sygn. I ACa 491/23 11 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 11 grudnia 2025, sygn. I ACa 491/23

Data orzeczenia 11 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Jerzy Bess

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 98 kpc art. 100 kpc art. 227 kpc art. 232 kpc art. 233 kpc art. 361 kc art. 385 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (8)

art. 391 kpc art. 415 kc art. 435 kc art. 436 kc art. 444 kc art. 445 kc art. 482 kc art. 822 kc

Sygn. akt I ACa 491/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 11 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Jerzy Bess
Protokolant: Julia Grabowska
po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2025 r. w Krakowie na rozprawie
sprawy z powództwa J. Z.

przeciwko Towarzystwu (...) S.A. z siedzibą w W.

o zapłatę
na skutek apelacji strony pozwanej
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 29 września 2022 r. sygn. akt I C 2350/19

1.

oddala apelację; 


2.

zasądza od strony pozwanej Towarzystwa (...) S.A. z siedzibą w W. na rzecz powoda J. Z. kwotę 4 050 zł (cztery tysiące pięćdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania apelacyjnego wraz z odsetkami, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. 


Sygn. akt I ACa 491/23
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>


wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie



z dnia 11 grudnia 2025 r.



Powód J. Z. w pozwie (k. 
3-16v.) skierowanym przeciwko Towarzystwu (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w W. wniósł o:

1.
zasądzenie od strony pozwanej na jego rzecz łącznej sumy 179.040,69 zł, na która składają się:

a)
kwota 116.500 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a>, a to wobec uszkodzeń ciała i rozstroju zdrowia, których powód doznał w wypadku komunikacyjnym, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie pozwanej zapłacie tej kwoty, naliczanymi od dnia 19 listopada 2019 r., tj. od dna następującego po dniu, w którym pozwana negatywnie ustosunkowała się do ostatecznie ukształtowanego na poziomie łącznej kwoty 180.000 zł roszczenia powoda dotyczącego zadośćuczynienia za doznaną przez niego krzywdę, do dnia zapłaty,

b)
kwota 2.819,04 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 67.120 zł, wyliczonych za okres od 28 listopada 2017 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana, w zakresie tej kwoty, ustosunkowała się negatywnie do sformułowanego przez powoda żądania zapłaty łącznej kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez powoda krzywdę przedstawionego w dniu 23 sierpnia 2017 roku, do 4 lipca 2018 r., albowiem w tym dniu pozwana zdecydowała się dopłacić na rzecz powoda dalsza kwotę zadośćuczynienia w wysokości 15.521 zł,

c)
kwota 940,09 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 51.599 zł, wyliczonych za okres od 5 lipca 2018 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana zdecydowała się dopłacić na rzecz powoda dalszą kwotę zadośćuczynienia w wysokości 15.521, do 14 listopada 2018 r., tj. do dnia w którym pozwana zdecydowała się na wypłacenie na rzecz powoda dalszej kwoty w wysokości 38.100 zł,

d)
kwota 3.945,82 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 86.500 zł, tj. kwoty pozostałej do wypłaty na rzecz powoda po podwyższeniu jego roszczenia dotyczącego zadośćuczynienia, w dniu 23 listopada 2018 roku, do kwoty łącznej 150.000 zł, wyliczonych za okres od 21 grudnia 2018 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana, w zakresie tej kwoty, ustosunkowała się negatywnie do tego podwyższenia roszczenia powoda, do 18 listopada 2019 r., tj. do dnia w którym pozwana negatywnie ustosunkowała się już do podwyższonego pismem z 21 października 2019 roku tytułem wezwania do zapłaty łącznej kwoty 180.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez powoda krzywdę, pomniejszonej o środki już wypłacane,

e)
kwoty 1.670 zł tytuł zwrotu poniesionych przez powoda kosztów leczenia w związku z wypadkiem, na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a>, wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie tej kwoty, naliczanymi od dnia 21 marca 2019 r., tj. od dnia następującego po dniu, w którym pozwana odmówiła świadczenia z tego tytułu na rzecz powoda, do dnia zapłaty,

f)
kwota 51.235,63 zł tytułem należnego powodowi na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a> odszkodowania za utraconą przez niego w okresie lipiec 2017 roku – grudzień 2018 roku, kiedy to pozostawał osobą niezdolną do pracy, część zarobków uzyskiwanych od dnia zaistnienia wypadku z prowadzonej przez niego indywidualnej działalności gospodarczej, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie tej kwoty naliczanymi od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty,

g)
kwota 1.930,11 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 51.235,63 zł, wyliczonych za okres od dnia 21 marca 2019 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana wypłaciła na rzecz powoda jedynie nieznaczną część tej kwoty, do dnia 20 grudnia 2019 r., tj. do dnia wytoczenia powództwa,

2.
zasądzenie w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482;art. 482 § 1)">art. 482 § 1 k.c.</a> odsetek ustawowych za późnienie w zapłacie od zaległych odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie, wynoszących łącznie 9.635,06 zł, naliczanych od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty,

3.
zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kwoty 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa udzielonego w sprawie.

