Uzasadnienie z 30 stycznia 2023, sygn. II K 242/22

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 242/22

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. T.

w dniu 16 kwietnia 2019 roku w W. przy ul. (...) w firmie (...) dokonał przywłaszczenia powierzonego mienia w postaci zestawu kamery termowizyjnej marki T. (...) o nr seryjnym (...) wraz z obiektywem marki T. o nr seryjnym (...) o łącznej wartości 14 760 zł na szkodę F. B., tj. o czyn z art. 284 § 2 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Prowadzenie przez F. B. działalności gospodarczej pod firmą (...), której przedmiotem jest wynajem kamer.

Wynajęcie w dniu 16 kwietnia 2019 roku przez oskarżonego K. T. zestawu kamery termowizyjnej marki T. (...) o nr seryjnym (...) wraz z obiektywem marki T. o nr seryjnym (...) o łącznej wartości 14.760 zł na czas jednej doby.

Brak zwrotu wynajętego przez K. T. w/w zestawu w dniu 17 kwietnia 2019 roku, mimo wezwania do zwrotu.

zeznania F. B.

2, 75-76, 139-140

wezwanie do zwrotu wraz z potwierdzeniem odbioru i nadania

3-5

faktura VAT z dnia 16 kwietnia 2019 roku

6

umowa najmu wraz z zamówieniem

7-8 (190)

opinia z zakresu pisma ręcznego

225-227

wyjaśnienia K. T.

252

Brak objawów choroby psychicznej i objawów upośledzenia umysłowego.

Rozpoznanie u K. T. uzależnienia od (...).

Stan psychiczny w czasie czynu nie znosił, ani nie ograniczał zdolności K. T. do rozpoznania znaczenia czynu oraz zdolności pokierowania postępowaniem.

Brak uprzedniej karalności.

opinia sądowo-psychiatryczna

63-66

karta karna

68

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania F. B.

Sąd w całości obdarzył walorem wiarygodności zeznania pokrzywdzonego, ponieważ okoliczności zdarzenia, w szczególności wypożyczenia przez oskarżonego zestawu kamery termowizyjnej marki T. (...) o nr seryjnym (...) wraz z obiektywem marki T. o nr seryjnym (...) oraz zaniechania jego zwrotu, znajdowały potwierdzenie w dowodach z dokumentów w postaci wezwania do zwrotu wraz z potwierdzeniem odbioru i nadania, fakturze VAT z dnia 16 kwietnia 2019 roku, umowie najmu wraz z zamówieniem, jak też w opinii z zakresu pisma ręcznego. Zeznania świadka były szczere, rzeczowe i konsekwentne. Sąd nie znalazł jednocześnie powodów do ich zakwestionowania tylko z tego względu, że świadek podczas okazania tablicy poglądowej, nie rozpoznał oskarżonego. Do okazania doszło bowiem po upływie ponad 2 lat od zdarzenia, dlatego trudność rozpoznania oskarżonego nie była w ocenie Sądu niczym nadzwyczajnym, co podważałoby prawdomówność świadka.

wezwanie do zwrotu wraz z potwierdzeniem odbioru i nadania

nie budziło zastrzeżeń Sądu ani wątpliwości co do rzetelności i autentyczności. Strony również nie podnosiły tego zarzutu. Wartościowe źródło dowodowe stanowiące podstawę ustaleń faktycznych co do wezwania oskarżonego do zwrotu najętego przez niego zestawy kamery termowizyjnej. Oskarżony nie kwestionował istnienia tego dokumentu i, że go odebrał.

faktura VAT z dnia 16 kwietnia 2019 roku

dokument niekwestionowany przez strony postępowania. W toku postępowania sądowego nie ujawniły się informacje, które wskazywałby, że został on sporządzony nierzetelnie, bądź zawiera nieprawdziwe dane. Treść dokumentu potwierdzała zeznania świadka odnośnie wynajęcia sprzętu przez oskarżonego za cenę 400 zł. Oskarżony nie kwestionował istnienia tego dokumentu.

