Wyrok z 16 kwietnia 2025, sygn. II K 146/23

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 146/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.USTALENIE FAKTÓW

0.1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

N. G.

w dniu 14 października 2022 roku około godziny 21:45, w miejscowości Z. gmina (...), kierując samochodem osobowym marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w ar. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku- Prawo o ruchu drogowym- w ten sposób, że kierując pojazdem marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po drodze publicznej w ruchu lądowym, nie zachował szczególnej ostrożności oraz znacznie przekraczając dopuszczalna prędkość obowiązującą na danym odcinku drogi, którą się poruszał, nie utrzymał odstępu niezbędnego do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania poprzedzającego pojazdu, poprzez uderzenie w tył nadwozia poprzedzającego pojazdu marki E. o numerze rejestracyjnym (...), kierowanego przez O. P. (2), co skutkowało utrata panowania nad pojazdem marki E. o numerze rejestracyjnym (...) przez O. P. (2), jego przemieszczenie na przeciwległy pas ruchu, gdzie nastąpiło jego zderzenie z ciągnikiem siodłowym marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz z naczepą marki P. o numerze rejestracyjnym (...) kierowanym przez G. A., zaś w wyniku zderzenia kierujący pojazdem marki E. o numerze rejestracyjnym (...) O. P. (1) poniósł śmierć na miejscu, zaś pasażer samochodu osobowego marki E. o numerze rejestracyjnym (...) A. A. doznał obrażeń ciała w postaci złamania kostek lewego, zwichnięcia stawu ramiennego narządów ciała tj. ruchomości kończyny dolnej lewej na czas powyżej siedmiu dni

tj. o przestępstwo z art. 177 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

Dnia 14 października 2022 roku oskarżony N. G. wraz z kolegami C. E., G. J., O. P. (1) i A. A. udali się z (...) do G.. Poruszali się trzema samochodami: oskarżony kierował pojazd U. (...) o nr rej. (...), C. E. kierował pojazd A. (...) o nr rej. (...), jego pasażem był G. J., O. P. (1) prowadził pojazd E. (...) o nr rej. (...), jego pasażerem był A. A.. Wszystkie pojazdy poruszały się z prędkością znacznie przekraczającą dozwoloną prędkość administracyjną.

Podczas jazdy kierowcy wielokrotnie wykonywali manewry wyprzedzania. Około godziny 21:45 w miejscowości Z., gmina (...), C. E., który jechał jako pierwszy pojazd widząc nadjeżdżający z naprzeciwka ciągnik siodłowy, który znajdował się na jego pasie ruchu, rozpoczął hamowanie. O. P. (1) poruszając się za nim pojazdem, nie zachował należytej odległości od pojazdu prowadzonego przez C. E.. W konsekwencji podjęcia gwałtownego manewru hamowania pojazd prowadzony przez O. P. (1) uderzył w tył jadącego przed nim samochodu A. (...).

N. G., który jechał jako ostatni także prowadził pojazd z nadmierną prędkością i nie zachował należytej odległości od pojazdu prowadzonego przez O. P. (1), dodatkowo oskarżony znajdował się częściowo na przeciwległym pasie ruchu przez co uderzył w jadący przed nim samochód E. w lewy tył nadwozia samochodu, co skutkowało co skutkowało utrata panowania nad pojazdem marki E. o numerze rejestracyjnym (...) przez O. P. (2), jego przemieszczenie na przeciwległy pas ruchu, gdzie nastąpiło jego zderzenie z ciągnikiem siodłowym marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz z naczepą marki P. o numerze rejestracyjnym (...) kierowanym przez G. A., zaś w wyniku zderzenia kierujący pojazdem marki E. o numerze rejestracyjnym (...) O. P. (1) poniósł śmierć na miejscu, zaś pasażer samochodu osobowego marki E. o numerze rejestracyjnym (...) A. A. doznał obrażeń ciała w postaci złamania kostek lewego, zwichnięcia stawu ramiennego narządów ciała tj. ruchomości kończyny dolnej lewej na czas powyżej siedmiu dni.

Wszystkie osoby biorące udział w przedmiotowym zdarzeniu nie były pod działaniem alkoholu ani środków odurzających, a pojazdy przez nich prowadzone były w pełni sprawne.

protokół badania stanu trzeźwości, świadectwo wzorcowania

k. 3-19

protokół oględzin miejsca wypadku drogowego

k. 20-40

protokół oględzin pojazdu

k. 46-59, k. 105-123

zeznania świadka C. E.

k. 61-63

k. 620v.-621v.

zeznania świadka F. F.

k. 65-67

k. k. 622-622v.

zeznania świadka G. J.

k. 70-72

k. 621v.-622

zeznania świadka Z. K.

k. 75-76

k. 622v.

zeznania świadka A. O. (2)

k. 126-127

k. 623-623v.

częściowe wyjaśnienia oskarżonego N. G.

k. 130-131

k. 417-418

k. 478v.

k. 581v.-583v.

zeznania świadka G. A.

k. 135-136

k. 623v.-624

protokół oględzin i otwarcia zwłok

k. 170-187

zeznania świadka A. A.

k. 199-200

k. 594-596

opinia biegłego dot. stanu technicznego pojazdu i protokół oględzin rzeczy

k. 206 - 235

odpis choroby A. A. i opinia sądowo-lekarska dot. obrażeń doznanych przez A. A.

k. 260-282

opinia z badań kryminalistycznych dot. stężenia substancji psychoaktywnych i innych pozostałości w materiale przekazanym do badań, opinia z badań kryminalistycznych dot. oznaczenia stężenia alkoholu etylowego w materiale przekazanym do badań

k. 286-291,

k. 294-299,

k. 302-307,

k. 310-315,

k. 318-323,

k. 331-334,

opinie techniczne

k. 337-376

opinia z zakresu badań wypadków drogowych

k. 388-401

k. 541-543

zeznania biegłego A. O. (1)

k. 641v.-644

zeznania świadka N. P.

k. 162-163

k. 625

0.1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

N. G.

w dniu 14 października 2022 roku około godziny 21:45, w miejscowości Z. gmina (...), kierując samochodem osobowym marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...), umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym określone w ar. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku- Prawo o ruchu drogowym- w ten sposób, że kierując pojazdem marki U. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po drodze publicznej w ruchu lądowym, nie zachował szczególnej ostrożności oraz znacznie przekraczając dopuszczalna prędkość obowiązującą na danym odcinku drogi, którą się poruszał, nie utrzymał odstępu niezbędnego do uniknięcia zderzenia w razie hamowania lub zatrzymania poprzedzającego pojazdu, poprzez uderzenie w tył nadwozia poprzedzającego pojazdu marki E. o numerze rejestracyjnym (...), kierowanego przez O. P. (2), co skutkowało utrata panowania nad pojazdem marki E. o numerze rejestracyjnym (...) przez O. P. (2), jego przemieszczenie na przeciwległy pas ruchu, gdzie nastąpiło jego zderzenie z ciągnikiem siodłowym marki (...) o numerze rejestracyjnym (...) wraz z naczepą marki P. o numerze rejestracyjnym (...) kierowanym przez G. A., zaś w wyniku zderzenia kierujący pojazdem marki E. o numerze rejestracyjnym (...) O. P. (1) poniósł śmierć na miejscu, zaś pasażer samochodu osobowego marki E. o numerze rejestracyjnym (...) A. A. doznał obrażeń ciała w postaci złamania kostek lewego, zwichnięcia stawu ramiennego narządów ciała tj. ruchomości kończyny dolnej lewej na czas powyżej siedmiu dni

tj. o przestępstwo z art. 177 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

Niepopełnienie przez oskarżonego zarzucanego mu czynu.

dokumenty prywatny (opinia instytutu badań wypadków drogowych)

k. 568-580

częściowe wyjaśnienia oskarżonego N. G.

k. 130-131

k. 417-418

k. 478v.

k. 581v.-583v.

