Wyrok z 28 kwietnia 2017, sygn. II K 1455/15
Pokaż pozostałe podstawy prawne (10)
Sygn. akt II K 1455/15
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 28 kwietnia 2017 roku
Sąd Rejonowy Gdańsk – Południe w Gdańsku II Wydział Karny w składzie:
Przewodniczący: SSR Tomasz Jabłoński
Protokolant: Agata Zielińska
z udziałem Prokuratora Prokuratury Rejonowej G.-W. w G. A. K.
po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2017 roku sprawy
D. W., syna J. i M. z domu K.,
urodzonego dnia (...) w G.,
oskarżonego o to, że:
I. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. działając wspólnie i w porozumieniu z L. W. dokonał uszkodzenia pojazdu marki A. (...) o nr rej. (...) poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej i lamp powodując szkodę w kwocie 5959,95 zł na szkodę J. N. (1) i E. K.,
tj. o czyn z art. 288 §1 k.k.,
II. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. działając wspólnie i w porozumieniu z L. W. i B. G. dokonał uszkodzenia elewacji budynku, skrzynki gazowej i drzwi wejściowych do budynku powodując uszkodzenia elewacji budynku, skrzynki gazowej i drzwi wejściowych do budynku powodując szkodę w wysokości 550 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...),
tj. o czyn z art. 288 §1 k.k.,
III. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. groził J. N. (2) popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, czym wzbudził w J. N. (2) uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona,
tj. o czyn z art. 190 §1 k.k.,
B. G., syna M. i B. z domu S.,
urodzonego dnia (...) w G.,
oskarżonego o to, że:
IV. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. działając wspólnie i w porozumieniu z L. W. i D. W. dokonał uszkodzenia elewacji budynku, skrzynki gazowej i drzwi wejściowych do budynku powodując szkodę w wysokości 550 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...),
tj. o czyn z art. 288 §1 k.k.,
V. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. groził J. N. (2) popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, czym wzbudził w J. N. (2) uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona,
tj. o czyn z art. 190 §1 k.k.,
L. W., syna J. i M. z domu K.,
urodzonego dnia (...) w G.,
oskarżonego o to, że:
VI. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. działając wspólnie i w porozumieniu z D. W. dokonał uszkodzenia pojazdu marki A. (...) o nr rej. (...) poprzez zarysowanie powłoki lakierniczej i lamp powodując szkodę w kwocie 5959,95 zł na szkodę J. N. (1) i E. K.,
tj. o czyn z art. 288 §1 k.k.,
VII. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. działając wspólnie i w porozumieniu z D. W. i B. G. dokonał uszkodzenia elewacji budynku, skrzynki gazowej i drzwi wejściowych do budynku powodując uszkodzenia elewacji budynku, skrzynki gazowej i drzwi wejściowych do budynku powodując szkodę w wysokości 550 zł na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...),
tj. o czyn z art. 288 §1 k.k.,
VIII. w dniu 27 czerwca 2015 roku w G. groził J. N. (2) popełnieniem przestępstwa na jego szkodę, czym wzbudził w J. N. (2) uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona,
tj. o czyn z art. 190 §1 k.k.,
IX. w dniu 27.06.2015 roku w G. rzucił kamieniem w twarz Ł. K., w wyniku czego Ł. K. doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy, rany tłuczonej czoła i wargi górnej po stronie prawej, złamania kości nosa i złamania przedniej ściany prawej zatoki szczękowej, co spowodowało naruszenie czynności narządów ciała (powłok ciała, żucia) na czas dłuższy niż siedem dni,
tj. o czyn z art. 157 §1 k.k.,
I. oskarżonego D. W. uznaje za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach I. i II. aktu oskarżenia, które kwalifikuje z art. 288 §1 k.k. i ustalając, że czynów tych dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw przy zastosowaniu art. 91 §1 k.k. na podstawie art. 288 §1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
II. oskarżonego D. W. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie III. aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 190 §1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
III. na podstawie art. 85 §1 k.k., art. 86 §1 k.k., art. 91 §2 k.k. orzeczone oskarżonemu D. W. w punktach I. i II. wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza w ich miejsce karę łączną 6 (sześciu) miesięcy pozbawienia wolności;
IV. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej oskarżonemu D. W. w punkcie III. wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zalicza rzeczywiste pozbawienie wolności w niniejszej sprawie od dnia 29 czerwca 2015 roku godzina 16.40 do dnia 1 lipca 2015 roku godzina 13.00 (dwa dni);
V. oskarżonego B. G. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IV. aktu oskarżenia i za to przy zastosowaniu art. 37a k.k. na podstawie art. 288 §1 k.k., art. 34 §1, §1a pkt 1 k.k., art. 35 §1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
VI. oskarżonego B. G. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie V. aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 190 §1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 4 (czterech) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
