sygn. I ACa 230/23 8 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 8 grudnia 2025, sygn. I ACa 230/23

Data orzeczenia 8 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Sławomir Jamróg

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 98 kpc art. 155 kc art. 233 kpc art. 278 kpc art. 363 kc art. 385 kpc art. 391 kpc art. 471 kc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (9)

art. 481 kc art. 491 kc art. 494 kc art. 496 kc art. 556 kc art. 560 kc art. 560 kpc art. 765 kc art. 770 kc

Sygn. akt I ACa 230/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 8 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Sławomir Jamróg
Protokolant: Sara Cieślik
po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2025 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa A. M.

przeciwko M. D.

o zapłatę
na skutek apelacji pozwanego od wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach
z dnia 5 sierpnia 2022 r. sygn. akt I C 2467/20
1. oddala apelację;
2. zasądza od pozwanego na rzecz powódki, tytułem kosztów postępowania apelacyjnego, kwotę 4.050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.
Sygn. akt: I ACa 230/23
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
Wyrokiem z dnia 5 sierpnia 2022 r., sygn. akt I C 2467/20 Sąd Okręgowy w Kielcach zasądził od pozwanego M. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą (...) -HANDEL (...) w K. na rzecz powódki A. M. kwotę 155.950 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwoty 152.950 zł od 26 sierpnia 2020r. do dnia zapłaty i od kwoty 3000 / złotych od dnia 7 grudnia 2020r. do dnia zapłaty (pkt I), oddalił powództwo w pozostałym zakresie (pkt II) oraz zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 13.495 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt III).
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny:
W dniu 14 grudnia 2018 roku pozwany M. D. nabył samochód marki V. model(...), rok produkcji 2018 o numerze VIN (...), NR REJ. (...). Samochód ten po raz pierwszy został sprzedany przez sieć dealerską V. na terenie Czech , a dnia 29 stycznia 2019r. pojazd ten w związku z wystąpieniem szkody całkowitej utracił gwarancję. Następnie samochód ten został sprowadzony z Czech jako samochód uszkodzony po szkodzie całkowitej określonej na kwotę 124.000 zł. Samochód został sprzedany M. S. –teściowej pozwanego w dniu 25 lutego 2019 roku za kwotę 127.000 zł już po dokonanej naprawie samochodu. Nie był on zarejestrowany na pozwanego Po ponad roku użytkowania samochodu M. S. postanowiła sprzedać przedmiotowy pojazd. Zarówno pozwany jak i M. S. wiedzieli, że stwierdzona została wcześniej szkoda całkowita przedmiotowego pojazdu. Ukazało się ogłoszenie na stronach (...) ,podpisane imieniem P. jako sprzedający na (...) od 2016r. przy czym podane zostały dane kontaktowe M. D.. W opisie umieszczono informację,że stan samochodu jest idealny jak fabryczny ,nie palone papierosy ,cena 159.900 zł /ogłoszenie k.71/.
Małżonkowie A. i S. M. (1) byli zainteresowani zakupem samochodu (...), brali pod uwagę samochody marki V. oraz F. . Zależało im na szybkim zakupie samochodu gdyż powódka sprzedawała swój samochód, na który czekała już zainteresowana osoba. Zanim znaleźli oni ogłoszenie przedmiotowego samochodu w dniu 2 lutego 2020r. dzień wcześniej oglądali inny pojazd ,nie zdecydowali się na jego zakup z uwagi na uszkodzenia. Zainteresowani byli samochodem nieuszkodzonym , bezwypadkowym .