Strona pozwana Towarzystwo (...) S.A. w siedzibą w W. w odpowiedzi na pozew (k. 
237-244) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na jej rzecz od powoda kosztów procesu według norm prawem przepisanych, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł.


Sąd Okręgowy w Krakowie zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 września 2022 r. sygn. akt I C 2350/19 


I.
zasądził od strony pozwanej Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w W. na rzecz powoda J. Z. kwotę 179.040,69 zł:

- wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 116.500 zł, liczonymi od dnia 19 listopada 2019 r. do dnia zapłaty,
- wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 1.670 zł liczonymi od dnia 21 marca 2019 r. do dnia zapłaty,
- wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 51.235,63 zł od dnia 27 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty,
- wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od kwoty 9.635,06 zł od dnia 27 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty,

II.
zasądził od strony pozwanej Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w W. na rzecz powoda J. Z. kwotę 5.417,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu,

III.
nakazał pobrać od strony pozwanej Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 8.953,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu od ponoszenia której powód był zwolniony oraz kwotę 2.882,00 zł tytułem wynagrodzenia biegłych sądowych.



W rozważaniach prawnych Sąd Okręgowy przedstawił m.in. następujące motywy swego rozstrzygnięcia:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w całości.
Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20031241152" title="Ustawa z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych - Dz. U. z 2003 r. Nr 124, poz. 1152 (art. 34;art. 34 ust. 1)">art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych</a> (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 392 ze zm. dalej cytowana jako „ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych”) z ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Szkoda i krzywda wskazywane przez powoda w niniejszej sprawie mieszczą się w zakresie tego uregulowania, zaś zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń. W konsekwencji powyższego uznać należy, że strona pozwana jest biernie legitymowana w zakresie roszczeń dochodzonych przez powoda w niniejszej sprawie.
Zasada odpowiedzialności strony pozwanej za szkodę na osobie powoda była bezsporna. Jej podstawę stanowi <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 436)">art. 436 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 435)">art. 435 k.c.</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822)">art. 822 k.c.</a>, zgodnie z którymi to przepisami sprawca wypadku ponosi odpowiedzialność za skutki wypadku, a w granicach odpowiedzialności sprawcy szkody odpowiada zobowiązany przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel. Strona pozwana nie kwestionowała co do zasady swojej odpowiedzialności. Oś sporu koncentrowała się natomiast wokół wysokości należnych powodowi świadczeń.

A.

