sygn. I ACa 723/23 16 grudnia 2025 Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wyrok z 16 grudnia 2025, sygn. I ACa 723/23

Data orzeczenia 16 grudnia 2025

Sąd Sąd Apelacyjny w Krakowie

Wydział I Wydział Cywilny

Przewodniczący Sędzia Sławomir Jamróg

Tagi

#Sąd Apelacyjny w Krakowie #I Wydział Cywilny #wyrok

Podstawa prawna

art. 6 kc art. 58 kc art. 65 kc art. 97 kc art. 98 kpc art. 100 kpc art. 103 kc art. 194 kpc

Pokaż pozostałe podstawy prawne (7)

art. 232 kpc art. 319 kpc art. 374 kpc art. 385 kc art. 385 kpc art. 386 kpc art. 391 kpc

Sygn. akt I ACa 723/23
<div>
<h2>WYROK</h2>
<h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5>
Dnia 16 grudnia 2025 r.
Sąd Apelacyjny w Krakowie – I Wydział Cywilny
w składzie:
Przewodniczący: SSA Sławomir Jamróg
po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2025r. w Krakowie na posiedzeniu niejawnym
sprawy z powództwa B. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G. (poprzednio B. (...) Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w G.)
przeciwko P. G.

o zapłatę
na skutek apelacji strony powodowej
od wyroku Sądu Okręgowego w Krakowie
z dnia 20 lipca 2022 r. sygn. akt I C 2711/20
1. zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że zasądza od pozwanego P. G. na rzecz B. Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego Wierzytelności z siedzibą w G. kwotę 62.429 zł (sześćdziesiąt dwa tysiące czterysta dwadzieścia dziewięć złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 21 stycznia 2019r. do dnia zapłaty, zastrzegając pozwanemu prawo do powołania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie odpowiedzialności do nieruchomości , dla której Sąd Rejonowy w O. V Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...)/ , oraz do wysokości obciążającej tę nieruchomość hipoteki kaucyjnej tj do kwoty 450.703,86zł, znosząc wzajemnie między stronami koszty procesu;
2. oddala apelację w pozostałej części;
3. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej , tytułem kosztów postępowania apelacyjnego kwotę 7.172zł (siedem tysięcy sto siedemdziesiąt dwa złote), z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.
Sygn. akt I ACa 723/23
</div>
<div>
<h2>UZASADNIENIE</h2>
Strona powodowa B. (...) Niestandaryzowany Sekurytyzacyjny Fundusz Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą w G. wniosła o zasądzenie od pozwanego P. G. kwoty 204.701 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Ponadto strona powodowa wniosła o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.
Uzasadniając swoje roszczenie strona powodowa wskazała, że jej poprzednik prawny (...) Bank (...) S.A. zawarł z pozwanym umowę kredytu hipotecznego. Jako zabezpieczenie spłaty kredytu ustanowiono hipotekę kaucyjną do kwoty 450.703,86 zł na nieruchomości objętej kw nr (...). Z uwagi na fakt, iż pozwany nie uiszczał rat strona powodowa pismem z dnia 8 października 2012r. wypowiedziała umowę kredytu. Strona powoda podniosła, że wobec braku spłaty zadłużenia jej poprzednik prawny wystawił przeciwko pozwanemu bankowy tytuł egzekucyjny, któremu Sąd nadał klauzulę wykonalności. Na podstawie tytułu wykonawczego wszczęto egzekucję, która okazała się bezskuteczna. Strona powodowa zaznaczyła, że na podstawie umowy przelewu wierzytelności nabyła wierzytelność od (...) Bank (...) S.A. Wskazała, że wysokość jej wierzytelności względem pozwanego wynosi 465.228,67 zł, natomiast w ramach niniejszego powództwa dochodzi od pozwanego, jako dłużnika rzeczowego części roszczenia, tj. kwoty 204.701 zł, nie zrzekając się przy tym prawa do dochodzenia w przyszłości pozostałej części kwoty.