W dniu 2 lutego 2020 roku mąż powódki S. M. (1) zobaczył na stronie internetowej (...) ofertę sprzedaży pojazdu marki V. model (...), rok produkcji 2018 o numerze VIN (...), NR REJ. (...). W ogłoszeniu była informacja, że samochód jest z rocznika 2018, ma przebieg do 15000 km, jego stan jest idealny jak fabryczny napędzany paliwem diesla. Mąż powódki skontaktował się z M. D. , którego dane kontaktowe zostały podane w ogłoszeniu w celu ustalenia czy przedmiotowy samochód nie jest uszkodzony, czy jest bezwypadkowy ponieważ powódka wraz z mężem wykluczali nabycie takiego pojazdu. Pozwany początkowo zapewniał małżonków, że samochód jest całkowicie nieuszkodzony, idealny lecz po uzyskaniu informacji, że mąż powódki jest kierowcą w firmie transportowej, przewozi samochody i zna się na nich poinformował, iż samochód miał drobną stłuczkę miał uszkodzony przedni zderzak auta , który został wymieniony na nowy oraz ,że w takim stanie sprowadził go z zagranicy . Powódka i jej małżonek pilnie poszukiwali samochodu. Mając zapewnienia o bardzo dobrym stanie samochodu oraz informację, że pojazd nie był uszkodzony poza przednim błotnikiem powódka i jej mąż zdecydowali się na przyjazd do K. celem obejrzenia samochodu i dokonania jego zakupu po uzgodnieniu wcześniej ceny zakupu na kwotę 152.500 zł. Wszystkie uzgodnienia dokonywane były z pozwanym M. D.. Powódka ani jej mąż nie sprawdzili historii przedmiotowego samochodu (...) V. była to bowiem niedziela. Umówili się ostatecznie na spotkanie w garażu podziemnym położonym na ulicy (...) w K.. Mąż powódki zaznaczył, że chce dokonać zakupu samochodu na fakturę , pozwany w rozmowie z mężem powódki uzyskał wszelkie dane niezbędne do wystawienia faktury. Pozwany wyraził zgodę na podpisanie umowy jako komisant i wystawienie faktury .
Pozwany M. D. uzgodnił w właścicielem samochodu swoją teściową M. S. oraz jej mężem P. S., iż podpiszą umowę komisu i wówczas dokona on sprzedaży przedmiotowego samochodu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej oraz wystawi dla powódki fakturę .
W dniu 2 lutego 2018r. pomiędzy pozwanym M. D. a M. S. właścicielką samochodu została podpisana umowa komisu. Na jej podstawie komisant zobowiązał się do sprzedaży samochodu V. (...) nr rej (...) , rok produkcji 2018 w imieniu komitenta M. S. i na jej rachunek za ustaloną cenę 150.000 zł oraz ustalili wysokość prowizji w kwocie 500 zł /dowód umowa komisu k.48/.
Powódka wraz z mężem umówili się na spotkanie na parkingu gdzie stawił się M. D. oraz P. S.. Ponieważ sprzedaż samochodu nie odbywała się na terenie komisu mąż powódki poprosił aby w transakcji uczestniczyła także właścicielka M. S. , która stawiła się na miejsce spotkania .Powódka i jej mąż chcieli poznać właściciela samochodu w celu potwierdzenia, że faktycznie jest właścicielką przedmiotowego pojazdu. Mąż powódki dokonał szczegółowych oględzin samochodu podczas których dopatrzył się nierówności koło lampy. Małżonków poinformowano jednak wyłącznie o uszkodzeniu przedniego zderzaka, które miało miejsce na terenie Czech. Nie została im przekazana informacja o szkodzie całkowitej przedmiotowego pojazdu, która oznaczała, że koszty naprawy uszkodzeń pojazdu przekraczały jego wartość. Powódka odbyła jazdę próbną z P. S. do siedziby jego firmy. Ostatecznie małżonkowie zdecydowali się na zakup przedmiotowego samochodu. Powódka A. M. zawarła umowę sprzedaży z komisantem M. D. prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...) - HANDEL (...). Pozwany, działając na rachunek komitenta – M. S. wystawił fakturę, w dniu 2 luty 2020r. nt 1/02/2020 którą obie strony podpisały. Samochód został sprzedany za uzgodnioną kwotę 152.500 zł z czego 150.000 zł zostało zapłacone gotówką ,zaś 2600 zł przy użyciu terminala w biurze P. S. / dowód dokonania transakcji k.52/.Taki sposób zapłaty został uzgodniony przez strony .Z kwoty 152.600zł , 100 zł pozwany wydał powódce na drogę powrotną. Małżonkowie chcieli uzyskać fakturę za zakupiony samochód aby uniknąć opłaty od czynności cywilno-prawnych co również było warunkiem dokonania zakupu ,a mianowicie wystawienie przez sprzedającego faktury. Małżonkowie uzyskali rabat na zakup przedmiotowego samochodu , który w ofercie wystawiony był za cenę 159.900 zł i obowiązywał on tylko w dniu zakupu . Obecny przy transakcji P. S. poprosił aby powódka napisała na odwrocie faktury oświadczenie, że samochód został jej przekazany w tym dniu i o której godzinie na wypadek kontroli Policji bądź popełnienia wykroczenia drogowego. Wówczas powódka złożyła swój podpis ,,A. M. oraz datę 02.02.2020’’ po czym osobiście niżej napisała ‘’Kwituje odbiór pojazdu w/w pojazdu 02.02.2020 godz. 18.20 ‘’i ponownie umieściła swój podpis pod tym oświadczeniem. Natomiast pozwany M. D. w górnej części kartki powyżej oświadczenia powódki dopisał: ,,Nabywca wyraża zgodę na udostępnienie swoich danych osobowych .Dane będą wykorzystane do celów związanych z formalnościami nabycia, zbycia w/w pojazdu ‘’ . Wówczas nie zostało napisane oraz nie została przekazana powódce oraz jej mężowi informacja o szkodzie całkowitej pojazdu /faktura odwrót k.47/
W czasie dokonywanych czynności związanych z zakupem samochodu mąż powódki dokonał sprawdzenia dokumentów tj. dowodu rejestracyjnego ,karty pojazdu, z numerami i danymi samochodu .