Zadośćuczynienie 


Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę pieniężną tytułem 
zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia. Chodzi tu o krzywdę ujmowaną jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości), cierpienia psychiczne (ujemne uczucia przeżywane w związku z cierpieniami fizycznymi i następstwami uszkodzenia ciała i rozstroju zdrowia w postaci np. wyłączenia z normalnego życia, itp.). Zadośćuczynienie pieniężne ma na celu przede wszystkim złagodzenie tych cierpień. Obejmuje ono wszelkie cierpienia psychiczne i fizyczne, zarówno już doznane, jak i te, które wystąpią w przyszłości. Ma więc ono charakter całościowy i powinno stanowić rekompensatę pieniężną za całą krzywdę doznaną przez poszkodowanego, przyznawaną jednorazowo. Jednocześnie przepisy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">kodeksu cywilnego</a> nie zawierają żadnych kryteriów, jakie należy uwzględniać przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia pieniężnego. Niewymierny w pełni charakter tych okoliczności sprawia, że sąd, przy ustalaniu rozmiaru krzywdy tym samym wysokości zadośćuczynienia ma pewną swobodę, co nie oznacza jednak dowolności. Nie ulega wątpliwości, że nie istnieje żadna cena za uszkodzenie ciała i utratę zdrowia, która stanowiłaby dla poszkodowanej osoby odpowiednie wynagrodzenie. Dobra, takie jak życie i zdrowie, nie podlegają materialnemu szacunkowi. Dlatego też podstawową funkcją zadośćuczynienia pozostaje kompensacja doznanej szkody, przyznana bowiem suma pieniężna ma stanowić przybliżony ekwiwalent poniesionej szkody niemajątkowej. Powinna wynagrodzić doznane cierpienia fizyczne i psychiczne oraz ułatwić przezwyciężenie ujemnych przeżyć, aby w ten sposób przynajmniej częściowo przywrócona została równowaga zachwiana wskutek popełnienia czynu niedozwolonego. Zgodzić się należy z tezą wyartykułowaną przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 22 czerwca 2005 r. (sygn. akt III CK 392/04, LEX nr 177203), iż subiektywny charakter krzywdy ogranicza przydatność kierowania się przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia sumami zasądzonymi z tego tytułu w innych przypadkach, jednak przesłanki tej całkowicie nie eliminuje. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 30 stycznia 2004 r. (sygn. akt I CK 131/03, OSNC 2005, nr 2, poz. 40) ze względu na niemożność przeliczenia krzywdy na pieniądze konfrontacja danego przypadku z innymi może dać orientację co do wysokości odpowiedniego zadośćuczynienia w podobnych wypadkach i uniknąć znaczącej dysproporcji. Jednolitość orzecznictwa sądowego w tym zakresie, uwzględniająca jednak specyfikę indywidualnych przypadków odpowiada poczuciu sprawiedliwości i równości wobec prawa. Mimo znacznego zakresu swobody przyznanego sądowi przy określaniu odpowiedniej sumy zadośćuczynienia pieniężnego, granice tej swobody wyznaczane są przez generalny postulat sprawiedliwości, który głosi, że sytuacje podobne należy traktować podobnie. Przy określaniu wysokości zadośćuczynienia ten postulat jest spełniony, jeżeli przyznana suma pieniężna nie pozostaje w rażącej dysproporcji do sum pieniężnych przyznawanych w podobnych sytuacjach innym poszkodowanym (wyrok SA w Krakowie z dnia 8.12.1992 r., sygn. akt I ACr 429/92, OSA rocznik II, poz. 54).
W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd I instancji uznał za uzasadnione przyznanie powodowi zadośćuczynienia w łącznej kwocie 180.000 zł. Sąd okręgowy przy ustalaniu kwoty należnego powodowi zadośćuczynienia miał na względzie, że pozwana wypłaciła mu dotychczas kwotę 63.500 zł. z tego tytułu. Stąd w pkt I wyroku zasądzono od pozwanej na rzecz powoda kwotę 116.500 zł
. Jednocześnie określona przez Sąd kwota tytułem zadośćuczynienia odpowiada rozmiarom doznanej przez powoda krzywdy, a wynikającej z wszystkich konsekwencji wypadku. Ustalając kwotę należnego powodowi zadośćuczynienia wzięto pod uwagę cierpienia fizyczne i psychiczne doznawane przez niego w związku z wypadkiem z dnia 24 czerwca 2017 r. Przed zdarzeniem powód była zdrowym i aktywnym mężczyzną. Prowadził własną działalność gospodarczą, pracował jako kierowca międzynarodowy. Spędzał aktywnie czas z żoną i znajomymi. Jego pasją były sporty motorowe i rajdy samochodowe. Odniesione przez powoda obrażenia wymagały leczenia operacyjnego, a następnie wciąż trwającej rehabilitacji. Urazy doznane przez J. Z. zostały przez biegłego z zakresu ortopedii ocenione na 46 % trwałego uszczerbku na zdrowiu i 60% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu.
Powód w dacie orzekania wciąż odczuwał chronicznie dolegliwości bólowe, miał osłabioną siłę mięśniową i problemy ze snem. Nie był w stanie prowadzić życia, jak przed wypadkiem. Ograniczone zostały jego możliwości pracy zarobkowej. Doznane w wypadku obrażenia są źródłem bólu, z którym powód mierzyć się będzie najprawdopodobniej do końca życia. W związku z konsekwencjami zdarzenia z dnia 24 czerwca 2017 r. doznał także uszczerbku na zdrowiu psychicznym, które wymagał poddania się przez niego terapii i aktualnie nadal wskazane jest korzystanie przez niego z psychoterapii. Trzeba też mieć na uwadze, że w dacie wypadku powód był osobą młodą, miał (...) lat.

B.

Odszkodowanie 


Powód w niniejszej sprawie dochodził także kwoty 
odszkodowania. Zaznaczyć trzeba, że w pozwie, jego uzasadnieniu, powód pod pozycją szkody wymienił dwa elementy o niej stanowiące: koszty leczenia związane z wypadkiem (wizyta lekarska, sesje terapeutyczne, badanie EEG oraz usługi fizjoterapeutyczne) oraz utracony zarobek za okres pozostawania przez niego niezdolnym do pracy, tj. lipiec 2017 r. – grudzień 2018 r.
Zgodnie z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1;art. 444 § 1 zd. 1)">art. 444 § 1 zd. 1 k.c.</a> w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Celem tej regulacji jest naprawienie szkody majątkowej doznanej przez pokrzywdzonego wskutek okoliczności związanych ze wskazanymi w tej normie prawnej okolicznościami dotykającymi pokrzywdzonego, tj. uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia. W orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że poszkodowany może domagać się także zwrotu kosztów opieki nad nim i kosztów rehabilitacji poniesionych przez członków jego najbliższej rodziny (por. np. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 15 lutego 2007 r., II CSK 474/06, LEX nr 274155). Obowiązek kompensaty kosztów obejmuje wszelkie koszty wywołane uszkodzeniem ciała lub rozstrojem zdrowia, a więc wszystkie niezbędne i celowe wydatki; w szczególności będą to oczywiście koszty leczenia, konsultacji lekarskich, rehabilitacji, koszty transportu, odwiedzin osób bliskich (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 października 1971r., II CR 427/71, OSP 1972, z. 6, poz. 108), czy szczególnego odżywiania i pielęgnacji w okresie rekonwalescencji (por. uchwała 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 19 czerwca 1975r., PRN 2/75, OSNC 1976, nr 4, poz. 70). W myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania z którego szkoda wynikła.
W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty które poszkodowany poniósł oraz korzyści, które mógłby osiągnąć gdyby szkody mu nie wyrządzono (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a>).
Likwidując szkodę, Sąd Okręgowy przyjął jako zasadne w całości żądania zwrotu kwot poniesionych przez powoda, tj. 150 zł tytułem konsultacji lekarskiej, 900 zł tytułem usług fizjoterapeutycznych, 500 zł tytułem sesji terapeutycznych oraz 120 zł tytułem badanie EEG.
Wszystkie pozycje zasługiwały na uwzględnienie biorąc pod uwagę obrażenia odniesione przez powoda, czas trwania leczenia, trwałe skutki na zdrowiu powoda. W celu diagnostyki pourazowej powód miał prawo wykonać badanie EEG na własny koszt oraz skorzystać z komercyjnej wizyty lekarskiej i rehabilitacji, z uwagi na ograniczoną dostępność badań i długi czas oczekiwania na specjalistyczne wizyty lekarskich w ramach świadczeń refundowanych, co jest faktem notoryjnym. Ponadto, fakt wykonania badania EEG i skorzystania z sesji psychoterapeutycznych oraz fizjoterapii pozostaje w adekwatnym związku przyczynowo- skutkowym z wypadkiem z dnia 24 czerwca 2017 r. W konsekwencji Sąd uznał, że należna powodowi z tytułu zwrotu kosztów poniesionych przez niego kosztów leczenia jest żądana przez niego 
kwota 1.670 zł.

