredyt był denominowany w walucie szwajcarskiej,

b/ takie postanowienia umowy kredytu, które uprawniają bank do jednostronnego ustalenia kursów walut, są nietransparentne i naruszają równorzędność stron, albowiem pozostawiają pole do arbitralnego działania banku i obarczają kredytobiorcę nieprzewidywalnym ryzykiem kursowym.

Sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie interesów konsumenta polega w tym przypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku oraz wysokości świadczenia konsumenta od swobodnej decyzji przedsiębiorcy.

Zarówno przeliczenie kwoty kredytu na złotówki, w chwili jego wypłaty, jak i przeliczenie odwrotne w chwili wymagalności poszczególnych spłacanych rat, służy bowiem określeniu wysokości świadczenia konsumenta. Takie uregulowanie umowne należy uznać za niedopuszczalne.

Postanowienia waloryzacyjne zamieszczone w umowie kredytu zawartej w dniu 14 lutego 2007r , nie odpowiadały warunkom transparentności i czytelności albowiem kredytobiorcy nie byli w stanie ustalić kursu wymiany waluty stosowanego przez przedsiębiorcę dla braku wskazania , w kwestionowanych postanowieniach , jasnych kryteriów jego oznaczania.

Ocena niedozwolonego charakteru postanowień umowy następuje według stanu na dzień zawarcia umowy. Okoliczności, które zaistniały po tej dacie są, z tego punktu widzenia, niedoniosłe,

c/ po myśli wskazanej wyżej normy kodeksowej , postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy . Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny.

Nie ulega wątpliwości, że zawierając umowę objętą sporem , kredytobiorcy mieli status konsumentów w rozumieniu art. 22 ¹kc , którego strona przeciwna po ich stronie nie kwestionowała.

Postanowienia zamieszczone w umowie nie były przedmiotem indywidualnych uzgodnień stron.

Umowa została zawarta z zastosowaniem wzorca umownego. Powodowie nie mieli wpływu na ich treść.

Za indywidualnie uzgodnione można uznać jedynie te postanowienia, które były przedmiotem negocjacji, bądź są wynikiem porozumienia lub świadomej zgody co do ich zastosowania, o której - w okolicznościach tej sprawy - w odniesieniu do klauzul waloryzacyjnych nie można, w sposób uzasadniony , mówić .

d/ sądowa kontrola postanowień określających główne świadczenia stron pod kątem abuzywności jest dopuszczalna, albowiem sporne postanowienia nie zostały sformułowane jednoznacznie; prostym i zrozumiałym językiem.

Zastosowanie dwóch różnych kursów waluty przy przeliczaniu świadczeń wypłacanych przez pozwany bank na rzecz konsumentów (kurs kupna) i świadczeń spełnianych przez nich na rzecz banku (kurs sprzedaży) , skutkowało możliwością jednostronnej zmiany wysokości zobowiązania kredytobiorców . Silniejsza strona stosunku kredytowego mogła w ten właśnie sposób kształtować wysokość zobowiązania strony słabszej.

Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie - w ocenie Sądu I instancji - nie wynika, aby strona pozwana spełniła wobec kredytobiorców obowiązek informacyjny w sposób właściwy.

Pozwany bank nie udowodnił w postępowaniu aby informacje przekazane im przed zawarciem umowy , były na tyle obszerne i jasne, iż na ich podstawie, mogli się zorientować o skali ryzyka związanego z możliwą zmianą kursu walut i wpływu tej zmiany na wysokość całego zobowiązania kredytowego i poszczególnych rat.

Prawidłowe wypełnienie obowiązku informacyjnego wymagało przekazania zaciągającym kredyt pełnej informacji o ryzyku zarówno w odniesieniu do wysokości raty, jak i kapitału pozostałego do spłaty jaka była możliwa do uzyskania w dacie zawarcia umowy.

Dopiero podanie tych informacji - w ocenie Sądu - jest na tyle jasne i precyzyjne, że pozwala przeciętnemu konsumentowi na podjęcie racjonalnej decyzji odnośnie ewentualnej opłacalności kredytu i płynącego stąd dla niego ryzyka finansowego,

e/ skutkiem uznania za niedozwolone postanowień umownych dotyczących zasad ustalania kursów walut, jest konieczność ich pominięcia przy ustalaniu treści stosunku prawnego wiążącego konsumenta.

Rodzi to takie następstwo , iż utrzymanie umowy o charakterze zamierzonym przez strony nie jest możliwe, co przemawia za uznaniem jej za nieważną w całości.

f/ w warunkach nieważności umowy , to co J. i D. P. świadczyli na rzecz strony pozwanej , a wcześniej jej poprzednika prawnego jej wykonaniu , ma charakter nienależny jako takie świadczenia te podlegają zwrotowi na ich rzecz na podstawie art. art. 410 §1 i 2 kc w zw. z art. 405 kc

Jak wynika z ustaleń faktycznych dokonanych w postępowaniu, zapłacili , spłacając zobowiązanie kredytowe w okresie pomiędzy 30 lipca 2010r. i 30 lipca 2020r., kwotę złotówkową przekraczającą sumę żądania wyrażoną pieniądzu polskim dochodzoną w postępowaniu [ 86 383, 16 zł ] oraz 76 228, 98 franków szwajcarskich.

Dlatego , zdaniem Sądu I instancji , sformułowane przez nich żądanie zwrotne jest usprawiedliwione w całości , przy czym jest ono należne powodom jako małżonkom łącznie.