VII. na podstawie art. 85 §1 k.k., art. 86 §1 i 3 k.k., orzeczone oskarżonemu B. G. w punktach V. i VI. wyroku jednostkowe kary ograniczenia wolności łączy i wymierza w ich miejsce karę 10 (dziesięciu) miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym;
VIII. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej oskarżonemu B. G. w punkcie VII. wyroku kary łącznej ograniczenia wolności zalicza rzeczywiste pozbawienie wolności w niniejszej sprawie od dnia 2 lipca 2015 roku godzina 7.00 do dnia 3 lipca 2015 roku godzina 10.20 (dwa dni), przy czym jeden dzień rzeczywistego pozbawienia wolności odpowiada dwóm dniom kary ograniczenia wolności;
IX. oskarżonego L. W. uznaje za winnego popełnienia czynów zarzucanych mu w punktach VI. i VII. aktu oskarżenia, które kwalifikuje z art. 288 §1 k.k. i ustalając, że czynów tych dopuścił się w warunkach ciągu przestępstw przy zastosowaniu art. 91 §1 k.k. na podstawie art. 288 §1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 5 (pięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
X. oskarżonego L. W. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie VIII. aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 190 §1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 2 (dwóch) miesięcy pozbawienia wolności;
XI. oskarżonego L. W. uznaje za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu w punkcie IX. aktu oskarżenia i za to na podstawie art. 157 §1 k.k. wymierza oskarżonemu karę 10 (dziesięciu) miesięcy pozbawienia wolności;
XII. na podstawie art. 85 §1 k.k., art. 86 §1 k.k., art. 91 §2 k.k. orzeczone oskarżonemu L. W. w punktach IX., X. i XI. wyroku jednostkowe kary pozbawienia wolności łączy i wymierza w ich miejsce karę łączną roku pozbawienia wolności;
XIII. na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej oskarżonemu L. W. w punkcie XII. wyroku kary łącznej pozbawienia wolności zalicza rzeczywiste pozbawienie wolności w niniejszej sprawie od dnia 2 lipca 2015 roku godzina 7.00 do dnia 3 lipca 2015 roku godzina 11.40 (dwa dni);
XIV. na podstawie art. 46 §1 k.k. zasądza solidarnie od oskarżonych D. W. , i L. W. solidarnie na rzecz J. N. (2) i E. K. kwotę 5.954,95 zł (pięć tysięcy dziewięćset pięćdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt pięć groszy) tytułem obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwami zarzucanymi oskarżonym w punktach I. i VI. aktu oskarżenia;
XV. na podstawie art. 46 §1 k.k. zasądza solidarnie od oskarżonych D. W. , B. G. i L. W. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...) w G. kwotę 550 zł (pięćset pięćdziesiąt złotych) tytułem obowiązku naprawienia w całości szkody wyrządzonej przestępstwami zarzucanymi oskarżonym w punktach II. i IV. i VII. aktu oskarżenia;
XVI. na podstawie art. 46 §1 k.k. zasądza od oskarżonego D. W. na rzecz J. N. (2) kwotę 700 zł (siedemset złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez J. N. (2) krzywdę w związku z czynem zarzucanym oskarżonemu w punkcie III. aktu oskarżenia;
XVII. na podstawie art. 46 §1 k.k. zasądza od oskarżonego B. G. na rzecz J. N. (2) kwotę 700 zł (siedemset złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez J. N. (2) krzywdę w związku z czynem zarzucanym oskarżonemu w puncie V. aktu oskarżenia;
XVIII. na podstawie art. 46 §1 k.k. zasądza od oskarżonego L. W. na rzecz J. N. (2) kwotę 700 zł (siedemset złotych) tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez J. N. (2) krzywdę w związku z czynem zarzucanym oskarżonemu w punkcie VIII. aktu oskarżenia;
XIX. na podstawie art. 46 §2 k.k. zasądza od oskarżonego L. W. na rzecz Ł. K. kwotę 5.000 zł (pięć tysięcy złotych) tytułem nawiązki za czyn zarzucany oskarżonemu w punkcie IX. aktu oskarżenia;
XX. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego D. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 zł (siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu wydatków i wymierza mu opłatę w kwocie 120 zł (sto dwadzieścia złotych) ;
XXI. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego B. G. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 zł (siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu wydatków i wymierza mu opłatę w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych);
XXII. na podstawie art. 627 k.p.k. zasądza od oskarżonego L. W. na rzecz Skarbu Państwa kwotę 70 zł (siedemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu wydatków i wymierza mu opłatę w kwocie 180 zł (sto osiemdziesiąt złotych).
Sygn. akt II K 1455/15
UZASADNIENIE
Na podstawie przeprowadzonych i ujawnionych w toku przewodu sądowego dowodów Sąd ustalił następujący stanu faktyczny:
W godzinach popołudniowych i wieczornych w dniu 27 czerwca 2015 roku D. W., L. W. oraz B. G. a także inne nieustalone osoby zorganizowały imprezę w sąsiedztwie kamienicy w G. przy ul. (...). Towarzystwo zachowywało się hałaśliwie – puszczano głośną muzyki, krzyczano, przeklinano. Około godziny 19.00-20.00 impreza przeniosła się na tyły budynku. Wraz z upływem czasu zachowanie uczestników zabawy stawało się coraz bardziej uciążliwe dla mieszkańców kamienicy. W związku z tym zamieszkujący w budynku J. N. (2) dwukrotnie zawiadamiał Policję o zaistniałej sytuacji prosząc o interwencję. Wizyty funkcjonariuszy Policji okazały się bezskuteczne.
