sygn. V CSK 266/09 3 grudnia 2009 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 3 grudnia 2009, sygn. V CSK 266/09

Data orzeczenia 3 grudnia 2009
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Cywilna, Wydział V
Przewodniczący SSN Wojciech Jan Katner
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Cywilna #postanowienie SN
Sygn. akt V CSK 266/09
POSTANOWIENIE
Dnia 3 grudnia 2009 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Wojciech Jan Katner
w sprawie z wniosku J.M.
przy uczestnictwie E.M., D.M., J.D., T.D. i P.D.
o zniesienie współwłasności nieruchomości,
na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 grudnia 2009 r.,
na skutek skargi kasacyjnej wnioskodawcy
od postanowienia Sądu Okręgowego w K.
z dnia 24 marca 2009 r., sygn. akt [...],
odrzuca skargę kasacyjną.
2
Uzasadnienie
Skarga kasacyjna wnioskodawcy J.M. dotyczy postanowienia Sądu
Okręgowego z dnia 24 marca 2009 r. w sprawie o zniesienie współwłasności
nieruchomości zabudowanej wielolokalowym budynkiem w K. Skarga zarzuca temu
postanowieniu, wydanemu na skutek apelacji wnioskodawcy i uczestników
postępowania naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 140 k.c. w
związku z art. 195, 206 i 207 k.c., art. 206 i 207 k.c., art. 224 § 2 w zw. z art. 225
k.c., art. 226 k.c., a także art. 211 i 212 k.c. W zakresie prawa procesowego zarzuty
dotyczą art. 328 w zw. z art. 233 § 1 i 382 k.p.c., także art. 233 k.p.c., art. 162, 618
§ 1 i 2 oraz 328 § 2 k.p.c.
Wnosząc o przyjęcie skargi do rozpoznania wskazuje się na jej oczywistość
oraz formułuje się zagadnienie prawne. Wnosi się o uchylenie zaskarżonego
postanowienia w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego
rozpoznania ewentualnie uchylenie postanowień Sadów obu instancji i przekazanie
sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania z rozstrzygnięciem
o kosztach.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu jako nie spełniająca warunków prawnych.
Przede wszystkim nie są w ogóle uzasadnione jej podstawy do przyjęcia. Skarżący
wskazuje na oczywistość skargi dowodząc to wadliwościami zaskarżonego
postanowienia, które wymagałyby dopiero rozpatrzenia w toku dalszego
postępowania. Skarżący winien umieścić w samym wniosku wywód prawny
wskazujący na to, w czym wyraża się „oczywistość” wnoszonej skargi i przedstawić
stosowne, wystarczające oraz przekonujące argumenty. Ograniczenie się tylko do
stwierdzenia, że skarga kasacyjna jest oczywiście uzasadniona nie spełnia
w żadnym stopniu wymagania uzasadnienia wniosku o przyjęcie skargi do
rozpoznania (postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., II CZ
28/06, Lex nr 198531; z dnia 18 stycznia 2006 r., II CSK 166/05, niepubl. oraz
z dnia 3 kwietnia 2006 r., III CSK 85/06, niepubl.). O tym, że skarga jest oczywiście
3
uzasadniona nie może decydować argumentacja zawarta w uzasadnieniu jej
podstaw, tylko argumenty wyraźnie i przekonująco świadczące o okolicznościach
uzasadniających rozpoznanie tej skargi (postanowienie SN z dnia 21 kwietnia
2006 r. II CSK 76/06, OSG 2007, nr 1-2, poz. 13; postanowienie SN z dnia
2 kwietnia 2008 r., III CZ 10/08, niepubl.). Oczywistość skargi rozumie się jako
wykazanie rażącego naruszenia prawa lub podstawowych zasad praworządnego
państwa, widocznych bez przeprowadzania szczegółowej analizy przepisów
(postanowienia SN z dnia 26 kwietnia 2006 r. II CZ 28/06, Lex nr 198531; z dnia
27 kwietnia 2006 r. I CZ 15/06, niepubl.; z dnia 29 listopada 2007 r. II CSK 460/07,
niepubl.; z dnia 18 czerwca 2008 r. III CSK 110/08, niepubl.).
Podobnie się sprawa przedstawia ze sformułowanym zagadnieniem
prawnym. Skarżący kwituje to wzajemną relacją uprawnień do współposiadania
przewidzianych w art. 206 k. c. i obowiązku rozliczenia pożytków i przychodów
stosownie do posiadanych udziałów, według art. 207 k.c. Tymczasem należało
wskazać, nie tylko na czym problem polega, ale dlaczego nie można sobie z nim
poradzić w toku zwykłej wykładni przepisów. Nie ma nic w uzasadnieniu skargi
o rozbieżnościach doktrynalnych lub w orzecznictwie. Także w tym przypadku są
skrystalizowane poglądy, jak ma wyglądać uzasadnienie problemu prawnego, jeśli
rzeczywiście występuje a nie odnosi się właściwie tylko do braku zgody strony na
ustalenia faktyczne i ocenę prawną Sądu II instancji.
Wywód skarżącego musi zawierać pogłębioną analizę prawną, ze wskazaniem
stanowiska orzecznictwa i doktryny, wiążącego się ze sformułowanym konkretnie
problemem prawnym a nie ogólnym jego wyobrażeniem, i to tylko ze względu na stan
faktyczny rozpoznanej sprawy, nie po myśli skarżącego (postanowienie SN z dnia
15 października 2002 r. II CZ 102/02, niepubl.). Nie jest zatem z pewnością spełniony,
nie tylko warunek prawny, aby istotne zagadnienie prawne w sprawie uzasadniało
jego rozpatrzenie (art. 3989
§ 1 pkt 1 k.p.c.), ale zagadnienie to w ogóle nie zostało
w skardze sformułowane w sposób, wymagany dla uzasadnienia wniosku
o jej przyjęcie do rozpoznania (obecnie art. 3984
§ 2 k.p.c.). W skardze dominuje
polemika z ustalonymi faktami, choć uzasadnienie przez Sąd zaskarżonego
postanowienia jest bardzo solidne. Sąd Najwyższy nie rozpoznaje zarzutów
dotyczących ustaleń faktycznych, nie jest przecież trzecią instancją. Występuje
4
również wewnętrzna sprzeczność pomiędzy wskazywaną oczywistością skargi,
a sformułowanym zagadnieniem prawnym, które wymagałoby dopiero analizy, a więc
nie jest ono oczywiste, także dla skarżącego.
W związku z powyższym, na skutek braku należycie uzasadnionego wniosku
o przyjęcie skargi kasacyjnej do rozpoznania, a także ze względu na treść
uzasadnienia należało skargę odrzucić na podstawie art. 3986
§ 3 k.p.c.