Wyrok z 6 marca 2025, sygn. II K 686/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 686/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

W. S.

w dniu 11 maja 2024 roku w miejscowości N. ul. (...) i ul. (...), rejonu (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu A. I.: I badanie – 0,92 mg/l, II badanie – 0,95 mg/l, weryfikacja na urządzeniu (...): I badanie – 0,95 mg/l, II badanie – 0,96 mg/l, prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki H. o nr rej. (...)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

11 maja 2025 roku funkcjonariusz (...) J. R. (1) pełnił służbę wspólnie z J. R. (2). Około godziny 20 policjanci od dyżurnego K. w N. uzyskali informacje, iż od strony N. w kierunku (...) ma poruszać się pojazd marki H., którego kierowca ma sprawiać wrażenie znajdowania się pod wpływem alkoholu.

notatka urzędowa k. 1

Zeznania świadka J. R. (1) k. 22,k.80

Gdy funkcjonariusze (...) dotarli do skrzyżowania ulicy (...) z ulicą (...), dostrzegli podejrzewany pojazd. W związku z powyższym wjechali za tym pojazdem na drogę z pierwszeństwem przejazdu i po chwili włączyli oni sygnały pojazdu uprzywilejowanego.

notatka urzędowa k. 1

Zeznania świadka J. R. (1) k. 22,k.80

Wyjaśnienia oskarżonego k. 42-44, k.80

Wówczas to kierujący pojazdem marki H. o numerze rej. (...) skręcił w ulicę (...) i zatrzymał się na parkingu mieszczącym się przed (...). Następnie funkcjonariusze (...) rozpoczęli kontrolę drogową i wylegitymowali kierującego, którym to okazał się być W. S..

Zeznania świadka J. R. (1) k. 22,k.80

Wyjaśnienia oskarżonego k. 42-44, k.80

Oskarżony W. S. poruszał się tym samochodem od Ś. do (...), gdzie zmierzał do miejsca swojego zatrudnienia. Oskarżony poruszał się pojazdem marki H. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Samochód ten stanowił wchodził w skład majątku wspólnego oskarżonego W. S. i jego małżonki B. S.. Rzeczony pojazd został wyprodukowany w 2015 roku. W chwili czynu miał przejechane 23037 kilometrów. Samochód ten nie posiadał widocznych uszkodzeń. Średnia wartość rynkowa samochodów o podobnej specyfikacji technicznej wynosi 42919 złotych.

notatka urzędowa k. 1

Protokół oględzin pojazdu k. 6-9

Wyjaśnienia oskarżonego k. 42-44, k.80

Wywiad środowiskowy k. 86-87

Wydruki z portalu oto moto k. 145-147

W chwili tej kontroli zachowanie W. S. wzbudziło wątpliwości funkcjonariuszy (...), dlatego też zdecydowali się oni poddać oskarżonego badaniu trzeźwości. Pierwsze badanie przeprowadzone na urządzeniu marki A. (...) o godzinie 20:02 dało wynik 0,92 mg/l. Kolejne badanie wykonano 16 minut później tym samym probierzem trzeźwości i jego wynik wyniósł 0,95 mg/l alkoholu w wydychanym przez W. S. powietrzu. Następnie W. S. został zabrany do siedziby Komisariatu Policji w (...), gdzie poddano go badaniu trzeźwości za pomocą urządzenia A. 2.0. Pierwsze badanie przeprowadzone o godzinie 20:55 dało wynik 0,95 mg/l. Natomiast drugie badanie wykonane 4 minuty później 0,96 mg/l. Obydwa urządzenia służące badaniu trzeźwości posiadały w chwili czynu ważne świadectwa wzorcowania.

notatka urzędowa k. 1

Protokół badania stanu trzeźwości k. 2,4

Świadectwo wzorcowania k. 3,5

Zeznania świadka J. R. (1) k. 22,k.80

Wyjaśnienia oskarżonego k. 42-44, k.80

W. S. ma 66 lat. Oskarżony jest osobą żonatą, z którego związku posiada dwójkę dorosłych dzieci. Oskarżony posiada wykształcenie średnie – techniczne. Przed inkryminowanym czynem pracował jako ochroniarz uzyskując z tego tytułu dochód w wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę. Jego żona przebywa natomiast na emeryturze. Oskarżony jest współwłaścicielem domu położonego w Ś. o powierzchni 100 metrów kwadratowych. Oskarżony od wielu lat był leczony psychiatrycznie i odwykowo w związku z uzależnieniem od alkoholu, w tym przebywał na leczeniu zamkniętym. W chwili czynu W. S. miał zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Jego stan zdrowia umożliwiał mu również prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny. W. S. jest osobą niekaraną, posiada pozytywną opinie środowiskową. Oskarżony nie był wcześniej notowany w związku z wykroczeniami drogowymi.