Podstawą orzeczenia o kosztach procesu była norma art. 98 §1 i 3 kpc i wynikająca z niej zasada odpowiedzialności za wynik sprawy.

Ta sama reguła oraz art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych były podstawą obciążenia pozwanego banku brakującą częścią wydatków związanych z postępowaniem, wyłożonych tymczasowo ze środków Skarbu Państwa.

Apelację od tego wyroku złożyła tylko strona pozwana , zaskarżając wyrok Sadu Okręgowego w całości.

We wniosku środka odwoławczego (...) S. A. wniósł o wydanie przez Sąd Odwoławczy orzeczenia reformatoryjnego , którym powództwo zostanie oddalone w całości , a powodowie obciążeni kosztami procesu i postępowania apelacyjnego.

Apelacja została oparta wyłącznie na zarzutach materialnych poprzez nieprawidłową wykładnię lub niepoprawne zastosowanie następujących norm :

a/ art. 58 §1 kc wz. art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , jako konsekwencji wadliwego uznania , iż umowa z dnia 14 lutego 2007r. jest sprzeczna z naturą stosunku prawnego wynikającego z umowy kredytu , a także ze wskazaną normą Prawa bankowego mimo , że już wówczas , kiedy była zawierana, kredyt denominowany w walucie szwajcarskiej mógł być zaciągany,

b/ art. 353 ¹ kc w zw. z art. 58 §1 i 2 kc , w następstwie nieprawnej oceny Sądu niższej instancji , zgodnie z którą umowa zawarta przez strony naruszała zasadę swobody umów, a wobec tego jest nieważna przez to , iż bank miał możliwość jednostronnego określania kursu franka szwajcarskiego do złotego mimo , że tak nie było , gdyż dane z Tabeli Kursów służą generalnie do przeliczeń nie tylko w takich jak sporna umowa ale we wszystkich transakcjach walutowych przeprowadzanych w (...) S.A.,

c/ art. 385 ¹ §1 i 3 kc oraz 385 ² kc , wobec uznania części postanowień umowy z dnia 14 lutego 2007r. , za mające niedozwolony charakter przez to , iż ich treść nie była pomiędzy stronami indywidualnie negocjowana przed jej podpisaniem, a one , w przyjętym umownie kształcie, są sprzeczne z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają interesy powodów jako konsumentów.

Zdaniem strony skarżącej postanowienia te nie realizują w szczególności normatywnych przesłanek oceny ich jako niedozwolonych,

d/ art. 385 ¹ §2 kc w zw. z art. 358 kc, a także w zw z art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe , wobec nieuzasadnionego uznania , że umowa , w warunkach potwierdzenia niedozwolonego charakteru części jej postanowień , nie może być w dalszym ciągu wykonywana mimo , iż takiego skutku , potencjalna abuzywność, za sobą nie niesie. W szczególności powodowie , zważywszy na charakter umowy kredytu jako denominowanego w walucie szwajcarskiej powinni, przy dalszym związaniu umową obu stron, zwrócić należne bankowi świadczenia w walucie szwajcarskiej.

Błąd ten polegał także na tym , iż ocena niedozwolonego charakteru tych postanowień jest jedynie ogólna, nie odnosząc się do indywidualnie oznaczonych postanowień , w tym także ocenionych , przy uwzględnieniu okoliczności faktycznych towarzyszących podpisaniu umowy.

Sąd I instancji nie wskazał , dokonując jej, indywidualnych przyczyn, dla których każde z kwestionowanych przez powodów – ale traktowane indywidualnie postanowień narusza dobre obyczaje i jest rażąco sprzeczne z interesami małżonków P. jako kredytobiorców.

Dotyczy to we szczególności klauzul spreadu walutowego i ryzyka kursowego. Skarżący bank akcentował , że to kredytobiorcy wybrali taki rodzaj kredytu , które z tymi ryzkami bezpośrednio się wiązał , co tylko świadczy o równowadze kontraktowej stron, a nie o spełnieniu wskazanych wyżej przesłanek uznania tych postanowień za niedozwolone, w relacji umownej konsumentów z bankiem,

e/ art 481 §1 kc w zw. z art. 455 kc , jako następstwa niepoprawnego określenia przez Sąd I intencji początkowej daty płatności odsetek ustawowych od zasądzonych na rzecz powodów świadczeń zwrotnych .

Zdaniem skarżącego banku , ta początkowa data powinna zostać potencjalnie określona od dnia następnego po dniu , w którym Sąd I instancji pouczył powodów o konsekwencjach dokonania rozliczeń finansowych pomiędzy stronami i stanowczym , w warunkach tego pouczenia, oświadczeniu kredytobiorców o braku zainteresowania dalszym związaniem umową z bankiem.

Strona pozwana w apelacji podniosła zarzut zatrzymania świadczeń zasądzonych w zaskarżonym wyroku powodom , do kwoty udzielonego im kapitału [555 788, 12 zł ] Odwołała się przy tym do materialnoprawnego oświadczenia o skorzystaniu z tego zarzutu , które skierowała do małżonków P. w dniu 1 grudnia 2022r / por. k. 239-240 akt /.

Kredytobiorcy nie kwestionowali , w postępowaniu odwoławczym , że oświadczenie to otrzymali.