Dowód: zeznania świadka J. N. (2) k. 2v-4 oraz k. 132-133; zeznania świadka E. K. k. 10v, 133-134;
Około godziny 23.00 odgłosy imprezy obudziły Ł. K. zamieszkującego w klatce 12B K.. Gdy po pewnym czasie hałasy ustały mężczyzna wyszedł przed budynek na papierosa. Po wypaleniu papierosa chciał wrócić do mieszkania. Na jego drodze stanęli jednak D. W. i L. W. oraz B. G.. L. W. zwrócił się do Ł. K. słowami: „Co się tutaj wozisz, jakbyś był u siebie?”. Ten odpowiedział, że nie szuka problemów i idzie do domu. Gdy się odwrócił poczuł uderzenie w okolicy lewej łopatki. Po tym incydencie ponownie odwrócił się do L. W.. Zapytał, czy napastnik ma jakiś problem i o co mu w ogóle chodzi. L. W. odpowiedział na to, że zawsze, gdy Ł. K. wychodzi na ulicę przejeżdża Policja, że jest „SOK-istą”, że pracuje na dworcu i strzela do ludzi. Ł. K. nie chciał wdawać się w dyskusję i ruszył w stronę domu. Wówczas L. W. powiedział: „bierzemy kamienie”. Następnie podniósł kamień. Zamachnął się dwukrotnie w stronę Ł. K.. Za trzecim razem rzucił. Kamień trafił pokrzywdzonego w prawą część twarzy. Mężczyzna upadł i zalał się krwią. L. W. uciekł. Wówczas D. W. zaoferował Ł. K. pomoc przy wstaniu. Przykazał mu jednocześnie, aby nie mówił nikomu o zdarzeniu. Pokrzywdzony wstał i poszedł do domu. Po pewnym czasie udał się do Szpitala (...) w G..
Dowód: zeznania świadka Ł. K. k. 52, 135; częściowo wyjaśnienia oskarżonych D. W. k. 82, L. W. k. 118 i B. G. k. 109;
W wyniku uderzenia w twarz kamieniem Ł. K. doznał obrażeń ciała w postaci urazu głowy, rany tłuczonej czoła i wargi górnej po stronie prawej, złamania kości nosa i złamania przedniej ściany prawej zatoki szczękowej, co spowodował naruszenie czynności narządu ciała (powłok ciała, żucia) na czas dłuższy niż siedem dni. Ł. K. ma trwałą bliznę na policzku i ukruszone zęby.
Dowód: zeznania świadka Ł. K. k. 52, 135; dokumentacja medyczna k. 56-59, 63-64; dokumentacja fotograficzna k. 60-62; opinia biegłego z zakresu medycyny sądowej k. 73;
Chwilę po tym zdarzeniu D. W., L. W. oraz B. G. zaczęli dobijać się do drzwi klatki 12A. Gdy J. N. (2) usłyszał hałas przy wejściu zbiegł do drzwi. Zauważył wówczas, że w szybie w drzwiach wybita jest dziura. Przez otwór ten dostrzegł jak D. W. kopie w tę szybę, a L. W. i B. G. kopią w drzwi oraz szarpią je. J. N. (2) otworzył raptownie drzwi. Zaskoczeni mężczyźni odskoczyli. Wówczas J. N. (2) zaczął robić zdjęcia zabranym uprzednio z mieszkania aparatem. Mężczyźni pobiegli za zaparkowane w podwórzu samochody. Zaczęli rzucać w kierunku J. N. (2) różnymi przedmiotami: wyrwanymi daszkami osłaniającymi okno do piwnicy, kamieniami, głazami, kawałkami płyty chodnikowej.
L. W. stojąc z tyłu samochodu J. N. (2) i E. K. marki A. (...) o nr rej. (...) rzucił głazem wielkości bochenka chleba, który odbił się od dachu pojazdu i spadł na ulicę. D. W. przechodząc z płytą chodnikową obok samochodu zarysował prawe drzwi tylne i przednie (drzwi pasażera). Bracia W. stojąc za samochodem spowodowali ponadto inne uszkodzenia jak uszkodzenie tylnego zderzaka, tylnego lewego reflektora oraz jednego z tylnych czujników parkowania.
W czasie zdarzenia B. G. rzucił głazem w skrzynkę, w której znajdują się główne zawory gazowe. Uderzenie spowodowało wgniecenie w drzwiczkach, które zerwały się z zawiasów i upadły.
Zdarzenie trwało około 5 minut. Gdy J. N. (2) wyszedł pierwotnie z klatki drzwi zatrzasnęły się automatycznie za nim. Otwarcie ich wymagało wpisania kodu na klawiaturze domofonu. W związku z tym, że mężczyzna uchylał się przed nadlatującymi w jego kierunku przedmiotami miał trudności z wprowadzeniem kodu. Rzucane w kierunku pokrzywdzonego kamienie, głazy, fragmenty cegieł i płyt uderzały w drzwi oraz elewację powodując uszkodzenie elementów budynku. J. N. (2) udało się finalnie wprowadzić kod niezbędny dla otwarcia drzwi i schronić w korytarzu.
W tym czasie na pater zbiegła parnterka J. N. (2) E. K.. Gdy odgłosy rzucanych przedmiotów ustały para wyszła na zewnątrz budynku. Zauważyli wówczas trzech napastników oddalających się w stronę u. Armii Krajowej. Mężczyźni ci wykrzykiwali w stronę J. N. (2) „chuju, pedale, zajebiemy cię”. Mężczyzna obawiał się spełnienia tych gróźb.
