Postanowienie SN z 2 marca 2012, sygn. I UK 382/11
Data orzeczenia
2 marca 2012
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Pracy, Ubezpieczeń Społecznych i Spraw Publicznych, Wydział I
Przewodniczący
SSN Józef Iwulski
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 2 marca 2012 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Józef Iwulski
w sprawie z odwołania W. K.
przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą zawodową,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Pracy, Ubezpieczeń
Społecznych i Spraw Publicznych w dniu 2 marca 2012 r.,
skargi kasacyjnej ubezpieczonego od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 18 maja 2011 r.,
odmawia przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania,
odstępując od obciążenia ubezpieczonego zwrotem kosztów
postępowania kasacyjnego na rzecz organu rentowego.
UZASADNIENIE
Wyrokiem z dnia 18 maja 2011 r., Sąd Apelacyjny oddalił apelację
ubezpieczonego W. K. od wyroku Sądu Okręgowego-Sądu Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z dnia 3 sierpnia 2010 r., w sprawie przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń
Społecznych o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z chorobą
zawodową.
Od wyroku Sądu Apelacyjnego ubezpieczony wniósł skargę kasacyjną, w
której wniosek o przyjęcie jej do rozpoznania uzasadnił stwierdzeniem, że "jest
oczywiście uzasadniona, gdyż wyroki zostały oparte o błędną analizę materiału
dowodowego oraz w wyniku braku jego uzupełnienia". Podniósł, że w tej sytuacji
2
"istnieje potrzeba, wręcz konieczność ponownego dokonania przez Sąd Najwyższy
oceny okoliczności niniejszej sprawy". W podstawach skargi zarzucono naruszenie
art. 217 k.p.c. wskutek uznania za prawidłowe oddalenie przez Sąd Okręgowy
zgłoszonego przez ubezpieczonego wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii
kolejnego biegłego "w celu zweryfikowania dotychczasowych błędnych opinii" oraz
uznania, że oddalenie tego wniosku dowodowego było uzasadnione dostatecznym
wyjaśnieniem spornej między stronami kwestii dotyczącej istnienia niezdolności do
pracy związanej z chorobą zawodową. Skarżący wniósł o uchylenie w całości
wyroku Sądu Apelacyjnego i przekazanie temu Sądowi sprawy do ponownego
rozpoznania, ewentualnie o zmianę zaskarżonego wyroku w całości i przyznanie
ubezpieczonemu prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w związku z
chorobą zawodową.
W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ rentowy wniósł o odrzucenie
skargi, ewentualnie o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3989
§ 1 k.p.c., Sąd Najwyższy przyjmuje skargę kasacyjną do
rozpoznania, gdy w sprawie występuje istotne zagadnienie prawne, istnieje
potrzeba wykładni przepisów prawnych budzących poważne wątpliwości lub
wywołujących rozbieżności w orzecznictwie sądów, zachodzi nieważność
postępowania lub skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona. Skarżący uważa,
że wniesiona przez niego skarga jest oczywiście uzasadniona z powodu
dopuszczenia się przez Sąd drugiej instancji uchybienia polegającego na błędnej
analizie materiału dowodowego oraz na zaniechaniu uzupełnienia tego materiału w
celu wyjaśnienia, czy w przypadku ubezpieczonego istnieje niezdolność do pracy
związana z jego chorobą zawodową. Tej argumentacji Sąd Najwyższy nie podziela,
zwłaszcza że w sprawie nie tyle chodziło o ustalenie związku pomiędzy
niezdolnością ubezpieczonego do pracy a jego chorobą zawodową, co o
wyjaśnienie, czy nastąpiło istotne pogorszenie się stanu zdrowia ubezpieczonego
czyniące go osobą częściowo niezdolną do pracy.
3
Powołanie "oczywistej zasadności" skargi kasacyjnej jako przesłanki
przyjęcia jej do rozpoznania wymaga wykazania kwalifikowanego naruszenia
prawa, a więc wykazania, że zastosowanie przepisu prawnego błędnie
interpretowanego spowodowało wydanie oczywiście nieprawidłowego orzeczenia,
dotkniętego brakami widocznymi, bez potrzeby dokonywania głębszej analizy
prawnej, "na pierwszy rzut oka" (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 17
października 2001 r., I PKN 157/01, OSNP 2003 nr 18, poz. 437; z dnia 7 stycznia
2003 r., I PK 227/02, OSNP 2004 nr 13, poz. 230, z dnia 10 stycznia 2003 r., V CZ
187/02, OSNC 2004 nr 3, poz. 49 oraz z dnia 26 lutego 2008 r., II UK 317/07, LEX
nr 453107). Tymczasem skarżący ograniczył się do postawienia zarzutu, który nie
może być brany pod uwagę w postępowaniu kasacyjnym. Skargę kasacyjną strona
może bowiem oprzeć na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli
uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 3983
§ 1 pkt 2 k.p.c.),
ale taką podstawą nie mogą być zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny
dowodów (art. 3983
§ 3 k.p.c.). Ubezpieczony na takim właśnie zarzucie
skonstruował uzasadnienie wniosku o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania,
formułując zarzut dotyczący wadliwej oceny dowodów (opinii biegłych lekarzy)
przeprowadzonych w sprawie celem ustalenia stanu niezdolności do pracy
zarobkowej.
Ponadto art. 217 § 2 k.p.c., którego naruszenie zostało powołane jako
podstawa skargi, normuje postępowanie przed sądem pierwszej instancji, wobec
czego nie może być w ogóle naruszony przez sąd drugiej instancji. Sąd
odwoławczy stosuje regulację zawartą w art. 217 § 2 k.p.c. tylko na zasadzie
odesłania zawartego w art. 391 § 1 k.p.c. Skoro naruszenie art. 217 § 2 k.p.c. nie
może stanowić usprawiedliwionej podstawy skargi kasacyjnej (por. uzasadnienie
wyroku Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2008 r., II PK 260/07, OSNP 2009 nr 15-
16, poz. 199), to tym bardziej nie może być przesłanką przyjęcia jej do rozpoznania.
Z powołanych względów Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia skargi kasacyjnej
do rozpoznania na podstawie art. 3989
§ 2 k.p.c., zaś z uwagi na sytuację osobistą
ubezpieczonego postanowił na mocy art. 102 k.p.c. nie obciążać go obowiązkiem
zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego należnych organowi rentowemu.
4