W ramach odpowiedzi na apelację uznawali ten zarzut jednak za prawnie nieskuteczny/ por. k. 274-275 akt /

Odpowiadając na apelację , powodowie domagali się jej oddalenia jako pozbawionej uzasadnionych podstaw oraz obciążenia skarżącego banku kosztami postępowania apelacyjnego.

Przed rozpoznaniem środka odwoławczego strona skarżąca złożyła pismo procesowe z dnia 7 maja 2024r wraz z wnioskami dowodowymi .

Z treści objętych tymi wnioskami dokumentów wynika , że powodowie złożyli wobec banku, prawidłowo doręczone adresatowi w dniu 29 grudnia 2023r , datowane na 21 grudnia 2023r materialne oświadczenie o potrąceniu wierzytelności wzajemnych , z wierzytelnością (...) S.A. wobec nich , z tytułu udzielonego kapitału [ kwota 555 788, 12 zł] w sumach :

a/ 80 539, 80 zł – odpowiadającej dokonanym przez nich świadczeniom zwrotnym w okresie pomiędzy dniem zwarcia umowy i 30 czerwca 2010 r ,

b/ 30 036, 60 franków szwajcarskich , tytułem świadczeń jakie spełnili w wykonaniu umowy w walucie szwajcarskiej, w okresie pomiędzy 28 lutego 2020r i 4 grudnia 2023 r.,

c/ oraz 23 985, 76 zł ,która odpowiada zwróconej na rzecz banku kwocie złotówkowej pomiędzy 30 lipca 2020r. i 23 listopada 2023r.

W tym oświadczeniu powodowie jednoznacznie twierdzili , że sformułowany przez nich zarzut potrącenia nie obejmuje wierzytelności świadczenia z których są dochodzone przez nich od byłego kredytodawcy w sprawie prowadzonej [ obecnie ] przez Sąd Apelacyjny w Krakowie pod sygnaturą I ACa 201/23]

/por. k. 279-2286 akt /

W związku z tym oświadczeniem strona skarżąca twierdziła , iż wierzytelność dochodzona pozwem ulega umorzeniu , co tym bardziej uzasadnia wnioski apelacji.

Odnosząc się do tej depozycji pełnomocnik powodów zakwestionował zrealizowanie się skutku umorzenia w odniesieniu do wierzytelności objętych rozstrzyganym sporem , wskazując ,iż materialne oświadczenie o potrąceniu nie obejmowało tych przysługujących powodom wobec banku , które są podstawą świadczeń stanowiących przedmiot rozstrzyganej obecnie sprawy.

Wobec takiego stanowiska byłych kredytobiorców pozwany bank nie podjął żadnej polemiki , nie sformułował twierdzeń ani nie zgłosił wniosków dowodowych / por. zapis dźwiękowy rozprawy ablacyjnej z dnia 29 października 2025r minuty 4-9 , zapis skrócony k. 301 v akt / .

Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny rozważył :

Środek odwoławczy banku nie jest uzasadniony i podlega oddaleniu.

Sąd II instancji rozpoznający apelację jest związany zarzutami natury procesowej.

Strona skarżąca nie formułuje żadnych tego rodzaju zarzutów, w tym takich , które odnosiłyby się do sposobu dokonania przez Sad niższej instancji oceny zgromadzonych dowodów oraz takich, za pomocą których negowałaby dokonane przez ten Sąd ustalenia faktyczne doniosłe dla rozstrzygnięcia.

Te zaniechania mają tę konsekwencję , iż Sąd Odwoławczy , jest zobowiązany przyjmować , iż strona skarżąca tej oceny i opartych na niej ustaleń nie neguje a , co za tym idzie , iż fakty te są skonstatowane przez Sąd niższej instancji poprawnie.

Zatem ustalenia te przyjmuje za własne.

Konieczne jest jednak ich uzupełnienie dla którego podstawą są niekwestionowane przez strony sporu , załączone do akt oświadczenie banku o skorzystaniu z prawa zatrzymania do kwoty udzielnego kredytu , a także odwiedzenie powodów o skorzystaniu z materialnego oświadczenia o potrąceniu [ dla porządku dodać trzeba , iż połączonego z oświadczeniem o skorzystanioui przez nich z prawa zatrzymania świadczenia banku z tytułu zwrotu kapitału , od którego oceny Sąd Odwoławczy w rozstrzyganej sprawie jest wolny , w warunkach braku jego doniosłości dla rozstrzygnięcia. Oto bowiem został ściśle powiązany z następstwami materialnymi potrącenia wierzytelności nie objętych żądaniem w rozstrzyganej - obecnie na etapie apelacyjnym – sprawie.

Sąd II instancji uzupełnia te ustalenia o potwierdzenie tego , iż takie oświadczenie, datowane na dzień 1 grudnia 2022r zostało wobec obydwojga małżonków Przywra odrębnie złożone i co najmniej w dniu datowania odpowiedzi na apelację – 1 marca 2023r./ k. 256 akt / powodowie zaznajomili się z jego treścią.

Uzupełnienie ustaleń dotyczy także faktu złożenia przez powodów materialnego oświadczenia o potrąceniu z dnia 21 grudnia 2023r o którym była już szerzej mowa wcześniej.

W świetle tych ustaleń , należy podzielić apelacyjny zarzut naruszenia przez Sąd niższej instancji art. 353 ¹kc oraz 58 §1 kc oraz art.69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe.