W dniu 12 kwietnia 2019r. Sąd wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym zgodnie z żądaniem pozwu.
W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o uchylenie nakazu zapłaty i oddalenie powództwa w całości. Pozwany zaprzeczył, aby otrzymał transze kredytu oraz, aby odebrał oświadczenie o wypowiedzeniu umowy kredytu. Pozwany zarzucił nieważność umowy kredytu wskazując, że reprezentant banku, tj. M. S., nie była umocowana do działania w imieniu banku. Pozwany podniósł również, że oświadczenie o wypowiedzeniu umowy i wezwanie nie zostało wysłane do kredytobiorcy, nadto oświadczenie to dotyczy kredytu konsolidacyjnego a nie mieszkaniowego kredytu hipotecznego jaki zawarł pozwany. Pozwany zakwestionowała skuteczność umowy przelewu podnosząc, że została ona poddana przeróbkom. Pozwany zwrócił też uwagę, że do wpisu zmiany wierzyciela hipotecznego koniecznej jest oświadczenie właściciela nieruchomości złożone w formie pisemnej pod rygorem nieważności. Pozwany podniósł także zarzut przedawnienia roszczenia strony powodowej.
Wyrokiem z dnia 20 lipca 2022 r , sygn. akt I C 2711/20 Sąd Okręgowy w Krakowie oddalił powództwo (pkt I) i zasądził od strony powodowej na rzecz pozwanego kwotę 10.817 zł tytułem zwrotu kosztów procesu (pkt II).
Podstawę tego rozstrzygnięcia stanowił następujący stan faktyczny:
W dniu 24 stycznia 2011r. poprzednik prawny strony powodowej (...) Bank (...) S.A. reprezentowany przez M. S. zawarł z pozwanym P. G. i H. G. umowę kredytu hipotecznego nr (...). Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy kredytu pozwanemu udzielono kredytu w wysokości 300.469,24 zł. Umowa została zawarta na okres od 24 stycznia 2011r. do 5 sierpnia 2040r. (§ 1 ust. 2 umowy).
Kredyt przeznaczony był na konsolidację zobowiązań dotyczących nieruchomości - domu jednorodzinnego położonego w miejscowości P., ul. (...) (§ 1 ust. 3 umowy).
Kredyt i odsetki miały być spłacane miesięcznie w ratach annuitetowych, tj. równych ratach kapitałowo-odsetkowych, płatnych 5- tego dnia każdego miesiąca (§ 4 ust. 3 umowy).
Obowiązkowe zabezpieczenie spłaty kredytu stanowiła: hipoteka kaucyjna do kwoty 450.703,86 zł wpisana na pierwszym miejscu na rzecz banku na nieruchomości stanowiącej własność pozwanego, działkach nr (...), położonych w miejscowości P., objętych kw nr (...) oraz ubezpieczenie nieruchomości od ognia i innych zdarzeń losowych wraz z cesją praw z polisy (§ 6 ust. 1 umowy).
Kredytobiorcy zobowiązali się m.in. do spłaty kredytu oraz opłat i prowizji w terminach umownych, a innych należności wynikających z umowy w terminie 7 dni kalendarzowych od otrzymania z banku wezwania do zapłaty (§ 7 ust. 2 a umowy),
W przypadku niedotrzymania przez kredytobiorców warunków udzielenia kredytu poprzez niewykonanie lub nienależyte wykonanie zobowiązań wynikających z umowy kredytu bank mógł wypowiedzieć umowę kredytu, z zastrzeżeniem, że po upływie okresu wypowiedzenia kredytobiorca jest zobowiązany do niezwłocznego zwrotu wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami. Okres wypowiedzenia wynosił 30 dni (§ 7 ust. 6 a umowy).
W przypadku, gdy kredytobiorca nie zapłacił w terminach określonych w umowie pełnych rat kredytu za co najmniej dwa okresy płatności, bank miał prawo wypowiedzieć umowę za 30 dniowym okresem wypowiedzenia, po uprzednim pisemnym wezwaniu kredytobiorcy do zapłaty zaległych rat lub ich części w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy (§ 7 ust. 7 umowy).