W kwietniu 2020r. mąż powódki zadzwonił do salonu (...) w C. z zapytaniem ,czy po zamontowaniu haka holowniczego do samochodu nie utraci gwarancji. Kiedy podał numer WIN samochodu został poinformowany, że samochód nie posiada gwarancji. Zadzwonił wówczas do pozwanego o wyjaśnienie tej kwestii czy coś wie na ten temat ,uzyskał odpowiedź, że to niemożliwe, że to zapewne jakaś pomyłka bądź, że samochód mógł stracić gwarancję z powodu wymiany zderzaka poza (...). Mąż powódki S. M. (1) z racji swojej pracy kierowcy w transporcie międzynarodowym poprosił swojego kolegę z Czech o sprawdzenie w firmie w Czechach ,której pieczątka widniała w książce serwisowej , a która kupiła przedmiotowy samochód z salonu (...), w jakim stanie firma sprzedała samochód W czerwcu 2020r. otrzymał informacje ,że samochód szybko uległ wypadkowi i został wycofany z ruchu z uwagi na szkodę całkowitą i 29 stycznia 2019r. utracił gwarancję. Przesłano wówczas zdjęcia przedmiotowego samochodu wykonane przez ubezpieczyciela przy likwidacji szkody załączone do pozwu.
Mąż powódki S. M. (1) ponownie skontaktował się z pozwanym i przekazał powyższe informacje, pozwany wówczas miał powiedzieć mężowi powódki, że o wszystkim wiedział tj. o szkodzie całkowitej o czym miał być informowany i poprosił aby się z nim więcej nie kontaktował. W międzyczasie w czerwcu 2020r. powódka udała się do salonu (...) w C. ponieważ w samochodzie świeciła się kontrolka i wówczas również uzyskała informacje, że za usługę będzie musiała zapłacić gdyż samochód nie posiada gwarancji .
Powódka zdecydowała się wówczas na podjęcie kroków prawnych , skontaktowała się z kancelarią i pismem z dnia 7 lipca 2020r. zgłosiła niezgodność towaru z zawartą umową wzywając pozwanego usunięcia wad przedmiotu sprzedaży poprzez wymianę pojazdu na pojazd wolny od wad w terminie 7 dni pod rygorem odstąpienia od umowy .
Pismem z dnia 17 lipca 2020r. pozwany uznał roszczenia powódki za całkowicie bezpodstawne albowiem powódka dokonała oględzin przedmiotowego samochodu, nie zgłaszała żadnych zastrzeżeń ,nadto poinformowana została o wcześniejszych naprawach blacharsko-lakierniczych ,utracie gwarancji oraz szkodzie całkowitej pojazdu .
Pismem z dnia 10 sierpnia 2020r. powódka A. M. reprezentowana przez pełnomocnika odstąpiła od umowy sprzedaży samochodu marki V. (...) zakupionego od pozwanego w dniu 2 lutego 2020r., zaprzeczyła by pozwany informował ją o uszkodzeniach pojazdu skutkujących kwalifikacją tych uszkodzeń jako wystąpieniem szkody całkowitej pojazdu oraz zażądała zwrotu uiszczonej kwoty
Pozwany M. D. jest z zawodu technikiem samochodowym. Prowadzi działalność gospodarczą w przedmiocie usług transportowych oraz pośredniczy w sprzedaży samochodów
Powódka A. M. jest inspektorem inspekcji sanitarnej nie prowadzi działalności gospodarczej .