Powód domagał się zasądzenia na jego rzecz kwoty 51.235,63 zł tytułem odszkodowania za utraconą część zarobków w okresie kiedy pozostawał osobą niezdolną do pracy. Strona pozwana wypłaciła powodowi z tego tytułu kwotę 6.605,33 zł, zgodnie z wyliczeniem dokonanym w toku postępowania likwidacyjnego.
Okres niezdolności powoda do pracy został ustalony jako lipiec 2017 r. – grudzień 2018 r., czyli 18 miesięcy. Powód prowadzenie własnej działalności gospodarczej rozpoczął zaledwie 4 miesiące przed wypadkiem. Uprzednio zatrudniony był w firmie transportowej z uposażeniem podstawowym w wysokości 1.943,19 zł (dane za luty 2017 r., k. 216).
Sąd I instancji uznał, iż do prawidłowego wyliczenia kwoty utraconego zarobku należało przyjąć dochód, który powód uzyskał prowadząc działalność gospodarczą.
W niniejszej sprawie utracony dochód powoda w postaci nieuzyskanego wynagrodzenia za wykonanie usług w ramach prowadzonej działalności gospodarczej za okres od lipca 2017 r. do grudnia 2018 r. w żądanej kwocie 51.235,63 zł należy traktować jak korzyści majątkowe, które powód mógłby osiągnąć, gdyby nie wyrządzono mu szkody. Z ustaleń stanu faktycznego wynika zdaniem Sądu z bardzo dużym prawdopodobieństwem, że powód, gdyby nie wypadek komunikacyjny z dnia 24 czerwca 2017 r. uzyskałby ww. wynagrodzenie, gdyż wypadek komunikacyjny stanowił praktycznie wyłączną przyczynę, ze względu na którą powód nie był w stanie w okresie od 24 czerwca 2017r. do 18 grudnia 2018r. świadczyć swoich usług w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Strona pozwana niezasadnie twierdziła, że powód nie udowodnił w żadnym zakresie swojego roszczenia o zwrot utraconego zarobku. Powód w chwili wypadku prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem jest transport drogowy. Mając na uwadze specyfikę wykonywanej pracy i opierając się na doświadczeniu życiowym, należy uznać, że na skutek wypadku z dnia 24 czerwca 2017r. powód doznał takich obrażeń, które nie pozwalały mu wykonywać pracy zawodowej, która polega na prowadzeniu pojazdów mechanicznych. Ponadto, powód wykazał swoją niezdolność do pracy odpowiednimi dokumentami, tj. zaświadczeniami lekarskimi o niezdolności do pracy. Należy zatem przyjąć, że szkoda w postaci ww. utraconej części dochodu pozostaje w tzw. normalnym związku przyczynowym w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 1)">art. 361 § 1 k.c.</a> z ww. wypadkiem i strona pozwana ponosi wobec powoda odpowiedzialność w postaci obowiązku odszkodowawczego w tym zakresie.
Powód wykazał też wysokość swojego roszczenia załączając odpowiednią, wiarygodną dokumentację w postaci zaświadczenia o dochodach oraz faktur za usługi transportowe, jakie świadczył w okresie 3 miesięcy bezpośrednio przed wypadkiem. Ponadto, Sąd oparł się na wyliczeniu przedstawionym przez powoda w pozwie, które uwzględniało potrącenie z średniej miesięcznej utraconych zarobków kwot, jakie powód otrzymał z tytułu zasiłku chorobowego oraz świadczenia rehabilitacyjnego. Na podstawie wyliczeń powoda za wykazane należało przyjąć jego twierdzenie, że uzyskałby on wynagrodzenie za swoje usługi w okresie od 24 czerwca 2017 r. do 18 grudnia 2018 r. w kwocie 57.840,96 zł, wyliczonej jako średnia z 6 ostatnich miesięcy przed wypadkiem, z potrąceniem kwot wypłaconych przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. Z uwzględnieniem kwoty wypłaconej już przez ubezpieczyciela, zasądzeniu na rzecz powoda podlegała kwota 51.235,63 zł.
W konsekwencji powyższych ustaleń i rozważań, zdaniem Sądu I instancji w pełni uzasadnione okazały się także żądania powoda dotyczące zasądzenia kwot skapitalizowanych odsetek, a to:
- kwoty 2.819,04 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 67.120 zł, wyliczonych za okres od 28 listopada 2017 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana, w zakresie tej kwoty, ustosunkowała się negatywnie do sformułowanego przez powoda żądania zapłaty łącznej kwoty 80.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez powoda krzywdę przedstawionego w dniu 23 sierpnia 2017 roku, do 4 lipca 2018 r., albowiem w tym dniu pozwana zdecydowała się dopłacić na rzecz powoda dalsza kwotę zadośćuczynienia w wysokości 15.521 zł,
- kwoty 940,09 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 51.599 zł, wyliczonych za okres od 5 lipca 2018 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana zdecydowała się dopłacić na rzecz powoda dalszą kwotę zadośćuczynienia w wysokości 15.521, do 14 listopada 2018 r., tj. do dnia w którym pozwana zdecydowała się na wypłacenie na rzecz powoda dalszej kwoty w wysokości 38.100 zł,
- kwoty 3.945,82 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 86.500 zł, tj. kwoty pozostałej do wypłaty na rzecz powoda po podwyższeniu jego roszczenia dotyczącego zadośćuczynienia, w dniu 23 listopada 2018 roku, do kwoty łącznej 150.000 zł, wyliczonych za okres od 21 grudnia 2018 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana, w zakresie tej kwoty, ustosunkowała się negatywnie do tego podwyższenia roszczenia powoda, do 18 listopada 2019 r., tj. do dnia w którym pozwana negatywnie ustosunkowała się już do podwyższonego pismem z 21 października 2019 roku tytułem wezwania do zapłaty łącznej kwoty 180.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez powoda krzywdę, pomniejszonej o środki już wypłacane,
- kwoty 1.930,11 zł tytułem skapitalizowanych, ustawowych odsetek za opóźnienie się przez pozwaną w zapłacie kwoty 51.235,63 zł, wyliczonych za okres od dnia 21 marca 2019 r., a zatem od dnia następującego po dniu, w którym pozwana wypłaciła na rzecz powoda jedynie nieznaczną część tej kwoty, do dnia 20 grudnia 2019 r., tj. do dnia wytoczenia powództwa,
także zasadne było żądanie zasądzenia w oparciu o treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 482;art. 482 § 1)">art. 482 § 1 k.c.</a> odsetek ustawowych za późnienie w zapłacie od zaległych odsetek ustawowych za opóźnienie w zapłacie, naliczanych od dnia wytoczenia powództwa do dnia zapłaty (pkt. I tiret czwarty wyroku Sądu I instancji).
Odsetki zasądzono od dat wymagalności wierzytelności powoda – wezwań do zapłaty poprzedzających wytoczenie powództwa, tak więc dat 19 listopada 2019 r. i 21 marca 2019r., w pozostałym zakresie od daty wniesienia pozwu tj. dnia 27 grudnia 2019 roku.