M. S. posiadała umocowanie do działania w imieniu (...) Banku (...) S.A. w zakresie czynności każdorazowo wykonywanych przez nią na wyznaczonym stanowisku pracy.
Pozwany, działając przez pełnomocnika, złożył oświadczenie o ustanowieniu hipoteki kaucyjnej do kwoty 450.703,86 zł na rzecz (...) Banku (...) w K. na zabezpieczenie wierzytelności pieniężnych przysługujących bankowi wobec pozwanego z ww. umowy. Hipoteka została ustanowiona na stanowiącej jego własność nieruchomości, tj. działkach nr (...), położonych w miejscowości P., objętych kw nr (...). Hipoteka kaucyjna do kwoty 450.703,86 zł tytułem zabezpieczenia wierzytelności wynikającej z ww. umowy została wpisana na nieruchomości pozwanego, objętej księgą wieczystą nr (...).
Pozwany złożył wniosek i dyspozycję uruchomienia kredytu wskazując rachunek bankowy, na który miała zostać przelana kwota kredytu wypłacanego w transzach.
Kwota kredytu została wypłacona kredytobiorcom, w tym pozwanemu w transzach, zgodnie z postanowieniami umowy kredytu.
Wymagalne zadłużenie pozwanego według stanu na dzień 10 stycznia 2019r. wynosiło 465.228,67 zł, w tym:
<dl>
<dt></dt>
<dd>
niespłacony kapitał: 285.880,86 zł,
</dd>
<dt></dt>
<dd>
odsetki umowne w wysokości 177.500,07 zł,
</dd>
<dt></dt>
<dd>
koszty: 1.847,74 zł.
</dd>
</dl>
Poprzednik prawny strony powodowej sporządził wezwanie do zapłaty, zobowiązując pozwanego do zapłaty wymagalnego przeterminowanego zadłużenia, z zastrzeżeniem, że zaległość należy uregulować w ostatecznym terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Bank wskazał, że w przypadku zlekceważenia wezwania może podjąć decyzję o postawieniu w stan wymagalności wszelkich posiadanych w banku zobowiązań kredytowych.
Poprzednik prawny strony powodowej sporządził wezwanie do zapłaty, zobowiązując drugiego kredytobiorcę H. G. do zapłaty wymagalnego przeterminowanego zadłużenia, z zastrzeżeniem, że zaległość należy uregulować w ostatecznym terminie 7 dni od daty otrzymania pisma. Bank wskazał, że w przypadku zlekceważenia wezwania może podjąć decyzję o postawieniu w stan wymagalności wszelkich posiadanych w banku zobowiązań kredytowych.
Pismem z dnia 8 października 2012r. (...) Bank (...) S.A. w W. w związku z nieterminowym regulowaniem przez pozwanego zobowiązania z tytułu kredytu sporządził oświadczenie o wypowiedzeniu pozwanemu umowy kredytu. Oświadczenie podpisali R. C. i M. K., którzy posiadali umocowanie do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych (...) Banku (...) S.A. do kwoty 500.000 zł.
Pismem z dnia 8 października 2012r. (...) Bank (...) S.A. w W. w związku z nieterminowym regulowaniem przez kredytobiorców zobowiązania z tytułu kredytu sporządził oświadczenie o wypowiedzeniu H. G. umowy kredytu. Oświadczenie podpisali R. C. i M. K., którzy posiadali umocowanie do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych (...) Banku (...) S.A. do kwoty 500.000 zł.
W dniu 6 grudnia 2012r. poprzednik prawny strony powodowej wystawił bankowy tytuł egzekucyjny, wskazując, iż w księgach banku figuruje wymagalne zadłużenie pozwanego i H. G. z tytułu umowy kredytu na łączną kwotę 314.388,53 zł, w tym 297.595,36 zł tytułem niespłaconego kapitału.
Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2013r. Sąd Rejonowy w O. nadał klauzulę wykonalności ww. bankowemu tytułowi egzekucyjnemu do kwoty nie wyższej niż 450.703,86 zł.
Poprzednik prawny strony powodowej złożył wniosek o wszczęcie postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 9 maja 2016r. Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w O. umorzył postępowanie egzekucyjne.
W dniu 29 marca 2016r. (...) Bank (...) S.A. w K. zbył wierzytelność przysługującą mu wobec pozwanego. Zbycie obejmowało także wszystkie odnoszące się do wierzytelności zabezpieczenia, w tym hipoteki, zastawy, przewłaszczenia, weksle oraz inne prawa związane z wierzytelnością (§ 3 umowy cesji). Strona powodowa jest aktualnie wpisana do księgi wieczystej jako wierzyciel hipoteczny.
Strona powodowa sporządziła pismo z zawiadomieniem o cesji wierzytelności dokonanej przez (...) Bank (...) S.A. na rzecz strony powodowej. W piśmie wezwano pozwanego do zapłaty zadłużenia w kwocie 414.952,78 zł.