1.OCena DOWOdów

0.1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

D. o powodach uznania dowodu

1.1.1

protokół badania stanu trzeźwości, świadectwo wzorcowania

Sąd uznał dowód w postaci protokołu badania stanu trzeźwości oraz świadectwa wzorcowania za wiarygodny, wskazując, że dokumenty te zostały sporządzone przez uprawnione do tego organy i nie budzą wątpliwości co do swojej rzetelności. Przeprowadzone badania zostały wykonane zgodnie z obowiązującymi procedurami, a ich wyniki pozostają w zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Na podstawie przedstawionych dowodów sąd stwierdził, że wszystkie osoby biorące udział w zdarzeniu były trzeźwe i nie znajdowały się w stanie po użyciu alkoholu.

protokół oględzin miejsca wypadku drogowego

Sąd uznał dowód w postaci protokołu oględzin miejsca wypadku drogowego za wiarygodny, podkreślając, że dokument ten został sporządzony przez uprawnione służby i przedstawia w sposób szczegółowy istotne okoliczności zdarzenia. W protokole precyzyjnie określono położenie pojazdów po zdarzeniu, a także zaznaczono ślady na jezdni, w tym drogę hamowania pojazdów, co umożliwia odtworzenie przebiegu wypadku. Treść dokumentu pozostaje spójna i zgodna z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, co dodatkowo potwierdza jego wiarygodność.

protokół oględzin pojazdu

Sąd uznał za w pełni wiarygodny dowód w postaci protokołu oględzin pojazdu, który został sporządzony przez odpowiednie, uprawnione do tego organy - funkcjonariuszy policji wykonujących czynności służbowe zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurami. Dokument ten został sporządzony w sposób rzetelny, przejrzysty i szczegółowy, co potwierdza jego wartość dowodową w sprawie.

W protokole oględzin wskazano konkretne uszkodzenia stwierdzone na pojazdach uczestniczących w przedmiotowym zdarzeniu drogowym, wraz z dokładnym określeniem ich lokalizacji – zarówno po stronie zewnętrznych elementów karoserii, jak i ewentualnych uszkodzeń wewnętrznych. Takie precyzyjne wskazania umożliwiło jednoznaczne powiązanie uszkodzeń z przebiegiem zdarzenia oraz pozwalają na ocenę siły i kierunku uderzenia, co może miało znaczenie przy ustalaniu mechanizmu wypadku i odpowiedzialności jego uczestników.

Treść protokołu oględzin pojazdu pozostaje w pełnej zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z protokołem oględzin miejsca wypadku, zeznaniami uczestników oraz świadków, a także z dokumentacją fotograficzną. Brak jakichkolwiek rozbieżności czy niejasności w zakresie ustaleń zawartych w protokole sprawia, że sąd nie znalazł podstaw do jego zakwestionowania, traktując go jako istotny i miarodajny element w procesie rekonstrukcji przebiegu zdarzenia.

zeznania świadka C. E.

Sąd uznał zeznania świadka C. E. za wiarygodne i spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z opinią biegłego. Świadek w sposób szczegółowy i konsekwentny przedstawił przebieg zdarzenia, w takim zakresie, w jakim miał możliwość je zaobserwować, jako kierujący pierwszym z pojazdów uczestniczących w zdarzeniu. Wskazał, że pojazdy poruszały się z nadmierną prędkością — sam w chwili zdarzenia jechał z prędkością około 180 km/h, a podczas jazdy wielokrotnie dochodziło do wzajemnych manewrów wyprzedzania. Świadek zeznał również, że bezpośrednio przed zdarzeniem O. P. (1) zakończył manewr wyprzedzania N. G.. Dodał, iż w pewnym momencie był zmuszony do podjęcia gwałtownego hamowania, gdyż w przeciwnym razie doszłoby do czołowego zderzenia z nadjeżdżającym z naprzeciwka ciągnikiem siodłowym.

Jednocześnie świadek przyznał, że nie były to żadne wyścigi w sensie uzgodnionej rywalizacji ani nie ustalono, kto pierwszy ma dotrzeć do celu – zachowania uczestników wynikały jednak z brawurowej, nieodpowiedzialnej jazdy.

zeznania świadka F. F.

Sąd w pełni dał wiarę zeznaniom świadka F. F.. Świadek był uczestnikiem zdarzenia, jego depozycje dotyczyły tego co działo się przed zdarzeniem. F. F. poruszał się ciągnikiem rolniczym z prędkością około 30 km/h, gdy ciągnik siodłowy z naczepą rozpoczął manewr wyprzedzania jego pojazdu, nie widział on jadących z przeciwnego kierunku samochodów osobowych. Świadek nie widział samego przebiegu zdarzenia (uderzenia przez ciągnik siodłowy z samochód osobowy) bowiem poruszał się za ciągnikiem siodłowym, który uniemożliwiał mu zauważenie przedmiotowego zdarzenia.

Depozycje świadka były zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, żadne ze stron nie zgłaszała wobec nich zastrzeżeń, tym samym sąd nie miał podstaw, ażeby uznać je za niewiarygodne.

zeznania świadka G. J.

Sąd uznał depozycje świadka za wiarygodne i istotne dla dokonania ustaleń faktycznych w sprawie. Świadek był uczestnikiem zdarzenia – podróżował jako pasażer w pojeździe kierowanym przez C. E., który poruszał się jako pierwszy w kolumnie pojazdów. Choć świadek nie widział samego momentu zderzenia ciągnika siodłowego z pojazdem prowadzonym przez O. P. (1), ponieważ zdarzenie miało miejsce za nimi, zeznał, że w pewnym momencie wyraźnie odczuł uderzenie w tył pojazdu, którym się poruszał.

Zeznania świadka G. J. w ocenie sądu są spójne, logiczne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym, w tym z opinią biegłego oraz zeznaniami innych uczestników zdarzenia. Świadek potwierdził, że wszystkie pojazdy poruszały się z prędkością znacznie przewyższającą administracyjnie dopuszczalny limit oraz że w trakcie jazdy dochodziło wielokrotnie do wzajemnych manewrów wyprzedzania pomiędzy kierującymi. Mimo że nie był bezpośrednim obserwatorem kluczowego momentu zderzenia, jego relacja pozostaje istotna i wiarygodna, zwłaszcza w zakresie ogólnego sposobu poruszania się pojazdów przed zdarzeniem oraz dynamiki jazdy wszystkich uczestników.

zeznania świadka Z. K.

Sąd dał uznał zeznania świadka za wiarygodne. Z. K. jest kierowcą ciężarówki, poruszał się tą samą drogą co oskarżony i inni uczestnicy zdarzenia, jechał w kierunku G.. Świadek zeznał, że nie widział przebiegu zdarzenia, jednakże po zjechaniu z ronda w M. wyprzedziły go trzy samochody osobowe (pomimo podwójnej linii ciągłej), które później brały udział w przedmiotowym zdarzeniu. Świadek nie był w stanie określić z jaką prędkością poruszały się pojazdy, jednakże zeznał, że znacznie przekraczały dozwoloną prędkość administracyjną.

zeznania świadka A. O. (2)

Sąd uznał zeznania świadka A. O. (2) - pasażera ciągnika siodłowego za wiarygodne, spójne i logiczne. Treść jego relacji pozostaje zgodna z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w niniejszej sprawie i w istotny sposób przyczyniła się do ustalenia przebiegu zdarzenia.

Świadek zeznał, że kierowca ciągnika siodłowego, w którym się znajdował, wykonywał manewr wyprzedzania ciągnika rolniczego. Manewr ten został zakończony, a bezpośrednio po jego zakończeniu doszło do przedmiotowego wypadku. Świadek nie miał jednak pewności czy samochody osobowe nadjeżdżające z przeciwnego kierunku ruchu wyprzedzały się nawzajem – zaznaczył, że całe zdarzenie miało bardzo dynamiczny i nagły przebieg. W zeznaniach złożonych przed sądem przyznał, że nie przypomina sobie, aby widział światła nadjeżdżającego z przeciwka pojazdu na swoim pasie ruchu, co w ocenie sądu może pośrednio wskazywać, że pojazdy osobowe znajdowały się wówczas na właściwych dla siebie pasach ruchu.