C.

 Koszty 


Koszty procesu zasądzono zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu zawartą w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a> zasądzając od strony pozwanej Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w W. na rzecz powoda J. Z. kwotę 5.417,00 zł. W pkt III. Sąd nakazał pobrać od strony pozwanej Towarzystwa (...) Spółka Akcyjna w W. na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Okręgowego w Krakowie kwotę 8.953,00 tytułem opłaty sądowej od pozwu od ponoszenia której powód był zwolniony oraz kwotę 2.882,00 zł tytułem wynagrodzenia biegłych sądowych.


Strona pozwana apelacją zaskarżyła niniejszy wyrok w części, tj.:


a.

w zakresie pkt. I 


- co do kwoty 42.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia 19 listopada 2019 r. do dnia zapłaty, tj. w części zasądzającej na rzecz Powoda, tytułem zadośćuczynienia, kwotę ponad 74.500 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie,
- co do kwoty 51.235,63 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia 27 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty, tj. w części zasądzającej na rzecz Powoda całą, dochodzoną przez Powoda kwotę, z tytułu utraconych korzyści,
- co do kwoty 1.930,11 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie, liczonymi od dnia 27 grudnia 2019 r. do dnia zapłaty, tj. w części zasądzającej na rzecz Powoda skapitalizowane odsetki za opóźnienie od roszczenia o zwrot utraconych korzyści,

b.

w zakresie pkt. II - w całości

c.

w zakresie pkt. III - w całości

zarzucając:

1.
naruszenie prawa procesowego, a w szczególności przepisów:

a.