Przy tym stanie faktycznym Sąd Okręgowy uznał, że powództwo podlegało oddaleniu w całości.
Odwołując się do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe</a> oraz art. 65 ustawy 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece (zwana dalej u.k.w.i.h.), Sąd Okręgowy uznał, że pozwany był zarówno dłużnikiem osobistym jak i rzeczowym jednak strona powodowa zastrzegła, iż dochodzi wierzytelności od pozwanego jako dłużnika rzeczowego. Sąd pierwszej instancji ocenił skuteczność zabezpieczenia w postaci hipoteki na nieruchomości pozwanego. Jego zdaniem strona powodowa wykazała załączonymi odpisami dokumentów, iż jej poprzednik prawny zawarł ważną umowę kredytu z pozwanym. Zgodnie z treścią pełnomocnictwa M. S. była uprawniona do reprezentowania (...) Bank (...) S.A. w zakresie czynności każdorazowo wykonywanych na zajmowanym przez nią stanowisku pracy. Za niezasadny uznano zarzut pozwanego, dotyczący rzekomego braku umocowania osoby działającej imieniem poprzednika prawnego strony powodowej przy uwzględnieniu ustalenia, że posiadała ona umocowanie do działania w imieniu (...) Banku (...) S.A. w zakresie czynności każdorazowo wykonywanych przez nią na wyznaczonym stanowisku pracy. Ponadto w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 97)">art. 97 k.c.</a> osobę czynną w lokalu przedsiębiorstwa przeznaczonym do obsługiwania publiczności poczytuje się w razie wątpliwości za umocowaną do dokonywania czynności prawnych, które zazwyczaj bywają dokonywane z osobami korzystającymi z usług tego przedsiębiorstwa. Nawet gdyby teoretycznie przyjąć, że osoba podpisana pod umową kredytu imieniem poprzednika strony powodowej nie miała umocowania lub przekroczyła jego zakres, to ważność umowy zależy od potwierdzenia jej przez osobę, w imieniu której umowa została zawarta (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 103;art. 103 § 1)">art. 103 § 1 k.c.</a>), a takim potwierdzeniem był fakt uruchomienia środków pieniężnych opisanych w umowie kredytu konsolidacyjnego i ich przelania na rzecz pozwanego. Ponadto zarzut braku wykonania umowy nie może się ostać nie tylko w świetle przedłożonych przez stronę powodową potwierdzenia uruchomienia kredytu, ale także faktu, iż świadek E. G. potwierdziła, że środki z umowy kredytu zostały pozwanemu wypłacone.
Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z § 7 ust. 7 umowy kredytu bank był umocowany do wypowiedzenia umowy w przypadku jeżeli kredytobiorca nie zapłaci pełnych rat kredytu za co najmniej dwa okresy płatności. W takim wypadku Bank miał prawo wypowiedzieć umowę za 30-dniowym okresem wypowiedzenia po uprzednim wezwaniu kredytobiorcy do zapłaty zaległych rat lub ich części w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania pod rygorem wypowiedzenia umowy. Natomiast zdaniem Sądu pierwszej instancji, strona powodowa nie wykazała, aby powyższa procedura upominawcza została przez bank zachowana. Pismo skierowane do pozwanego (k. 161) zawiera co prawda informację o przeterminowanym zadłużeniu oraz wezwanie do uregulowania zaległości w terminie 7 dni od otrzymania pisma, jednakże pismo to nie zawiera kategorycznej informacji, iż brak dokonania zapłaty oznacza, że umowa zostanie wypowiedzenia. W piśmie wskazano jedynie, że brak zapłaty może zostać uznany za zlekceważenie obowiązku spłaty zadłużenia a w takim wypadku „bank może podjąć decyzję o postawieniu w stan wymagalności wszelkich posiadanych w (...) Banku (...) zobowiązań kredytowych.” Powyższa informacja nie ma jednoznacznie kategorycznego charakteru i nie stanowi dla dłużnika jasnego komunikatu odnośnie istniejącej woli wierzyciela co do zamiaru dokonania wypowiedzenia umowy kredytu w razie braku spłaty zadłużenia w wyznaczonym terminie – zaś tylko takie wezwanie można byłoby uznać za skuteczne zgodnie z ww. postanowieniem umownym, wedle którego wezwanie kredytobiorcy do zapłaty zaległych rat lub ich części w terminie nie krótszym niż 7 dni od otrzymania wezwania musi być dokonane pod rygorem wypowiedzenia umowy.
Zdaniem Sądu, Okręgowego strona powodowa nie sprostała zatem obowiązkom wynikającym z ogólnych reguł dowodowych z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 k.c.</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 232)">232 k.p.c.</a> ponieważ nie udowodniła skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu i tym samym zasadności roszczenia zabezpieczonego hipotecznie.