Przy tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że powództwo w przeważającej części jest uzasadnione .
Sąd podkreślił, że do sprzedaży samochodu osobowego marki V. (...) ,rok prod. 2018r. na podstawie zawartej w dniu 2 lutego 2018r. doszło pomiędzy powódką A. M. a pozwanym M. D. jako prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą (...). Pozwany w zakresie swojej działalności zajmuje się sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów osobowych i furgonetek co wynika z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej. W ramach tej działalności pozwany zawarł umowę komisu z M. S. swoją teściową, na podstawie której zobowiązał się do sprzedaży w jej imieniu i na jej rachunek samochodu marki V. (...) za określoną w umowie prowizją. Ostatecznie wszystkimi sprawami związanymi ze sprzedażą tego samochodu zajmował się sam pozwany, jego numer telefonu został podany jako numer do kontaktu, powódka i jej mąż od pozwanego uzyskiwali wszelkie informacje na temat samochodu, uzgadniali z nim wszelkie kwestie także ceny, nie prowadzili żadnych rozmów z P. S. czy M. S. . Już jadąc do K. właśnie z pozwanym uzgodnili ostateczną cenę zakupu samochodu na kwotę 152.500zł albowiem powódka informowała ,iż posiadają w gotówce 150.000 zł zaś pozostałą kwotę zapłacą przelewem na co właśnie pozwany wyraził zgodę . Powódka miała świadomość ,że właścicielem samochodu jest inna osoba stąd nawet obecność tej osoby podczas oględzin samochodu celem potwierdzenia własności przedmiotowego samochodu nie zmienia tego, że kupno nastąpiło od komisanta tj. pozwanego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji wolą obu stron umowy było dokonanie sprzedaży przedmiotowego samochodu w ramach umowy komisu na co zarówno powódka jak i pozwany wyrazili zgodę. Odwołując się do treści <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 765)">art. 765 k.c.</a> Sąd wskazał, że komisant działa na rachunek komitenta, ale zawsze występuje w imieniu własnym. Oznacza to, że to on jest stroną umowy z osobą trzecią. Prawo komisanta do rozporządzania przedmiotem komisu jest prawem pochodnym, uzależnionym ściśle od prawa komitenta. Komitent, składając oświadczenie woli, uprawnia komisanta do przeniesienia własności swojej rzeczy na osobę trzecią. Przy komisie sprzedaży właścicielem dobra komisowego pozostaje wprawdzie nadal komitent, to jednak z samej istoty umowy komisu wynika, że komisant chociaż nie jest właścicielem rzeczy stanowiącej przedmiot komisu, jest uprawniony do rozporządzania nią, czyli do jej zbycia. W wypadku zbycia przez komisanta przedmiotu komisu osobie trzeciej będą miały zastosowanie przepisy dotyczące przeniesienia prawa własności rzeczy ruchomych (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 155)">art. 155 k.c.</a>). Należy uznać, że poprzednikiem prawnym nabywcy jest komitent. Gdyby więc nabywca z jakiegokolwiek powodu odstąpił od umowy, własność rzeczy wraca z powrotem do komitenta. Nie ma znaczenia czy pozwany dokonuje sprzedaży samochodów w ramach komisu czy też dokonał jednorazowo tej czynności tj. sprzedaży samochodu jako komisant na podstawie zawartej umowy komisu z M. S., której odpis znajduje się w aktach sprawy. Obie strony miały świadomość zawieranej umowy komisu i na nią się godziły, ponadto działalnością taką w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zajmuje się pozwany tj. sprzedażą hurtową i detaliczną samochodów .Komisant natomiast obowiązany jest do dochowania podwyższonej staranności . Powódka natomiast miała świadomość i na to się godziła ,że umowę zawiera z komisantem co wprost oświadczyła ,że interesuje ją zakup samochodu na fakturę ,zaś to pozwany sam zaproponował taką formę umowy jako sprzedaż komisowa . Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 770)">art. 770 k.c.