Umowa zawarta przez J. i D. P. z (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w G. w dniu 14 lutego 2007r była umowa kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej.

Możliwość zawierania tego rodzaju umów nie była wykluczona już w czasie, kiedy powodowie związali się z bankiem kontraktem kredytowym. Źródłem takiego uprawnienia był przepis art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe dotyczący konstrukcji umowy kredytu w ogólności, w brzmieniu ówczesnym , odczytany przez pryzmat statuowanej przez art. 353 ¹kc zasady swobody umów. Gdy do tego dodać , iż ochrona konsumentów w relacji z przedsiębiorcami na tle zawieranych przez nich czynności prawnych jest przeprowadzona wyłącznie w oparciu o normę art. 385 ¹ §1 kc a nie na podstawie ogólnych przepisów kodeksowych , dotyczących ważności czynności prawnych [ na podstawie których Sąd niższej instancji weryfikował umowę z dnia 14 lutego 2007r ] postanowiony przez bank zarzut jest tym bardziej uzasadniony.

Tyle tylko , że potwierdzona nieprawidłowość oceny materialnej przeprowadzonej przez Sąd Okręgowy nie może prowadzić do uznania apelacji za uzasadnioną i podzielenia , jako usprawiedliwionego , jej wniosku.

Trzeba bowiem dostrzec , iż pomimo dostrzegalnego braku spójności motywów orzeczenia poddanego kontroli instancyjnej , Sąd Okręgowy jednak przeprowadził ocenę postanowień umowy kredytowej zawartej przez małżonków P. z poprzednikiem prawnym pozwanego banku, przez pryzmat przesłanek ich ewentualnej abuzywności dla realizacji przesłanek tejże, wymienionych w art. 385 ¹ §1 kc.

W warunkach, gdy ocenę te należy uznać za przeprowadzoną poprawnie , a wnioski z potwierdzenia niedozwolonego charakteru części postanowień , w odniesieniu do ważności umowy jako całości [ które warunkują poprawność oceny roszczenia pieniężnego powodów poddanego pod osąd w sprawie ] za niewadliwe, wskazany wcześniej błąd Sądu meriti pozostaje , w ostatecznym wyniku bez znaczenia dla oceny apelacji banku jako nie mogącej prowadzić do postulowanej przez (...) S.A. zmiany zaskarżonego wyroku z dnia 13 października 2022r.

Nie ma racji strona skarżąca podnosząc także pozostałe zarzuty materialne.

Przepisy art. 385 ¹ § 1 i następnych k.c. , dotyczące niedozwolonych postanowień umownych mają charakter szczególny , w stosunku do tych norm , które mają generalne zastosowanie do kształtowania przez kontrahentów treści umowy.

Stanowią one implementację w polskim porządku prawnym , postanowień Dyrektywy nr 93/13/ EWG, w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich.

Sądy krajowe, stosując prawo wewnętrzne, zobowiązane są tak dalece, jak jest to możliwe, dokonywać jego wykładni w świetle brzmienia i celu tej Dyrektywy, tak aby osiągnąć przewidziany w niej rezultat, a zatem zastosować się do art. 288 akapit trzeci Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej.

/por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 13 VI 2016 r., C-377/14./.

Przewidziana przez art. 385 ¹kc sankcja bezskuteczności wobec konsumenta niedozwolonego postanowienia umownego, ma dla jego interesu i pozycji wobec drugiej – silniejszej strony kontraktu - działanie ochronne i jest dla niego obiektywnie korzystniejsza, aniżeli sankcja nieważności wynikająca z norm ogólnych kodeksu cywilnego.

W ten sposób konsument jest chroniony przed upadkiem całej umowy. To on może zrezygnować z przysługującej mu ochrony prawnej przed nieuczciwymi postanowieniami czynności prawnej co spowoduje , że od jego swobodnej i uświadomionej decyzji zależy , czy uznaje , iż jego interes przemawia dostatecznie za tym , że pomimo abuzywności niektórych spośród postanowień, umowa będzie nadal obwiązywać. Zatem normę 385 ¹ k.c. należy traktować jako lex specialis względem ogólnej regulacji kodeksowej .

Stosując ją w odniesieni do postanowień umownych zawartych w umowach kredytu /denominowanego lub indeksowanego do waluty obcej / trzeba w szczególności pamiętać, iż :

decydująca dla oceny niedozwolonego charakteru postanowień umownych jest data podpisania umowy kredytowej oraz to, czy podmiot profesjonalny –rozpoznawanej sprawie bank - miał chociażby potencjalną możliwość, na ich podstawie , jednostronnego kształtowania zakresu obowiązków umownych konsumenta ,w tym poprzez mechanizm waloryzacji jego zobowiązania walutą franka szwajcarskiego.

Wbrew argumentacji apelującego banku Sąd Okręgowy nie popełnił zarzucanych mu błędów zastosowania art. 385 ¹ §1 i 2 kc ,w powiązaniu z innymi , powołanymi przez stronę skarżącą normami , trafnie przyjmując abuzywność postanowień umowy stron, w szczególności tych , określających sposób waloryzacji /przeliczenia / waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie, według Tabeli Kursów obowiązujących najpierw w (...) Bank (...) S.A. a następnie w (...) S.A.

To ten właśnie mechanizm , na zastosowanie którego kredytobiorcy , jako klienci banku, nie mieli żadnego realnego – rzeczywistego - wpływu , decydował o wysokości ich zobowiązania / salda kredytu /.