Sąd Okręgowy przywołał treść <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c;art. 75 c ust. 1)">art. 75 c ust. 1 Prawa bankowego</a> oraz <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75;art. 75 ust. 2)">art. 75 ust. 2</a> i wskazał, że wypowiedzenie przez bank umowy kredytowej bez zachowania wymogów procedury poprzedzającej wypowiedzenie przez banku umowy kredytu jest nieważne w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1)">art. 58 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a>. Najpierw bowiem kredytodawca powinien doręczyć kredytobiorcy wezwanie określone w art. 75c ust. 1-2 ustawy z 1997 r. Prawo bankowe - zawierające w szczególności informację o możliwości złożenia, w terminie 14 dni roboczych od dnia otrzymania wezwania, wniosku o restrukturyzację zadłużenia - oraz odczekać do upływu dodatkowego terminu na spłatę zadłużenia wyznaczonego w wezwaniu (nie krótszego niż 14 dni roboczych). Dopiero po upływie tego terminu bank może złożyć wobec kredytobiorcy oświadczenie woli w sprawie wypowiedzenia umowy kredytowej. W przypadku, gdy powyższe przesłanki nie zostały spełnione, czynność prawna banku polegająca na wypowiedzeniu umowy jest nieważna (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1)">art. 58 § 1 k.c.</a>).
Sąd stwierdził, że co prawda <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c prawa bankowego</a>, przewidujący ustawowy obowiązek wezwania kredytobiorcy do dokonania zaległej spłaty wraz z zakreśleniem określonego terminu do spłaty zadłużenia, został wprowadzony ustawą z dnia 25 września 2015 r., a zatem już po dniu dokonania wypowiedzenia umowy przez wierzyciela, to analogiczną w swej treści regulację, uzależniającą skuteczność dokonania wypowiedzenia od wcześniejszego wezwania kredytobiorcy do zapłaty zadłużenia pod rygorem dokonania wypowiedzenia, zawierała sama umowa kredytu. Decyzja banku o wypowiedzeniu umowy, pomimo braku wszczęcia działań upominawczych zgodnych z treścią umowy stanowi o naruszeniu obowiązku objętego postanowieniami umownymi i godzi w interes pozwanego, jako kredytobiorcy. Dlatego też tak dokonane wypowiedzenie umowy kredytu przez poprzednika prawnego strony powodowej jest nieważne w świetle <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 58;art. 58 § 1)">art. 58 § 1 k.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 75 c)">art. 75c ustawy Prawo bankowe</a>.
W świetle powyższego Sąd przyjął, iż wypowiedzenie umowy kredytowej dokonane zostało bez zachowania wymogów procedury poprzedzającej to wypowiedzenie, a tym samym wypowiedzenie umowy uznać należy za bezskuteczne, co prowadzi do wniosku, że wierzytelność zabezpieczona hipoteką jest niewymagalna. W związku z tym powództwo już tylko z tej przyczyny podlegało oddaleniu. Ponadto pozwany podniósł zarzut braku skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu także z tego względu, iż nie dostarczono mu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu i poprzedzającego go wezwania do zapłaty.
Sąd pierwszej instancji przyjął więc , że strona powodowa przedłożonymi dokumentami udowodniła , że doszło do skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu to jednak nie wykazała, że wierzytelność strony powodowej wynikająca z umowy kredytu i zabezpieczona hipoteką była wymagalna. W związku z tym w ocenie Sądu w toku niniejszego postępowania nie zostało wykazane, aby doszło do skutecznej cesji wymagalnej wierzytelności względem pozwanego.
Sąd Okręgowy uznał ponadto , że brak jest też podstaw do potraktowania doręczenia odpisu pozwu jako skutecznego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy kredytu albowiem nie zostało wykazane, aby takie wypowiedzenie zostało poprzedzone wymaganym przez § 7 ust. 7 umowy kredytu uprzednim pisemnym wezwaniem do zapłaty zadłużenia w terminie co najmniej 7 dni pod rygorem wypowiedzenia umowy kredytu. Wobec braku zachowania tego trybu wypowiedzenie dokonane w formie pozwu byłoby więc i tak bezskuteczne.
Jako podstawę rozstrzygnięcia o kosztach powołano <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98)">art. 98 k.p.c.</a>