<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego i nienależyte uwzględnienie przez Sąd I instancji, przy ocenie wysokości należnego Powodowi zadośćuczynienia faktu, że jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności opinii ortopedycznej i psychologicznej, Powód nie utracił całkowicie perspektyw na dalsze życie, w okresie rekonwalescencji miał wsparcie w rodzinie, znajomych, a także zrozumienie ze strony pracodawcy, jak również otrzymał w toku likwidacji do Pozwanego niebagatelną kwotę 63.500 zł tytułem zadośćuczynienia,

b.


<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów zgromadzonych w niniejszej sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego i przyjęcie, że na skutek przedmiotowego wypadku komunikacyjnego, Powód poniósł szkodę w postaci utraconych korzyści 
(lucrum cessans) w łącznej kwocie 51.235,63 zł,

c.


<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">art. 232 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 227)">art. 227 k.p.c.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że Powód udowodnił, iż na skutek przedmiotowego wypadku komunikacyjnego, poniósł szkodę w postaci utraconych korzyści 
(lucrum cessans) w łącznej kwocie 51.235,63 zł,

d.


<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wobec faktu, że powództwo winno było zostać oddalone w innej części niż uznał Sąd I instancji, a w konsekwencji niewłaściwe obciążenie Pozwanego kosztami postępowania i wydatkami,

2.
naruszenie prawa materialnego, a w szczególności przepisów:

a.


<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 444;art. 444 § 1)">art. 444 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda rażąco wysokiej kwoty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, która nie jest uzasadniona okolicznościami sprawy,

b.

to <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1;art. 822 § 4)">art. 822 § 1 i 4 k.c.</a> poprzez ich błędne zastosowanie i przyjęcie, że wynagrodzenie, w łącznej kwocie 51.235,63 zł stanowi korzyść, której na skutek przedmiotowego zdarzenia komunikacyjnego, Powód nie uzyskał,

c.


<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 415)">art. 415 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 361;art. 361 § 2)">art. 361 § 2 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 822;art. 822 § 1;art. 822 § 4)">art. 822 § 1 i 4 k.c.</a> w zw. z 481 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (§ 1)">§ 1 k.c.</a> poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i zasądzenie od Pozwanego na rzecz Powoda, tytułem odszkodowania za szkodę w postaci utraconych korzyści 
(lucrum cessans) kwoty 51.235,63 zł oraz kwoty 1.930,11 zł, jako skapitalizowanych odsetek za okres od 21 marca 2019 r. do 20 grudnia 2019 r.,

Wskazując na powyższe podstawy pozwany wniósł o:

1.
zmianę przedmiotowego wyroku w zaskarżonej części i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez oddalenie powództwa w części zaskarżonej apelacją, a także stosowną zmianę orzeczenia w przedmiocie kosztów procesu w tym kosztów zastępstwa procesowego i zasad ponoszenia wydatków przez strony;

2.
zasądzenie od Powoda na rzecz Pozwanego kosztów postępowania przed Sądem II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.



W odpowiedzi na apelację powód wniósł o:


1.
oddalenie apelacji w całości,

2.
zasądzenie od pozwanego na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.