Wpis z ewidencji osób naruszających przepisy ruchu drogowego k. 26

Wyjaśnienia oskarżonego w zakresie danych osobopoznawczych k. 42-44, k.80

Karta karna k. 47

Notatka o oskarżonym k.49

Dokumentacja medyczna oskarżonego k. 77,78, k.110-113, k.126-130

Wywiad środowiskowy k. 86-87

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 97-98, k.120-122

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

W czasie dochodzenia W. S. w całości przyznał się do zarzucanego mu czynu. W. S. podczas tego przesłuchania przeprosił za swoje zachowanie i podkreślił swój żal za zaistniałą sytuacje. Natomiast na rozprawie głównej oskarżony szerzej przedstawił okoliczności zdarzenia. Wówczas oznajmił on, iż inkryminowanego dnia poruszał się pojazdem na dystansie od swojego domu w Ś. do (...). Oskarżony przyznał, iż przed zdarzeniem wypił dwa litry mocnego piwa. W. S. wyjaśnił, że pomylił on wówczas godziny swojego dyżuru w pracy, dokąd udał się 12 godzin za wcześnie. Zarazem oskarżony podkreślił, iż przedmiotowy samochód stanowi jego majątek wspólny i brak wykazania żony w dowodzie rejestracyjnym tego pojazdu wynika tylko z kwestii faktycznych, gdyż to on jest jedynym użytkownikiem rzeczonego samochodu. Dopiero na rozprawie W. S. oświadczył, iż leczy się odwykowo. Dopiero na późniejszym etapie procesu, oskarżony W. S., kwestionując dane zawarte w pierwotnej opinii sądowo psychiatrycznej, wskazał za pomocą dokumentacji, iż leczył się on wcześniej psychiatrycznie w związku ze schizofrenią i uzależnieniem od alkoholu. Sąd Rejonowy ocenił wyjaśnienia W. S. jako wiarygodne i przydatne do poczynienia w tej sprawie relewantnych ustaleń faktycznych. Rzeczone depozycje korelują z zeznaniami świadka J. R. (1). Są one także zgodne z zasadami doświadczenia życiowego w zakresie jakim W. S. opisał pokonany wówczas dystans. Oświadczenia złożone przez oskarżonego w odniesieniu do ilości spożytego alkoholu są koherentne z danymi podanymi w protokole badania trzeźwości. Zarazem warto zważyć, iż deklarowana przez oskarżonego godzina spożywania alkoholu, implikuje przyjęcie jego działania w zamiarze bezpośrednim. Następnie warto wskazać, iż oświadczenia oskarżonego w zakresie własności jego pojazdu, również nie zostały skutecznie podważone przez przeprowadzone w sprawie dowody. Przeciwnie opisany w tym zakresie stan faktyczny odpowiada zwyczajom miejscowym oraz właściwościom i warunkom osobistym oskarżonego. Co więcej samo pozostawanie przez oskarżonego i jego małżonkę w ustroju małżeńskiej wspólności majątkowej wynika także pośrednio z przeprowadzonego w tej sprawie wywiadu środowiskowego. Jednocześnie w świetle dostarczonych przez oskarżonego dokumentów jako nieszczere należy ocenić pierwotne depozycje W. S. odnoszące się do braku uprzedniego leczenia psychiatrycznego. Niemniej jednak biegli wypowiadając się w przedmiocie poczytalności oskarżonego tempore criminis posiadając już wiedzę o uprzednich hospitalizacjach oskarżonego. Toteż przedmiotowe depozycje okazały się być w przeważającej mierze przydatne dla potrzeb rekonstrukcji stanu faktycznego w tej sprawie.

Sąd Rejonowy ocenił jako wiarygodne zeznania złożone przez świadka J. R. (1). Świadek ten jest funkcjonariuszem publicznym, który z przedmiotowym zdarzeniem zetknął się na skutek wykonywania obowiązków służbowych. Świadek ten nie był w żaden sposób emocjonalnie zaangażowany w to postępowanie. Brak jest obiektywnych podstaw do twierdzenia, aby J. R. (1) miał nie być osobą bezstronną w tej sprawie. Również analiza jego zeznań wskazuje na brak mankamentów w tym dowodzie. Zeznania te są w całości zbieżne ze sporządzoną bezpośrednio po zdarzeniu notatką urzędową. Podobnie podane przez świadka informacje licują z wymową protokołów badania trzeźwości W. S.. Godzi się zresztą dostrzec, iż zeznania J. R. (1) są także w pełni spójne z wyjaśnieniami złożonymi w tej sprawie przez samego oskarżonego. Analiza przedmiotowych zeznań nie spowodowała ujawnieniu w ich treści braków czy sprzeczności. Także sam sposób składania przez świadka tych depozycji nie budził wątpliwości Sądu. Świadek zeznawał w sposób rzeczowy, opanowany. J. R. (1) udzielał odpowiedzi na wszystkie zadane mu pytania. Rzeczone odpowiedzi były odpowiedziami wprost. Oceniane oświadczenia wiedzy są przy tym zgodne z zasadami doświadczenia życiowego i nie były kwestionowane w toku tego procesu. Stąd też Sąd Rejonowy uznał, iż ów dowód jest przydatny dla odtworzenia stanu faktycznego tej sprawy.

W ocenie Sądu Rejonowego w pełni przydatna dla poczynienia ustaleń faktycznych w przedmiotowej sprawie była ocena biegłych psychiatrów M. B. oraz H. B.. Biegli ci w sposób kompletny odpowiedzieli na zadane im przez organ procesowy pytania dotyczące zdrowia psychicznego W. S.. Jednocześnie w toku tego procesu nie ujawniła się żadna okoliczność podważająca kompetencje biegłych do sporządzania tego rodzaju dokumentów procesowych jak również brak było podstaw do powzięcia wątpliwości, co do ich bezstronności w tej sprawie. Sąd nie ma także zastrzeżeń odnośnie obranej przez biegłych metodologii badań oraz zgodności opracowanych przez nich wniosków końcowych z wynikami badania ambulatoryjnego. Podkreślić należy, iż dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej było w tej sprawie niezbędne, gdyż biegli wydając opinie zasadniczą nie mieli żadnych informacji odnośnie uprzedniego leczenia psychiatrycznego W. S.. Rzeczony brak wynikał tylko i wyłącznie z postawy oskarżonego, który w sposób celowy zataił ów fakt. Niemniej jednak biegli wydając opinie uzupełniającą posiadali już wiedzę o hospitalizacjach oskarżonego, stwierdzonej u niego wówczas schizofrenii czy wieloletnim leczeniu psychiatrycznym. Tym samym rzeczona opinia po przedmiotowym uzupełnieniu ma charakter opinii pełnej. Zbędne było w tej materii wnoszenie przez obrońcę oskarżonego o dopuszczenie dowodu z kolejnej opinii uzupełniającej, z uwagi na dostarczenie przez W. S. kolejnych dokumentów medycznych. Rzeczone dokumenty nie odnoszą się bowiem do okoliczności medycznych, o których biegli nie zdawaliby sobie sprawy w trakcie wydawania opinii uzupełniającej. Do tego biegli psychiatrzy w przedmiotowym dokumencie jasno wskazali, iż okoliczności tego czynu w żaden sposób nie uprawdopodobniają psychotycznego charakteru przedmiotowego czynu. Oskarżony doskonale wiedział, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, który limituje go jako uczestnika ruchu drogowego. Sam fakt motywacji oskarżonego w tym czasie ma marginalne znacznie dla przypisania oskarżonemu winy w normatywnym ujęciu tego pojęcia. W związku z powyższym Sąd Rejonowy oddalił powyższy wniosek dowodowy jako niedopuszczalny, gdyż nie są spełnione przesłanki z art. 201 k.p.k. warunkujące dopuszczenie kolejnej opinii uzupełniającej. Nadto tego rodzaju postawę procesową należy ocenić jako nieuczciwą, zmierzającą do przewłoki tego procesu. Zarazem w przedmiotowej opinii biegli psychiatrzy H. B. i M. B. przedstawili cały przebieg procesu myślowego leżącego u podstaw tak określonej diagnozy. Biegli podali również jakie czynniki zdecydowały, iż nie sposób przyjąć choćby znacznie ograniczonej poczytalności oskarżonego. Stąd też Sąd Rejonowy ustalając okoliczności wymagające wiedzy specjalistycznej związanej ze zdrowiem psychicznym oskarżonego W. S. oparł się w pełni na opinii sądowo – psychiatrycznej sporządzonej przez biegłych lekarzy M. B. i H. B..