Dowód: zeznania świadka J. N. (2) k. 2v-4 oraz k. 132-133; zeznania świadka E. K. k. 10v, 133-134; częściowo wyjaśnienia oskarżonego D. W. – k. 82-82v; częściowo wyjaśnienia oskarżonego B. G. – k. 109-110; częściowo wyjaśnienia oskarżonego L. W. – k. 118-119; protokół oględzin k. 14-16; dokumentacja fotograficzna k. 17-20; protokół oględzin k. 21; dokumentacja fotograficzna k. 22-23;
W następstwie działań oskarżonych polegających na rzucaniu różnym przedmiotami w kierunku kamienicy przy klatce 12A doszło do:
-uszkodzenia skrzynki z zaworami głównymi gazu – wysokość szkody 50 zł,
-ubytków w tynku elewacji kamienicy – wysokość szkody 200 zł,
-zbicia szyby zbrojonej w drzwiach do klatki 12 A – wysokość szkody 100 zł,
-uszkodzenia powierzchni drzwi dębowych do klatki 12 A – wysokość szkody 200 zł.
(...) wyniku tej szkody jest Wspólnota Mieszkaniowa ul. (...) w G..
Dowód: zeznania świadka B. K. (1) k. 26v; zeznania świadka E. K. k. 10v, 133-134; protokół oględzin k. 21; dokumentacja fotograficzna k. 22-23;
Koszt napraw koniecznych do usunięcia uszkodzeń spowodowanych w pojeździe J. N. (2) i E. K. marki A. (...), w tym prac lakierniczych oraz wymiany niezbędnych części wyniósł 5954,95 zł.
Dowód: zeznania świadka J. N. (2) k. 35v; protokół oględzin k. 14 16; dokumentacja fotograficzna k. 17-20; kalkulacja naprawy k. 37; kosztorys k. 47;
Oskarżeni nie byli dotychczas karani.
Dowód: informacja o osobie z K. k. 111-113;
Oskarżeni D. W., L. W. i B. G. posiadają złą opinię w środowisku sąsiedzkim.
Dowód: zeznania świadka J. N. (2) k. 5-6; zeznania świadka E. K. k. 134;
Oskarżeni złożyli w sprawie wyjaśnienia, w których częściowo przyznali się do popełnienia zarzucanych im czynów.
wyjaśnienia oskarżonego D. W. – k. 82-82v;
wyjaśnienia oskarżonego B. G. – k. 109-110;
wyjaśnienia oskarżonego L. W. – k. 118-119.
Sąd zważył, co następuje:
Ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd oparł na istotnej części zebranego materiału dowodowego.
Zasadnicze znaczenie dla ustalenia stanu faktycznego sprawy miały zeznania pokrzywdzonych J. N. (2) (k. 2v-6, 35v, 45v oraz k. 132-133 akt głównych) i E. K. (k. 10v oraz k. 133-134 akt głównych) w zakresie czynów przypisanych wszystkim oskarżonym z art. 288 §1 k.k. i z art. 190 §1 k.k. Relacje powyższych osób są spójne, logiczne i konsekwentne. Korespondują przy tym pomiędzy sobą a także z innymi zebranymi w sprawie dowodami jak np. protokoły oględzin oraz dokumentacja fotograficzna. Każde ze świadków opisało przebieg zdarzenia ze swojej perspektywy, przy czym J. N. (2) z racji bliskości wobec napastników potrafił przypisać konkretne zachowania do konkretnych oskarżonych. Natomiast E. K. obserwowała zajście z okna mieszkania na 3 piętrze kamienicy i widziała zdarzenie w ogólnym zarysie. Podkreślenia wymaga fakt, że oskarżeni nie kwestionowali swojego udziału w zdarzeniu a jedynie przestawiali niektóre szczegóły przebiegu zdarzeń odmiennie. Zważywszy na niewątpliwie upojenie alkoholowe oskarżonych i związane z tym zaburzenie w postrzeganiu rzeczywistości i zapamiętywaniu spostrzeżeń (o czym poniżej) Sąd w zakresie występujących rozbieżności dał wiarę wskazanym świadkom a nie oskarżonych. W ocenie Sądu zeznania J. N. (2) i E. K. są wiarygodne w całości.
Analogiczne ocenić należy relację pokrzywdzonego Ł. K. (k. 52, 128 oraz k. 135 akt głównych). Świadek w sposób spójny i konsekwentny przebieg zdarzenia w zakresie czynu zarzucanego L. W. a kwalifikowanego z art. 157 §1 k.k. Jednoczenie wskazywał, że agresywną i prowokacyjną postawę wobec niego przejawiał jedynie jeden z trzech napotkanych mężczyzn. Początkowo nie potrafił go prawidłowo zidentyfikować, ale finalnie wskazał, iż chodzi o L. W.. Zeznania tego świadka korespondują w istotnej części z wyjaśnieniami oskarżonych, dokumentacją medyczną oraz opinią biegłego z zakresu medycyny sądowej. Zauważyć także należy, że o śladach krwi przed drzwiami wejściowymi do klatki zeznawał J. N. (2) wywodząc z tego wniosek, że doszło w tym miejscu do przemocy fizycznej. Powyższe rozważania nakazały uznać zeznania Ł. K. za wiarygodne w całości.
Relacja B. K. (2) (k. 26v) miała dla sprawy jedynie to znaczenie, że pozwoliła na ustalenie wysokości szkody w związku z uszkodzeniem elementów budynku przy ul. (...) przy drzwiach klatki A. Zeznania świadka są spójne, konkretne i nie były przez strony kwestionowane. W związku z tym Sąd nie znalazł podstaw, aby uznać wypowiedzi B. K. (2) za niewiarygodne.
