Wyrok z 5 listopada 2025, sygn. I ACa 2011/23

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

dnia 5 listopada 2025 r.

Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny

w składzie:

Przewodniczący: SSA Paweł Rygiel

Sędziowie: -

Protokolant: -

po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2025 r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym

sprawy z powództwa A. S.

przeciwko (...) S.A. w W.

o zapłatę

na skutek apelacji strony pozwanej

od wyroku Sądu Okręgowego w Nowym Sączu z dnia 21 lutego 2023 r. sygn. akt I C 1179/20

1.  oddala apelację;

2.  zasądza od strony pozwanej na rzecz powoda, tytułem kosztów zastępstwa prawnego udzielnego powodowi z urzędu w postępowaniu apelacyjnym, kwotę 2.700 zł (dwa tysiące siedemset złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie za czas od uprawomocnienia się niniejszego postanowienia w przedmiocie kosztów postępowania do dnia zapłaty.

sygn. akt I ACa 2011/23

UZASADNIENIE

wyroku z dnia 5 listopada 2025 r.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Okręgowy:

- zasądził od strony pozwanej (...) S.A w W. na rzecz powoda A. S. kwotę 314 124,44 zł, szczegółowo określając warunki płatności;

- zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda rentę z tytułu zwiększonych potrzeb i utraty zdolności do pracy:

1. w wysokości 2.559,16 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie w okresie od 1 listopada 2020 roku do 31 grudnia 2020 roku,

2. w wysokości 2.414,65 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie w okresie od 1 stycznia 2021 roku do 28 lutego 2021 roku,

3. w wysokości 2.380 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie w okresie od 1 marca 2021 roku do 31 grudnia 2021 roku,

4. w wysokości 2.530 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie w okresie od 1 stycznia 2022 roku do 28 lutego 2022 roku,

5. w wysokości 2.465,22 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie w okresie od 1 marca 2022 do 31 października 2022 roku,

6. w wysokości 2.775 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie w okresie od 1 listopada 2022 roku do 30 listopada 2022 roku,

7. w wysokości 2.600,13 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie w okresie od 1 grudnia 2022 roku do 28 lutego 2023 roku,

8. w wysokości 2.775 zł miesięcznie płatną z góry do 10-tego każdego miesiąca wraz z ustawowymi odsetkami w razie opóźnienia w zapłacie począwszy od 1 marca 2023 roku na przyszłość,

- oddalił powództwo w pozostałej części,

- odstąpił od obciążania powoda kosztami sądowymi,

- rozliczył koszty sądowe i koszty procesu.

Sąd I instancji ustalił, że dnia 8 sierpnia 2018 r. doszło do wypadku komunikacyjnego, w którym obrażeń ciała doznał powód A. S.. Jego samochód został przygnieciony przez cysternę, którą prowadził J. S..

Wyrokiem z dnia 19 listopada 2019 r., do sygn. (...), Sąd Okręgowy w N. uznał J. S. winnego tego, że w dniu 8 sierpnia 2018 r. w miejscowości (...) rejonu (...), nieumyślnie sprowadził katastrofę w ruchu lądowym zagrażającą życiu lub zdrowiu wielu osób.