Podobnie za przydatne należało uznać dane wynikające z wywiadu środowiskowego sporządzonego przez kuratora zawodowego. W tej materii należy zwrócić uwagę, iż kurator zawodowy A. M. włożyła dużą ilość pracy w sporządzenie tego dokumentu. Przede wszystkim wskazana w tym wywiadzie ocena osoby i środowiska oskarżonego W. S. jawi się, jako wyważona i kompletna. Kurator w sposób przykładny zadbał o kontakt zarówno z samych oskarżonym jak i jego najbliższą rodziną, otoczeniem. Co istotne dane wynikające z tego wywiadu są koherentne także z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w toku niniejszej sprawy, obrazującym sytuacje rodzinną w domu rodziny S.. Należy również zaznaczyć, iż przedmiotowy wywiad został sporządzony przez osobę do tego uprawnioną, w sposób zgodny z metodologią tej czynności. W toku postępowania jurysdykcyjnego nie ujawniły się także żadne okoliczności nakazujące powziąć wątpliwości odnośnie bezstronności przeprowadzającej wywiad. Jedynie na marginesie warto zwrócić uwagę, iż również w odniesieniu do kurator wykonującej swoje czynności oskarżony W. S. w sposób celowy zataił fakt uprzedniego leczenia psychiatrycznego.

Sąd Rejonowy uznał za przydatny także pozostały materiał dowodowy zgromadzony w toku czynności postępowania przygotowawczego tj. notatki urzędowe, protokoły oględzin pojazdu i związany z materiał poglądowy, protokół badanie trzeźwości oskarżonego, świadectwa wzorcowania, dane z ewidencji kierowców, kartę karną oskarżonego W. S., czy zaświadczenie o stanie majątkowym oskarżonego. Należało zważyć, iż przedmiotowe dokumenty zostały sporządzone przez właściwe ku temu osoby, w przepisanej przez prawo formie. Co więcej ich treść nie była w żaden sposób kwestionowana przez którąkolwiek ze stron tego postępowania. Sąd Rejonowy ocenił również jako wiarygodne zestawienie z portalu oto moto na okoliczność średniej wartości pojazdów o podobnej specyfikacji technicznej, co pojazd którym poruszał się W. S.. W tym zakresie niezbędne jest zwrócenie uwagi na bardzo niski przebieg rzeczonego pojazdu, gdzie na rynku brak było tego rodzaju ofert. E. przyjęcie takiej kalkulacji było korzystne dla oskarżonego biorąc pod uwagę obligatoryjny przepadek równowartości pojazdu mechanicznego prowadzonego w chwili czynu.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

W. S.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

W. S. został oskarżony o to, że w dniu 11 maja 2024 roku w miejscowości N. ul. (...) i ul. (...), rejonu (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości przy stwierdzonym stężeniu alkoholu w wydychanym powietrzu na urządzeniu A. I.: I badanie – 0,92 mg/l, II badanie – 0,95 mg/l, weryfikacja na urządzeniu (...): I badanie – 0,95 mg/l, II badanie – 0,96 mg/l, prowadził w ruchu lądowym samochód m-ki H. o nr rej. (...) tj. o przestępstwo z art. 178a § 1 k.k.

Zgodnie z treścią art. 178a § 1 k.k. odpowiedzialności karnej za ten czyn zabroniony podlega ten, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Bezsporne jest, iż owy typ czynu zabronionego jest typem powszechnym i formalnym tj. takim, do którego popełnienia zdolna jest każda osoba zdatna do ponoszenia odpowiedzialności karnej i do którego dokonania nie jest konieczne powstanie jakiejkolwiek zmiany w otaczającej nas rzeczywistości. Odnosząc się do zawartych w tym przepisie znamion należy przypomnieć, iż pojęcie ruchu lądowego jest znacznie szersze aniżeli poruszanie się przez sprawce po drogach publicznych. Jak wskazał bowiem SN w wyroku w sprawie III KK 472/16 kryterium "ruchu lądowego" należy wiązać nie tyle z formalnym statusem konkretnej drogi, czy też określonego miejsca, lecz z faktyczną dostępnością i rzeczywistym jego wykorzystaniem dla ruchu pojazdów i innych uczestników. Nadto wypada zauważyć, iż również pojęcie pojazdu mechanicznego posiada swoją jurydyczną definicję, zgodnie z którą tego rodzaju przedmiotem jest pojazd, którego normalne użycie wiąże się z pracą jednostki napędowej w postaci silnika.. Nadto trzeba stwierdzić, iż w świetle orzecznictwa Sądu Najwyższego prowadzeniem pojazdu mechanicznego jest każde nadawanie mu kierunku jazdy oraz prędkości, niezależnie od tego czy do wykonywania tych czynności in conctreto został użyty silnik. Jednocześnie konieczne jest zwrócenie uwagi, iż stan nietrzeźwości w polskim systemie prawa karnego posiada swoją definicje legalną zawartą w art. 115 § 16 k.k. i w świetle tego przepisu jest to przypadek, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oczywiście z uwagi na brak zawarcia klauzuli nieumyślności dla przyjęcia tego występku niezbędne jest aby sprawca działał co najmniej z zamiarem wynikowym tj. posiadał świadomość możliwości jego popełnienia i przy tym godził się na realizacji wyżej opisanych znamion przedmiotowych.