Po zderzeniu ciągnik siodłowy uderzył w przydrożne drzewo. Kierowca i świadek opuścili pojazd i udali się w kierunku miejsca zdarzenia, aby udzielić pomocy uczestnikom wypadku. Jednakże jak wskazał świadek na widok krwi nie był on w stanie podjąć czynności ratunkowych i oddalił się z miejsca zdarzenia. W swoich zeznaniach potwierdził również, że manewr wyprzedzania przez ciągnik siodłowy został zakończony przed momentem zderzenia, co miało istotne znaczenie dla oceny przyczyn i dynamiki zdarzenia.

częściowe wyjaśnienia oskarżonego N. G.

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne w części dotyczącej przebiegu zdarzenia, jak również okoliczności poprzedzających i następujących bezpośrednio po nim. Wyjaśnienia te były spójne i logiczne, a ich treść korespondowała z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w szczególności z zeznaniami świadków. Oskarżony przyznał, że poruszał się z prędkością około 150 km/h, a więc znacznie przekraczającą dozwoloną administracyjnie prędkość na danym odcinku drogi. Jak wskazał, przed zdarzeniem został wyprzedzony przez pojazd kierowany przez O. P. (1), co w jego ocenie oznaczało, że tamten pojazd poruszał się z jeszcze większą prędkością. Oskarżony przyznał również, iż uderzył w tył samochodu kierowanego przez O. P. (1). Po tym zderzeniu, jak wyjaśnił, doznał chwilowej utraty przytomności i nie pamięta momentu, w którym pojazd kierowany przez O. P. (1) zderzył się z nadjeżdżającym z przeciwnego kierunku ciągnikiem siodłowym.

W ocenie sądu, wyjaśnienia oskarżonego w powyższym zakresie zasługują na przymiot wiarygodności, ponieważ są logiczne, spójne wewnętrznie oraz zgodne z ustaleniami wynikającymi z pozostałego materiału dowodowego.

Odmiennie zdaniem sądu należy jednak ocenić wyjaśnienia oskarżonego w części, w której nie przyznaje się on do popełnienia zarzucanego mu czynu. W ocenie sądu, stanowisko to stanowi wyłącznie element przyjętej przez oskarżonego linii obrony i jako takie nie zasługuje na przymiot wiarygodności. Ocena ta zostanie szerzej omówiona w dalszej części niniejszego uzasadnienia.

zeznania świadka G. A.

Sąd uznał zeznania świadka G. A. - kierowcy ciągnika siodłowego za wiarygodne, logiczne oraz spójne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Relacja świadka, mimo że dotyczyła dynamicznej i nagłej sytuacji drogowej, pozostawała konsekwentna i znajdowała potwierdzenie zarówno w zeznaniach innych uczestników postępowania, jak i w ustaleniach biegłych.

G. A. zeznał, że przed rozpoczęciem manewru wyprzedzania ciągnika rolniczego upewnił się, iż z przeciwnego kierunku nie nadjeżdża żaden pojazd. Po zakończeniu manewru wyprzedzania zauważył zbliżające się z dużą prędkością dwa pojazdy osobowe, które jak twierdził poruszały się równolegle. W celu ostrzeżenia kierowców nadał sygnał świetlny, jednak jego działanie nie przyniosło oczekiwanego efektu. Świadek nie był w stanie jednoznacznie wskazać, czy samochody osobowe się wyprzedzały, czy też jeden z nich prowadzony przez O. P. (1) wpadł w poślizg, co mogło spowodować jego przemieszczenie się na przeciwny pas ruchu.

Jak wynika z jego relacji, świadek podjął natychmiastowe działania w celu uniknięcia zderzenia, bowiem zjechał do przydrożnego rowu, co spowodowało, że pojazd osobowy kierowany przez O. P. (1) uderzył w róg kabiny ciągnika siodłowego. W ocenie sądu, istotne jest przy tym, że gdyby nie ta reakcja, doszłoby do bezpośredniego, czołowego zderzenia z kabiną prowadzonego przez niego pojazdu. Zdaniem sądu treść depozycji świadka w pełni znajduje potwierdzenie w ustaleniach dokonanych na podstawie opinii biegłych oraz analizy miejsca zdarzenia.

protokół oględzin i otwarcia zwłok

Sąd uznał za wiarygodny dowód w postaci protokołu oględzin i otwarcia zwłok, sporządzony przez uprawnionego biegłego sądowego. Dokument ten szczegółowo opisuje obrażenia odniesione przez ofiarę i jednoznacznie wskazuje, że przyczyną zgonu były obrażenia doznane w wyniku przedmiotowego zdarzenia drogowego. Ustalenia te są spójne z pozostałym materiałem dowodowym, co potwierdza ich rzetelność.

zeznania świadka A. A.

Sąd uznał zeznania świadka A. A. za wiarygodne. Świadek był pasażerem pojazdu kierowanego przez O. P. (1) i sam doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w wyniku zaistniałego wypadku. Jego zeznania były spójne, logiczne i korespondowały z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, w tym z wyjaśnieniami oskarżonego oraz opiniami biegłych.

Świadek stanowczo zaprzeczył, jakoby doszło do jakiegokolwiek wyścigu między pojazdami. Wskazał, że nie wie, dlaczego kierowcy poruszali się z nadmierną prędkością, ani jaka była jej dokładna wartość. Zeznał również, że nie pamięta samego przebiegu zdarzenia. W ocenie sądu, mimo braku pełnej pamięci co do momentu zdarzenia, zeznania świadka są wiarygodne w zakresie, w jakim odnosiły się do znanych mu okoliczności, a ich treść pozostaje spójna z pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym.

odpis choroby A. A. i opinia sądowo-lekarska dot. obrażeń doznanych przez A. A.

Sąd uznał za wiarygodny i w pełni miarodajny dowód z dokumentacji medycznej, w tym odpis historii choroby oraz opinię sądowo-lekarską, dotyczącą obrażeń odniesionych przez pokrzywdzonego A. A. w wyniku przedmiotowego wypadku. Przedłożone dokumenty zostały sporządzone przez podmiot uprawniony, tj. placówkę medyczną oraz biegłego lekarza z zakresu medycyny sądowej, i zawierają szczegółowy opis stanu zdrowia poszkodowanego bezpośrednio po zdarzeniu, przebiegu hospitalizacji oraz leczenia.

Opinia sądowo-lekarska została sporządzona w sposób profesjonalny, z uwzględnieniem całości dostępnej dokumentacji medycznej oraz stanu klinicznego pacjenta. Biegły jednoznacznie wskazał, że pokrzywdzony A. A. doznał ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w rozumieniu art. 156 § 1 k.k., polegającego między innymi na trwałym uszkodzeniu ciała oraz długotrwałym rozstroju zdrowia, co znajduje potwierdzenie zarówno w badaniach obrazowych, jak i dokumentacji leczenia szpitalnego.

W konsekwencji, sąd uznał, że dowód ten w sposób jednoznaczny potwierdza, iż w następstwie wypadku pokrzywdzony A. A. odniósł obrażenia skutkujące ciężkim uszczerbkiem na zdrowiu, co miało istotne znaczenie dla oceny skutków czynu przypisanego oskarżonemu.

opinia biegłego dot. stanu technicznego pojazdu i protokół oględzin rzeczy

Sąd uznał za wiarygodne dowody w postaci opinii biegłego z zakresu stanu technicznego pojazdów oraz protokołu oględzin rzeczy. Opinie te zostały sporządzone przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie, a ich treść nie budzi wątpliwości. Biegły ocenił, że wszystkie pojazdy biorące udział w zdarzeniu były sprawne technicznie, a ich stan w żadnym zakresie nie przyczynił się do zaistnienia wypadku. Ustalenia te są zgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie.

opinia z badań kryminalistycznych dot. stężenia substancji psychoaktywnych i innych pozostałości w materiale przekazanym do badań, opinia z badań kryminalistycznych dot. oznaczenia stężenia alkoholu etylowego w materiale przekazanym do badań