Ustalenia stanu faktycznego sprawy Sąd oparł na dokumentach wymienionych przez oskarżyciela w akcie oskarżenia jak protokoły oględzin, dokumentacja fotograficzna, kosztorysy, a także na aktualnej informacji o karalności uzyskanej na etapie postępowania sądowego. Przedmiotowe dowody został sporządzone przez uprawnione do tego osoby, w zakresie ich kompetencji i prawem przepisanej formie. Ich autentyczność ani prawdziwość treści nie była przez żadną ze stron kwestionowana. Dlatego stanowią one obiektywne dowody zaświadczonych nimi okoliczności.
Za niesprzeczną, jasną i pełną uznał Sąd opinię biegłego z zakresu medycyny sądowej na okoliczność obrażeń ciała Ł. K. oraz ich skutków w zakresie naruszenia czynności narządów ciała. Opinia została sformułowaną w oparciu dokumentację medyczną dostarczoną biegłemu. W toku postępowania nie ujawniły się okoliczności poddające w wątpliwość fachowość czy bezstronność biegłego.
Za wiarygodne jedynie w części uznał Sąd wyjaśnienia oskarżonych. Zauważyć na wstępie należy, że wedle ich relacji spożyli oni w czasie imprezy znaczną ilość wódki. Powyższe niewątpliwie rzutowało na ich zdolność postrzegania i zapamiętywania spostrzeżeń. Znajdowało to odzwierciedlenie w ich zachowaniu, które J. N. (2) określał mianem „amoku”. Sami zaś podejrzani nie potrafili racjonalnie wytłumaczyć przyczyn swojego postępowania.
D. W. (k. 82-82v) potwierdził, co do zasady, przebieg zdarzeń opisany przez J. N. (2) i Ł. K.. Zaprzeczył jedynie uszkodzeniu pojazdu marki A. (...) czy przechodzeniu obok niego. Wskazał, iż to pozostali mężczyźni rzucając kamieniami mogli uderzyć w pojazd. Zauważyć jednak należy, iż zeznania J. N. (2) były w tym zakresie stanowcze i konsekwentne. Wszyscy trzej oskarżeni byli mu znani z racji zamieszkiwania w bliskim sąsiedztwie. Jednocześnie precyzyjnie przypisywał on poszczególne zachowania do każdego z mężczyzn. Dlatego Sąd uznał relację D. W. za wiarygodną jedynie w takim zakresie, w jakim korespondowała ona z zeznaniami J. N. (2).
Również B. G. (k. 109) składając wyjaśnienia potwierdził swój udział w inkryminowanych zdarzeniach oraz przedstawił ich ogólny przebieg. Utrzymywał natomiast, że to Ł. K. sprowokował konfrontację i że go przewrócił. Wobec treści zeznań Ł. K. twierdzenie to uznać należy za niewiarygodne. Taka wersja przebiegu zdarzenia nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach D. W. a nadto stoi w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego. Pokrzywdzony będąc sam i działając rozważnie nie podejmowałby konfrontacji z trzema nietrzeźwymi mężczyznami, którzy zamieszkiwali po sąsiedzku. Groziłoby to nie tylko doznaniem obrażeń w bieżącym starciu, ale także powodowało niebezpieczeństwo na przyszłość. W kontekście całokształtu zdarzeń z dnia 27 czerwca 2015 roku zauważyć przy tym należy, że to oskarżeni a nie inne osoby z otoczenia prezentowali agresywną i prowokacyjną postawę.
Z tych samych względów Sąd uznał za niewiarygodne analogiczne twierdzenie L. W. (k. 118). Nie zasługują także na wiarę twierdzenia, iż oskarżony nie miał zamiaru grozić J. N. (2) pomimo, iż ten mógł odnieść takie wrażenie. Z zeznań tego pokrzywdzonego oraz okoliczności zdarzenia (rzucanie w J. N. (2) kamieniami itp.) wynika jednoznacznie, iż groźby były wypowiadane, a realiach sprawy pokrzywdzony miał w pełni uzasadnione podstawy do obaw.
Odnosząc się do wyjaśnień oskarżonych W., iż nie było ich zamiarem uszkodzenie pojazdu marki A. (...) należącego do J. N. (2) i E. K. stwierdzić należy, że jedynie w tym pojeździe stwierdzono uszkodzenia. Dotyczyły one różnych części karoserii, w tym elementów blacharskich, lampy i czujnika parkowania. W kontekście powyższego nie sposób przyjąć, iż do powyższych uszkodzeń doszło na skutek przypadku. Zauważyć przy tym należy, że oskarżeni rzucali zza samochodu w stronę drzwi wejściowych. J. N. (2) nie rzucał zaś żadnymi przedmiotami w kierunku oskarżonych. W tym stanie rzeczy D. W. i L. W. co najmniej godzili się, iż ich zachowanie spowoduje uszkodzenie przedmiotowego samochodu.
Wobec ustalonego stanu faktycznego sprawy nie budzi wątpliwości fakt, iż oskarżeni dopuścili się czynów zarzucanych im aktem oskarżenia.