Był on wprowadzony jednostronnie przez kredytodawcę, na podstawie wzorca umownego i ostatecznie decydował o tym ile pieniędzy zostało klientom udostępnione przez udzielający kredytu podmiot oraz w jaki sposób poszczególne raty kapitałowo – kredytowe wpływały na rzeczywiste zmniejszenie ich długu wynikającego z umowy.

Taki ich charakter prowadził do nieważności umowy jako całości albowiem nie mogła ona nadal funkcjonować, w warunkach uznania tych klauzul za nie wiążące kredytobiorców.

Dodać jeszcze należy , iż jak wynika z ustaleń poczynionych w postępowaniu, żadne postanowienie umowne spośród tych , które składały się na mechanizm służący opisanym wyżej przeliczeniom , nie zostało z nimi indywidualnie uzgodnione.

W szczególności bank nie dowiódł- mimo , że to na nim spoczywał obowiązek w tym zakresie- faktów pozwalających na wniosek przeciwny. Kredytobiorcy dokonali jedynie wyboru gotowego produktu przygotowanego przez przedsiębiorcę , w formie wzorca.

W tym kontekście dodać jeszcze dla porządku należy , iż wbrew stanowisku strony skarżącej powodowie nie mieli swobody w wyborze rodzaju produktu kredytowego skoro , jak wynika z ustaleń , poprzednik strony pozwanej zaoferował im tylko kredyt denominowany w CHF , wskazując jedynie na korzyści wynikające z takiego kredytu, w kontekście stabilności waluty szwajcarskiej w czasie.

O żadnych negocjacjach treści postanowień umownych czy wskazanym wyżej wyborze rodzaju kredytu nie można po stronie powodów , zasadnie mówić.

Trzeba jeszcze dodać w związku z tym , iż dla zrealizowania przesłanki rzeczywistego wpływu konsumenta na treść postanowień umownych nie wystarczy wykazanie, że dowiedział się o treści postanowień których niedozwolony charakter podnosi, w odpowiednim czasie, a strony prowadziły w tym przedmiocie negocjacje.

Konieczne jest udowodnienie przez przedsiębiorcę , szczególnie jeżeli posługuje się przygotowanym przez siebie wzorcem , wspólnego ustalenia ostatecznej ich treści , w wyniku rzetelnych negocjacji, w ramach których konsument miał realny wpływ na treść określonego postanowienia umownego, chyba że zostało ono sformułowane przez niego i włączone do umowy na jego żądanie.

/ por. w tej materii także judykat Sądu Najwyższego z dnia 10 grudnia 2019r , sygn.IV CSK 443/18 , powołany za zbiorem Legalis /.

Takich indywidualnych uzgodnień przed podpisaniem umowy z dnia 14 lutego 2007r. nie było, w tym w szczególności w odniesieniu do postanowień określających sposób, w jaki kwota kredytu i sumy rat kapitałowo- odsetkowych , będą przeliczane z waluty szwajcarskiej na polską i odwrotnie.

W ocenie Sądu II instancji , kwestionowane przez powodów postanowienia umowne dotyczyły świadczeń głównych stron.

Za utrwalone ,w konsekwentnym orzecznictwie sądów powszechnych , a w szczególności Sądu Najwyższego, należy uznać zapatrywanie zgodnie z którym tak właśnie należy kwalifikować postanowienia umowne składające się na mechanizm przeliczeniowy , w kredytach denominowanych w walucie obcej [szerzej - waloryzowanych walutą obcą ]

/ por. powołane jedynie przykładowo wyroki Sądu Najwyższego: z 4 kwietnia 2019 r., sygn. III CSK 159/17, z 9 maja 2019 r., sygn. I CSK 242/18 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. V CSK 382/18., wskazane za zbiorem Legalis /.

Obowiązek zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu w oznaczonych terminach spłaty , stanowi główne świadczenie kredytobiorcy. Natomiast klauzula według której dochodzi do przeliczenia dokonywanych przez niego wpłat rat na walutę obcą [ w tym przypadku na franka szwajcarskiego ] , wpływa na wysokość tego świadczenia. To z zastosowania tego mechanizmu wynika , w jakiej wysokości świadczenie główne ma być spełnione, co tym bardziej upewnia poprawność takiej jej kwalifikacji.

Wobec powyższego poddanie tych postanowień umownych kontroli pod kątem abuzywności jest możliwe tylko pod warunkiem, że nie zostały sformułowane w sposób jednoznaczny ( art. 385 ¹ § 1 zd. drugie k.c.) a zatem jeżeli nie zostały wyrażone prostym i zrozumiałym językiem , nie spełniając tym samym wymogu przejrzystości materialnej wynikającej z art. 4 ust. 2 oraz art. 5 Dyrektywy nr 93/13/ EWG.

Jak wyjaśnił TSUE w wyroku z dnia 20 września 2017 r. ,w sprawie o sygnaturze C - 186/16, wymóg wyrażenia warunku umownego prostym i zrozumiałym językiem oznacza, że warunek ten musi zostać zrozumiany przez konsumenta zarówno w aspekcie formalnym i gramatycznym, jak i w odniesieniu do jego konkretnego zakresu, tak aby właściwie poinformowany , a przy tym, jako osoba dostatecznie uważna i rozsądna , mógł nie tylko dowiedzieć się o możliwości wzrostu lub spadku wartości waluty obcej, ale również miał realną możliwość oszacowania konsekwencji ekonomicznych takiego potencjalnego następstwa dla swoich zobowiązań finansowych.