Sąd Apelacyjny zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, ze Sąd Apelacyjny w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu I instancji i poczynione na ich podstawie rozważania prawne, uznając je za własne. Tym samym - co do zasady - brak jest podstaw do uwzględnienia apelacji, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.
W istocie apelujący, polemizuje z argumentacją Sądu I instancji, rozważaniami prawnymi Sądu I instancji, przedstawiając w trym zakresie wywody, co do których to zarzutów Sad I instancji zasadniczo odniósł się w uzasadnieniu wydanego wyroku i argumentację tą Sąd Apelacyjny podziela, co czyni zbędnym jej ponowne przytaczanie w pełnym zakresie.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa procesowego wskazać należy, że w istocie koncentrują się one na zarzucie naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a>, poprzez naruszenie obowiązku wszechstronnego rozważenia całości materiału dowodowego i dokonanie ustaleń faktycznych w sposób korzystny dla powoda a niekorzystnych dla pozwanego. W tym zakresie wskazać należy, że dla skuteczności zarzutu naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> nie można poprzestać na stwierdzeniu, że dokonane ustalenia faktyczne są wadliwe, odnosząc się do stanu faktycznego, który w przekonaniu skarżącego odpowiada rzeczywistości. Niezbędne jest wskazanie przyczyn, które dyskwalifikują postępowanie sądu w zakresie ustaleń. Skarżący powinien zwłaszcza wskazać, jakie kryteria oceny zostały naruszone przez sąd przy analizie konkretnych dowodów, uznając brak ich wiarygodności i mocy dowodowej lub niesłuszne im taką moc przyznając. Jeżeli wnioski wyprowadzone przez sąd orzekający z zebranego materiału dowodowego są logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, ocena tego sądu nie narusza przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> i musi się ostać, choćby z materiału tego dawały się wysnuć również wnioski odmienne. Tylko wówczas, gdy brakuje logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami lub gdy wnioskowanie sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych związków przyczynowo-skutkowych, przeprowadzona przez sąd orzekający ocena dowodów może być skutecznie podważona.
W ocenie Sądu Apelacyjnego zarzuty pozwanego nie mają żadnego merytorycznego uzasadnienia, a jedynie charakter polemiki z oceną dokonaną przez Sąd I instancji. Sąd Okręgowy dokonał bowiem wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego zebranego w sprawie i właściwie go ocenił wydając zasadne rozstrzygnięcie na gruncie stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Co istotne Sąd ustalił powyższy stan faktyczny w oparciu o dowody z dokumentów, zeznań świadków, a także opinii biegłych poszczególnych specjalności zaznaczając, że były to kluczowe dowody dla poczynionych ustaleń faktycznych.
W tym zakresie skarżący stwierdził, iż zasądzona na rzecz powoda, tytułem zadośćuczynienia, kwota 116.500 zł, łącznie z wypłaconą w postępowaniu likwidacyjnym kwotą 63.500 zł, tj. łącznie 180.000 zł, w realiach niniejszej sprawy stanowi kwotę rażąco wygórowaną i tym samym przekracza, zdaniem strony pozwanej, rozmiar doznanej przez powoda krzywdy. Pozwany stoi bowiem na stanowisku, że przy ustalaniu należnego powodowi zadośćuczynienia, winna mieć zastosowanie zasada umiarkowania, przez którą należy rozumieć kwotę pieniężną, której wysokość jest utrzymana w rozsądnych granicach. Zdaniem pozwanego zasądzona kwota zadośćuczynienia rażąco przekracza ten wymiar biorąc pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, w szczególności opinię biegłego z zakresu ortopedii.
W ocenie Sądu Apelacyjnego odnosząc się do tego zarzutu wskazać należy, że dowód z opinii biegłego, jak podkreśla się w orzecznictwie, podlega ocenie sądu z zastosowaniem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233;art. 233 § 1)">art. 233 § 1 k.p.c.</a> według właściwych dla przedmiotu opinii kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków.
W tym zakresie Sąd I instancji wskazał, że biegli pozostawali zgodni co do zasadności nakładów poczynionych na leczenie i rehabilitację powoda oraz związanych z tym kosztów pobocznych. Nadto wskazano na uszczerbek psychiczny, którego powód doznał w wyniku zdarzenia wywołującego szkodę. Nie budzi wątpliwości twierdzenie, iż tego typu uszczerbek co do zasady wiąże się z trudnością w oszacowaniu pieniężnym. Nie podważa to jednak prawidłowości konstatacji Sądu Okręgowego. Koreluje to także z zeznaniami przesłuchanych w sprawie świadków i przedstawiciela ustawowego powoda.
W ocenie Sądu Apelacyjnego, kierując się powyższymi kryteriami, wbrew zarzutom apelacji, brak jest podstaw do zakwestionowania oceny Sądu I instancji, a zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 233)">art. 233 k.p.c.</a> oraz pozostałych przepisów prawa procesowego, także z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, okazał się bezzasadny.