Apelację od tego wyroku wniosła strona powodowa , zaskarżając wyrok w części odnośnie kwoty 62.429 zł , tj w części roszczenia kapitałowego wymagalnego na chwilę wniesienia pozwu, zarzucając:
1. naruszenie prawa materialnego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 65)">art. 65 k.c.</a> poprzez dokonanie wadliwej wykładni oświadczeń stron umowy kredytu, co w konsekwencji doprowadziło Sąd stancji do błędnego wniosku, iż strony ustaliły jako warunek skutecznego wezwania do zapłaty zawarcie w wezwaniu zastrzeżenia o bezwarunkowości wypowiedzenia umowy kredytu w wypadku nie uiszczenia zaległości w terminie — mimo iż zastrzeżenie takie nie wynika ani z zapisów umowy ani z obowiązujących w dacie wystawienia wezwania a nawet aktualnie przepisów prawa.
2. naruszenie przepisów postępowania cywilnego, które miało wpływ na wydane rozstrzygnięcie, tj. naruszenie ar, 233 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ()">k.p.c.</a> poprzez i wyjście poza zasadę swobodnej oceny dowodów, skutkujące błędem w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia: - poprzez wadliwe ustalenie, iż strona pozwana nie została prawidłowo wezwana do zapłaty przed wypowiedzeniem mimo, ustalenia przez Sąd | instancji iż takowe wezwanie otrzymała;
3. wadliwe ustalenie, iż umowa kredytu nie została prawidłowo wypowiedziana mimo przedłożenia przez powoda dokumentów potwierdzających tę okoliczność; - nieuwzględnienie w ostateczności okoliczności, iż pozew stanowi wypowiedzenie umowy kredytu w sytuacji gdy procedura upominawcza przed wypowiedzeniem została jednak prawidłowo zrealizowana,
3. nieuwzględnienie faktu częściowej wymagalności powództwa mimo, iż ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż nawet przy przyjęciu braku skutecznego wypowiedzenia umowy kredytu znaczna część rat stała się już wymagalna przed datą wyrokowania a powód z ostrożności zgłosił wniosek dowodowy z opinii biegłego mający na celu wyliczenie wysokości tej części należności;
4 nieprzeprowadzenie zgłoszonych przez powoda wniosków dowodowych tj. dowodu z opinii biegłego (zgłoszonego w pkt 2 odpowiedzi na sprzeciw z 14.04.2021r.), zmierzającego do wykazania w jakiej części roszczenie jest wymagalne, oraz nieprzeprowadzenie dowodu z systemu Poczty Polskiej na okoliczność nadania oświadczenia banku o wypowiedzeniu umowy kredytu (pkt 4 odpowiedzi na sprzeciw);
Strona powodowa wniosła o zmianę wyroku i o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 62.429 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty z zastrzeżeniem pozwanym prawa powoływania się na ograniczenie ich odpowiedzialności do prawa użytkowania wieczystego nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w O. Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą nr (...) oraz do wysokości obciążającej nieruchomość hipoteki umownej kaucyjnej do kwoty 450 703,86 zł raz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego .
Pozwany wniósł o oddalenie apelacji i o zasądzenie kosztów procesu. Podtrzymał zarzut nieważności umowy wskazując na brak umocowania M. S. do reprezentowania banku . Na wypadek innej oceny podtrzymał zarzut brak uruchomienia transz kredytu, co musiało skutkować wygaśnięciem kredytu zgodnie §2 pkt 11 umowy.
Nadto pozwany zakwestionował wymagalność obowiązku . Wskazał, że nie zastosowano procedury upominawczej, nie doszło też do prawidłowego wypowiedzenia umowy. Uznał ponadto , że nie wykazano wysokości wymagalnego obowiązku a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywał na stronie pozwanej.
Rozpoznając apelację Sąd drugiej instancji zasadniczo uznał za własne ustalenia Sądu Okręgowego podzielając stanowisko Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości umocowania M. S., oraz co do ważności i skuteczności umowy. Nawet jednak przy braku umocowania potwierdzeniem dokonanej czynności było nie tylko przystąpienie obu stron w tym banku do wykonania umowy lecz także złożenie oświadczeń stanowiących podstawę wpisu hipoteki o wypowiedzeniu umowy czy też złożenie oświadczeń i podjęcie czynności dla uzyskania bankowego tytułu egzekucyjnego. Niezależnie też od skuteczności czynności wypowiedzenia umowy oświadczenie banku w tym przedmiocie stanowi również potwierdzenie zawarcia umowy kredytowej. Jakkolwiek więc skutki prawne wystawienia bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego w klauzulę wykonalności nie dotyczą nabywcy wierzytelności, który nie jest bankiem, to jednak te czynności jednoznacznie potwierdzają zawarcie umowy i nie ma żadnej podstawy do kwestionowania jej ważności i skuteczności.
W świetle wniosków o wypłatę transz i zeznań E. G. nie ma też żadnych podstaw do kwestionowania faktu wypłaty kwoty zgodnie z umową.