Wszyscy trzej oskarżeni rzucając wspólnie i w porozumieniu w elewację i drzwi budynku nr (...) przy klatce A spowodowali wskazane w stanie faktycznym uszkodzenia w części wspólnej budynku na szkodę Wspólnoty Mieszkaniowej ul. (...). Szkoda wynikająca z tych uszkodzeń przekraczała kwotę 500 zł (wynosiła 550 zł). Tym samym zachowaniami swoimi zarzucanymi w punktach II., IV. i VII. aktu oskarżenia wyczerpali dyspozycję art. 288 §1 k.k.
D. W. i L. W. powodując opisane w stanie faktycznym uszkodzenia pojazdu marki A. (...) stanowiącego współwłasność J. N. (2) i E. K. (czyny zarzucane im odpowiednio w punktach I. i VI. aktu oskarżenia) także wyczerpali znamiona występku z art. 288 §1 k.k.
Wszyscy trzej oskarżeni kierowali pod adresem J. N. (2) zapowiedzi pozbawienia życia, to jest popełnienia na jego szkodę przestępstwa z art. 148 §1 k.k. Zważywszy na okoliczności ataku na wyżej wymienionego - rzucanie kamieniami i innymi podobnymi przedmiotami w jego stronę - groźba ta wzbudziła w nim uzasadnioną obawę jej spełnienia. Tym samym zachowania zarzucane oskarżonemu w punktach III., V. i VIII. aktu oskarżenia wyczerpały znamiona czynu z art. 190 § k.k.
Natomiast zachowanie L. W. polegając na rzuceniu kamieniem w głowę Ł. K. i spowodowaniu opisanych w stanie faktycznym obrażeń skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała na czas dłuższy niż 7 dni stanowi czyn kwalifikowany z art. 157 §1 k.k.
Oceniając społeczną szkodliwość czynów przypisanych oskarżonym z uwzględnieniem dyrektyw z art. 115 §2 k.k. uznać należy ją za bardzo wysoką w zakresie czynów zarzucanych oskarżonym w punktach II., IV. i VII. (uszkodzenia mienia na szkodę Wspólnoty mieszkaniowej ul. (...)) i w zakresie czynu z punktu IX. aktu oskarżenia przypisanego L. W. oraz znaczną w zakresie pozostałych przypisanych im czynów. Oskarżeni swoimi zachowaniami godzili w dobra prawem chronione jak zdrowie, mienie oraz wolność od strachu. Istotne jest przy tym motywacja oskarżonych, okoliczności popełnienia czynów oraz ich skutki. Czynów im przypisanych oskarżeni dopuścili się spożywszy uprzednio znaczną ilość alkoholu.
Najbardziej brutalnym zachowaniem było niewątpliwie rzucenie kamieniem przez L. W. w głowę Ł. K. (czyn z punktu IX. aktu oskarżenia). Oskarżony nie miał żadnego motywu dla takiego działania, a rzut poprzedziło prowokacyjne zachowanie L. W.. Pokrzywdzony dążył natomiast do uniknięcia fizycznej konfrontacji. Uderzenie kamieniem spowodowało poważne obrażenia u Ł. K. oraz trwałą bliznę na twarzy i ukruszenie zębów. Sam sposób działania - rzut kamieniem mógł przy tym spowodować dalej idące skutki, np. pozbawienie pokrzywdzonego oka. L. W. po zdarzeniu uciekł nie oferując Ł. K. pomocy. Powyższe nakazuje uznać społeczną szkodliwość tego czynu za bardzo wysoką.
Podobnie ocenić należy czyny zarzucane wszystkim oskarżonym w punktach II., IV. i VII. aktu oskarżenia. Wprawdzie wartość szkody związanej z uszkodzeniem elementów budynku (...) przy klatce A była zbliżona do ustawowego progu, ale brak racjonalnego motywu oraz okoliczności czynu – rzucanie kamieniami i podobnym przedmiotami w J. N. (2) – nakazują również uznać społeczną szkodliwość za bardzo wysoką. Fakt, że J. N. (2) nie doznał obrażeń stanowi wyłącznie kwestię przypadku. Ponadto czynu tego oskarżeni dopuścili się już po spowodowaniu przez L. W. obrażeń u Ł. K.. Naocznie przekonali się więc o skutkach rzucenia kamieniem w osobę. Ze zdarzenia tego nie wyciągnęli jednak żadnych wniosków.
Społecznie szkodliwie w mniejszym stopniu iż powyższe czyny były natomiast pozostałe zarzucane oskarżonych występki. Uszkodzenia samochodu marki A. (...) niewątpliwie spowodowało szkodę wyższą niż uszkodzenie elementów budynku. Zachowania oskarżonych w tym zakresie nie zagroziły jednak bezpośrednio J. N. (2), a zachowaniu D. W. i L. W. towarzyszył zamiar ewentualny – godzili się z możliwością spowodowania uszkodzeń pojazdu.
Również wypowiadane przez oskarżonych groźby pozbawienia J. N. (2) życia nie były tak społecznie szkodliwe jak działania zagrażające mu realnie i bezpośrednio. Jednakże w kontekście wcześniejszego zachowania wszystkich trzech mężczyzn spełnienie gróźb mogło wydawać się realne i spowodować uzasadnioną obawę o życie u pokrzywdzonego.
Zachowanie oskarżonych w zakresie przypisanych im czynów uznać należy za zawinione. Są oni osobami dorosłymi. W toku postępowania nie ujawniły się okoliczności poddające w wątpliwość ich poczytalność. Bezprawność i karalność przypisanych im czynów jest powszechnie znana. Powyższe pozwala uczynić im zarzut, że dopuszczając się tych czynów zachowali się niewłaściwie.