umowa najmu wraz z zamówieniem

zasługiwał na przymiot wiarygodności, ponieważ jego treść korespondowała z zeznaniami F. B.. Żadna ze stron nie kwestionowała jego autentyczności. Dokument nie budził również zastrzeżeń sądu. Oskarżony nie kwestionował istnienia tego dokumentu, co więcej wyjaśniając potwierdził, że zawarł taką umowę, wskazując, że "nie może sobie przypomnieć na ile dni było wpisane w umowie".

opinia z zakresu pisma ręcznego

wiarygodny dokument opracowany przez kompetentną osobę, posiadającą wiedze oraz doświadczenie w tym zakresie. Wnioski opinii były jasne, pełne, pozbawione sprzeczności i należycie umotywowane. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania treści opinii, która pozwoliła ustalić, że podpis na umowie został złożony przez K. T..

opinia sądowo-psychiatryczna

opinia biegłych była rzetelna, wewnętrznie niesprzeczna i pełna, sporządzona zgodnie ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego przez kompetentne osoby posiadające odpowiednie wykształcenie. Dokument nie budził zastrzeżeń natury prawnej i faktycznej. Brak było zatem podstaw do odmówienia temu dokumentowi waloru wiarygodności i przydatności w postępowaniu sądowym.

karta karna

wiarygodny dokument, sporządzony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa przez uprawnione osoby. Treść dokumentu nie była przez strony kwestionowana w trakcie postępowania.

wyjaśnienia K. T.

na przymiot wiarygodności zasługiwały wyjaśnienia złożone w trakcie postępowania sądowego, lecz jedynie w zakresie, w jakim potwierdził, że zawarł umowę najmu zestawu kamery termowizyjnej oraz, że jej nie zwrócił pokrzywdzonemu, ponieważ - w świetle zgromadzonych dowodów uznanych przez Sąd za wiarygodne - nie budziły wątpliwości.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

wyjaśnienia K. T.

w pozostałym zakresie wyjaśnienia oskarżonego odnoszące się do okoliczności zniszczenia zestawu kamery termowizyjnej wraz z obiektywem, czy deklarowanej przez oskarżonego woli zwrócenia tego sprzętu pokrzywdzonemu nie były wiarygodne. Wyjaśnienia, jakoby wypożyczona kamera została zniszczona przez spadające kamienie w kamiennej piwniczce, w następstwie czego oskarżony ją wyrzucił, budzą istotne wątpliwości. Ich źródłem jest przede wszystkim to, że wersję taką oskarżony podał po raz pierwszy dopiero na rozprawie przed sądem, ponad trzy i pół toku od rzekomego nieumyślnego zniszczenia kamery, w żaden sposób nie ujawniając tych okoliczności wcześniej ani pokrzywdzonemu (jako powód braku zwrotu wypożyczonego sprzętu) ani organom ścigania w obliczu grożącej mu odpowiedzialności karnej, nie mówiąc już o zabezpieczeniu zniszczonej kamery lub próbie jej naprawy. Stąd, gołosłowne wyjaśnienia oskarżonego należy uznać za przyjętą przez niego linię obrony, która nie wytrzymuje konfrontacji ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Co więcej, przedstawiane przez oskarżonego okoliczności użycia kamery podają w wątpliwość nieumyślność jej zniszczenia, skoro - jak sam oskarżony wskazał - piwnica była codziennie zalewana, a z jej sufitu spadały kamienie, co oznacza, że prawdopodobieństwo zniszczenia pozostawionej w takich warunkach kamery było wysokie i dostrzegalne dla samego oskarżonego.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

K. T.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W myśl przepisu art. 284 § 2 kk karze podlega kto przywłaszcza sobie powierzoną mu rzecz ruchomą.

Sprzeniewierzenie polega na przywłaszczeniu rzeczy powierzonej sprawcy. Istotą przywłaszczenia jest zamiar bezprawnego władania cudzą rzeczą, nie bezprawne nią dysponowanie czy nawet bezprawne zatrzymanie, lecz trwałe włączenie przez sprawcę przedmiotu przestępstwa do własnego majątku. Ponadto o samym bycie przestępstwa przywłaszczenia rzeczy decyduje nie tylko samo jej zatrzymanie, a nawet używanie, wbrew woli właściciela, ale cel ostateczny - definitywne włączenie mienia (rzeczy) do majątku sprawcy (zob. wyrok SA w Łodzi z dnia 18 czerwca 2013 roku, sygn. akt II AKa 83/13, wyrok SN w Białymstoku z dnia 29 listopada 2012 roku, II AKa 115/12).