Sąd uznał za wiarygodne dowody w postaci opinii z badań kryminalistycznych dotyczących oznaczenia stężenia alkoholu etylowego oraz obecności substancji psychoaktywnych w materiale biologicznym przekazanym do analizy. Opinie te zostały sporządzone przez uprawnione laboratoria, zgodnie z obowiązującymi procedurami i nie budzą wątpliwości co do swojej rzetelności. Wyniki badań są zgodne z pozostałym materiałem dowodowym i jednoznacznie potwierdzają, że wszyscy uczestnicy zdarzenia byli trzeźwi i nie znajdowali się pod wpływem substancji psychoaktywnych.

opinie techniczne

Sąd uznał za wiarygodny i w pełni miarodajny dowód z opinii technicznych sporządzonych w sprawie. Opinie te szczegółowo przedstawiały stan techniczny zarówno ciągnika siodłowego, jak i naczepy, wskazując jednoznacznie, że stan techniczny obu pojazdów nie miał żadnego wpływu na przebieg przedmiotowego zdarzenia. Ponadto opinie te potwierdziły, że kierujący ciągnikiem siodłowym z naczepą, G. A., prowadził pojazd w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami ruchu drogowego.

opinia z zakresu badań wypadków drogowych

Sąd uznał za w pełni wiarygodny i miarodajny dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, sporządzonej na potrzeby niniejszego postępowania. Opinia ta została przygotowana przez osobę posiadającą odpowiednie kwalifikacje, wiedzę specjalistyczną oraz doświadczenie zawodowe w zakresie analizy i badania wypadków komunikacyjnych. Sporządzony dokument cechuje się wysokim poziomem merytorycznym – jest pełny, logiczny, spójny, wewnętrznie niesprzeczny, a także pozostaje zgodny z zasadami wiedzy, doświadczenia życiowego i zawodowego biegłego.

Opinia w sposób jasny i zrozumiały odpowiada na wszystkie pytania postawione w tezie dowodowej, nie pozostawiając istotnych wątpliwości co do przebiegu zdarzenia, jego przyczyn oraz zachowania uczestników kolizji. Biegły szczegółowo i drobiazgowo przedstawił rekonstrukcję zdarzenia, odwołując się do wyników oględzin miejsca wypadku, uszkodzeń pojazdów, śladów zabezpieczonych na jezdni oraz danych technicznych pojazdów, a także zeznań świadków. Przedstawione w opinii wnioski zostały należycie uzasadnione i stanowią logiczną konsekwencję przyjętych założeń oraz przeprowadzonych analiz.

W ocenie sądu, pomimo zarzutów formułowanych przez obrońcę oskarżonego, opinia ta – w powiązaniu z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w sprawie – jest w pełni wystarczająca do dokonania jednoznacznych i prawidłowych ustaleń faktycznych. Zastrzeżenia strony obrony nie podważyły jej wartości dowodowej, a przedstawione argumenty miały charakter polemiczny i nie zostały poparte jakimkolwiek przeciwdowodem o charakterze merytorycznym, który mógłby podważyć trafność lub rzetelność ustaleń biegłego.

Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania tej opinii, uznając ją za obiektywną, rzetelną i przekonywującą, co przesądziło o jej wykorzystaniu jako istotnego elementu przy rekonstrukcji przebiegu zdarzenia i przypisaniu odpowiedzialności oskarżonemu.

zeznania biegłego A. O. (1)

Zeznania biegłego A. O. (1), zdaniem sądu, również stanowiły wiarygodny i istotny dowód w niniejszej sprawie. Były one spójne z przedstawioną przez niego pisemną opinią, stanowiły jej uzupełnienie i doprecyzowanie, a także w jasny sposób wyjaśniały wszelkie wątpliwości powstałe na etapie jej analizy przez strony postępowania. Biegły udzielał odpowiedzi w sposób rzeczowy, precyzyjny i zrozumiały, odwołując się do wiedzy specjalistycznej oraz materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

Zeznania te charakteryzowały się spójnością, logicznością i konsekwencją, a sposób ich prezentacji świadczył o rzetelności oraz pełnym opanowaniu tematu przez biegłego. Sąd nie dopatrzył się żadnych przesłanek podważających wiarygodność tych zeznań, uznając je za wartościowe uzupełnienie sporządzonej opinii i dowód wzmacniający trafność wniosków przedstawionych przez biegłego w formie pisemnej.

0.1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

zeznania świadka N. P.

Sąd nie miał zastrzeżeń co do wiarygodności zeznań świadka, jednakże uznał, je za niemające znaczenia dla ustalenia faktów w niniejszej sprawie. Świadek N. P. jest matką zmarłego O. P. (1), nie była obecna podczas zdarzenia, nie posiadała także żadnej wiedzy na temat przebiegu wypadku, tym samym w ocenie sądu jej zeznania nie miały żadnego wpływu na ustalenie stanu faktycznego (przebiegu wypadku), którego dotyczy niniejsze postępowanie.

1.2.1

dokumenty prywatny (opinia instytutu badań wypadków drogowych)

Sąd uznał za niewiarygodny dowód w postaci dokumentu prywatnego, tj. prywatnej opinii biegłego, złożonego przez obronę, w której stwierdzono, że oskarżony nie miał obiektywnej możliwości uniknięcia wypadku. W ocenie sądu opinia ta nie spełniała podstawowych kryteriów wiarygodności dowodowej, ponieważ stała w wyraźnej sprzeczności zarówno z opinią sporządzoną przez biegłego sądowego w toku postępowania, jak i z ustaleniami wynikającymi z całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, w tym z zeznań świadków.

Sąd podkreślił, że prywatna opinia nie korzysta z domniemania rzetelności i bezstronności, jakie przysługują opiniom biegłych powołanych przez organ procesowy. Miała ona charakter dowodu z dokumentu prywatnego w rozumieniu art. 245 kpc w zw. z art. 393 § 1 kpk, a zatem zdaniem sądu stanowiła jedynie wyraz poglądów osoby trzeciej, przedstawiony na zlecenie strony procesowej, bez gwarancji niezależności czy bezstronności.

Ponadto, wskazać należało, że zawarte w opinii prywatnej twierdzenia jakoby oskarżony nie miał możliwości uniknąć kolizji pozostają w sprzeczności z zasadami logiki, doświadczenia życiowego. Opinia ta pomijała istotne elementy stanu faktycznego, takie jak znaczne przekroczenie dopuszczalnej prędkości przez oskarżonego oraz niezachowanie należytej odległości od pojazdu poruszającego się przed nim.

W przeciwieństwie do niej, opinia biegłego sądowego została sporządzona w oparciu o pełny materiał dowodowy i była jednoznaczna w konkluzji, że przy zachowaniu ostrożności i właściwej prędkości do wypadku by nie doszło. W związku z tym sąd dał wiarę opinii sporządzonej na potrzeby postępowania karnego, odrzucając opinię prywatną jako dowód nieprzekonujący, nieobiektywny i nakierowany na obronę interesu procesowego strony.

częściowe wyjaśnienia oskarżonego N. G.

Sąd nie dał wiary wyjaśnieniom oskarżonego w tej części, w której nie przyznawał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu. Wyjaśnienia te, w ocenie sądu, pozostają wewnętrznie sprzeczne, zwłaszcza w kontekście przyznania przez oskarżonego, że poruszał się z nadmierną prędkością oraz że nie zachował należytego odstępu od pojazdu jadącego przed nim. Nadto wyjaśnienia te są niezgodne z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, na podstawie którego sąd ustalił stan faktyczny. Oskarżony co prawda zgodził się z ogólnym przebiegiem zdarzenia, jednak stwierdził, że nie ponosi winy za jego spowodowanie, bowiem – jak twierdził – nie miał możliwości uniknięcia wypadku. Sąd nie podzielił tego stanowiska, uznając je za niewiarygodne. Gdyby bowiem oskarżony poruszał się z prędkością dostosowaną do warunków ruchu i zachował odpowiedni odstęp od poprzedzającego go pojazdu, do zdarzenia by nie doszło.