Biorąc owe wskazanie pod uwagę wyżej przytoczone rozważania teoretyczne Sąd Rejonowy nie miał żadnej wątpliwości, iż W. S. swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona zarzucanego mu występku. W pierwszej kolejności należy w sposób nie budzący wątpliwości wskazać, iż to sam oskarżony nadawał zarówno kierunek jazdy prowadzonego przez siebie pojazdu jak i wyznaczał jego prędkość. Okoliczność ta ma w realiach niniejszej sprawy charakter oczywisty, biorąc pod uwagę, iż tylko W. S. znajdował się w tym pojeździe. Co więcej samochód ten przemieszczał się na przestrzeni kilkunastu kilometrów (trasa Ś. – N.), do czego konieczne było podjęcie szeregu aktywności ze strony jego kierowcy, które łącznie można określić mianem prowadzenia. Sam oskarżony wyjaśnił bowiem iż poruszał się między innymi drogą krajową K - 75. E. trzeba stwierdzić, iż W. S. niewątpliwie prowadził pojazd samochód osobowy marki H. (...). Nadto elementarna wiedza z zakresu mechaniki pozwala stwierdzić, iż nieodłącznym elementem konstrukcji tegoż rodzaju pojazdu jest silnik spalinowy. Co więcej jest to jedyny napęd tego rodzaju pojazdu i niemożliwe jest jego normalne używanie bez pracy silnika mechanicznego. Tym samym oczywistym jest, iż pojazd, którym poruszał się oskarżony W. S. zalicza się do kategorii desygnatów pojęcia pojazd mechaniczny. Nadto Sąd Rejonowy ocenił, iż w świetle samych wyjaśnień oskarżonego W. S. prowadził ów pojazd po drodze publicznej . Zatem trywialnym jest także wskazywanie, że owo prowadzenie spełniało znamię modalizujace w postaci pojęcia ruchu lądowego. Nadto jak wynika z całości zgromadzonego w tej sprawie materiału dowodowego oskarżony w chwili czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości. Nadto w świetle ogółu okoliczności niniejszej sprawy, w tym opinii wyjaśnień oskarżonego czy danych ujawnionych w protokole badania trzeźwości oczywiste było, ze W. S. tego czynu dopuścił się w zamiarze bezpośrednim. Tak tylko można interpretować sytuacje, oskarżony prowadził pojazd mechaniczny przy stwierdzonym u oskarżonego stężeniu alkoholi, który niejako implikuje świadomość zaistnienia stanu nietrzeźwości. Dlatego też Sąd Rejonowy był zobligowany stwierdzić, iż oskarżony W. S. zrealizował w całości także znamiona podmiotowe występku opisanego w art. 178a § 1 k.k.

Powyższe stwierdzenie aktualizuje konieczność oceny kolejnego elementu struktury przestępstwa tj. stopnia społecznej szkodliwości. Rozpatrując tę problematykę należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 115 § 2 k.k. zawarł zamknięty katalog kwantyfikatorów stopnia społecznej szkodliwości. Zgodnie z tym przepisem Sąd oceniając stopień społecznej szkodliwości danego czynu jest zobowiązany wziąć pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, jak również postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W ocenie Sądu Rejonowego czyn oskarżonego W. S. był społecznie szkodliwy w rozumieniu art. 1 § 2 k.k, a stopień jego społecznej szkodliwości należy ocenić jako znaczny na gruncie występku z art. 178a § 1 k.k., wykluczający w ocenie Sądu możliwość zastosowania warunkowego umorzenia postępowania. W tym aspekcie należy zwrócić uwagę, iż W. S. prowadził pojazd mechaniczny w stanie istotnego stanu nietrzeźwości. Tak tylko można utożsamiać sytuacje, kiedy to poziom stężenia alkoholu w wydychanym przez nią powietrzu prawie 4 krotnie przekroczył normę odróżniającą przestępstwo od wykroczenia, a przy tym ponad 9 krotnie zawartość alkoholu uprawniająca do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym. Z uwagi na taki, a nie inny stan psychofizyczny oskarżonego W. S. jednocześnie poziom abstrakcyjnego zagrożenia dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji był automatycznie znacznie wyższy, niż w sytuacji gdyby oskarżony prowadził ten pojazd przy stężeniu granicznym – o czym świadczy zresztą szereg opracowań naukowy wskazujący na wprost proporcjonalne prawdopodobieństwo spowodowania wypadku w zależności od wysokości stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu. Wypada przy tym nadmienić, iż owo stężenie alkoholu w organizmie W. S. przełożyło się na jego technikę jazdy, co wzbudziło nieufność innych kierujących, którzy o tym fakcie zawiadomili Policje. Co więcej należy w tym zakresie zwrócić uwagę, że stopień społecznej szkodliwości czynu oskarżonego W. S. był katalizowany przez miejsce prowadzenia przez oskarżonego tego pojazdu. Tutaj trzeba zwrócić uwagę, że oskarżony prowadził swój pojazd na przestrzeni kilkunastu kilometrów między innymi po drodze krajowej, charakteryzującą się dużą ilością zdarzeń drogowych. Równocześnie wypada zwrócić uwagę, iż oskarżony nie był w sytuacji, kiedy to podróż samochodem była dla niego koniecznością – jak sam wyjaśnił, miał przyjść do pracy 12 godzin później. W związku z powyższym Sąd Rejonowy stwierdził, iż owo zachowanie jest karygodne i jako takie spełnia materialną definicję przestępstwa.