W wyniku wypadku komunikacyjnego powód A. S. doznał obrażeń ciała w postaci licznych wybroczyn krwawych w płatach czołowych i płatach ciemieniowych, dużego obrzęku zwłaszcza prawej półkuli mózgu z zaciśnięciem komór, stłuczenia tkanki mózgowej w okolicach czołowych, złamania wieloszczelinowego kości czołowej przechodzącego przez ścianę przednią obu zatok czołowych, przez ścianę tylną głównie prawej zatoki czołowej z penetracją do przedniego dołu czaszki, złamania ścian przyśrodkowych obu oczodołów, wieloodłamowego złamania kości masywu nosowego i nosa z przemieszczeniem, złamania wieloodłamowego przegrody nosa, wieloodłamowego złamania wszystkich ścian zatoki szczękowych ze znacznym przemieszczeniem odłamów, złamania w obrębie dna obu oczodołów z przemieszczeniem odłamów, złamania górnych blaszek granicznych trzonów kręgów Th4, Th5, Th7, złamania żebra I i XII prawego, złamania żebra 1 po stronie lewej, złamania trzonu mostka z niewielkim przemieszczeniem ku tyłowi, złamania wyrostka poprzecznego prawego kręgu L2, wieloodłamowego złamania masywu bocznego kości krzyżowej po stronie prawej przechodzącego przez otwory międzykręgowe oraz schodzącego na pogranicze krzyżowo-guziczne, rozległych obszarów stłuczenia płuca lewego, wąską komorę odmową nad szczytem płuca prawego, minimalną komorę odmową również po stronie lewej, złamania talerza kości biodrowej lewej z przemieszczeniami, złamania trzonu kości udowej lewej, złamania kości podudzia prawego, złamania dystalnych odcinków kości przedramienia prawego z przemieszczeniem odłamów. Sprawcy wypadku wymierzono karę 5 lat pozbawienia wolności. Wyrokiem karnym na podstawie art. 46 § 2 kk orzeczono wobec J. S. nawiązkę na rzecz A. S. w wysokości 50 000 zł.

Sąd Okręgowy poczynił szczegółowe ustalenia dotyczące przebiegu leczenia i rehabilitacji powoda, jak też kosztów poniesionych w związku z leczeniem oraz konieczności sprawowania nad nim opieki.

Ostatecznie u powoda postawiono rozpoznanie kliniczne: niewydolności serca, urazowej odmy opłucnowej, stłuczenie płatów czołowych, złamania kości czołowej, złamania obu oczodołów, złamania kości nosa i przegrody nosa, złamania ścian zatok szczękowych, wyłamania górnych blaszek granicznych trzonów kręgów TH 4,5 i 7, złamania żeber I i XII prawego oraz I żebra lewego, złamania trzonu mostka, złamania wyrostka poprzecznego prawego kręgu L2, złamania masywu bocznego kości krzyżowej po stronie prawej, złamania talerza biodrowego po stronie lewej, obrzęk mózgu, krwiak podczepcowy po lewej stronie, stłuczenie płuca lewego, złamanie trzonku kości udowej, mnogie złamania podudzia, złamania nasad dalszych kości łokciowej i promieniowej. W późniejszym czasie stwierdzono również zespół stresu pourazowego.

Sąd pierwszej instancji ustalił także okoliczności dotyczące sytuacji osobistej, zawodowej i życiowej powoda. Wskazał m.in., że w chwili wypadku liczył on 20 lat, był kawalerem. Przed wypadkiem powód ukończył szkołę zawodową w wyuczonym zawodzie mechanika samochodowego. Od 21 marca 2018 r. pracował na umowę na czas określony do 30 listopada 2019 r. na pełny etat jako pracownik produkcji okien w firmie (...) sp. z o.o. Powód pracował także na budowach.

Po wypadku orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 29 stycznia 2019 r. powód został zaliczony do osób niezdolnych do pracy z uprawnieniem ustalenia uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 29 maja 2019 r. powoda uznano za niezdolnego do pracy z uprawnieniem ustalenia uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 24 stycznia 2020 r. uznano go za osobę częściowo niezdolną do pracy w okresie od 1 listopada 2019 r. do 30 kwietnia 2021 r. Następnie, orzeczeniem Powiatowej Komisji ds. Orzekania o Niepełnosprawności z dnia 12 grudnia 2018 r. powoda uznano za niepełnosprawnego w stopniu znacznym z przyczyn nieurologicznych do 31 grudnia 2020 r., niezdolną do pracy, wymagającą zaopatrzenia w wózek inwalidzki, rehabilitacji oraz długotrwałej opieki w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Orzeczeniem Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 26 stycznia 2021 r. powoda uznano za osobę częściowo niezdolną do pracy do 31.01.2022 roku.