Dodatkowo należało wskazać, że zgodnie z opinią biegłego, gdyby oskarżony poruszał się z nadmierną prędkością, jednak zachowując należytą odległość od poprzedzającego go pojazdu prowadzonego przez O. P. (1) uniknąłby spowodowania wypadku z tak tragicznymi skutkami.

1.PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

N. G.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Przestępstwo określone w art. 177 § 2 kk stanowi kwalifikowaną postać czynu polegającego na naruszeniu zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, którego następstwem jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na jej zdrowiu.

W niniejszej sprawie w wyniku wypadku zmarł O. P. (1), a A. A. odniósł ciężki uszczerbek na zdrowiu.

Należy zaznaczyć, że znamiona przedmiotowe tego przestępstwa obejmują po pierwsze zdarzenie zakwalifikowane jako wypadek komunikacyjny, które musi mieć miejsce w ramach ruchu publicznego, a więc w przestrzeni, w której obowiązują przepisy prawa o ruchu drogowym lub odpowiadające im normy dla innych środków transportu. W przedmiotowym postępowaniu do zdarzenia doszło na drodze publicznej z udziałem innych pojazdów.

Dodatkowo istotnym elementem przedmiotowym omawianego przestępstwa jest naruszenie przez oskarżonego chociaż jednej zasady bezpieczeństwa obowiązującej w ruchu, przy czym naruszenie to musi mieć charakter bezprawny i zawiniony, a także pozostawać w adekwatnym związku przyczynowym z zaistniałym skutkiem. Zasady bezpieczeństwa mogą wynikać zarówno z przepisów prawa (np. ustawy – Prawo o ruchu drogowym), jak i z ogólnych reguł ostrożności właściwych dla danego rodzaju aktywności w ruchu. Zachowanie sprawcy musi zatem stanowić naruszenie takich reguł w sposób obiektywnie sprzeczny z wymaganiami ostrożności i przewidywalności. (R. A. Stefański [w:] Kodeks karny. Komentarz, wyd. V, red. M. Filar, Warszawa 2016, art. 177.)

Zauważyć należało, że w niniejszej sprawie oskarżony N. G. bezsprzecznie naruszył w sposób umyślny zasady bezpieczeństwa oraz przepisy ruchu drogowego tj. § 19 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym, bowiem poruszał się z nadmierną prędkością, znacznie przekraczając dozwoloną prędkość administracyjną, dodatkowo nie zachował należytej odległości od pojazdu poruszającego się przed nim, który był prowadzony przez O. P. (1).

Kwalifikowana postać z art. 177 § 2 kk zachodzi tylko wówczas, gdy skutkiem wypadku jest śmierć człowieka albo ciążki uszczerbek na zdrowiu człowieka. Jak wynika z zebranego w niniejszej sprawie obszernego materiału dowodowego, O. P. (1) zmarł na skutek zdarzenia mającego miejsce dnia 14 października 2022 roku, a A. A. na skutek tego doznał obrażeń ciała w postaci złamania kostek podudzia lewego, zwichnięcia stawu ramiennego lewego oraz stłuczenia płuc skutkujących naruszeniem czynności narządów ciała tj. ruchomości kończyny dolnej lewej na czas powyżej siedmiu dni.

Podmiotową stroną niniejszego czynu zabronionego jest działanie przez sprawcę bez zamiaru spowodowania skutku w postaci śmierci czy też ciężkiego uszczerbku na zdrowiu, jednak jego zachowanie cechuje niedbalstwo – nie przewiduje on możliwości zaistnienia skutku, mimo że powinien i mógł to uczynić, bądź przewiduje, lecz lekceważy taką możliwość.

Należało zauważyć, że w niniejszej sprawie zachowanie N. G. także cechowało niedbalstwo, bowiem nie przewidywał on, że z powodu nadmiernej prędkości oraz niezachowania należytej odległości może spowodować wypadek drogowy, na skutek którego zginie jego kolega a drugi odniesie ciężki uszczerbek na zdrowiu.

Dnia 14 października 2022 roku oskarżony N. G. wraz z kolegami udał się z (...) do G.. Oskarżony poruszał się pojazdem marki U. (...) o nr rej. (...), C. E. kierował pojazd A. (...) o nr rej. (...), jego pasażem był G. J., O. P. (1) prowadził pojazd E. (...) o nr rej. (...), jego pasażerem był A. A.. Wszystkie pojazdy poruszały się z prędkością znacznie przekraczającą administracyjną dozwoloną prędkość. Kierowcy w trakcie jazdy wielokrotnie się wyprzedzali.

W chwili zdarzenia C. E. kierując pierwszym pojazdem zauważył nadjeżdżający z przeciwnego kierunku ciągnik siodłowy, który znajdował się na jego pasie ruchu bowiem wykonywał właśnie manewr wyprzedzania ciągnika rolniczego. C. E. rozpoczął manewr hamowania, aby uniknąć uderzenia czołowego z nadjeżdżającym ciągnikiem siodłowym. Jadą za nim O. P. (1), który także poruszał się z nadmierną prędkością oraz bez zachowania należytej odległości od pojazdu jadącego przed nim uderzył w tył nadwozia samochodu A. (...). Oskarżony jechał jako ostatni, także z nadmierną prędkością oraz bez zachowania należytej odległości, dodatkowo częściowo znajdując się na przeciwległym pasie ruchu. Ze względu na nadmierną prędkość oraz brak należytej odległości uderzył w poruszający się przed nim pojazd prowadzony przez O. P. (1) w tylnie lewe nadwozie co spowodowało utratę panowania nad pojazdem E. kierowanym przez O. P. (1), jego przemieszczenie się na przeciwległy pas ruchu, gdzie nastąpiło jego zderzenie z ciągnikiem siodłowym kierowanym przez G. A.. W wyniku tego zderzenia O. P. (1) poniósł śmierć na miejscu, zaś jego pasażer A. A. poniósł ciężki uszczerbek na zdrowiu.

Jak wynika z opinii biegłego przyczyną przedmiotowego zdarzenia było niezachowanie ostrożności oraz złamanie przepisów ruchu drogowego § 19 ust. 2 pkt 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym przez oskarżonego N. G.. Bowiem gdyby oskarżony poruszał się z zachowaniem należytego odstępu od pojazdu jadącego przed nim i nie przekraczałby znacznie dozwolonej prędkości uniknąłby uderzenie w tył samochodu E. prowadzonego przez O. P. (1).

Zważywszy na powyższe sąd nie powziął żadnej wątpliwości, wbrew twierdzeniom oskarżonego oraz jego obrońcy, że zachowanie N. G. w pełni wyczerpywało znamiona czynu zabronionego określonego w art. 177 § 2 kk.

Sąd w przedmiotowej sprawie zdecydował o zastosowaniu instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności, która stanowi szczególny środek probacyjny, który przy spełnieniu określonych ustawowych przesłanek umożliwia odstąpienie od wykonania orzeczonej kary, dając sprawcy szansę na poprawę i funkcjonowanie w warunkach wolnościowych.

Zgodnie z art. 69 § 1 kk, sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności, jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że sprawca będzie w przyszłości przestrzegał porządku prawnego, a w szczególności nie popełni przestępstwa.

W niniejszej sprawie oskarżony N. G. będący osobą młodocianą w rozumieniu art. 115 § 10 kk nie był wcześniej karany sądownie, a jego dotychczasowy sposób życia, brak uprzednich konfliktów z prawem oraz okoliczności zdarzenia nie wskazują na trwałą demoralizację. Zdarzenie, do którego doszło, miało tragiczny charakter, skutkując śmiercią kolegi oskarżonego – O. P. (1) oraz spowodowaniem ciężkiego uszczerbku na zdrowiu A. A.. Niemniej jednak sąd ustalił, że oskarżony nie działał z zamiarem spowodowania wypadku ani tym bardziej śmierci, a tragiczny skutek był wynikiem brawurowej, lekkomyślnej i nieodpowiedzialnej jazdy, charakterystycznej dla niedojrzałości i braku doświadczenia.

Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że orzeczenie kary pozbawienia wolności w wymiarze jednego roku z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 4 lat próby będzie najwłaściwszym środkiem oddziaływania wobec młodocianego sprawcy. Zastosowanie tej instytucji pozwala nie tylko na realizację funkcji wychowawczej kary, ale również stwarza realną szansę na jego resocjalizację bez konieczności izolacji w zakładzie karnym, która w ocenie sądu w przedmiotowej sprawie byłaby bezprzedmiotowa i nie wpłynęłaby wychowawczo na oskarżonego, lecz byłaby dla niego zbyt surową karą.

Sąd kierował się przy tym wyraźną wskazówką z art. 54 § 1 k.k., zgodnie z którą wobec młodocianego przy wymiarze kary sąd przede wszystkim ma na względzie cele wychowawcze. W ocenie sądu kara izolacyjna nie realizowałaby w tym przypadku tych celów – przeciwnie, mogłaby prowadzić do dalszej demoralizacji oskarżonego. Okres próby pozwoli natomiast na bieżące weryfikowanie jego postawy i stopnia resocjalizacji.

Ponadto, sąd uwzględnił fakt, że warunkowe zawieszenie wykonania kary umożliwi oskarżonemu realizację obowiązków o charakterze kompensacyjnym. Zobowiązany on został do częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę w łącznej kwocie 65 000 zł, co nie byłoby możliwe do osiągnięcia w przypadku osadzenia go w zakładzie karnym. Taki sposób rozstrzygnięcia pozwala zatem nie tylko na osiągnięcie celów wychowawczych wobec sprawcy, ale również na uwzględnienie interesów pokrzywdzonych, którzy uzyskają choć częściowe zaspokojenie swoich roszczeń.

W świetle powyższego, sąd uznał, że zastosowanie środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia wykonania kary stanowi najbardziej sprawiedliwą, proporcjonalną i wychowawczo słuszną reakcję na przestępstwo, popełnione przez młodocianego sprawcę w dramatycznych, lecz nie w pełni zawinionych przez niego okolicznościach.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

1.KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

N. G.

I

I

Sąd orzekł wobec oskarżonego rok pozbawienia wolności, mając na względzie zarówno stopień społecznej szkodliwości popełnionego czynu, jak i okoliczności dotyczące osoby sprawcy, w tym jego wiek oraz dotychczasowy sposób życia.

Zaznaczyć należało, że zgodnie z treścią art. 177 § 2 kk., jeżeli następstwem naruszenia zasad bezpieczeństwa w ruchu lądowym jest śmierć innej osoby albo ciężki uszczerbek na zdrowiu, sprawca podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Tym samym ustawodawca przewidział za ten typ przestępstwa wysokie zagrożenie karą, co wskazuje na dużą wagę i społeczną szkodliwość takiego czynu.

W niniejszej sprawie sąd oceniając społeczną szkodliwość czynu popełnionego przez oskarżonego uwzględnił wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. Wskazać bowiem należało, że oskarżony znacznie przekroczył dozwoloną administracyjną prędkość, bowiem poruszał się z prędkością około 150 km/h, na drodze gdzie prędkość dozwolona wynosi 90 km/h. Dodatkowo nie zachował należytej odległości od poprzedzającego go pojazdu, tym samym należało stwierdzić, że w znacznym stopniu naruszył reguły ostrożności. Ponadto sąd miał na względzie rozmiar wyrządzonej szkody, która w przedmiotowej sprawie była najdotkliwszą szkodą jaką można wyrządzić czynem zabronionym, bowiem w wyniku wypadku śmierć poniósł O. P. (1), a pokrzywdzony A. A. odniósł ciężki uszczerbek na zdrowiu.

Wina oskarżonego w niniejszej sprawie nie budziła żadnych wątpliwości, co zostało w sposób szczegółowy i wyczerpujący omówione w powyższej części niniejszego uzasadnienia. Materiał dowodowy, w szczególności opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych, jednoznacznie wykazał, że oskarżony rażąco i umyślnie naruszył zasady ostrożności oraz bezpieczeństwa poprzez znaczne przekroczenie administracyjnie dopuszczalnej prędkości oraz niezachowanie należytej odległości od jadącego przed nim pojazdu co w bezpośredni sposób doprowadziło do tragicznego wypadku.

Na podkreślenie zasługuje także fakt, iż ofiarą zdarzenia był kolega oskarżonego — osoba, z którą oskarżonego łączyła relacja towarzyska. To dramatyczne okoliczności, które z pewnością wywarły silne piętno psychiczne na oskarżonym, a jednocześnie pokazują, jak tragiczne konsekwencje może mieć lekkomyślność i brak ostrożności za kierownicą. Relacja między sprawcą a ofiarą nie umniejsza jednak winy oskarżonego ani ciężaru następstw czynu – przeciwnie, wskazuje na jego dodatkowy wymiar emocjonalny i społeczny, jaki poniósł już oskarżony.

Jednocześnie jednak Sąd wziął pod uwagę, że oskarżony jest osobą młodocianą w rozumieniu art. 115 § 10 kk, tj. w chwili popełnienia czynu nie ukończył 21 roku życia, a w chwili orzekania nie ukończył 24 roku życia. Oskarżony N. G. w chwili popełnienia czynu zabronionego miał 20 lat, a w momencie wydania przedmiotowego orzeczenia oskarżony ma niespełna 23 lata.

Zgodnie z art. 54 § 1 kk, wobec młodocianego sąd w pierwszej kolejności powinien kierować się celami wychowawczymi kary. Wymiar kary powinien zatem nie tylko realizować funkcję represyjną, ale również stwarzać realną szansę na resocjalizację i reintegrację młodocianego sprawcy w społeczeństwie.

Na korzyść oskarżonego sąd uwzględnił również jego dotychczasową niekaralność, młody wiek, okazywaną skruchę oraz fakt, że prowadzi on ustabilizowany tryb życia, studiuje. Nie bez znaczenia pozostaje również to, że oskarżony znajduje się na utrzymaniu rodziców i nie był wcześniej objęty żadnymi środkami wychowawczymi ani probacyjnymi.

W tych okolicznościach Sąd uznał, że wymierzenie oskarżonemu kary pozbawienia wolności w dolnych granicach ustawowego zagrożenia, tj. w wymiarze 1 roku, jest karą adekwatną, sprawiedliwą i spełniającą zarówno cele wychowawcze, jak i prewencyjne, o których mowa w art. 53 § 1 i 2 k.k. Kara ta stanowi dla oskarżonego czytelny sygnał, że nawet nieumyślne, lecz poważne naruszenie zasad bezpieczeństwa niesie ze sobą poważne konsekwencje prawne.

W dalszej części orzeczenia, mając na względzie pozytywną prognozę kryminologiczną oraz okoliczności osobiste oskarżonego, Sąd uznał za możliwe warunkowe zawieszenie wykonania tej kary, co pozwala na realizację funkcji wychowawczej wobec młodocianego sprawcy bez konieczności jego izolacji.

N. G.

II

I

Sąd, wymierzając oskarżonemu karę 1 roku pozbawienia wolności za przestępstwo z art. 177 § 2 kk, uznał, że istnieją podstawy do zastosowania wobec niego instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary, zgodnie z art. 69 § 1 i 2 oraz art. 70 § 2 kk i ustalił okres próby na 4 lata.

Oskarżony N. G. jest osobą młodocianą w rozumieniu art. 115 § 10 kk, co oznacza, że w chwili popełnienia przestępstwa nie ukończył 21 lat. Wobec takich sprawców ustawodawca przewidział szczególne podejście wychowawcze, a także wydłużony okres próby – do 5 lat – co ma na celu zwiększenie szans na ich skuteczną resocjalizację i umożliwienie prawidłowego rozwoju osobistego poza środowiskiem izolacyjnym.

Sąd, orzekając o warunkowym zawieszeniu wykonania kary, wziął pod uwagę przede wszystkim dotychczasową niekaralność oskarżonego, jego młody wiek, stabilne warunki życiowe, a także okazywaną skruchę i refleksję nad skutkami popełnionego czynu. Oskarżony jest studentem, nie posiada stałego zatrudnienia i znajduje się na utrzymaniu rodziców. Nie przejawia cech zdemoralizowania ani lekceważenia porządku prawnego. Wszystko to pozwoliło przyjąć, że istnieje względem niego pozytywna prognoza kryminologiczna – czyli realna szansa, że w przyszłości będzie przestrzegał porządku prawnego, a popełnione przestępstwo miało charakter incydentalny.