Czyn oskarżonego W. S. był także zawiniony w świetle normatywnej teorii winy recypowanej w polskim systemie prawa karnego w art. 1 § 3 k. k. Zgodnie z tą teorią czyn sprawcy można uznać za zawiniony wtedy gdy można postawić mu prawnie relewantny zarzut braku posłuchu dla normy sankcjonowanej. W okolicznościach niniejszej sprawy wina oskarżonego W. S. jest pełna i brak jest żadnych powodów do limitowania jej stopnia. W tym zakresie znaczny stopień winy oskarżonego, jak również znaczny stopień społecznej szkodliwości tego czynu nie pozwalał na zastosowanie wobec W. S. instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego, pomimo posiadania przez niego przymiotu osoby niekaranej i pozytywnej opinii środowiskowej. Mianowicie oskarżony W. S. jest osobą dorosłą, posiadającą już spory bagaż doświadczenia życiowego. Nadto oskarżony z racji długoletniego doświadczenia w charakterze kierowcy winien w sposób ponadstandardowy zdawać sobie sprawę z absolutnego charakteru zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Stąd też mając na uwadze powszechność tego rodzaju procederów oskarżony z pewnością posiadał dobrze zinternalizowany zakaz kierowania pojazdami mechanicznymi w stanie nietrzeźwości. Równocześnie nie można zasadnie twierdzić, że oskarżony działał w stanie wyższej konieczności czy innej anormalnej sytuacji motywacyjnej, choćby częściowo limitującej stopień jego zawinienia. Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż oskarżony W. S. w świetle opinii biegłych lekarzy psychiatrów w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Nie sposób jest też twierdzić, iż W. S. znajdował się w sytuacji atypowego upojenia alkoholem. Stąd też Sąd Rejonowy stwierdził, iż czyn oskarżonego W. S. był zawiniony w rozumieniu art. 1 § 3 k.k., a sprawie brak było okoliczności limitujących stopień jego winy, co uniemożliwiało zastosowanie wobec oskarżonego instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego w połączeniu ze stwierdzeniem dość znacznego stopnia społecznej szkodliwości tego czynu.

Biorąc pod uwagę całość poczynionych wyżej rozważań Sąd Rejonowy w punkcie I uzasadnianego wyroku uznał W. S. za winnego czynu zarzucanego aktem oskarżenia, stanowiącego występek z art. 178a § 1 k.k.

