Postanowienie SN z 30 maja 2007, sygn. IV CZ 19/07
Data orzeczenia
30 maja 2007
Sąd
Sąd Najwyższy
Wydział
Izba Cywilna, Wydział IV
Przewodniczący
SSN Iwona Koper
Tagi
Podstawa prawna
POSTANOWIENIE
Dnia 30 maja 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Iwona Koper (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Marian Kocon
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z wniosku B. Ś.
przy uczestnictwie A. S. i in.,
o zniesienie współwłasności nieruchomości,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 30 maja 2007 r.,
zażalenia uczestnika postępowania A. S.
na postanowienie Sądu Okręgowego w L.
z dnia 12 marca 2007 r.,
oddala zażalenie
Uzasadnienie
2
Zaskarżonym postanowieniem Sąd Okręgowy odrzucił skargę kasacyjną
(określoną jako kasacja) uczestnika A. S. od postanowienia tego Sądu z dnia 22
listopada 2006 r., którym
1) odrzucono apelację wnioskodawczyni B. Ś. oraz apelacje uczestników
[…];
2) na skutek apelacji M. R. zmieniono postanowienie Sądu Rejonowego w
zakresie w nim wskazanym.
Odrzucając skargę Sąd Okręgowy wskazał, że w części zaskarżającej
odrzucenie apelacji w sprawie o zniesienie współwłasności, zgodnie z art. 5191
§ 1
k.p.c., jest ona niedopuszczalna. Zażalenie uczestnika na postanowienie
o odrzuceniu jego apelacji zostało odrzucone przez Sąd Okręgowy postanowieniem
z dnia 8 lutego 2007 r. jako niedopuszczalne. W części zaskarżającej
postanowienie Sądu Okręgowego w pozostałym zakresie stwierdził natomiast, iż
skarga kasacyjna nie spełnia wymogów przytoczenia podstaw oraz uzasadnienia
wniosku o jej rozpoznanie.
W zażaleniu, uczestnik odnosząc się do odrzucenia jego skargi w części
dotyczącej orzeczenia o odrzuceniu apelacji nawiązał do zarzutów podnoszonych
w jego odrzuconym zażaleniu, a nadto wskazał, że Sąd Najwyższy powinien
rozpoznać jego skargę kasacyjną, w tej części na podstawie art. 380 k.p.c.
Polemizował nadto ze stwierdzeniem Sądu Okręgowego, że jego skarga nie spełnia
istotnych, konstrukcyjnych wymogów.
Wnosił o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi
Okręgowemu dla nadania dalszego biegu skardze kasacyjnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Zażalenie jest nieuzasadnione.
Art. 380 k.p.c. nie stwarza dodatkowej podstawy do wniesienia skargi
kasacyjnej w przypadkach, gdy ustawa (tutaj art. 5191
§ 1 k.p.c.). takiej skargi nie
dopuszcza. Środek procesowy przewidziany tym przepisem jest środkiem
szczególnym i nie ma charakteru odwoławczego. Możliwość rozpoznania przez Sąd
Najwyższy na podstawie art. 380 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. postanowienia
3
sądu drugiej instancji, które nie podlegało zaskarżeniu w drodze zażalenia, a miało
wpływ na wynik rozstrzygnięcia związane jest z rozpoznaniem skutecznie
wniesionej, a więc dopuszczalnej skargi kasacyjnej.
Wymaganie z art. 3984
§ 1 pkt 2 k.p.c. obejmuje nie tylko przytoczenie
podstaw skargi kasacyjnej lecz również ich uzasadnienie tj., wskazanie na czym,
zdaniem skarżącego, polega naruszenie prawa materialnego lub istotnych
przepisów postępowania. Samo wskazanie w skardze naruszonych przepisów
prawa, bez równoczesnego określenia co i z jakiej przyczyny skarżący uważa za
jego naruszenie nie wypełnia tego wymagania.
Na tym tle stanowisko zaskarżonego postanowienia odnośnie do odrzucenia
skargi uczestnika w dalszym zakresie przedstawia się jako słuszne. Skarga nie
spełnia wymogu przytoczenia uzasadnienia podstaw w postaci wyżej opisanej,
koniecznej dla umożliwienia Sądowi Najwyższemu kontroli kasacyjnej, bez
czynienia poszukiwań w jej treści oraz treści innych dokumentów oraz dokonywania
samodzielnej konkretyzacji zarzutów do czego nie jest uprawniony. Trafnie
wskazuje także Sąd Okręgowy, że wniesiona skarga nie spełnia wymogu
przedstawienia i uzasadnienia wniosku o przyjęcie jej do rozpoznania. Nie stanowi
wykonania obowiązku wynikającego z art. 3984
§ 1 pkt 3 k.p.c. przytoczona dla
jego wypełnienia polemika skarżącego z motywami postanowienia Sądu
Okręgowego z dnia 22 listopada 2006 r. odrzucającego apelację uczestnika.
Z tych przyczyn zażalenie podlegało oddaleniu (art. 39814
w zw. z art. 3941
§
3 k.p.c.).