Dodatkowo istotnym czynnikiem było to, że sąd orzekł wobec oskarżonego obowiązek częściowego zadośćuczynienia na rzecz pokrzywdzonych, co wymaga od niego zaangażowania finansowego i aktywności życiowej. Oczywistym jest, że odbywanie kary w zakładzie karnym uniemożliwiłoby oskarżonemu realizację tego obowiązku – zarówno ze względu na brak dochodów, jak i brak swobody w podejmowaniu zatrudnienia czy aktywności społecznej. Pozostawienie oskarżonego na wolności, pod dozorem kuratora, daje realną możliwość, by wywiązał się z nałożonych obowiązków wobec pokrzywdzonych, co ma istotne znaczenie z punktu widzenia sprawiedliwości naprawczej.

W ocenie sądu, kara bezwzględnego pozbawienia wolności w niniejszej sprawie byłaby zbyt surowa i nie spełniałaby funkcji wychowawczej wobec młodocianego oskarżonego. Zdarzenie, którego skutkiem była śmierć kolegi oskarżonego – O. P. (1), jest dla niego również traumatycznym przeżyciem, a konsekwencje psychiczne tej tragedii — w tym świadomość, że przyczynił się do śmierci bliskiej osoby — są realną i dotkliwą formą kary, jaką oskarżony już poniósł. Kara izolacyjna nie przywróci życia ofierze, nie zwiększy poczucia sprawiedliwości, a zdaniem sąd może jedynie pogłębić negatywne skutki społeczne i psychiczne dla oskarżonego, utrudniając jego dalszy rozwój i powrót do życia zgodnego z prawem.

Ponadto, jak wskazuje orzecznictwo i doktryna, celem kary wobec młodocianych sprawców jest przede wszystkim oddziaływanie wychowawcze, nie zaś represja. W świetle całokształtu okoliczności sprawy, warunkowe zawieszenie wykonania kary na okres 4 lat próby, przy jednoczesnym zastosowaniu dozoru kuratora sądowego i obowiązku zadośćuczynienia, stanowi rozwiązanie adekwatne, wyważone i sprawiedliwe.

Zdaniem sądu sam kontakt z salą sądową wpłynął na oskarżonego wychowawczo.

N. G.

III

I

Na mocy art. 71 § 1 kk sąd wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wymiarze 200 stawek dziennych z ustaleniem wysokości jednej stawki na kwotę 10 zł. Sąd ustalając wysokość kary grzywny miał na względzie, fakt, że oskarżony jest osobą młodą, nie posiada stałego zatrudnienia i kontynuuje naukę. Może rozpocząć pracę dorywczą, jednakże nie będzie ona przynosiła takiego wynagrodzenia jak stała praca zarobkowa. W ocenie sądu kara grzywny nie jawi się jako zbyt dolegliwa dla oskarżonego, bowiem ma on możliwość złożenia wniosku o rozłożenie tejże kary na raty, a kwota 2.000 zł nie może być uznana za kwotę wysoką i niemożliwą do opłacenia przez oskarżonego. Zdaniem sądu nie będzie ona powodowała także uszczerbku na utrzymaniu oskarżonego, a będzie stanowiła element dolegliwości przy warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności.

Sąd wymierzył karę grzywny w takowym wymiarze, ażeby oskarżony miał możliwość uiszczenia jej samodzielnie, bowiem kara ma oddziaływać na oskarżonego, a nie uszczuplać majątek jego rodziców, na których utrzymaniu aktualnie znajduje się oskarżony. Kara grzywny w orzeczonym wręcz symbolicznym wymiarze w ocenie sądu jest możliwa do samodzielnego uiszczenia przez oskarżonego.

Sąd miał jednakże na względzie, ażeby orzeczona kara grzywny była odpowiednio dolegliwa, bowiem tylko wówczas ma ona możliwość zabezpieczenia realizacji wychowawczych i dyscyplinujących celów kary.

Sąd zgodnie z art. 54 § 1 kk uwzględnił cele wychowawcze kary, bowiem oskarżony jest osobą młodocianą. Zdaniem sądu grzywny pełni istotną funkcję wychowawczą, bowiem ma uświadomić oskarżonemu, że naruszenie porządku prawnego wiąże się nie tylko z zagrożeniem wolności osobistej, ale również z realnymi konsekwencjami finansowymi.

Zdaniem sądu orzeczenie kary grzywny obok kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania jest zasadne także z punktu widzenia prewencji indywidualnej i ogólnej.

Sąd uznał, że kara pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem stanowi ostrzeżenie, natomiast grzywna – konkretną i odczuwalną dolegliwość, której wykonanie jest nieuchronne i natychmiastowe. Taka kombinacja kar wpływa dyscyplinująco, a jednocześnie daje sprawcy szansę na poprawę i dalsze funkcjonowanie w społeczeństwie, bez konieczności izolacji.

Grzywna ma także na celu ukształtowanie u młodocianego poczucia odpowiedzialności za własne czyny oraz zrozumienia, że konsekwencje naruszenia prawa wykraczają poza aspekt moralny – obejmują również konkretne koszty i obciążenia, które należy ponieść.

N. G.

IV

I

Na mocy art. 73 § 2 kk sąd oddał oskarżonego pod dozór kuratora. Sąd był zobligowany do oddania młodocianego oskarżonego pod dozór kuratora w przypadku orzeczenia wobec niego kary pobawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania, wobec brzmienia ww. przepisu.

Przepis ten ma na celu zapewnienie młodocianemu odpowiednich warunków resocjalizacji oraz bieżącej kontroli realizacji celów wychowawczych kary.

W niniejszej sprawie młody wiek oskarżonego, brak pełnego ukształtowania osobowości oraz konieczność wspierania jego rozwoju w kierunku przestrzegania porządku prawnego uzasadniają zastosowanie środka w postaci dozoru.

Zdaniem sądu dozór kuratora ma zapewnić oskarżonemu wsparcie w procesie kształtowania postawy odpowiedzialności oraz ułatwić nadzór nad przestrzeganiem przez niego porządku prawnego w okresie próby.

Należy zaznaczyć, że jest to środek zarówno kontrolny, jak i wychowawczy, który ma przeciwdziałać powrotowi do przestępstwa i ułatwić młodocianemu funkcjonowanie w warunkach wolnościowych z zachowaniem obowiązujących norm społecznych i prawnych.

N. G.

V

I

Na mocy art. 72 § 1 pkt 4 kk sąd zobowiązał oskarżonego do nauki w okresie próby. Sąd uznał, że dalsza nauka w sposób pozytywny wpłynie na proces resocjalizacji oskarżonego. Ponadto edukacja winna być przez niego potraktowana jako czynnik wspierający rozwój społeczny i moralny.

Należało także zaznaczyć, że sąd orzekł częściowe zadośćuczynienie za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonych w łącznej kwocie 65.000 zł, wykształcenie oskarżonego zwiększy jego możliwości na rynku pracy, a co za tym idzie wpłynie także na wysokość jego wynagrodzenia, co umożliwi mu dokonanie spłaty orzeczonej kwoty zadośćuczynienia.

N. G.

VI

I

Sąd na mocy art. 42 § 1 kk w zw. z art. 39 pkt 3 kk orzekł wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat.

W niniejszej sprawie orzeczenie przedmiotowego zakazu nie było obligatoryjne, jednakże sąd miał na względzie, że do wypadku, którego dotyczy niniejsza sprawa doszło właśnie przez brawurową jazdę oskarżonego. Sąd zauważył, że oskarżony, będąc młodym kierowcą w wieku zaledwie 20 lat, dopuścił się rażąco nieodpowiedzialnego zachowania na drodze, polegającego na brawurowej i znacznie przekraczającej dopuszczalne normy jeździe, co w bezpośredni sposób doprowadziło do tragicznego w skutkach wypadku i śmierci O. P. (1).