Mając powyższe na uwadze Sąd uznał oskarżonych za winnych popełnienia zarzucanych im czynów zgodnie z poszczególnymi opisami ujętymi w akcie oskarżenia i wymierzył kary wskazane w sentencji wyroku.
Ustalając wymiar kar Sąd kierował się dyrektywami z art. 53 k.k., a wobec B. G. i L. W. jako sprawców młodocianych także dyrektywą z art. 54 §1 k.k.
Jako okoliczność obciążającą w zakresie wszystkich przypisanych oskarżonym czynów Sąd potraktował negatywną opinię o oskarżonych w miejscu zamieszkania oraz dopuszczenie się ich po spożyciu znacznej ilości alkoholu. Zauważyć należy, że opinia przedstawiona w zeznaniach E. K. i J. N. (2) znajduje pełne odzwierciedlenie w okolicznościach przypisanych oskarżonym czynów. Brali oni do późnych godzin nocnych w imprezie zakłócając spokój sąsiadów, zachowywali się wulgarnie i agresywnie a także dopuścili się przemocy wobec pokrzywdzonych. Agresywnemu zachowaniu oskarżonych nie towarzyszył żaden racjonalny motyw. Ogół powyższych okoliczności nakazuje przyjąć, że pomimo uprzedniej niekaralności są oni osobami zdemoralizowanymi, skłonnymi do naruszania porządku prawnego oraz zasad współżycia społecznego.
Na niekorzyść oskarżonych w sposób zasadniczy przemawiają okoliczności rzutujące na społeczną szkodliwość przypisanych im czynów jak: brak racjonalnych motywów działania, prowokacyjne i bardzo agresywne działanie. W zakresie zachowaniu polegającego na zniszczeniu elementów elewacji budynku istotne jest realne niebezpieczeństwo jako stworzyli wobec J. N. (2). Dodatkową, bardzo istotną okolicznością obciążającą L. W. jest prowokacyjne zachowanie wobec przypadkowo napotkanego Ł. K. oraz poważne obrażenia, jakich doznał pokrzywdzony.
Jedyną okolicznością łagodząca jaką dostrzegł Sąd przemawiająca na korzyść oskarżonych jest ich uprzednia niekaralność. Nie należy jej jednak zanadto przeceniać skoro oskarżeni są osobami młodymi (D. W.) lub bardzo młodymi (B. G. i L. W.). Fakt złożenia wyjaśnień częściowo zgodnych z ustalonym stanem faktycznym nie stanowi także istotnej okoliczności łagodzącej skoro w świetle pozostałego materiału dowodowego stan faktyczny sprawy był istotnej części niewątpliwy.
Mając powyższe okoliczności na uwadze Sąd uznał, że w odniesieniu do oskarżonych D. W. i L. W. konieczne jest wymierzenie za każdy z przypisanych im czynów kary pozbawienia wolności. W szczególności brak jest podstaw do stosowania art. 37a k.k. lub 37b k.k. Stopień demoralizacji oskarżonych oraz okoliczności przypisanych im czynów wymagają bardzo stanowczej reakcji w postaci wymierzenia kary pozbawienia wolności. Również zamierzony wobec L. W. cel wychowawczy kary (art. 54 §1 k.k.) przemawia za stanowczą i surową reakcją na jego poszczególne zachowania. Nieco łagodnie należy potraktować oskarżonego B. G.. Był on osobą najmłodszą na tle oskarżonych (miesiąc przed zdarzeniem obchodził 18-ste urodziny) i niewątpliwie działał pod ich wpływem. Jakkolwiek groził J. N. (2) i zniszczył elewację budynku rzucając w niego różnymi przedmiotami, to jednak nie zachowywał się tak prowokacyjnie jak L. W. wobec Ł. K.. Dlatego wobec tego oskarżonego zasadne było przy zastosowaniu art. 37a k.k. wymierzenie kary ograniczenia wolności za czyn z art. 288 §1 k.k. i tej samej rodzajowo kary za czyn z art. 190 §1 k.k.
Mając ogół powyższych okoliczności na uwadze Sąd wymierzył oskarżonym następujące kary:
-za czyny zarzucane D. W. w punktach I. i II. aktu oskarżenia, a L. W. w punktach VI. i VII. polegające na zniszczeniu mienia a przypisane w warunkach ciągu przestępstw przy zastosowaniu art. 91 §1 k.k. na podstawie art. 288 §1 k.k. kary po 5 miesięcy pozbawienia wolności,
-za czyn zarzucany B. G. w puncie IV. aktu oskarżenia polegający na zniszczeniu mienia karę 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymierza 30 godzin w stosunku miesięcznym,
-za czyn z art. 190 §1 k.k. D. W. i L. W. kary po 2 miesięcy pozbawienia wolności a B. G. karę 4 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymierza 30 godzin w stosunku miesięcznym,
-oraz L. W. za czyn z art. 157 §1 k.k. na szkodę Ł. K. kary 10 miesięcy pozbawienia wolności.
Jakkolwiek Sąd zdecydował się na zastosowanie wobec oskarżonych D. W. i L. W. kar pozbawienia wolności, to wymiar tych kar jest zbliżony do dolnych granic ustawowego zagrożenia. Jedynie kara dla L. W. za czyn z art. 157 §1 k.k. jest istotnie surowsza, co jest pochodną prowokacyjnego zachowania oskarżonego oraz poważnych skutków jakich doznał Ł. K..