Zdaniem Sądu II instancji, ustalenia faktyczne poczynione w postępowaniu nie dają dostatecznych podstaw do uzasadnionego przyjęcia, iż w momencie zawierania umowy kredytobiorcy mieli możliwość uzyskania pełnego rozeznania co do wysokości świadczenia, które będą mieli obowiązek spełnić oraz i w szczególności , co do ryzyka zmiany kursu waluty w przyszłości i wpływu tej zmiany na rzeczywiste saldo ich zobowiązania , przekładające się wprost na jego sytuację ekonomiczną , w dającym się przewidzieć realnie okresie , zważywszy , iż [ w realiach faktycznych rozstrzyganej sprawy] mieli związać się z bankiem węzłem obligacyjnym na okres trzydziestu lat.

W szczególności brak było , w dniu zawierania umowy , możliwości ustalenia wysokości zobowiązania ratalnego kredytobiorców wobec banku , / rat kapitałowo - odsetkowych / albowiem wysokość ta zależna była od danych zamieszczonych w nieokreślonej w umowie Tabeli Kursów, stosowanej przez bank . Przy tym sposób zamieszczania w niej tych danych także był pozostawiony wyłącznej jego decyzji. Klienci – konsumenci - nie mieli możliwości ich sprawdzenia ani, tym bardziej, jakiegokolwiek wpływu na ich rzeczywistą wysokość. Tym samym warunek jednoznaczności klauzuli denominacyjnej /przeliczeniowej i kursowej/ , nie został w umowie stron spełniony.

/ por. w tej materii także stanowisko SN zawarte w judykacie z 19 kwietnia 2021r., sygn. III CSK 159/17- powołanym za zbiorem Lex /.

Okoliczności ustalone w sprawie nie pozwalają na potwierdzenie , iż kredytobiorcy zostali, przed podpisaniem umowy, w sposób jasny , możliwie pełny i zrozumiały poinformowani o ryzyku walutowym, związanym z możliwością niekorzystnych zmian kursu franka szwajcarskiego w czasie. Przy tym nie można uznać, że obowiązek ten został spełniony przez bank, który poprzestał na ogólnym pouczeniu o możliwości wzrostu kursu w czasie trwania umowy i wynikającym stąd wpływie na wzrost zakresu obowiązku finansowego klientów – konsumentów.

Dodać do tego należy , iż dla potwierdzenia wypełnienia przez bank obowiązków informacyjnych dotyczących ryzyka kursowego , nie jest wystarczające odebranie od konsumenta standardowego oświadczenia, iż o takim ryzyku został poinformowany, a taką formę właśnie przybrały oświadczenia podpisane przez kredytobiorców- strony umowy z 14 lutego 2007r.

/ por. w tej materii także wyrok SN z 27 listopada 2019r., sygn. II CSK 483/18 powołany za zbiorem Lex /.

Zgodnie z aktualnie obowiązującą w judykaturze wykładnią art. 385 ¹ §1 k.c. nie budzi wątpliwości, iż postanowienia umowy, które określają zasady przeliczenia kwoty udzielonego kredytu waloryzowanego pieniądzem obcym na złotówki przy wypłacie kredytu, a także spłacanych rat na taki pieniądz, pozwalające bankowi swobodnie kształtować kurs waluty obcej, mają charakter niedozwolonych postanowień umownych.

/ por. wskazane tylko ilustracyjnie orzeczenia SN z 27 lutego 2019 r. sygn. II CSK 19/18 i z 29 października 2019 r. sygn. V CSK 382/18 , powołane za zbiorem Legalis /

Klauzule takie mają charakter abuzywny, gdyż kształtują prawa i obowiązki konsumenta w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami i rażąco naruszają jego interesy. Przy czym sprzeczność z dobrymi obyczajami i naruszenie tych interesów polega w tym wypadku na uzależnieniu wysokości świadczenia banku i konsumenta od swobodnej decyzji silniejszej strony stosunku zobowiązaniowego / przedsiębiorcy/.

/ por. tylko ilustracyjnie wyroki SN z 13 grudnia 2018 r., sygn. V CSK 559/17 i z 11 grudnia 2019 r., sygn. akt V CSK 382/18 powołany za zbiorem Legalis /.

Stąd nietrafną jest argumentacja strony skarżącej podnoszona w ramach zarzutu naruszenia art. 385 ¹§1 kc , iż Sąd I instancji nie dokonał prawidłowej oceny postanowień umowy składających się na mechanizm przeliczeniowy z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów , doniosłych dla pozycji zobowiązujących się kredytowo wobec banku – przedsiębiorcy , w ramach stosunku umownego ani też nie wskazał dlaczego te kryteria ustawowe uznaje w rozstrzyganej sprawie za spełnione.

Powodowie chcieli uzyskać pieniądze w walucie polskiej, z przeznaczeniem na pokrycie kosztów finansowania zakupu domu jednorodzinnego W. , w którym nadal mieszkają.

Od banku otrzymali złotówki i w tej walucie także spłacali zobowiązanie zwrotne wobec poprzednika , a później wobec obecnego oponenta procesowego. Rozmiar tak sumy kapitału oraz skala długu drugiej strony stosunku kredytowego , będąc kształtowanymi przez , oznaczony przez bank jednostronnie, mechanizm przeliczenia, w ramach mechanizmu denominacji , wyklucza przyjęcie argumentów strony skarżącej za uzasadnione.