W ocenie sądu zachowanie oskarżonego świadczy o istotnym braku dojrzałości i odpowiedzialności wymaganej od uczestnika ruchu drogowego, a także o braku respektu wobec podstawowych zasad bezpieczeństwa. Zważywszy na powyższe sąd, że konieczne jest czasowe odsunięcie oskarżonego od możliwości kierowania pojazdami.

Zakaz prowadzenia pojazdów pełni także funkcję wychowawczą wobec oskarżonego, wskazując mu wyraźnie na konieczność ponoszenia konsekwencji wynikających z nieodpowiedzialnych zachowań na drodze. Wreszcie, ma on również charakter odstraszający i zapobiegawczy, stanowiąc jasny sygnał dla innych młodych kierowców, że lekkomyślność za kierownicą i naruszanie zasad bezpieczeństwa drogowego będą spotykać się ze stanowczą reakcją wymiaru sprawiedliwości, zwłaszcza gdy skutkiem takich działań jest śmierć człowieka.

Sąd uznał także, że pięcioletni okres zakazu stanowi odpowiedni czas, w którym oskarżony, wkraczający dopiero w dorosłość, będzie miał możliwość nabycia większej dojrzałości emocjonalnej i życiowej, niezbędnej do bezpiecznego i świadomego uczestnictwa w ruchu drogowym w przyszłości.

N. G.

VIII

I

Sąd na mocy art. 46 § 1 kk, zgodnie z którym w razie skazania może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia szkody, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienie za doznaną krzywdę, orzekł częściowe zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonej N. P. w kwocie 50.000 zł, a na rzecz pokrzywdzonego A. A. w kwocie 15.000 zł.

Pokrzywdzona N. P. wnosiła o zasądzenie na swoją rzecz kwoty 120.000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Sąd, oceniając zasadność roszczenia, nie kwestionował skali cierpienia doznanego przez pokrzywdzoną w wyniku przedmiotowego zdarzenia, niemniej uznał, że żądana kwota przekracza obecne możliwości finansowe oskarżonego. Oskarżony jest osobą młodocianą, nie posiada stałego zatrudnienia, znajduje się na utrzymaniu rodziców i kontynuuje naukę na studiach wyższych. W tych okolicznościach Sąd uznał, że zasądzenie pełnej kwoty postulowanego zadośćuczynienia byłoby niewykonalne na obecnym etapie życia oskarżonego.

Z tego względu Sąd orzekł o zadośćuczynieniu w kwocie 50.000 zł, która — zdaniem Sądu — pozostaje w granicach możliwych do zrealizowania przez oskarżonego w rozsądnej perspektywie czasowej, na przykład poprzez podjęcie dorywczej pracy. Wskazana kwota spełnia funkcję kompensacyjną i stanowi realną formę rekompensaty za doznaną przez pokrzywdzoną krzywdę, przy jednoczesnym uwzględnieniu zasady proporcjonalności i możliwości wykonania obowiązku przez sprawcę.

Jednocześnie należy podkreślić, że orzeczenie ma charakter częściowego zadośćuczynienia, co oznacza, że pokrzywdzona nie traci prawa do dochodzenia pozostałej części roszczenia w trybie postępowania cywilnego, jeśli uzna to za zasadne. Zgodnie z art. 46 § 2 kk, sąd może orzec obowiązek naprawienia szkody w części, zwłaszcza gdy względy praktyczne, jak i sytuacja osobista sprawcy, uniemożliwiają zasądzenie pełnej kwoty roszczenia.

Co do pokrzywdzonego A. A., który nie złożył formalnego wniosku o orzeczenie zadośćuczynienia, sąd działając z urzędu, na podstawie zebranego materiału dowodowego, w tym dokumentacji medycznej i zeznań samego pokrzywdzonego, ustalił, że również on doznał istotnych obrażeń ciała skutkujących dolegliwościami bólowymi i ograniczeniami funkcjonowania w okresie rekonwalescencji. W związku z tym, Sąd uznał za zasadne przyznanie mu kwoty 15.000 zł tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Zdaniem sądu kwota ta jest adekwatna do rodzaju obrażeń oraz skali cierpienia fizycznego i psychicznego, jakiego doznał pokrzywdzony.

W świetle powyższego, sąd uznał, że orzeczone kwoty częściowego zadośćuczynienia pozostają odpowiednie zarówno z punktu widzenia kompensacyjnego charakteru świadczenia, jak i realnych możliwości finansowych oskarżonego, a także nie zamykają pokrzywdzonym drogi dochodzenia większych świadczeń na kanwie prawa cywilnego.

1.Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

N. G.

VII

I

Na podstawie art. 63 § 4 kk na poczet zakazu prowadzenia pojazdów zaliczono okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 24 maja 2023 r.

1.inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Sąd oddalił wniosek obrońcy oskarżonego o dopuszczenie dodatkowej opinii biegłego z zakresu wypadków drogowych jako bezzasadny, działając na podstawie art. 170 § 1 pkt 5 kpk. Przeprowadzona w toku postępowania opinia biegłego była bowiem jasna, pełna i wewnętrznie spójna. W sposób kompleksowy i logiczny zrekonstruowała przebieg zdarzenia, uwzględniając zarówno dane techniczne, jak i zeznania świadków oraz uczestników zdarzenia. Ekspertyza ta odpowiadała na wszystkie istotne pytania postawione w tezie dowodowej i rozstrzygała wszelkie wątpliwości związane z okolicznościami zdarzenia, które legło u podstaw aktu oskarżenia.

Sąd nie powziął żadnych wątpliwości co do wartości dowodowej tej opinii, a jej wnioski były jednoznaczne i oparte na profesjonalnej analizie materiału dowodowego. Została ona sporządzona przez biegłego posiadającego odpowiednie kwalifikacje i doświadczenie, a jej treść nie dawała podstaw do podważania ani uzupełniania. Dodatkowo biegły w swych zeznaniach w sposób szczegółowy po raz kolejny objaśnił przebieg przedmiotowego zdarzenia, a także udzielił wyczerpujących odpowiedzi na wszelkie zadane przez strony i sąd pytania.

W tym miejscu należy podkreślić, że w postępowaniu karnym nie decyduje ilość opinii biegłych, lecz ich jakość oraz to, czy w sposób wyczerpujący odpowiadają na postawione tezy dowodowe. W realiach niniejszej sprawy nie zachodziła potrzeba powoływania kolejnego biegłego, skoro dotychczasowa opinia spełniała wszystkie wymagania opinii pełnej i rzetelnej.

Dodatkowo, uwzględnienie wniosku obrońcy skutkowałoby niepotrzebnym przedłużeniem postępowania, które już trwa długo, i byłoby sprzeczne z zasadą szybkości oraz ekonomiki postępowania karnego. W świetle powyższego, wniosek obrony należało oddalić jako niezasadny.

1.KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IX

O kosztach procesu orzeczono po myśli art. 627 k.p.k., zobowiązując oskarżonego do zapłaty kwoty 180 złotych tytułem opłaty sądowej. Sąd wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa.

Orzekając w tym przedmiocie sąd miał na względzie, że wydatki poniesione w postępowaniu były bardzo wysokie, bowiem przeprowadzono szereg opinii biegłych, ponadto uwzględnił także fakt, że oskarżony nie posiada stałego zatrudnienia, kontynuuje naukę, a także orzeczono wobec niego karę grzywny i zobowiązano do częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na rzecz pokrzywdzonych w łącznej kwocie 65.000 zł. Tym samym w ocenie sądu poniesienie wydatków przez oskarżonego stanowiłoby dla niego zbytnie obciążenia finansowe, byłoby dla niego zbyt uciążliwe i niewspółmierne do jego obecnych możliwości finansowych.

Jednocześnie sąd uznał, że poniesienie opłaty sądowej w kwocie 180 zł, nie będzie stanowiło dla oskarżonego zbytniego obciążenia i leży w jego możliwościach finansowych.

1.Podpis