Wyrok z 12 lutego 2015, sygn. VII K 455/14

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

S., dnia 12 lutego 2015 roku

Sąd Rejonowy w Suwałkach VII Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący SSR Dominik Czeszkiewicz

Protokolant sekret. sądowy Marta Sienkiewicz

w obecności Prokuratora Izabeli Przyguckiej

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2015 roku sprawy:

1. D. S. (1) – s. W. i K. z d. K.,

ur. (...) w S.;

o skarżonego o to, że:

W dniu 25 października 2013r. w S. pomagał w zbyciu telefonu komórkowego m-ki H. nr (...) wartości 1400 zł skradzionego z otwartego samochodu przy ul. (...) w S. na szkodę Z. Z. w ten sposób, że wręczył go A. S. (1) prosząc ją o zastawienie telefonu w lombardzie, a następnie otrzymał pieniądze w kwocie 80 zł, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary popełnił umyślne przestępstwo podobne,

tj. o czyn z art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk

I.  Oskarżonego D. S. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk skazuje go na karę 4 (czterech) miesięcy pozbawienia wolności.

II.  Zasądza od Skarbu Państwa na rzecz Kancelarii Adwokackiej adw. N. M. kwotę 723,24 (siedmiuset dwudziestu trzech 24/100) złotych brutto tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej oskarżonemu z urzędu.

III.  Zwalnia oskarżonego w całości z ponoszenia opłaty i pozostałych kosztów sądowych w sprawie.

SSR /-/Dominik Czeszkiewicz

Sygn. akt VIIK 455/14

UZASADNIENIE

Na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego, Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 25 października 2013r. w S. A. S. (1) spotkała przy P. M. K. swego konkubenta P. R. (1) i D. S. (1). D. S. (1) poprosił ją, by zastawiła w lombardzie telefon komórkowy m-ki H. nr (...) wartości 1400 zł skradziony wcześniej z otwartego samochodu przy ul. (...) w S. na szkodę Z. Z. (postępowanie umorzono z powodu niewykrycia sprawców).

D. S. (1) oświadczył, że ani on ani P. R. (1) nie mają przy sobie dowodów osobistych. A. S. (1) wzięła telefon od D. S. i zastawiła w/w telefon w lombardzie (...) przy ul. (...) za 80zł. Pieniądze i umowę oddała D. S. (1), który jednocześnie zapewniał ją, że telefon należy do niego, a dokumenty i ładowarkę doniesie następnego dnia.

D. S. (1) był wielokrotnie karany m.in. wyrokiem łącznym w sprawie SR w Białymstoku sygn. akt IIIK 1320/11 na karę 3 lat pozbawienia wolności, m.in. za występek z art. 288§1kk.

Powyższy stan faktyczny, Sąd ustalił na podstawie:

-.

-

notatka urzędowa k. 8, 12, 186

-

protokół przyjęcia ustnego zawiadomienia o przestępstwie k. 2-6

-

zeznania świadków: J. D. k. 13, A. S. (1) k. 23-24, 34-35, P. R. (1) k. 25-26, Z. Z. k. 27

-

protokół zatrzymania rzeczy k. 14-16

-

dokumenty k. 17

-

protokół oględzin k. 19

-

protokół przeszukania k. 21-22

-

pokwitowanie k. 28

-

informacja z K. k. 37, 58-59

-

informacja o podejrzanym k. 36, 54

-

zaświadczenie o stanie majątkowym k. 39, 56

-

poświadczenie zameldowania k. 40, 55

-

odpis wyroku k. 61, 70-72, 73-74, 76-77, 84, 88-90, 91-92, 94, 95-96, 97, 98-99, 100, 101, 111, 244

-

opinia sadowo – psychiatryczna k. 112-115

-

pismo k. 127, 187, 219.

Oskarżony konsekwentnie nie przyznawał się do zarzuconego czynu. Jednocześnie powołując się na konieczność uczestniczenia w zajęciach szkolnych, złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze w postaci kary 4 miesięcy pozbawienia wolności.

Oskarżyciel nie sprzeciwił się wnioskowi oskarżonego.

Również w ocenie Sądu wniosek oskarżonego zasługiwał na uwzględnienie (aczkolwiek wymiar proponowanej kary uznać należy za łagodny).

Powyższe uzasadnione jest faktem, iż wniosek oskarżonego spełnia warunki z art. 387§1 i 2kpk.

Okoliczności wskazane w stanie faktycznym ustalonym przez Sąd potwierdzone były w szczególności przez dwóch świadków: A. S. i P. R., którzy złożyli obszerne i szczegółowe zeznania, jasno wskazując na udział oskarżonego w popełnieniu zarzuconego występku.

A. S. (1) konsekwentnie podawała – zarówno jako świadek i jako podejrzana, że telefon otrzymała od oskarżonego, który oświadczył, że to jego telefon. Mówił jej nawet, że następnego dnia doniesie do lombardu ładowarkę i dokumenty – w ocenie Sądu mówił tak zapewne po to, by uprawdopodobnić, że telefon pochodzi z legalnego źródła.

P. R. (1) – konkubent w/w, zeznał, że nie wie skąd oskarżony miał telefon, ale widział oskarżonego stojącego z A. S. (1) pod lombardem, wcześniej oskarżony coś jej dawał.

Nic do sprawy nie wniosły zeznania J. D. – pracownika lombardu, który opisał jedynie okoliczności jego zastawienia oraz Z. Z. – świadka, któremu skradziono tenże telefon i który opisał jedynie okoliczności jego kradzieży.

Reasumując zebrany materiał dowodowy, również ten w postaci zebranych w sprawie dokumentów, jak odpisy wyroków, nie budził wątpliwości Sądu.