Dlatego , w ocenie Sądu Apelacyjnego, postanowienia łączącej strony umowy, zawartej w dniu 14 lutego 2007r., w zakresie ryzyka walutowego oraz określające wskazany wyżej sposób dokonywania przeliczeń walut polskiej i szwajcarskiej , w odwołaniu się do danych kursowych kształtowanych jednostronnie przez bank, przybierających postać przygotowanych przezeń i obowiązujących w nim Tabel Kursów, uznać należy, za niedozwolone.

Nie ma znaczenia dla tej oceny to, w jaki sposób umowa w rzeczywistości była wykonywana i czy oraz w jaki sposób , po jej zawarciu , zmieniała się jej treść.

/ por. także uchwalę[ 7] Sądu Najwyższego z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. III CZP 29/17 powołaną za zbiorem Lex.

Przechodząc do oceny skutków niedozwolonego charakteru tych postanowień , wskazać na wstępie należy , iż zgodnie z treścią uchwały SN z dnia 7 maja 2021 sygn. III CZP 6/21 , powołanej za zbiorem Lex /, której stanowisko Sąd II instancji, w składzie rozpoznającym sprawę podziela, niedozwolone postanowienie umowne jest od początku, z mocy samego prawa, dotknięte bezskutecznością na korzyść konsumenta, który ewentualnie może udzielić następczo świadomej i wolnej zgody na to postanowienie i w ten sposób przywrócić mu skuteczność z mocą wsteczną.

W rozpoznawanej sprawie , stanowisko powodów było jednoznaczne co do tego, iż [żądając od początku sporu zwrotu dotąd spełnionych świadczeń] , nie są zainteresowani , w warunkach abuzywności części postanowień, w utrzymaniu w dalszym ciągu umowy jako obowiązującej pomiędzy stronami.

Eliminacja tych postanowień z umowy powoduje brak możliwości określenia mechanizmu oznaczenia wysokości świadczenia jakie konsumenci - kredytobiorcy - mają otrzymać od drugiej strony- skoro- jak w rozstrzyganej sprawie - otrzymali świadczenie w walucie polskiej , po jego przeliczeniu według kursu / ceny / kupna waluty szwajcarskiej oraz zostali zobowiązani zwrócić na rzecz banku , w ramach umowy kredytu denominowanego w walucie szwajcarskiej , w odwołaniu się do kursu jej sprzedaży przez pozwany bank, wedle którego, [ w stanie faktycznym rozstrzyganej sprawy ] przeliczana miała być wpłata złotówkowa, mająca prowadzić do ograniczenia ich długu.

Zgodnie ze stanowiskiem TSUE wyrażonym w motywach wyroku z dnia 3 października 2019r sygn. C – 260/18 , postanowienie art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13/EWG , należy wykładać w ten sposób [a jest to wykładania, którą Sądy krajowe muszą brać pod uwagę przy rozstrzyganiu indywidualnych spraw, są bowiem nią związane ], iż stoi ono na przeszkodzie wypełnianiu luk w umowach spowodowanych eliminacją klauzul uznawanych za niedozwolone , wyłącznie na podstawie przepisów krajowych o charakterze ogólnym, nie będących przepisami dyspozytywnymi lub takimi , które będą mieć zastosowanie dlatego , że strony umowy wyrażą na to wolną i uświadomioną zgodę.

Takiej regulacji ,[ jak dotąd] w polskim porządku prawnym brak.

Nie można też w sposób usprawiedliwiony przyjmować , że wolą stron umowy , w lutym 2007r było zaciągnięcie przez małżonków Przywra zobowiązania kredytowego waloryzowanego walutą obcą , bez mechanizmu waloryzacji wzajemnych świadczeń , na podstawie kursów waluty polskiej i szwajcarskiej, przy równoczesnym pozostawieniu wskaźnika referencyjnego LIBOR 6 M , stosowanego tylko w kredytach walutowych oraz kredytach waloryzowanych do takiego zagranicznego pieniądza.

Analiza treści pozostałych postanowień umownych w tym w szczególności tych , które określały sposób wypłaty kwoty kredytu i warunki jej spłaty, takiemu zamiarowi w sposób nie budzący wątpliwości zaprzecza , by przypomnieć tylko sposób określenia wysokości należności odsetkowej i sposobu jej wyrażenia.

Skoro tak , to uzasadnionym jest wniosek zgodnie z którym tego rodzaju zabiegi , jakie postuluje bank motywując omawiane zarzuty materialne , mające polegać na utrzymaniu umowy w mocy, są - szczególnie przy stanowczym- zrelacjonowanym wyżej , stanowisku procesowym powodów , niedopuszczalne, skoro prowadziłoby to , do tak znacznego przekształcenia umowy, iż wywołałoby skutek nie dający się pogodzić z charakterem stosunku prawnego nawiązanego przez strony.

Trzeba także podkreślić , iż eliminacja postanowień niedozwolonych , o ile nie miałoby prowadzić do nieważności umowy jako całości , musi zapewniać to , że prawa i obowiązki stron są nadal ściśle oznaczone i w tym zakresie nie zachodzi skutek deformacji regulacji umownej, [także z punktu widzenia celu jaki strony chciały osiągnąć, wyrażając wzajemny konsens poprzez zawarcie umowy kredytowej określonego rodzaju, na oznaczonych naówczas warunkach].