W zakresie zarzutów dotyczących wysokości przyznanego zadośćuczynienia wskazać należy, że wbrew zarzutom apelacji Sąd I instancji ustalając wysokość należnego zadośćuczynienia w na poziomie 180 000 zł (przy czym kwota 63 500 zł została już wypłacona powodowi przez pozwanego) nie dokonał błędnej wykładni <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd I instancji zresztą w dużej mierze kierował się kryteriami, do których odwołuje się apelujący. Niezależnie od tego, jeżeli chodzi o wysokość zadośćuczynienia, to zgodnie z przesłankami zawartymi we wskazanym wyżej <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> zadośćuczynienie ma być „odpowiednie”. Ustalenie, jaka kwota w konkretnych okolicznościach jest „odpowiednia”, należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Korygowanie przez sąd II instancji zasądzonego zadośćuczynienia może być aktualne tylko wtedy, gdy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności sprawy, mających wpływ na jego wysokość, jest ono niewspółmiernie nieodpowiednie, tj. albo rażąco wygórowane, albo rażąco niskie (vide wyrok Sądu Najwyższego z 18 listopada 2004 r. I CK 219/04 - LEX 146356). W okolicznościach tej sprawy taka dysproporcja zdaniem sądu odwoławczego nie zachodzi. Rozmiar i trwałość cierpień powoda spowodowanych zdarzeniem z dnia 24 czerwca 2017 r. zostały ustalone przez Sąd I instancji prawidłowo i znajduje oparcie w wydanych opiniach biegłych.
Jak trafnie podniesiono w odpowiedzi na apelację, dokonując indywidualnej oceny żądania powoda należy mieć na uwadze wypracowane w judykaturze kryteria, które akcentuje Sąd Najwyższy w bieżącym orzecznictwie: „Kryteria, jakimi należy się kierować przy określaniu wysokości zadośćuczynienia, wynikają z bogatego orzecznictwa. Są nimi na przykład: wiek poszkodowanego (zwykle większą krzywdą jest kalectwo u dziecka łub młodej osoby); rodzaj i rozmiar doznanych uszkodzeń ciała lub rozstroju zdrowia; stopień i rodzaj cierpień fizycznych i psychicznych; intensywność (natężenie, nasilenie) i czas trwania tych cierpień; nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia (trwałe kalectwo, oszpecenie) i konsekwencje z tym związane w dziedzinie życia osobistego i społecznego; skutki uszczerbku zdrowia na przyszłość (utrata możliwości wykonywania ulubionego zawodu, uprawiania sportów, prący artystycznej, rozwijania swoich zainteresowań i pasji, zawarcia związku małżeńskiego, posiadania dzieci, kontaktów towarzyskich, możliwości chodzenia do teatru; kina, filharmonii, wyjazdu na wycieczki); poczucie nieprzydatności społecznej i bezradność życiowa powstałe na skutek rozstroju zdrowia lub uszkodzenia ciała; konieczność korzystania ze wsparcia innych, w tym najbliższych, przy prostych czynnościach życia codziennego; pozbawienie możliwości osobistego wychowywania dzieci i zajmowania się gospodarstwem domowym (...)” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27.11.2018 r., sygn. akt I PK 208/17, www.sn.pl).
Zdecydowana większość wspomnianych powyżej kryteriów i okoliczności występuje u powoda J. Z. w stopniu najwyższym lub przynajmniej w bardzo wysokim:
I. wiek - w chwili wypadku powód miał tylko (...) lat;
II. rodzaj i rozmiar oraz stopień doznanych uszkodzeń ciała lub rozstroju zdrowia - 46 % trwałego uszczerbku na zdrowiu i 60% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu;
III. czas trwania - od chwili wypadku upłynęło prawie 10 lat, a powód wciąż odczuwa chronicznie dolegliwości bólowe, ma osłabioną siłę mięśniową i problemy ze snem. Nie jest w stanie prowadzić życia, jak przed wypadkiem. Ograniczone zostały jego możliwości pracy zarobkowej. Doznane w wypadku obrażenia są źródłem bólu, z którym powód mierzyć się będzie najprawdopodobniej do końca życia;
IV. nieodwracalność następstw uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia - potwierdzona opiniami biegłych;
V. skutki uszczerbku zdrowia na przyszłość – utrudniony rozwój osobisty i zawodowy, problem ze znalezieniem pracy, brak możliwości pracy w wyuczonym zawodzie;
VI. konieczność korzystania ze wsparcia innych - powód wciąż jest zależny od opieki i pomocy osób trzecich przy wykonywaniu wielu czynności życia codziennego.
Tak więc w ocenie Sądu Apelacyjnego, kierując się powyższymi kryteriami, wbrew zarzutom apelacji, brak jest podstaw do zakwestionowania oceny Sądu I instancji, a zarzut naruszenia <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 1)">art. 445 § 1 k.c.</a> z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, okazał się bezzasadny.


Także w zakresie wysokości należnego powodowi odszkodowania trafnie podnosi się w odpowiedzi na apelację, że Sąd I instancji w sposób prawidłowy ustalił, że za okres niezdolności do pracy należy przyznać powodowi odpowiednie odszkodowanie tytułem utraconych korzyści. Powód dostatecznie wykazał, iż w okresie od lipca 2017 r. do grudnia 2018 r. w ramach wykonywanej przez siebie jednoosobowej działalności gospodarczej uzyskałby dochód w wysokości ok. 50 000 zł. Zarzuty pozwanego jakoby w tym zakresie istniała luka dowodowa, są chybione. Dokonane przez Sąd wyliczenia w powyższym zakresie zostały szczegółowo wyjaśnione w pisemnym uzasadnieniu wyroku. Wyliczenia te są logiczne, jasne i znajdują oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.


Sąd I instancji nie naruszył przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art 100 k.p.c.</a>, a wydane w sprawie orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania uznać należy za prawidłowe.
Reasumując, w ocenie Sądu Apelacyjnego, brak jest podstaw do uwzględnienia postawionych w apelacji zarzutów naruszenia prawa procesowego jak i materialnego.


Dlatego też Sąd Apelacyjny, uznając apelację za bezzasadną, orzekł jak w pkt 1 sentencji na mocy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>




O kosztach o kosztach postępowania apelacyjnego pomiędzy stronami orzeczono jak w pkt 2 sentencji według zasady odpowiedzialności za wynik postępowania określonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1)">art. 98 § 1 k.p.c.</a>, w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391 § 1 k.p.c.</a>, a co do wysokości odnośnie zwrotu kosztów zastępstwa, zgodnie z stawkami określonym w § 2 pkt 6 oraz § 10 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 05.11.2015 r. poz. 1804; zm. Dz.U. z 12.10.2016 r. poz. 1667).
</div>