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

W. S.

I

I

W pierwszej kolejności należało zwrócić uwagę, iż 1 października 2023 roku weszła w życie istotna nowelizacja kodeksu karnego, która w sposób znaczący zmieniła dyrektywy wymiaru kary, wykreślając spośród dotychczasowych aspektów branych pod uwagę przy wymiarze kary, realizacje celów wychowawczych wobec sprawcy przestępstwa. Do tego zmianie uległo także samo ustawowe zagrożenie przewidziane za występek z art. 178a § 1 k.k. Mianowicie decyzją ustawodawcy podniesiono górną granicę ustawowego zagrożenia do poziomu 3 lat pozbawienia wolności, gdzie od tej pory możliwość zastosowania wobec sprawcy kary o charakterze wolnościowym limitowana jest tylko poprzez instytucje, o której mowa w art. 37a § 1 k.k Aktualne dyrektywy sądowego wymiaru są wysłowione przez ustawodawcę w art. 53 k.k. Według brzmienia tego przepisu sąd wymierza karę wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy. Wymierzając karę, sąd uwzględnia w szczególności motywację i sposób zachowania się sprawcy, zwłaszcza w razie popełnienia przestępstwa na szkodę osoby nieporadnej ze względu na wiek lub stan zdrowia, popełnienie przestępstwa wspólnie z nieletnim, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na sprawcy obowiązków, rodzaj i rozmiar ujemnych następstw przestępstwa, właściwości i warunki osobiste sprawcy, sposób życia przed popełnieniem przestępstwa i zachowanie się po jego popełnieniu, a zwłaszcza staranie o naprawienie szkody lub zadośćuczynienie w innej formie społecznemu poczuciu sprawiedliwości, a także zachowanie się pokrzywdzonego. Dodatkowo ustawodawca na wzór kodeksu wykroczeń zawarł przykładowy katalog okoliczności łagodzących i obostrzających odpowiedzialność karną. Za okoliczności obostrzające ustawodawca uznał : 1urzednia karalność za przestępstwo umyślne lub podobne przestępstwo nieumyślne,2) wykorzystanie bezradności, niepełnosprawności, choroby lub podeszłego wieku pokrzywdzonego;3)sposób działania prowadzący do poniżenia lub udręczenia pokrzywdzonego;4)popełnienie przestępstwa z premedytacją;5)popełnienie przestępstwa w wyniku motywacji zasługującej na szczególne potępienie;6)popełnienie przestępstwa motywowanego nienawiścią z powodu przynależności narodowej, etnicznej, rasowej, politycznej lub wyznaniowej ofiary albo z powodu jej bezwyznaniowości;7) działanie ze szczególnym okrucieństwem; 8)popełnienie przestępstwa w stanie po spożyciu alkoholu lub środka odurzającego, jeżeli ten stan był czynnikiem prowadzącym do popełnienia przestępstwa lub istotnego zwiększenia jego skutków;9)popełnienie przestępstwa we współdziałaniu z nieletnim lub z wykorzystaniem jego udziału. Natomiast otwarty katalog okoliczności łagodzących odpowiedzialność karną składa się z następujących podpunktów: 1) popełnienie przestępstwa w wyniku motywacji zasługującej na uwzględnienie;2)popełnienie przestępstwa pod wpływem gniewu, strachu lub wzburzenia, usprawiedliwionych okolicznościami zdarzenia;3)popełnienie przestępstwa w reakcji na nagłą sytuację, której prawidłowa ocena była istotnie utrudniona z uwagi na okoliczności osobiste, zakres wiedzy lub doświadczenia życiowego sprawcy;4)podjęcie działań zmierzających do zapobieżenia szkodzie lub krzywdzie, wynikającej z przestępstwa, albo do ograniczenia jej rozmiaru5)pojednanie się z pokrzywdzonym;6)naprawienie szkody wyrządzonej przestępstwem lub zadośćuczynienie za krzywdę wynikłą z przestępstwa;7)popełnienie przestępstwa ze znacznym przyczynieniem się pokrzywdzonego;8)dobrowolne ujawnienie popełnionego przez siebie przestępstwa organowi powołanemu do ścigania przestępstw. Owe zasady sądowego wymiaru kary należy stosując się do dyspozycji art. 56 k.k. rozciągnąć także na orzeczenie co do innych środków reakcji karnej o charakterze penalnym przewidzianych w kodeksie karnym. Na powyższe reguły rządzące sposobem ustalenia kary właściwej zarówno do osoby jak i czynu sprawcy należy nałożyć także zasadę wynikającą z art. 58 § 1 k.k., zgodnie z która w przypadku gdy górna granica ustawowego zagrożenia danego występku nie przekracza 5 lat sąd może zastosować karę pozbawienia wolności tylko w przypadku gdyby inna kara nie mogła przynieść oczekiwanego efektu. W ocenie Sądu Rejonowego pomimo braku uprzedniej karalności W. S. w realiach przedmiotowej sprawy tylko i wyłącznie wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności spełni dyrektywy prewencji generalnej i indywidualnej. Tutaj należy odnieść się przede wszystkim do okoliczności przedmiotowych tego czynu wskazujące na istotny – dość znaczny stopień społecznej szkodliwości zachowania oskarżonego. Raz jeszcze należy przypomnieć, że W. S. poruszał się bardzo ruchliwymi drogami na przestrzeni kilkunastu kilometrów. Co więcej sposób jego jazdy zwracał uwagę innych uczestników ruchu drogowego, co było przyczyną powzięcia w tej sprawie interwencji funkcjonariuszy (...). Do tego ów czyn został popełniony, w stanie nietrzeźwości wielokrotnie przekraczającej próg różnicujący przestępstwo od wykroczenia. Nadto czynu tego oskarżony W. S. dopuścił się nie mając szczególnej motywacji do naruszenia normy sankcjonowanej. Tutaj należy zauważyć, iż oskarżony znajdując się w stanie nietrzeźwości nie tylko nie powinien w ogóle nie myśleć o prowadzeniu pojazdu, lecz także winien zaniechać zamiaru świadczenia pracy i to na stanowisku pracownika ochrony. Brak jest również jakichkolwiek okoliczności limitujących winę oskarżonego. Zatem nie sposób argumentować, że wymierzenie W. S. kary najłagodniejszego rodzaju tj. grzywny mogłoby w sposób adekwatny odzwierciedlić charakter tego czynu. Nadto na względzie należało mieć także konieczność wymierzenia oskarżonemu środka karnego w postaci świadczenia na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej oraz obligatoryjnego w realiach tej sprawy przepadku równowartości prowadzonego w chwili czynu pojazdu mechanicznego w kontekście przeciętnej sytuacji materialnej oskarżonego W. S.. Kolejno wypada zwrócić uwagę na okoliczności indywidualizujące osobę sprawcy, który jest osobą w wieku emerytalnym, pracującym na podstawie umowy o pracę. Co więcej w przypadku uprawomocnienia się tego skazania owa dalsza praca na tym stanowisku może być wyklucza z uwagi na wymów posiadania przez pracowników ochrony przymiotu niekaralności. Oskarżony jest także osobą w starszym wieku, która od wielu lat leczy się psychiatrycznie, a także zmaga z uzależnieniem od alkoholu. E. w realiach tej sprawy wykonanie kary ograniczenia wolności czy to w formie prac społecznych czy też potrącenia wynagrodzenia za pracę mogłaby być znacznie utrudniona. Toteż z uwagi na indywidualne właściwości oskarżonego kara ograniczenia wolności – która to kara mogłaby jawić się jako kara adekwatna to stopnia społecznej szkodliwości tego czynu, wydaje się w ocenie Sądu naruszać dyrektywy zawarte art. 58 § 2a k.k. To wszystko sprawiło, że Sąd Rejonowy w punkcie I wyroku wymierzył oskarżonemu W. S. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Owa kara uwzględnia znacznym stopień społecznej szkodliwości tego czynu, brak okoliczności limitujących poziom zawinienia, a z drugiej strony dotychczasową niekaralność oskarżonego. Wypada przy tym zaznaczyć, iż kara ta została orzeczona w zaledwie 1/6 górnej wysokości przewidzianej dla sprawców tego rodzaju przestępstwa.