</a> komisant nie ponosi odpowiedzialności za ukryte wady fizyczne rzeczy, jak również za jej wady prawne, jeżeli przed zawarciem umowy podał to do wiadomości kupującego. Jednakże wyłączenie odpowiedzialności nie dotyczy wad rzeczy, o których komisant wiedział lub z łatwością mógł się dowiedzieć. Jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie pozwany wiedział o szkodzie całkowitej samochodu będącego przedmiotem sprzedaży czemu zresztą nie przeczył. Przyznał ,że samochód został sprowadzony przez inną osobę ,która dokonała naprawy samochodu zaś pozwany dokonał jego zakupu na swoja firmę po czym w niedługim czasie sprzedał M. S., która o wszystkim była poinformowana i samochód został na nią zarejestrowany . Jak zaś wykazał zgromadzony materiał dowodowy o pozwany M. D. takiej informacji powódce ani jej mężowi nie przekazał . W umowie nie można ograniczyć albo wyłączyć tej odpowiedzialności komisanta z tego tytułu. Odwołując się do poglądów orzecznictwa i doktryny Sąd Okręgowy wskazał, że odpowiedzialność sprzedawcy jest oceniana niezależnie od winy sprzedawcy. Ponadto przy ocenie odpowiedzialności z tytułu rękojmi za wady rzeczy, decydujące znaczenie ma kryterium funkcjonalne, a nie wyłącznie kryterium normatywno – techniczne. Pozwany jako dokonujący sprzedaży przedmiotowego samochodu jako komisant prowadzący we własnym imieniu działalność gospodarczą ponosi odpowiedzialność w ramach rękojmi za wady rzeczy sprzedanej zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 556)">art. 556 kc .</a> Samochód zakupiony przez powódkę od pozwanego posiadał wadę fizyczną w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 556(1);art. 556(1) § 1)">art. 556
(
1) § 1 kc.</a> Wada w tym przypadku polega na niezgodności rzeczy sprzedanej z umową. Samochód został sprzedany jako nieuszkodzony poza uszkodzeniem prawego zderzaka o czym powódka została poinformowana i ten stan zaakceptowała nie miała natomiast wiedzy o szkodzie całkowitej, która ma niewątpliwie wpływ na wartość samochodu i jego użyteczność ,zaś wbrew twierdzeniom pozwanego nie została o tym poinformowana w momencie zakupu samochodu . W tym przypadku wada miała charakter istotny albowiem dotyczyła pojazdu, który uczestniczył w kolizji ,a jego uszkodzenia zostały zakwalifikowane jako szkoda całkowita oraz spowodowały wycofanie pojazdu z ruchu .Wada ta niewątpliwie miała wpływ na wartość samochodu ,sam pozwany dokonał zakupu za kwotę 124.000 zł, po czym sprzedał M. S. za kwotę 127.000 zł i po roku użytkowania wystawił ofertę sprzedaży za kwotę 159.900 zł pomimo, że samochód został uprzednio wycofany z ruchu po uszkodzeniu zakwalifikowanym jako szkoda całkowita.
W ocenie Sądu powódka skutecznie odstąpiła od umowy sprzedaży zatem pozwany winien zwrócić jej uiszczoną cenę z tytułu kupna samochodu tj. kwotę 152.600 zł oraz kwotę 3350 zł z tytułu niewłaściwego wykonania umowy i poniesionej w związku z tym szkody /<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 471)">art. 471 kc</a>/ na którą złożyły się wydatki związane z uzyskaniem pomocy prawnej mających związek z zaistniałym zdarzeniem udokumentowanej załączonymi paragonami k.50,51.
Sąd oddalił powództwo o zapłatę kwoty 1500 zł z tytułu poniesionych kosztów wymiany czujnika (...) w pojeździe oraz kwoty 4113,27 zl tytułem poniesionych kosztów ubezpieczenia pojazdu ,które to wydatki związane były z normalną eksploatacją samochodu użytkowanego przez powódkę i konieczne by możliwe było użytkowanie pojazdu w szczególności opłacenie polisy .
Podstawę rozstrzygnięcia o odsetkach stanowił przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481)">art. 481 k.c.</a>

Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach powołano art. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 kpc</a>.