Od momentu wypadku do lutego 2020 roku powód pobierał od pracodawcy (...) sp. z o.o. zasiłek chorobowy, a później przez 12 miesięcy świadczenie rehabilitacyjne. Od lutego 2020 roku do lutego 2021 r. pobierał rentę z ZUS wynoszącą początkowo 840,84 zł miesięcznie netto. Od marca 2021 do grudnia 2021 renta z ZUS wynosiła 875,49 zł netto, a od stycznia 2022 roku do lutego wynosiła 925,49 zł netto miesięcznie, w okresie od marca 2022 do października 2022 roku wynosiła 990,27 zł netto miesięcznie. Od 1 listopada 2022 r. powód nie pobiera renty z ZUS, bowiem został uznany za osobę zdolną do pracy.

Powód w listopadzie 2022 roku zarejestrował się w Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna i pobrał zasiłek dla bezrobotnych: w okresie od 28 listopada 2022 r. do 30 listopada 2022 r. w wysokości netto 104,40 zł, a w okresie od 1 grudnia 2022 r. do 31 grudnia 2022 r. w wysokości 949,40 zł netto. Zasiłek przyznano mu do 26 maja 2023 roku.

Sąd ustalił także w jakich okresach i w jakiej wysokości powód pobierał zasiłek pielęgnacyjny.

Decyzją z dnia 22 października 2018 r. pozwany przyznał powodowi zadośćuczynienie w kwocie 20 000 zł. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany zlecił wydanie opinii lekarskiej, w której oceniono trwały uszczerbek na zdrowiu powoda na 61%. Lekarz ocenił niezdolność do pracy powoda przez 12 miesięcy. Decyzją z dnia 20 listopada 2018 r. pozwany przyznał powodowi dalsze zadośćuczynienie w kwocie 55 000 zł oraz rentę tymczasową na zwiększone potrzeby od października 2018 w wysokości 1000 zł miesięcznie. Kolejną decyzją, z dnia 15 lutego 2019 r. pozwany przyznał powodowi 4.500 zł odszkodowania za koszty leczenia i od 1 stycznia 2019 r. rentę na zwiększone potrzeby podwyższając ją do kwoty 1960 zł miesięcznie.

Sąd ustalił, że powód skarży się na bóle obu kończyn dolnych oraz prawej dłoni, nadgarstka i przedramienia. Powód nadal ma ograniczenia ruchomości prawej ręki, które według lekarzy nie rokują na większą poprawę. Ma bóle kręgosłupa lędźwiowego nasilające się przy dłuższym chodzeniu i siedzeniu. Porusza się przy pomocy jednej kuli łokciowej. Zgłasza bóle w kościach na zmiany pogody. Nadal ma problemy z pamięcią. Od wyjścia ze szpitala powód zażywał jedynie doraźnie leki przeciwbólowe. U powoda występują długołukowe prawostronne skrzywienia odcinka piersiowego i lędźwiowego kręgosłupa z ograniczeniem ruchomości w odcinku lędźwiowym i wzmożone napięcie mięśni przykręgusłupowych. Powód ma ograniczenia ruchów zgięcia grzbietowego i podeszwowego stopy lewej i osłabienie siły mięśniowej stopy lewej. Powód jest spowolniały psychoruchowo. U powoda występują objawy stresu psychologicznego. Powód cały czas ma objawy uporczywego unikania uczuć związanych z traumą. W jego funkcjonowaniu obserwuje się wyraźnie obniżoną aktywność i izolowanie od innych. Powód ma poczucie ograniczenia perspektyw życiowych, cechuje go wzmożona czujność i nadmiernie silna reakcja na niespodziewany bodziec, który może kojarzyć się z wypadkiem.