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju deformacja , przy aprobacie dla argumentacji apelacyjnej banku , zwłaszcza zaważywszy na charakterystyczne elementy kredytu waloryzowanego walutą obcą , miałaby, przy jej potencjalnym utrzymaniu , miejsce.

Nie ma racji strona pozwana podnosząc zarzut naruszenia art. 481§1 kc w zw. z art. 455 kc .

Zważywszy na to, w czym upatruje ona podstawy dla realizacji tego zarzutu, wystarczy wskazać, iż zgodnie z mogącym być uznane za utrwalone stanowiskiem TSUE, służącym wykładni art. 6 ust. 1 Dyrektywy 93/13 / EWG , którym sądy krajowe są związane albowiem tylko ten Sąd jest uprawniony do autorytatywnego wykładania przepisów prawa europejskiego ;

przedsiębiorca stosujący wobec klienta – konsumenta- niedozwolone klauzulę umowne, w oparciu o wzorzec przygotowany jednostronnie przez siebie pozostaje w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia zwrotnego - następstwa uznania czynności prawnej za nieważną, jako następstwa abuzywności tych postanowień już od daty prawidłowo dokonanego przez konsumenta wezwania do zrealizowania tego obowiązku . To stwierdzenie wystarcza aby , odpierając argumentację banku , opartego na niej zarzutu materialnego nie podzielić.

Sąd II instancji uznał za niezasadny , podniesiony na apelacyjnym etapie sporu stron przez bank , zarzut zatrzymania zasądzonego nieprawomocnie powodom świadczenia zwrotnego do kwoty udzielonego małżonkom P. kapitału.

Powołując się na mogące być uznane za ukształtowane , najbardziej aktualne orzecznictwo SN , co do merytorycznej zasadności takiego zarzutu w tzw. „ sprawach frankowych „ /por. spośród kilku , stanowisko SN zawarte w judykatach z dnia 12 września 2024, sygn. I CSK 4015/23 i z dnia 24 października 2024r , sygn. I CSK 2443/24 – obydwa powołane za zbiorem Lex / , które Sąd Apelacyjny, w składzie rozpoznającym sprawę podziela ;

przyjąć należy , iż w sytuacji , gdy strona sporu , szczególnie bank – przedsiębiorca - w relacji z konsumentem , może skutecznie powołać zarzut potrącenia wierzytelności wzajemnej , wobec pretensji finansowej drugiej strony , nie jest uprawniona do korzystania z zarzutu zatrzymania w powołaniu się , jako na jego źródło , na taką wierzytelność własną.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozstrzyganym sporze , a , jak dotąd , bank z możliwości potrącenia nie zdecydował się skorzystać. Fakt ten potwierdził pełnomocnik banku na rozprawie kopulacyjnej bezpośrednio poprzedzającej wydanie motywowanego wyroku. / por. zapis skrócony rozprawy z dnia 29 października 2025r k. 301 v akt/.

Chybiony jest także , podniesiony przez stronę skarżącą zarzut umorzenia wierzytelności dochodzonej przez powodów w postępowaniu , jako następstwa podniesienia przez nich wobec apelującego ,materialnego zarzutu potrącenia z dnia 21 grudnia 2023r.

Jak wskazano wyżej, z ustaleń faktycznych dla których oparciem są dokumenty załączone przez bank do pisma procesowego z dnia 7 maja 2024r wynika , iż zarzut powodów - na co jednoznacznie w tym oświadczeniu wskazali – nie obejmował pretensji finansowej która stanowiła przedmiot sporu poddany pod osąd w niniejszej sprawie.

Taki za kres ilościowy i rodzajowy potrącenia potwierdził pełnomocnik powodów na rozprawie apelacyjnej w dniu 29 października 2025r.,a strona skarżąca nie podjęła / o czym także była już mowa / , jakiejkolwiek aktywności dowodowej aby zasadność tego oświadczenia podważyć i dodatkowo wesprzeć stawiany zarzut wywodzony ze skutku do jakiego, jej zdaniem miało doprowadzić oświadczenie byłych kredytobiorców.

Opisane zaniechanie dodatkowo utwierdza Sąd Odwoławczy w ocenie o niezasadności omawianego zarzutu.

Z podanych powodów , w uznaniu apelacji strony pozwanej , za nieuzasadnioną Sąd Apelacyjny orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 385 kpc / pkt I sentencji motywowanego orzeczenia /.

Podstawą rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego była norma art. 98 §1 i 3 kpc w zw. z art. 391 §1 kpc i wynikająca z niej, dla wzajemnego rozliczenia stron z tego tytułu , zasada odpowiedzialności za wynik sprawy.

Należna powodom łącznie ich kwota , odpowiada wynagrodzeniu reprezentującego ich zawodowego pełnomocnika - adwokata , ustalonemu , jako pochodna wartości przedmiotu zaskarżenia , na podstawie §2 pkt 7 w zw. z §10 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia MS w sprawie opłat za czynności adwokackie z dnia 22 października 2015 [ DzU z 2015 poz.1800 ].

Suma należna z tytułu rozliczeń kosztowych została zasądzona, po myśli art. 98 §1 ¹kpc w zw z art. 391 §1 kpc wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie , o których Sąd II instancji był obowiązany orzec z urzędu. / pkt II sentencji