Apelację od tego orzeczenia wniósł pozwany, zaskarżając wyrok w punktach I i III, zarzucając:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego a to:
1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 560;art. 560 § 4)">art. 560 §4 k.p.c.</a> poprzez jego błędne zastosowanie , w sytuacji gdy przepis ten nie uprawniali powódki do odstąpienia od umowy , gdyż wada nie miała charakteru istotnego;
2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 556(1);art. 556(1) § 1)">art. 556
1§1 k.c.</a> poprzez jego błędne zastosowanie , w sytuacji gdy szkoda całkowita nie może stanowić wady fizycznej , zwłaszcza jeżeli nabywca korzysta z samochodu zgodnie z przeznaczeniem;
II. obrazę przepisów postepowania a to:
1) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233§1 k.p.c.</a> poprzez:
a) brak wszechstronnej oceny materiału dowodowego w tym zeznań pozwanego i świadków ( P. S. i M. S. ) wskazujących na fakt , ze strona pozwana poinformowała o wadach sprzedanego pojazdu;
b)- błędy w ustaleniach faktycznych polegające na :
- nieuzasadnionym przyjęciu , ze A. i S. M. (1) byli zainteresowani zakupem wyłącznie samochodu bezwypadkowgo, podczas gdy w zeznaniach powódki wskazywano na brak uszkodzeń,
- nieuzasadnione przyjęcie , że małżonków poinformowano tylko o uszkodzeniu przedniego zderzaka , podczas gdy fakt szkody całkowitej wskazano na odwrocie faktury a ponadto nie został wykazany fakt, że koszt naprawy przekroczył wartość pojazdu,
- nieuzasadnione przyjęcie, że wzmianka o szkodzie całkowitej została dopisana , w sytuacji gdy , gdy twierdzenia powódki były niekonsekwentne, niespójne albowiem po przesłaniu kserokopii faktury powódka nie zakwestionowała treści faktury, a dopiero przypomniała sobie o zapisku na ostatniej rozprawie,
- nieuzasadnione przyjęcie, że brak informacji w ogłoszeniu o sprzedaży o bezwypadkowości przemawia za wersją powódki w sytuacji gdy w ogłoszeniach na (...) tylko wyraźne wskazanie bezwypadkowości wskazuje , że samochód nie uczestniczył w wypadku, skutkującym szkodą całkowita, a ponadto powódka powinna wybrać filtr bezwypadkowości, gdy była zainteresowana taka opcja,
- nieuzasadnione przyjęcie, że powódka nie wiedziała o dopisku , w sytuacji nie zakwestionowała, że złożyła dwa podpisy ,
- wadliwa ocenę zeznań męża powódki, który był zainteresowany wynikiem sprawy,
2) <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 278)">art. 278 k.p.c.</a> poprzez brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy na okoliczność brak wnioskowanego przez powódkę dowodu z opinii biegłego,.
Pozwany wniósł o zmianę wyroku poprzez oddalenie powództwa i zasadzenie od powódki na rzecz pozwanego kosztów procesu za obie intonacje, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sadowi Okręgowemu do ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia o kosztach.
Powódka wniosła o oddalenie apelacji i zasadzenie kosztów procesu uznając prawidłowość ustaleń . Powódka podniosła, że fakt szkody całkowitej nie był sporny pomiędzy stronami , wada ta miała charakter istotny.