Mając powyższe na uwadze, niewątpliwie oskarżony w dniu 25 października 2013r. w S. pomagał w zbyciu telefonu komórkowego m-ki H. nr (...) wartości 1400 zł skradzionego z otwartego samochodu przy ul. (...) w S. na szkodę Z. Z. w ten sposób, że wręczył go A. S. (1) prosząc ją o zastawienie telefonu w lombardzie, a następnie otrzymał pieniądze w kwocie 80 zł, będąc uprzednio skazanym za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności w ciągu pięciu lat po odbyciu co najmniej sześciu miesięcy kary popełnił umyślne przestępstwo podobne, czym wypełnił dyspozycję art. 291 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk.

Przepis art. 291§1kk stanowi, iż karze podlega ten kto rzecz uzyskaną za pomocą czynu zabronionego nabywa lub pomaga do jej zbycia albo tę rzecz przyjmuje lub pomaga do jej ukrycia.

Drugą formą wykonawczą paserstwa jest pomoc w zbyciu rzeczy uzyskanej za pomocą czynu zabronionego, np. wskazanie nabywcy, dostarczenie przedmiotu do miejsca transakcji itp. (...) SA w K., sprawca w takiej sytuacji zawsze działa w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla siebie lub kogoś innego (zob. wyrok z dnia 6 grudnia 2001 r., II AKa 189/01, KZS 2002, z. 2). Paserstwo w typie podstawowym (art. 291 § 1) jest przestępstwem umyślnym, a zatem do odpowiedzialności sprawcy konieczna jest jego wiedza, że rzecz pochodzi z czynu zabronionego, albo uświadamianie sobie tej możliwości i godzenie się z nią. Natomiast czynności wykonawcze paserstwa w postaci nabycia rzeczy, pomocy do jej zbycia, przyjęcia i pomocy do ukrycia wymagają niewątpliwie zamiaru bezpośredniego.

Oskarżony z pewnością wiedział, że telefon pochodzi z przestępstwa, nie miał do niego ładowarki, ani dokumentów, zapewniał nawet, że telefon należy do niego.

Uzasadnieniem zastosowania w sprawie art. 64§1kk jest fakt, iż oskarżony odbywał karę za przestępstwo m.in. z art. 288§1kk.

Artykuł 64§1kk stanowi, iż jeżeli sprawca skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności popełnia w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary umyślne przestępstwo podobne do przestępstwa, za które był już skazany, sąd może wymierzyć karę przewidzianą za przypisane sprawcy przestępstwo w wysokości do górnej granicy ustawowego zagrożenia zwiększonego o połowę. W ujęciu art. 64 § 1 recydywa szczególna w typie podstawowym zachodzi, gdy sprawca, skazany za przestępstwo umyślne na karę pozbawienia wolności, w ciągu 5 lat po odbyciu co najmniej 6 miesięcy kary, umyślnie popełnia przestępstwo podobne do tego, za które był już skazany. Oskarżony tymczasem ponownie popełnił przestępstwo przeciwko mieniu, z art. 291§1kk, podobne do występku za które był skazany z art. 288§1kk. Zgodnie bowiem z art. 115§3kk przestępstwami podobnymi są przestępstwa należące do tego samego rodzaju; przestępstwa z zastosowaniem przemocy lub groźby jej użycia albo przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia korzyści majątkowej uważa się za przestępstwa podobne.

Mino, że oskarżonemu zarzucono występek w warunkach recydywy, Sąd przychylił się do jego wniosku złożonego w trybie art. 387kpk i wymierzył mu karę pozbawienia wolności w stosunkowo niskim, wręcz łagodnym wymiarze. Wiadomo też Sądowi z urzędu, iż oskarżony niejednokrotnie składając taki wniosek, następnie go kwestionował, należy obecnie mieć nadzieję, że zrozumiał swoje naganne zachowanie.

Społeczna szkodliwość czynu zarzuconego oskarżonemu była znaczna, Sąd oceniał ją zgodnie z wytycznymi z art. 115§2kk biorąc pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego przez oskarżonego dobra, rozmiary wyrządzonej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, , jak również postać jego zamiaru i motywację. Oskarżony z pewnością miał zamiar popełnić przestępstwo, działał z niskich pobudek uzyskania korzyści majątkowej i z wyjątkowym lekceważeniem obowiązujących norm prawnych.

Wymierzając karę Sąd kierował się dyrektywami z art. 53kk. Czytamy tam, że: Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych przez ustawę, bacząc, by jej dolegliwość nie przekraczała stopnia winy, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu oraz biorąc pod uwagę cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do skazanego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa (§1).

§ 2. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego.

Przechodząc dalej do analizy w/w przepisu, Sąd miał na uwadze, wymierzając karę, wysoki stopień zawinienia oskarżonego, działanie z niskich pobudek, z zamiarem bezpośrednim naruszenia określonych dóbr chronionych prawem i dodatkowo angażując w swój czyn przypadkową osobę tj. A. S. (1). Kara w wymiarze 4 miesięcy, jest uzasadniona również poprzednią karalnością oskarżonego, który odbywał już karę w zakładzie karnym i to w warunkach recydywy z art. 64§1kk, jednakże nic to nie zmieniło w jego zachowaniu a resocjalizacja nie odniosła pożądanych rezultatów.

Reasumując jedynie kara w orzeczonym wymiarze, nie tyle spełni swoje cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma osiągnąć w stosunku do oskarżonego, a także potrzeby w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, ale zadośćuczyni społecznemu poczuciu sprawiedliwości.

O kosztach obrony z urzędu orzeczono w myśl §14 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Spr. z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z dnia 3 października 2002 r.).

O opłacie i pozostałych kosztach sądowych w sprawie orzeczono w myśl normy z art. 624§1kpk, uznając, że ich uiszczenie przez oskarżonego nie było by możliwe.