Umowa przelewu z dnia 29 marca 2016r. z załączonym wyciągiem z listy wierzytelności dostatecznie identyfikowała przedmiot czynności a strona powodowa została ujawniania jako wierzyciel hipoteczny. W świetle więc przedłożonych dokumentów cesji wierzytelności k.37-47 i wpisu nabywcy w KW nr (...), zarzuty kwestionujące skuteczność przelewu i legitymację strony powodowej nie były również zasadne. Tu Sąd Apelacyjny dodatkowo ustalił, że na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041461546" title="Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych - Dz. U. z 2004 r. Nr 146, poz. 1546 (art. 208)">art. 208</a> zzq <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20041461546" title="Ustawa z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych - Dz. U. z 2004 r. Nr 146, poz. 1546 (pkt. 1)">pkt 1 ustawy z dnia 27 maja 2004 r. o funduszach inwestycyjnych</a> i zarządzaniu alternatywnymi funduszami inwestycyjnymi (Dz.U.2024.1034 t.j.) B. Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności w G. jako fundusz przejmujący wstąpił w prawa i obowiązki B. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w G..
Autentyczność dokumentów tj odpisu z KRS nr (...) k 288-290, odpisu postanowienia Sądu Okręgowego w W. z dnia 29 stycznia 2025r. sygn. akt (...) – rubryka 10 k 291, odpisu postanowienia Sądu Okręgowego w (...) z dnia 29 stycznia 2025r. sygn. akt (...)– k 292, wypisu aktu notarialnego z dnia 29 września 2023r. Rep. A Nr 4326/2023 k 293. nie została zakwestionowana i fakty z nich wypływające podnoszone przez stronę powodową zostały uznane za przyznane. Ponadto wykreślenie z rejestru funduszy B. (...) Niestandaryzowanego Funduszu Inwestycyjnego Zamkniętego w G. zostało potwierdzane zapiskiem urzędowym z dnia 11 grudnia 2025r. k 298/.
Sąd Apelacyjny przyjął, że wstąpienie funduszu przejmującego w prawa funduszu wykreślonego ma charakter sukcesji uniwersalnej. Nie ma tu zastosowania ani <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 194;art. 195;art. 196;art. 197;art. 198)">art. 194-198 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391§1 k.p.c.</a> ani też <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 385(3);art. 385(3) pkt. 4)">art. 385
3pkt 4 k.c.</a> /por. dotyczące spółek prawa handlowego: Uchwała Sądu Najwyższego z dnia 25 lipca 2019 r. III CZP 19/19 OSNC 2020/3/29 i postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2005 r. IV CK 495/04 /.
Pomimo zasadności stanowiska o niewykazaniu skuteczności wypowiedzenia umowy nie podziela natomiast Sąd Apelacyjny stanowiska o niewykazaniu wymagalności wierzytelności w części w jakiej wymagalność wynikała z płatności rat kapitałowo – odsetkowych i to nie tylko za okres do dnia wniesienia pozwu ale także do dnia wydania wyroku przez Sąd Apelacyjny. Należy podkreślić , że zgodnie z §4 umowy o mieszkaniowy kredyt hipoteczny (k12-13) świadczenie z tytułu spłaty rat kapitałowo- odsetkowych miało charakter terminowy i nie wymagało wypowiedzenia. Raty miały być naliczane okresowo comiesięcznie za rzeczywiste dni w miesiącu przy założeniu, że rok obrachunkowy wynosił 365 dni , jednak miały być świadczone w częściach równych, stąd rata kapitałowa wynosiła średnio 863 zł a odsetkowa wynosiła średnio miesięcznie 1185 zł. Odsetki bowiem od kredytu miały wynosić 412.527,64 zł (k 17) a kapitał 300.469,24 zł .tj na chwilę zawarcia umowy spłacana w ratach miała być wierzytelność w łącznej kwocie 712.996,88. Pozwany miał spełnić obowiązek w 348 równych ratach (vide §4 ust. 4 umowy k 13). a nie wykazano by zmiany stóp procentowych w toku wykonywania umowy zmniejszyły raty należne za ostatnie trzy lata. Powoływana przez apelującego liczba rat nie uwzględnia karencji w spłacie. Rata kapitałowo-odsetkowa powinna być więc nawet wyższa niż wynikało to z wyliczenia strony powodowej (k 262).Potwierdzeniem tego jest naliczanie odsetek karnych w 2012 r od kwoty 2202,32zł (k. 28). Raty kapitałowo odsetkowe były wymagalne w każdym miesiącu. Przy uwzględnieniu karencji w spłacie i przy uwzględnieniu, że ostatnia rata miała być zapłacone w lipcu 2040 , to na styczeń 2019 r musiały być już wymagalne 103 raty. Nawet więc przy braku postawienia w stan natychmiastowej wymagalności pozostałej niespłaconej części wierzytelności dług powiększał się z każdym miesiącem. Z dokumentu (...) Banku (...) z dnia 18 października 2012r wynika, że niezależnie od skutku wypowiedzenia wymagalna już była we wrześniu 2012 kwota 9184, 89zł (k.161) a na dzień 22 listopada 2012r. 11589,41 zł. (k. 24). W świetle treści umowy i braku wykazania przez pozwanego wielkości spłat narastanie zadłużenia nie budzi wątpliwości. Na chwilę wniesienia pozwu wierzytelność z tytułu rat kapitałowo odsetkowych przekraczała 200000 zł i to pozwany powinien był wykazać , że spłaty były wyższe niż wynikało to z twierdzeń strony powodowej. Każdy kolejny miesiąc powodował zwiększenie zadłużenia w wysokości kolejnej raty kapitałowo odsetkowej. Jakkolwiek raty za poszczególnej miesiące podlegały przedawnieniu trzyletniemu jako świadczenia okresowe, to nie mogły się na chwilę wniesienia pozwu przedawnić się raty odsetkowe za trzy lata przed wniesieniem powództwa. Ponadto z uwagi na zabezpieczenie hipoteczne przedawnienie świadczeń okresowych za ponadtrzeleni okres wcześniejszy przed wniesieniem pozwu, nie miało znaczenia dla możliwości dochodzenia