Rozpoznając apelację Sąd Apelacyjny uznał za własne ustalenia Sadu Okręgowego i zważył co następuje:
Brak było podstaw do przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w sytuacji gdy także na tym etapie pozwany twierdzi, że o fakcie wystąpienia szkody całkowitej powódka wiedziała w chwili zawierania umowy. Pozwany nie kwestionuje więc faktu, że wystąpiła szkoda całkowita tego pojazdu , Wystąpienie tzw. szkody całkowitej pojazdu, dotyczy uszkodzeń kiedy naprawa pojazdu pociąga za sobą dla zobowiązanego ( najczęściej ubezpieczyciela) nadmierne koszty (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 363;art. 363 § 1)">art. 363 § 1 k.c.</a> ). Nie można oczywiście wykluczyć, że profesjonalista jest w stanie naprawić taki samochód, niemniej okoliczność, iż wada ma charakter usuwalny nie wyklucza przyjęcia, że wada ta jest jednocześnie wadą istotną. Zarówno fakt stwierdzenie szkody całkowitej jak i wycofanie pojazdu z ruchu tworzą domniemanie , że pojazd uczestniczył w poważnym wypadku komunikacyjnym. Ustalenia jasno wskazują, że powódka chciała nabyć pojazd bezwypadkowy, ostatecznie zgodziła się nabyć po zapewnieniu, że pojazd uczestniczył w drobnej stłuczce. Wbrew zarzutom strony pozwanej powódka nie musiała jako nieprofesjonalista wiedzieć o możliwości wyszukiwania pojazdu jako bezwypadkowego w sytuacji gdy opcja podstawowa wyszukiwania w ((...)) pozwala jedynie na wybranie marki, modelu, roku produkcji , ceny typu (mały duży) czy rodzaju (tj benzyna disel , gaz itp.). Zasady uczciwości w obrocie wskazują natomiast, że taka informacja powinna zostać podana przez profesjonalistę oferującego towar do sprzedaży już przy pierwszej informacji . W tym zaś przypadku pozwany jak wynika z prawidłowych ustaleń zapewniał małżonków, że samochód jest całkowicie nieuszkodzony i idealny zaś po uzyskaniu informacji, że mąż powódki zna się trochę na samochodach poinformował, iż samochód miał tylko drobną stłuczkę. Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 556(1);art. 556(1) § 1)">art. 556
(
1)§1 k.c.</a> ( według obowiązującego w dacie umowy Dz.U.2019.1145 t.j. w zw. z art. 4 ustawy z dnia 4 listopada 2022 r. o zmianie ustawy o prawach konsumenta, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">ustawy - Kodeks cywilny</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20110800432" title="Ustawa z dnia 4 lutego 2011 r. - Prawo prywatne międzynarodowe - Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 432 ()">ustawy - Prawo prywatne międzynarodowe</a>) wadą fizyczna jest niezgodność z umową polegająca na braku właściwości, które rzecz tego rodzaju powinna mieć ze względu na cel w umowie oznaczony albo wynikający z okoliczności lub przeznaczenia. Z okoliczności wynikało, że powódka godziła się wprawdzie na nabycie samochodu naprawionego po drobnej stłuczce, jednak celem umowy było nabycie samochodu , który nie był uczestnikiem wypadku. Już sam fakt, że strona pozwana powołuje się na zaznaczenie opcji wyszukiwania uszkodzony czy bezwypadkowy wskazuje, że są to istotne dla nabywcy informacje. Jest to jeszcze bardziej oczywiste w aspekcie ryzyka związanego z nabyciem samochodu, który został wcześniej wycofany z ruchu. Materialnoprawną podstawę do wyrejestrowania stanowił w świetle dokonanych ustaleń zniszczenie pojazdu. Wyrejestrowanie było skutkiem zniszczenia (kasacji) pojazdu za granicą. Zgodnie z postanowieniami dyrektywy nr 2000/53/WE Parlamentu Europejskiego i Rady Europejskie był to więc w istocie odpad. Zwykłe zasady doświadczenia życiowego wskazują, że pojazd , który był wcześniej zniszczony a następnie odbudowany nie daje gwarancji odpowiedniej wytrzymałości konstrukcji, bez odpowiedniego zbadania jakości materiałów użytych do odbudowania i zbadania trwałości rzeczy .Do tego trzeba też dołożyć utratę warunków gwarancji. Prawidłowe więc było stanowisko Sadu pierwszej instancji, że towar był więc dotknięty wadą istotną. Sąd Apelacyjny podziela pogląd prawny wyrażony przez Sąd Apelacyjny w Lublinie w uzasadnieniu wyroku z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt I ACa 730/18, oraz wyrażony w uzasadnieniu wyroku tut. Sądu z dnia 16 marca 2022 r. I AGa 334/2, zgodnie z którym oceny istotności wady w rozumieniu przepisów o rękojmi przy sprzedaży należy dokonywać z punktu widzenia kupującego i to oczekiwania nabywcy związane z funkcjonowaniem rzeczy mają podstawowe znaczenie. W tym kontekście kwestia wypadkowości niewątpliwie była istotna z punktu widzenia oczekiwań powódki. Powódka zaś działała w zaufaniu do pozwanego jako profesjonalisty.