Przestępstwo przywłaszczenia jest dokonane wówczas, gdy sprawca przedsiębierze takie czynności, które wskazują, że cudzą rzecz potraktował jak własną i włączył do swojego stanu posiadania lub innej osoby. Przywłaszczenie wymaga działania w zamiarze bezpośrednim kierunkowym postąpienia z cudzą rzeczą (lub prawem majątkowym), tak jakby się było jej właścicielem ( animus rem sibi habendi. Nie wystarczy tu samo rozporządzenie cudzym mieniem jak własnym. Sprawca przywłaszczenia musi więc zmierzać do zatrzymania cudzej rzeczy lub innego mienia (prawa majątkowego) dla siebie lub innej osoby bez żadnego do tego tytułu.

Strona podmiotowa przestępstwa przywłaszczenia wymaga, aby wykazać zamiar kierunkowy, umyślny i to w oparciu o okoliczności istniejące w chwili powierzenia mienia, a nie przez pryzmat okoliczności, które nastąpiły później. Oznacza to, że realizację w/w znamiona należy ustalić na czas dokonania zarzucanych oskarżonym czynów.

Odnosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy uzasadnione jest stanowisko, że zgromadzony materiał dowodowy, pozwala uznać, że zachowanie K. T. wyczerpało znamiona występku z art. 284 § 2 kk. Sąd nie miał wątpliwości, że oskarżony w dniu 16 kwietnia 2019 roku zawarł z F. B., prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie m. in. najmu kamer termowizyjnych umowę najmu zestawu kamery termowizyjnej marki T. (...) o nr seryjnym (...) wraz z obiektywem marki T. o nr seryjnym (...) o łącznej wartości 14 760 zł uiszczając wynagrodzenie za najem w kwocie 400 zł. Poza sporem było również to, że oskarżony podpisując umowę najmu zobowiązał się do podjęcia niezbędnych kroków mających na celu zabezpieczenie sprzętu przed jego uszkodzeniem, zniszczeniem lub nadmiernym zużyciem (pkt 4.2.1 warunków najmu k. 7 akt sprawy). Przeprowadzone postępowanie dowodowe pozwoliło zatem stwierdzić, że F. B. powierzył oskarżonemu na podstawie umowy najmu, zestaw kamery termowizyjnej marki T. (...) o nr seryjnym (...) wraz z obiektywem marki T. o nr seryjnym (...) o łącznej wartości 14 760 zł na okres od 16 kwietnia 2019 roku godz. 12.00 do 17 kwietnia 2019 roku do godz. 18.00. Oskarżony K. T. znał zakres swoich obowiązków wynikających z treści umowy. Wiedział, że po upływie czasu, na jaki wynajął sprzęt, będzie musiał go zwrócić, ponieważ stanowi własność F. B. i nie został on przekazany do swobodnego dysponowania. Oskarżony zaniechał zwrotu, zerwał kontakt z pokrzywdzonym, nie odpowiadając m. in. na jego wezwanie do zwrotu sprzętu, nie rekompensując równowartości rzeczy, a podawany przez niego (dopiero na etapie postępowania sądowego, ponad 3,5 lat od zdarzenia) powód tego zaniechania jest niewiarygodny. Postępując w ten sposób K. T., dał wyraz potraktowania zestawu kamery termowizyjnej marki T. (...) o nr seryjnym (...) wraz z obiektywem marki T. o nr seryjnym (...) jak własnej rzeczy. Celem K. T. było zatem definitywne zerwanie więzi pomiędzy właścicielem (pokrzywdzonym), a wynajętym przez niego mieniem.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

K. T.

I

I

Wymierzając oskarżonemu karę za przypisany czyn Sąd miał na uwadze dyrektywy wymienione w art. 53 § 1 i 2 kk.

Sąd nie dopatrzył się okoliczności, które wyłączałyby bezprawność czynu albo winę K. T.. Jest on osobą pełnoletnią, posiadającą pewne doświadczenie życiowe. Biegli wprawdzie rozpoznali u oskarżonego uzależnienie od (...), jednakże ten stan psychiczny, w czasie czynu nie znosił, ani nie ograniczał jego zdolności rozpoznania znaczenia czynu oraz zdolności pokierowania swoim postępowaniem. Tym samym brak było podstaw do zakwestionowania poczytalność oskarżonego. Oskarżony mógł zachować się zgodnie z obowiązującymi normami prawnymi, ale w sposób zawiniony je naruszył.