części kapitałowej a to uwagi na skutki wpisu hipoteki. Zgodnie bowiem z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19820190147" title="Ustawa z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece - Dz. U. z 1982 r. Nr 19, poz. 147 (art. 77)">art. 77 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece</a> według treści wynikającej z Dz.U.2009.131.1075, przedawnienie wierzytelności zabezpieczonej hipoteką nie narusza uprawnienia wierzyciela hipotecznego do uzyskania zaspokojenia z nieruchomości obciążonej. Przepisu tego nie stosuje się do roszczeń o świadczenia uboczne jednak ma on zastosowanie do należności głównej. W aspekcie zeznań E. G. o zaprzestaniu spłaty wiarygodny jest przekaz strony powodowej popartych dokumentami banku (prywatnymi k 196 k 47) wskazującymi, że spłaty do 2014r. były nieregularne i do spłaty pozostał kapitał w wysokości 285.880,86 zł, który był przedmiotem cesji (k.44). Był on wprawdzie wówczas częściowo niewymagalny, jednak w kolejnych miesiącach doszło do wymagalności kolejnych rat kapitałowych, stąd wierzytelność wymagalna nie mogła być więc niższa niż wynikało to z granic apelacji. Nie potrzeba więc wiadomości specjalnych by stwierdzić, że na chwilę wytoczenia powództwa stronie powodowej przysługiwała wymagalna wierzytelność, której wysokość nie mogła być niższa niż kwota wskazana w apelacji, tym bardziej, że stronie powodowej przysługiwały też nieprzedawnione częściowo raty odsetkowe. Dłużnik pozostawał w opóźnieniu z ich zapłatą w każdym miesiącu, stąd nie ma mogło budzić wątpliwości wymagalność obowiązku w tej części. Tylko wiec dodatkowo należy zauważyć , że w toku procesu wymagalne stały się dodatkowo 83 raty kapitałowo - odsetkowe. Cesja dotyczyła całej wierzytelności z roszczeniem o dalsze odsetki ( §3 umowy przelewu k34). Przyjmując więc nawet brak skuteczności wypowiedzenia należało uwzględnić powództwo w granicach apelacji w oparciu o treść umowy. Pozwany winien natomiast wykazać, że jego spłaty umorzyły wierzytelność w części kapitałowej w wyższym stopniu. Świetl zaś zeznań świadka o zaprzestaniu spłaty oczywiste jest, że kapitał nie mogli zostać spłacony w większym stopniu.
Pozwany został wezwany do zapłaty jako dłużnik hipoteczny. Właściciel nieruchomości obciążonej hipoteką odpowiada w stosunku do wierzyciela hipotecznego za świadczenie pieniężne właściwe zabezpieczonej wierzytelności i ze skutkiem prowadzącym do jej umorzenia. Jego pieniężny dług powinien być spełniony nie później niż po wezwaniu go do zapłaty przez wierzyciela. Dłużnik odpowiadający rzeczowo, który mimo wezwania nie płaci długu zabezpieczonego hipoteką, popada w opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, stąd istniała podstawa do zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie w oparciu o <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 481;art. 481 § 1)">art. 481§1</a> i2 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> w zw. 455 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 ()">k.c.</a> (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 18 stycznia 2019 r. III CZP 66/18 OSNC 2019/11/108).
Przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 319)">art. 319 k.p.c.</a> ma zastosowanie także do odpowiedzialności rzeczowej, obejmującej m.in. przedmiot hipoteki, stąd należało zastrzec pozwanemu prawo do powołania się w toku postępowania egzekucyjnego na ograniczenie jego odpowiedzialności do nieruchomości obj. KW (...) i do wysokości hipoteki ( por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 października 2019 r. V CSK 287/18 OSNC 2020/5/45).
Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny zmienił zaskarżony wyrok w granicach apelacji na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 386;art. 386 § 1)">art. 386§1 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 374)">art. 374 k.p.c.</a> i w z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19971400939" title="Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Prawo bankowe - Dz. U. z 1997 r. Nr 140, poz. 939 (art. 69;art. 69 ust. 1)">art. 69 ust. 1 Prawa bankowego</a>. Koszty za postępowanie przed Sądem Okręgowym wzajemnie zniesiono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 100)">art. 100 k.p.c.</a> przy uwzględnieniu wyniku sporu.
Dalej idącą apelację (w zakresie kosztów procesu) oddalono na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 385)">art. 385 k.p.c.</a>

Strona powodowa jest w zasadzie wygrywającym na etapie apelacji, stąd orzeczono o zasądzeniu na rzecz strony powodowej kosztów postępowania apelacyjnego na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 98;art. 98 § 1;art. 98 § 1(1);art. 98 § 3)">art. 98§1,§1
1 i§3 k.p.c.</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640430296" title="Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego - Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 (art. 391;art. 391 § 1)">art. 391§1 k.p.c.</a>, przy zastosowaniu §2 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2023.1935 t.j.).
</div>