Ocena dowodów dokonana przez Sąd Okręgowy była prawidłowa. Wersji pozwanego zaprzecza po pierwsze okoliczność, że wzmianka o naprawach blacharskich i o szkodzie całkowitej nie była dokonana na fakturze przekazanej powódce. Trudno ponadto przyjąć by profesjonalista, od którego należy oczekiwać miary podwyższonej staranności dokonał jedynie dodatkowej wzmianki i to tylko na odwrocie jednej faktury. Powódka mogła nie pamiętać faktu podpisania informacji RODO., której treść zawarto także na innym dokumencie znajdującym się na k.156, stąd okoliczność, że w tym zakresie nie podnosiła twierdzeń a jedynie ograniczyła się do potwierdzenia podpisu (k 10) nie może być decydująca dla oceny dowodów. Niezależnie od tego Sąd Okręgowy dokonał logicznej oceny treści wzmianki. W wersji powoływanej przez pozwanego (k 69/2) informacja o szkodzie całkowitej znajduje się pomiędzy zgodą na wykorzystanie danych osobowych a informacją o celu przetwarzania danych. Do tego w wersji przedstawionej przez pozwanego jeszcze wcześniej zawarto dane o naprawach blacharsko lakierniczych. Brak jest więc ciągłości logicznej wzmiankowanych danych, co bardziej potwierdza wersję powódki o jej męża o dopisaniu później tych informacji. Sam zaś pozwany przyznawał, że to on sporządził treść tej wzmianki. Ponadto pozwany nie wykazał, że podawał dane o wypadkowości przed zawarciem umowy a szczególnie w ofercie publikowanej w Internecie. Kupujący zaś najpóźniej w chwili zawarcia umowy sprzedaży powinien zostać poinformowany o wadach fizycznych. W tym zaś przypadku nawet cena nabycia nie wskazywała, że rzecz była poważnie zniszczona. Świadczy o tym porównanie ceny wcześniejszego zbycia i upływu czasu w stosunku do roku produkcji. Nie potrzeba więc tu wiadomości specjalnych. Oszacowanie więc nie było konieczne.
Uznanie zaś wiarygodności jednej z grup przeciwstawnych dowodów samo w sobie nie narusza <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17 października 2003 r. sygn. akt IV CK 283/02, LEX nr 602280). Sąd Okręgowy logicznie ocenił materiał dowodów, stąd nie był zasadny zarzut oceniania wątpliwości na niekorzyść pozwanego.
Zasadne więc było jego stanowisko, że powódce przysługiwało roszczenie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 560;art. 560 § 1)">art. 560§1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 556)">art. 556 k.c.</a> z którego skorzystała . Pozwany zobowiązany jest więc do zwrotu na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 494;art. 494 § 1)">art. 494§1 k.c.</a> i jest on także odpowiedzialny za szkodę.
To komisant przyjął pieniądze działając w imieniu własnym a był tylko odpowiedzialny względem komitenta co do przekazania ceny sprzedaży , którą uzyskał dla komitenta przy wykonaniu zlecenia. To pozwany jest więc odpowiedzialny z rękojmi a jak zwróci pieniądze będzie miał roszczenie względem komitenta z tytułu nienależnego świadczenia przekazanego po zawarciu umowy. Z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 496)">art. 496 k.c.</a> wynika, że do wzajemnego zwrotu świadczeń po złożeniu oświadczenia woli o odstąpieniu od umowy powinno dojść jednocześnie, a ten, kto składa oświadczenie o odstąpieniu od umowy wzajemnej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 491)">art. 491 k.c.</a> powinien być gotów do zwrotu tego, co otrzymał na jej podstawie już w momencie, gdy składa oświadczenie o odstąpieniu od umowy. Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 494)">art. 494 k.c.</a> kreuje zarazem obowiązek drugiej strony przyjęcia świadczenia zwrotnego (por wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2017r sygn. akt VCK 161/16 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 24 września 2024 r. I CSK 2975/23. Zarzut zatrzymania nie został jednak podniesiony, nie została też przedstawiona do potrącenia ewentualna wymagalna wierzytelność z tytułu korzystania z rzeczy po odstąpieniu od umowy. Używanie samochodu po dokonaniu skutecznego odstąpienia od umowy, nie eliminuje skuteczności odstąpienia. Rodzi co najwyżej odpowiednie roszczenia obligacyjne sprzedającego wobec nabywcy.
W konsekwencji apelację jako niezasadną oddalono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1);art. 98 § 3)">art. 98§1,§1
1 i §3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391§1 k.p.c.</a> , przy zastosowaniu §2 pkt 5 i §10 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j.) .
</div>