U powoda rozpoznano: stan po urazie czaszkowo -mózgowym (krwotoczne stłuczenie obu płatów czołowych, odma wewnątrzczaszkowa i obrzęk mózgu), stan po złamaniu dalszych nasad obu kości przedramienia z wygojonym dużym ograniczeniem ruchomości kończyny górnej prawej, stan po złamaniu wielomiejscowym kręgosłupa piersiowego, lędźwiowego wygojone z ograniczeniem ruchomości, stan po wieloodłamowym złamaniu miednicy oraz kości krzyżowej wygojone z deformacją, stan po załamaniu wieloodłamowym uda lewego leczone operacyjnie i wygojone prawidłowo, stan po złamaniu trzonu kości piszczelowej oraz obu kostek podudzia prawego leczone operacyjnie i wygojone prawidłowo, łagodne zaburzenia procesów poznawczych, zespół stresu pourazowego i astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu. Wyżej wymienione obrażenie powypadkowe skutkują trwałym uszczerbkiem na zdrowiu powoda, co w bardzo dużym stopniu ogranicza go zarówno w pracy jak i codziennym funkcjonowaniu. Powód wymaga dalszej rehabilitacji i zażywania leków.

Wyżej wymienione ograniczenia obniżają wartość powoda jako pracownika. Zdolność uczenia powoda jest mocno ograniczona. Rokowania na przyszłość powoda są mierne. Dolegliwości bólowe o istotnym nasileniu mogą mu doskwierać przez wiele lat. Powód nie powróci nigdy do sprawności sprzed wypadku. W chwil obecnej powód nie wymaga opieki osób trzecich.

W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy uznał zgłoszone roszczenie za częściowo uzasadnione, jako znajdujące oparcie w art. 435 § 1 k.c. w zw. z art. 436 § 1 k.c. oraz art. 822 § 1 k.c., a także art. 34 i 35 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 367 z późn. zm.).

Sąd poczynił szczegółowe rozważania dotyczące wysokości należnego powodowi zadośćuczynienia (art. 445 k.c.) i odszkodowania (art. 444 § 1 k.c.).

Następnie Sąd Okręgowy wskazał, opierając się na art. 444 § 2 k.c., że uzasadnione jest zgłoszone przez powoda żądanie renty na zwiększone potrzeby i renty z tytułu utraconej zdolności zarobkowej od listopada 2020 r.. Sąd wziął pod uwagę, że powód jest w istocie osobą całkowicie niezdolną do pracy - mimo opinii biegłych neurologa i ds. medycyny pracy, których zdaniem powód zachował częściową zdolność do pracy. Sąd patrząc przez pryzmat dolegliwości z jakimi mierzy się pozwany, a to m. in. zaburzenia umysłowe, ograniczenia ruchowe, uznał, iż pozwany jest wykluczony nie tylko z prac fizycznych, ale także biurowych, a zatem jest całkowicie niezdolny do pracy. Sąd zasądzając kwoty renty za poszczególne okresy czasu wziął pod uwagę rozbicie przez powoda renty na zwiększone potrzeby oraz renty z tytułu utraconej zdolności zarobkowania na konkretne czasokresy, uwzględniając poszczególne składowe renty, które ulegały zmianom.

Sąd dokonał szczegółowego wyliczenia wysokości należnej powodowi renty.

O kosztach postępowania Sąd pierwszej instancji orzekł na podstawie art. 100 k.p.c.

Od powyższego orzeczenia apelacje wniosła strona pozwana, zaskarżając wyrok w części ustalającej wysokości renty tj. punkt II 6, II 7 oraz II 8, a także w części zwrotu kosztów od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa (pkt V) oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz powoda zwrotu kosztów zastępstwa procesowego udzielonego powodowi z urzędu (pkt VI).

Strona pozwana zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 233 § 1 k.p.c. poprzez przyjęcie przez Sąd, iż powód jest osobą całkowicie niezdolną do pracy zarobkowej, co pozostaje w sprzeczności z treścią opinii biegłych, a także decyzją ZUS z dnia 24 października 2022 r.; art. 278 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie ustaleń w zakresie wymagających wiedzy tj. zdolności powoda do pracy zarobkowej z pominięciem treści opinii biegłych. Nadto skarżąca zarzuciła sprzeczność istotnych ustaleń ze zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym poprzez uznanie, że powód jest osobą całkowicie niezdolną do pracy zarobkowej.