W. S.

II

I

Jednocześnie mając na uwadze, że oskarżony W. S. jest osobą niekaraną, posiadającą ustabilizowaną linie życiową:, posiada on stałe zajęcie zarobkowe, nie jest kojarzony ze środowiskiem kryminogennym, a także co istotne nigdy wcześniej nie był notowany jako sprawca naruszający reguły ruchu drogowego Sąd Rejonowy zdecydował się zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwo warunkowego zawieszenia wykonania orzeczonej w punkcie I wyroku kary. Tutaj należało zważyć, iż oskarżony od ponad 40 lat jest osobą podlegającą odpowiedzialności karnej i dotychczas nie był ona notowany. W. S. nie był też notowany jako sprawca wykroczeń drogowych. Co więcej jak wynika z zaświadczeń przedłożonych przez oskarżonego, oskarżony zdał sobie sprawę ze swojego uzależnienia od alkoholu i podjął terapię uzależnień, której ewentualne powodzenie znacząca będzie redukować możliwość ponownego wejścia przez oskarżonego na drogę przestępstwa. Oskarżony posiada także pozytywną opinie środowiskową, co wynika wprost z wywiadu przeprowadzonego przez kuratora. Dlatego też należy uznać, że czyn W. S. miał charakter incydentalny, a sam oskarżony zasługuje na dobrodziejstwo probacji. Dalej okres 2 lat jawi się wystarczający aby zweryfikować wyżej postawioną pozytywną prognozę kryminologiczną. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sad w punkcie II uzasadnianego wyroku warunkowo zawiesił wykonanie kary pozbawienia wolności wymierzonej w punkcie I wyroku na 2 letni okres próby.

W. S.

III

I

Natomiast w punkcie III uzasadnianego wyroku Sąd Rejonowy orzekł wobec oskarżonego W. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat. W tej mierze wypada nadmienić, iż w przypadku skazania sprawcy za występek z art. 178 a § 1 k.k. Sąd zobligowany jest do wymierzenia tego rodzaju środka karnego na okres co najmniej 3 lat. Niemniej jednak owa dyspozycja art. 42 § 2 k.k. nie może powodować swoistego automatyzmu w określeniu okresu trwania tego środka karnego. Jak już zostało nadmienione dyrektywy określone w art. 53 k.k. mają zastosowanie także do orzekania środków karnych. Natomiast ustawodawca przewidział, iż na podstawie rzeczonego przepisu przedmiotowy środek karny można wymierzyć w granicach od 3 do 15 lat. W związku z powyższym Sąd określając długość obowiązywania przedmiotowego środka karnego zobowiązany był do zwrócenia uwagi na wysokość stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego, a także innych okoliczności wpływających na stopień społecznej szkodliwości tego czynu czy też uzasadniających konieczność eliminacji W. S. z grona aktywnych użytkowników samochodów, a także realizacje dyrektyw prewencji generalnej obrazującej w konieczności wytworzenia w społeczeństwie świadomości niezwykle dolegliwych konsekwencji związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych w stanie nietrzeźwości. W ocenie Sądu Rejonowego znaczny poziom alkoholu w organizmie oskarżonego w połączeniu z pozostałymi okolicznościami przedmiotowymi zachowania oskarżonego wymienionymi przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości uniemożliwia ograniczenie się przez Sąd do ustawowego minimum przewidzianego w art. 42 § 2 k.k. Jeszcze raz należy wskazać, iż oskarżony znajdował się w stanie psychofizycznym prowadzącym do powodowanie realnego zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym i orzeczenie wobec niego zakazu prowadzenia pojazdów w wymiarze przekraczającym ustawowe minimum jawi się jako zasadne nie tylko ze społecznym odbiorem tego rodzaju orzeczeń sądowych tj. realizacją dyrektyw prewencji generalnej, lecz także przede wszystkim z zasadą indywidualizacji kary i środków karnych zarówno w aspekcie do osoby sprawcy, ale także do społecznej szkodliwości przypisanego mu czynu.. Nadto Sąd Rejonowy zwrócił uwagę, iż w niniejszej sprawie brak jest okoliczności limitujących poziom winy oskarżonego w świetle normatywnej teorii winy funkcjonującej w polskim porządku prawa karnego.. Oczywiście Sąd Rejonowy zdaje sobie sprawę, iż funkcjonowanie tego zakazu będzie dla oskarżonego z pewnością dolegliwe, niemniej owa dolegliwość jest konieczna z uwagi na przypisanie oskarżonemu przestępstwa cechującego się istotnym stopniem społecznej szkodliwości, a owa dolegliwość w ocenie Sądu nie wykracza poza typowe skutki wykonywania tego środka karnego. Co więcej oskarżony inkryminowanego czynu tego dopuścił się bez szczególnego powodu. Stąd też w punkcie III wyroku Sąd wymierzył W. S. środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

W. S.

IV

I

W punkcie IV wyroku Sąd orzekł wobec W. S. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 7000 złotych. W tym miejscu należy odwołać się do wcześniejszych rozważań negujących możliwość poprzestania na minimalnej kwocie tego świadczenia przewidzianej przez ustawodawcę, tj. kwocie 5000 złotych. Warto zwrócić uwagę, iż Sąd Rejonowy zdecydował ograniczyć się tylko nieznacznie wykroczyć poza ustawowe minimum przewidzianego przez art. 43 a § 2 k.k., gdzie górną granicą przewidzianą przez ustawodawcę jest przecież kwota 60000 złotych. Powodem owego ograniczenia jest przeciętna sytuacja materialna oskarżonego, który to uzyskuje wynagrodzenie za pracę – zbliżone do ustawowego minimum. Z drugiej strony jak już zwrócono uwagę należało zwrócić także uwagę na okoliczności przedmiotowe tego przestępstwa, które wiązały się ze ponadprzeciętnym zagrożeniem dla bezpieczeństwa w komunikacji, a konkretnie dla wielu użytkowników ruchu lądowego, którzy poruszali się w tym czasie w rejonie pojazdu prowadzonego przez oskarżonego. Stąd też w punkcie IV wyroku Sąd wymierzył oskarżonemu W. S. środek karny w postaci świadczenia pieniężnego na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwocie 7000 złotych.