Ustalając wymiar kar łącznych Sąd kierował się dyrektywą z art. 85a k.k. stosując wobec D. W. i B. G. w równym stopniu zasadę kumulacji i absorpcji kar jednostkowych, natomiast wobec L. W. w nieco większym zakresie zasadę absorpcji kar jednostkowych. Cele w zakresie prewencji generalnej i indywidualnej nakazywały przyjąć, że zastosowanie całkowitej absorpcji mogłoby zadziałać na oskarżonych demoralizująco i zrodzić przekonanie, iż popełnienia większej liczby przestępstw jest opłacalne skoro instytucja kary łącznej prowadziłaby w rzeczywistości do niewykonania w całości jednej kary jednostkowej. Taki też mógłby być odbiór kary łącznej w opinii publicznej. Zważywszy jednak na związek czasu i miejsca oraz częściową tożsamość pokrzywdzonego uwzględnić jednak należało w części zasadę absorpcji kar jednostkowych.
Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył oskarżonemu D. W. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, B. G. karę 10 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne wskazanej przez Sąd w wymierza 30 godzin w stosunku miesięcznym oraz L. W. kary roku pozbawienia wolności.
Oceniając postawy życiowe oskarżonych z uwzględnieniem dyrektyw z art. 69 §1 i 2 k.k. Sąd doszedł do przekonania, że żaden z oskarżonych nie zasługuje na dobrodziejstwo warunkowego zawieszenie wykonania orzeczonej kary (zawieszenie kary ograniczenia wolności wobec B. G. było możliwe przy zastosowaniu art. 4 k.k.). Pomimo uprzedniej niekaralności oskarżeniu są osobami zdemoralizowanymi, o czym świadczą okoliczności przypisanych im czynów. Posiadają złą opinię wśród sąsiadów. Jak wskazała świadek E. K. swoim zachowaniem „terroryzują” okolicznych mieszkańców. Mając świadomość wyrządzonych swoim zachowaniem szkód nie podjęli żadnych działań dla ich naprawienia. Zadziwiająca jest przy tym skala przemocy jaką zastosowali oskarżeni (rzucanie kamieniami w J. N. (2)) pomimo zaobserwowanych chwilę wcześniej skutków rzutu kamieniem przez L. W. w Ł. K.. Jakkolwiek stosowanie kar bezwzględnych pozbawienia wolności wobec osób uprzednio niekaranych nie jest częstym rozstrzygnięciem, to w okolicznościach niniejszej sprawy Sąd uznał to za w pełni zasadne pomimo wniosku Prokuratora o warunkowe zawieszenie orzekanych kar.
W puncie XIV. wyroku Sąd na podstawie art. 46 §1 k.k. zasądził solidarnie od oskarżonych D. W. i L. W. solidarnie na rzecz J. N. (2) i E. K. jako współwłaścicieli uszkodzonego samochodu osobowego marki A. (...) kwotę 5.954,95 zł obejmującą koszt niezbędnych prac lakierniczych, wymianę czujnika parkowania i lewego tylnego reflektora.
W punkcie XV. wyroku Sąd na podstawia art. 46 §1 k.k. Sąd zasądził solidarnie od wszystkich trzech oskarżonych na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej G. 12A kwotę 550 zł tytułem naprawienia szkody związanej z uszkodzeniami elewacji, skrzynki gazowej i drzwi.
W punktach od XVI. do XVIII. wyroku Sąd zasądził od każdego z oskarżonych kwoty po 700 zł z tytułem zadośćuczynienia za krzywdę wyrządzoną groźbami pozbawienia życia kierowanymi wobec J. N. (2). W świetle wcześniejszego zachowania oskarżonych polegających na rzucaniu kamieniami i innymi podobnymi przedmiotami w pokrzywdzonego mógł on odczuwać zagrożenie ze strony sprawców. Uwzględnić przy tym należało fakt zamieszkiwania D. W., L. W. i B. G. w sąsiedztwie. Tym samym świadek nie mógł czuć się bezpiecznie w najbliższym otoczeniu miejsca zamieszkania. Dlatego kwota 700 zł od każdego z oskarżonych nie jest wygórowana.
W punkcie XIX. wyroku Sąd na podstawie art. 46 §2 k.k. zasądził od oskarżonego L. W. na rzecz Ł. K. nawiązkę w kwocie 5000 zł za czyn zarzucany oskarżonemu w punkcie IX. aktu oskarżenia. Sąd miał na uwadze rozmiar cierpienia pokrzywdzonego oraz trwałe, negatywne konsekwencje w postaci blizny i ukruszonych zębów. W kontekście powyższego nawiązka w kwocie 5.000 zł jest zasadna pomimo braku wykazania wysokości szkody.
Nie znajdując podstaw do zwolnienia oskarżonych od kosztów sądowych Sąd w punktach od XX. do XXII. wyroku na podstawie art. 627 k.p.k. obciążył oskarżonych tymi kosztami. Na zasadzone kwoty składa się opłata oraz wydatki w kwocie 70 zł wobec każdego z oskarżonych.
W niniejszej sprawie nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 4 §1 k.k. albowiem stosowanie przepisów obowiązujących w dacie czynów nie byłoby dla oskarżonych korzystniejsze.