Strona skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku:

- w punkcie II 6 poprzez zasądzenie kwoty 500 zł w miejsce zasądzonej kwoty 2 775 zł oraz oddalenie powództwa w pozostałym zakresie;

- w punkcie II 7 poprzez zasądzenie kwoty 500 zł w miejsce zasądzonej kwoty 2 600,13 zł oraz oddalenie powództwa w pozostałym zakresie;

- w punkcie II 8 poprzez zasądzenie kwoty 500 zł w miejsce zasądzonej kwoty 2 775 zł oraz oddalenie powództwa w pozostałym zakresie;

- w punktach V i VI poprzez stosunkowe rozdzielenie kosztów postępowania.

Nadto pozwana wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W odpowiedzi na apelację strona powodowa wniosła o oddalenie apelacji w całości oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów zastępstwa prawnego udzielonego powodowi z urzędu, względnie o przyznanie od Skarbu Państwa na rzecz pełnomocnika powoda wynagrodzenia według norm przepisanych.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje.

Apelacja jest bezzasadna.

Ustalenia dokonane w pierwszej instancji, w zakresie okoliczności mających znaczenie dla rozpoznania apelacji, są prawidłowe i Sąd Apelacyjny przyjmuje je za własne. Ustalenia te znajdują oparcie w przeprowadzonych dowodach, a ocena tych dowodów mieści się w granicach wyznaczonych w art. 233 § 1 k.p.c.

Chybiony jest zatem zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. polegający na przyjęciu, że powód nie jest osobą całkowicie niezdolną do pracy wbrew treści opinii biegłych sporządzonych w niniejszej sprawie oraz decyzji ZUS.

W judykaturze przejawia się pogląd, iż przepis art. 233 § 1 k.p.c. reguluje kwestię oceny wiarygodności i mocy (wartości) dowodowej przeprowadzonych w sprawie dowodów, a nie poczynionych ustaleń faktycznych, czy wyprowadzonych z materiału dowodowego wniosków (wyrok SA w Łodzi z 16.09.2025 r., I ACa 36/24, LEX nr 3939127). Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Sąd zważając na przepisy procedury cywilnej, doświadczenie życiowe, zasady logicznego rozumowania jest w stanie wszechstronnie oraz racjonalnie i bezstronnie ocenić przeprowadzone dowody i w oparciu o te kryteria, z jednej strony spojrzeć na zgromadzony materiał dowodowy jako całość, z akcentem na dostrzeżenie ewentualnych niespójności, z drugiej, dokonać wyboru tych dowodów, które w sposób przekonujący pozwalają na ustalenie stanu faktycznego (wyrok SA w Katowicach z 8.10.2025 r., I ACa 2048/22, LEX nr 3942669).