Dokonując oceny stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu Sąd kierował się treścią art. 115 § 2 kk uznając, że był on wysoki. Oskarżony godził w dobro prawne jakim jest własność, na ocenę znaczności stopnia społecznej szkodliwości czynu wpływ miał rozmiar wyrządzonej szkody, działanie w zamiarze bezpośrednim.

W powyższej sprawie okolicznościami łagodzącymi było przyznanie się do winy i brak uprzedniej karalności.

Mając na uwadze powyższe za adekwatną do okoliczności czynu, stopnia jego społecznej szkodliwości i stopnia winy, jak również właściwości i warunki osobiste oskarżonego, sposób życia przed popełnieniem czynu zabronionego i zachowanie się po jego popełnieniu sąd uznał karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Wymierzona kara spełni zadania prewencji indywidualnej, ponieważ pozytywnie wpłynie na oskarżonego uzmysławiając mu, że popełnianie przestępstw niesie za sobą odpowiednią reakcję wymiaru sprawiedliwości oraz generalnej wzbudzając w społeczeństwie przekonanie o nieuchronności kary za naruszenie dóbr chronionych prawem i nieopłacalności zamachów na te dobra, jak również kształtując odpowiedzialne i pożądane w społeczeństwie postawy.

K. T.

II

I

Uznając, że wobec oskarżonego K. T. spełnione zostały przesłanki określone w art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk. Sąd wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesił na okres próby 1 roku. Należy zauważyć, że oskarżony nie był dotychczas karany sądownie, po popełnieniu przestępstwa podjął leczenie odwykowe, a Sąd w trakcie postępowania nie pozyskał informacji o naruszeniu przez oskarżonego porządku prawnego. Postawa oskarżonego pozwala uznać, że będzie on przestrzegał porządku prawnego i nie popełni w przyszłości przestępstwa.

Biorąc pod uwagę wszystkie w/w okoliczności Sąd przyjął minimalny, a więc roczny okres próby. Czas ten pozwoli zweryfikować trafność postawionej wobec K. T. prognozy kryminologicznej. Obawa przed zarządzeniem wykonania kary będzie powstrzymywać oskarżonego przed popełnieniem kolejnych przestępstw.

K. T.

III

I

Na podstawie art. 46 § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego F. B. kwoty 14.760 zł. Kwota, którą obowiązany jest uiścić oskarżony na rzecz pokrzywdzonego stanowi rzeczywistą szkodę wyrządzoną bezpośrednio przestępstwem. Ta odpowiada wartości zestawu kamery termowizyjnej marki T. (...) o nr seryjnym (...) wraz z obiektywem marki T. o nr seryjnym (...).

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Na podstawie art. 626 § 1 kpk, art. 627 kpk oraz art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych zasądzono od oskarżonego K. T. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 120 zł tytułem opłaty oraz kwotę 1969,78 zł tytułem zwrotu wydatków.

Wysokość opłaty ustalono na podstawie przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych.

Sąd zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa zwrot wydatków w kwocie 1969,78 zł, na które składają się ryczałt za doręczenia w postępowaniu przygotowawczym i jurysdykcyjnym - po 20 zł, kartę karną - 30 zł, opinia biegłego z zakresu pisma ręcznego - 1470 zł, opinia biegłych psychiatrów - 427,78 zł.

Konieczność uiszczenia kosztów sądowych na rzecz Skarbu Państwa będzie stanowić wymierną dolegliwość finansową, która dodatkowo wspomoże skutek wychowawczy oraz pozytywnie wpłynie na strefę społecznego odbioru rozstrzygnięć sądowych, zwłaszcza że te zostały wygenerowane na skutek postępowania oskarżonego i trudno uznać za sprawiedliwe, aby skutki finansowe tego zachowania ponosił ogół społeczeństwa. Wysokość kosztów nie jest na tyle duża, aby nie leżała w zakresie możliwości finansowych oskarżonego.

1.Podpis