W. S.

V

I

Następnie należało zwrócić uwagę, iż przedmiotowy czyn został popełniony 11 maja 2024 roku, a więc już po wejściu w życie nowelizacji kodeksu karnego wprowadzającego do polskiego porządku prawnego pojęcie obligatoryjnego bądź fakultatywnego przepadku pojazdu mechanicznego. W tym miejscu należy stwierdzić, iż ustawodawca w art. 178a § 5 k.k. wskazał, iż sąd orzeka przepadek, o którym mowa w art. 44b, w razie popełnienia przestępstwa określonego w § 1 lub 4, chyba że zawartość alkoholu w organizmie sprawcy przestępstwa określonego w § 1 była niższa niż 1,5 promila we krwi lub 0,75 mg/dm3 w wydychanym powietrzu albo nie prowadziła do takiego stężenia. Sąd może odstąpić od orzeczenia przepadku, jeżeli zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami. Przekładając owo sformułowanie na okoliczności niniejszej sprawy należy zważyć, iż oskarżony W. S. znajdował się w stanie nietrzeźwości, gdzie zawartość alkoholu w wydychanym przez niego powietrzu istotnie przekroczyła 0,75 mg/l. E. co do zasady Sąd Rejonowy winien orzec w tym przepadku przepadek pojazdu mechanicznego prowadzonego przez sprawcę. W realiach niniejszej sprawy nie zachodzą też żadne ekstraordynaryjne przesłanki, które przemawiałyby za odstąpieniem od tego rodzaju reakcji karnej. W tym postępowaniu oskarżony nie wykazał, aby jego przestępstwo zostało popełnione w jakiejś motywacji, która chociażby częściowo limitowała jego zawinienie. Do tego warto zwrócić uwagę na zwiększony poziom abstrakcyjnego zagrożenia dla dobra prawnego w postaci bezpieczeństwa w komunikacji wynikający z czasu i miejsca prowadzenia pojazdu, a także pokonania przez oskarżonego w takim stanie odległości kilkunastu kilometrów. Także właściwości osobiste oskarżonego nie przemawiają za odstąpieniem od tego rodzaju reakcji karnej. Oskarżony jest osobą nie mającą nikogo na swoim utrzymaniu. Nadto oskarżony ma zapewnione własne potrzeby mieszkaniowe poprzez posiadanie własnościowego domu jednorodzinnego. Nadto zarówno W. S. jak i jego żona posiadają już uprawnienia emerytalne, toteż ich podstawowe potrzeby majątkowe są zapewnione. Tym samym w realiach tej sprawy nie zachodzi wyjątkowy wypadek pozwalający na rezygnacje z orzeczenia przepadku. Kolejnym aspektem, który należy omówić uzasadniając zastosowaną reakcje karną jest okoliczność faktyczna polegająca na stwierdzeniu, iż kierowany przez oskarżonego pojazd mechaniczny nie stanowił jego wyłącznie własności, lecz majątek wspólny. Fakt ten wynika wprost z wyjaśnień oskarżonego, które to Sąd Rejonowy uznał w tym zakresie za wiarygodne. Oskarżony nie miałby przy tym żadnego interesu w składaniu fałszywych depozycji, gdyż orzeczenie przepadku pojazdu jawi się jako instytucja bardziej dotkliwa, aniżeli przepadek jego równowartości. Samo istnienie tego ustroju małżeńskiego zostało potwierdzone w wywiadzie środowiskowym. Do tego rodzaju przyjęcie jest zgodne z zasadami doświadczenia życiowego, w połączeniu z właściwościami i warunkami osobistymi W. S.. W związku z powyższym tokiem rozumowania Sąd Rejonowy przyjął, iż fakt prowadzenia pojazdu przez W. S., który stanowił przedmiot małżeńskiej wspólności majątkowej obligował do orzeczenia przepadku równowartości tego pojazdu. Zarazem należy zwrócić uwagę, iż w postępowaniu przygotowawczym zaniechano uzyskania danych niezbędnych do ustalenia wartości prowadzonego w chwili czynu pojazdu na podstawie kryteriów określonych w art. 44b § 2 k.k. Sąd Rejonowy pomimo istotnego braku postepowania przygotowawczego jakim był brak poczynienia ustaleń odnoszących się do ustalenia wartości pojazdu prowadzonego przez W. S. powziął owe czynności z urzędu i na podstawie specyfikacji technicznej prowadzonego przez oskarżonego pojazdu tj. uwzględniając jego markę, model, rok produkcji, przebieg oraz rodzaj nadwozia i ilość drzwi wyszukał na najbardziej popularnym polskim portalu motoryzacyjnym (...) pojazdy oferowane do sprzedaży zbliżone do owych specyfikacji odniesionych do pojazdu kierowanego przez W. W. (2) na tym portalu wskazała na możliwość zakupu 5 zbliżonych pojazdów. Sąd obliczył średnią arytmetyczną owych samochodów, która wyniosła 42919 złotych i na taką też kwotę określono w punkcie V wyroku przepadek równowartości prowadzonego przez oskarżonego pojazdu w chwili przypisanego mu występku. Godzi się zwrócić uwagę, iż to wyliczenie zostało poczynione na korzystnych dla oskarżonego kryteriach, gdyż w przedmiotowym portalu brak było pojazdów z aż tak niskim przebiegiem, biorąc pod uwagę zbliżony rocznik produkcji pojazdu

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

VI

Mając na uwadze zasadę odpowiedzialności za wynik procesu Sąd Rejonowy obciążył W. S. kwotą 500 złotych tytułem częściowych kosztów sądowych. W tej mierze należało zważyć na umyślny charakter przypisanego oskarżonemu występku oraz fakt, iż część kosztów sądowych wynikało wprost z obranej przez W. S. postawy procesowej, obrazującej się w zatajaniu uprzedniego leczenia psychiatrycznego, który to fakt oskarżony ujawnił dopiero w reakcji na niekorzystną dla niego opinie zasadniczą biegłych psychiatrów. Z drugiej strony Sąd Rejonowy miał na względzie fakt, iż oskarżony nie jest osobą majętną, a na skutek przedmiotowego postępowania będzie musiał ponieść wydatki w okolicach 50000 złotych. Okoliczności te w ocenie Sądu usprawiedliwiały na zasadzie art. 424 § 1 k.p.k. częściowe zwolnienie oskarżonego z kosztów sądowych w odniesieniu do kosztów wykraczających poza kwotę 500 złotych.

Podpis