Sąd Apelacyjny podziela stanowisko wyrażane przez Sąd Najwyższy, zgodnie z którym jeżeli z określonego materiału dowodowego sąd wyprowadził wnioski logicznie poprawne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, to taka ocena dowodów nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów przewidzianej w art. 233 §1 k.p.c., choćby dowiedzione zostało, że z tego samego materiału dałoby się wysnuć równie logiczne i zgodne z zasadami doświadczenia życiowego wnioski odmienne. Tylko w przypadku wykazania, że brak jest powiązania, w świetle kryteriów wyżej wzmiankowanych, przyjętych wniosków z zebranym materiałem dowodowym, możliwe jest skuteczne podważenie oceny dowodów dokonanej przez sąd; nie jest tu wystarczająca sama polemika naprowadzająca wnioski odmienne, lecz wymagane jest wskazanie, w czym wyraża się brak logiki lub uchybienie regułom doświadczenia życiowego w przyjęciu wniosków kwestionowanych (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 29 września 2005 r., II PK 34/05). Nadto postawienie zarzutu naruszenia przepisu art. 233 §1 k.p.c. wymaga wskazania przez skarżącego konkretnych zasad lub przepisów, które naruszył sąd przy ocenie poszczególnych dowodów (wyrok SA w Łodzi z 16.09.2025 r., I ACa 36/24, LEX nr 3939127). Nie jest zatem wystarczające wskazanie przez stronę - odmiennego niż przyjął sąd - wniosku, który wynika z materiału dowodowego.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy także zauważyć, że dowód z opinii biegłego sądowego, a także z opinii instytutu, ma charakter szczególny, gdyż nie służy ustalaniu okoliczności faktycznych, lecz ich ocenie przez pryzmat wiadomości specjalnych jakie posiada biegły. Sąd może, a czasami nawet powinien, korzystać z pomocy biegłego w zakresie wymagającym wiadomości specjalnych, biegły natomiast nie może wyręczać sądu w dokonywaniu ustaleń i ocen prawnych, do czego ani nie jest powołany, ani może nie mieć kwalifikacji (postanowienie SN z 20.11.2025 r., I CSK 1936/25, LEX nr 3951341). Do biegłego należy jedynie wydanie opinii co do okoliczności będących przedmiotem dowodu. Natomiast ocena wniosków opinii wchodzi już w zakres stosowania prawa i należy do sądu. Do dokonywania wszelkich ustaleń w procesie powołany jest sąd, a nie biegły, a zatem opinia taka jest oceniana przez sąd, tak jak każdy inny dowód, stosownie do reguł określonych w art. 233 § 1 k.p.c. (wyrok SN z 9.05.2025 r., II CSKP 444/23, LEX nr 3862579). Sąd ocenia także logiczną spójność wywodu przedstawioną przez biegłego oraz jego funkcję przekonującą. Ustalenia stanu faktycznego sprawy są jednak podejmowane na podstawie całokształtu przeprowadzonych dowodów (Postanowienie SN z 15.04.2025 r., I CSK 439/25, LEX nr 3854841).

Nadto podstawowym zadaniem sądu orzekającego jest ocena wiarygodności i mocy dowodów, w tym rozstrzygania kwestii spornych w warunkach niezawisłości, na podstawie własnego przekonania sędziego. Powyższa zasada znajduje zastosowanie także przy ocenie dowodu w postaci opinii opracowanej przez biegłego i powinna obejmować logikę, jasność i przejrzystość wywodu, niesprzeczność opinii z pozostałymi dowodami przeprowadzonymi w sprawie i uznanymi przez sąd za wiarygodne, spełnienie wymagań wynikających z tezy dowodowej, czy jednoznaczność opinii (postanowienie SN z 30.06.2025 r., I CSK 327/24, LEX nr 3902095).

W rozpoznawanej sprawie Sąd pierwszej instancji dokonał wnikliwej analizy dowodów w zakresie ustalenia, czy powód jest zdolny do pracy zarobkowej, opierając się nie tylko na opinii biegłych lekarzy, co w przedmiotowej sprawie było konieczne, ale także na pozostałych elementach materiału dowodowego. Sąd Okręgowy wysunął zatem poprawny wniosek, że powód jest niezdolny do podjęcia pracy zarobkowej. Należy wziąć pod uwagę fakt, iż opinię sporządzało pięciu specjalistów, których wnioski były ze sobą częściowo sprzeczne. Nie jest zatem prawdą, że Sąd pierwszej instancji pominął dowód z opinii biegłych i wysunął własne wnioski w zakresie uznania powoda za osobę niezdolną do podjęcia pracy zarobkowej, mimo że nie dysponuje wiadomościami specjalnymi w tym zakresie. Sąd nie podzielił jedynie wniosków wysuniętych przez biegłego neurologa oraz ds. medycyny pracy, którzy uznali powoda za osobę częściowo niezdolną do pracy, wymagającą przekwalifikowania. W ocenie Sądu Okręgowego wnioski takie wynikały z dokonania niekompletnej oceny stanu zdrowia powoda, patrząc przez pryzmat tylko swojej specjalizacji. Biegły neurolog przyznał, iż powód cierpi na schorzenia neurologiczne ograniczające jego sprawność umysłową. Z kolei biegły ds. medycyny pracy wskazał na ograniczenia ruchowe. Nie jest zatem tak, że biegli uznali powoda za osobę zdrową, a ustalenia dokonane przez Sąd w tej sprawie są całkowicie sprzeczne z opinią biegłych. Biegli sporządzając opinię łącznie winni wziąć pod uwagę wszelkie dolegliwości jakie doskwierają powodowi, nie tylko z zakresu swojej specjalizacji. Wobec tego Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia Sądu pierwszej instancji w zakresie uznania powoda za osobę niezdolną do pracy zarobkowej, gdyż ocena dowodów została przez Sąd pierwszej instancji dokonana zgodnie z art. 233 k.p.c.

W związku z powyższym niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 278 § 1 k.p.c. Prawdą jest, że opinia biegłego daje sądowi możliwość właściwej oceny materiału dowodowego w momencie gdy do tejże oceny wymagane są wiadomości specjalne. Zatem Sąd wypowiadając się samodzielnie w kwestiach wymagających wiadomości specjalnych, z pominięciem dowodu z opinii biegłego w istocie narusza art. 278 § 1 k.p.c. (wyrok SA w Łodzi z 30.07.2025 r., I AGa 313/24, LEX nr 3910249). Ocena stanu zdrowia i stopienia naruszenia sprawności organizmu pod kątem braku zdolności do pracy bez wątpienia wymaga wiadomości specjalnych. Sąd bowiem nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej, która pozwoliłaby mu na ustalenie czy dana osoba jest zdolna do podjęcia pracy zarobkowej. Niemniej jednak w niniejszej sprawie Sąd Okręgowy nie pominął dowodu z opinii biegłych. Wręcz przeciwnie - oparł się na niej ustalając stan faktyczny, tyle tylko, że zrobił to w części. Sąd dokonał oceny opinii biegłych na podstawie art. 233 k.p.c., do której był zobowiązany. Należy pamiętać, że opinia biegłego nie ma w sprawie rozstrzygającego znaczenia i podlega ocenie, jak każdy środek dowodowy (wyrok SN z 29.05.2025 r., II CSKP 1032/23, LEX nr 3867043). Przypomnienia wymaga również, że przedłożone opinie poszczególnych biegłych są fragmentaryczne dla kompleksowej oceny stanu zdrowia powoda i jego możliwości podjęcia pracy. W tym stanie rzeczy rzeczą Sądu było wyciągnięcie należytych wniosków wynikających z poszczególnych opinii.

Wskutek powyższego nie sposób zgodzić się ze skarżącym, iż powód jest osobą zdolną do pracy. Biorąc pod uwagę, że jedyne zarzuty, na których skarżący oparł swoją apelację sprowadzały się w istocie do zakwestionowania ustalenia niezdolności do pracy powoda, należało podzielić ocenę prawną Sądu Okręgowego w zakresie ustalenia wysokości renty za poszczególne czasokresy. Skarżący nie wywiódł żadnych innych argumentów, które uzasadniałyby zmianę stawki renty ustaloną przez Sąd pierwszej instancji.

Z uwagi na fakt, że powód jest osobą niezdolną do podjęcia pracy zarobkowej przysługuje mu renta z tegoż tytułu, co wynika wprost z art. 444 § 2 k.c. Roszczenie o zasądzenie renty z tytułu całkowitej lub częściowej utraty zdolności do pracy zarobkowej powstaje w sytuacji, w której u poszkodowanego dochodzi do uszczerbku w dochodach, które uzyskiwałby, gdyby nie doszło do zdarzenia szkodzącego (wyrok SN z 6.09.2024 r., II CSKP 1749/22, LEX nr 3753422). Takie stanowisko prezentowane w orzecznictwie w pełni uzasadnia przyznanie renty niezdolnemu do pracy powodowi przez Sąd pierwszej instancji, nie tylko z tytułu zwiększonych potrzeb – czego skarżący nie kwestionował - ale także z tytułu utraconej zdolności zarobkowania.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny, na podstawie art. 385 k.p.c., orzekł jak w sentencji.

W ramach rozliczenia kosztów postępowania apelacyjnego pomiędzy stronami sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda zwrot kosztów zastępstwa prawnego udzielonego powodowi z urzędu według stawki wynikającej z § 8 pkt 5 w zw. z § 16 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. poz. 763 z późn. zm.).