Wyrok z 8 sierpnia 2025, sygn. II K 523/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 523/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

K. K.

K. K. został oskarżony o to, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia 6 listopada 2023 roku do 15 listopada 2023 groził M. C. (1) pozbawieniem życia, czym wzbudził u zagrożonego uzasadnioną obawę, iż groźba ta zostanie spełniona tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.

Czynu nie przypisano

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

K. K. jesienią 2023 roku pozostawał w konflikcie z M. C. (2). Rzeczony spór odnosił się do kontaktów M. C. (2) z byłą partnerką K. P. M.. Rzeczony konflikt wybuchł 4 września 2023 roku, kiedy to K. K. zastał pokrzywdzonego w domu swojej byłej partnerki. Wówczas to między tymi mężczyznami doszło do szarpaniny, po której to oskarżony groził M. C. (1) pobiciem, uszkodzeniem ciała oraz zniszczeniem mienia.

Zeznania świadka M. C. (1) k. 2, 18-19, 121-122

Zeznania świadek P. M. k.10-11,122

Wyżej wymienione zachowanie spotkało się z reakcją M. C. (1), który tego samego dnia złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa. Równocześnie czyn ten został osądzony w punkcie I wyroku z dnia 8 sierpnia 2025 roku – nieobjęty wnioskiem o wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem i zakwalifikowany jako występek z art. 190 § 1 k.k.

Zeznania świadka M. C. (1) k. 2, 18-19, 121-122

Kształt punktu I uzasadnianego wyroku

W tygodniu pomiędzy 6, a 13 listopada 2023 roku na profilu F. użytkowanym przez K. K. zostało umieszczone zdjęcie M. C. (1) jako relacja. Sytuacja ta spotkała się spotkała się z reakcją pokrzywdzonego, który zadzwonił do oskarżonego. Między mężczyznami nawiązała się wtedy dyskusja, w trakcie której M. C. (1) zażądał usunięcia tej fotografii z sieci. Wówczas to K. K. zaprzeczył, aby miał użytkować ten profil.

Zeznania świadka M. C. (1) k. 18-19, 121-122

Po około 5 minutach K. K. zadzwonił do M. C. (1) oświadczając mu, że go zniszczy, bo pokrzywdzony jest dla niego zerem i że „może się wylać na niego i jego rodzinę”

Zeznania świadka M. C. (1) 18-19,

Następnie K. K. wysłał do M. C. (1) dwa memy. Jeden z wizerunkiem Judasza całującego J., a drugi przedstawiający reakcje kobiet w zależności od ilości zaprezentowanych na zdjęciu palców. M. C. (1) odebrał zdjęcie przedstawiające dwa palce jako rzekomą groźbę pozbawienia go życia.

Zeznania świadka M. C. (1) 18-19, 121-122

(...) screeny wiadomości przesłanych pokrzywdzonemu k. 22- 25

W listopadzie 2023 dochodziło jeszcze do innych rozmów oskarżonego z pokrzywdzonym, kiedy to początkowo K. K. chciał się pojednać z M. C. (1), jednak później miał grozić mu zaszkodzeniem jego dzieciom, cofnięciem refundacji dla jego firmy.

Zeznania świadka M. C. (1) k. 2, 18-19, 121-122

Zeznania świadek P. M. k.10-11,122

K. K. ma 54 lata. Oskarżony jest jednym ze współwłaścicieli przedsiębiorstwa (...) zajmującego się handlem narzędziami samochodowymi. K. K. posiada wykształcenie średnie. Oskarżony pracuje w prowadzonym przez siebie przedsiębiorstwie. K. K. jest rozwodnikiem, ojcem 4 dzieci – z czego na dwoje z nich jest obowiązany łożyć świadczenia alimentacyjne. Oskarżony jest karany za przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów. K. K. leczył się psychiatrycznie i odwykowo, jednakże w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem. Jego stan zdrowia umożliwiał mu także prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny.

Wyjaśnienia oskarżonego K. K. k. 39-40 w zakresie danych osobopoznawczych

Karta karna k. 111

Zaświadczenie o stanie majątkowym k. 43

Notatka urzędowa k. 84

Opinia sądowo – psychiatryczna k. 69-71

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Zeznania M. C. (1)

Sąd Rejonowy uznał za wiarygodne zeznania świadka M. C. (1) odnoszące się do sfery faktów. W tym zakresie należy wskazać, iż M. C. (1) zarówno na rozprawie jak i wcześniej w trakcie postępowania przygotowawczego zeznawał w sposób zrozumiały, spójny i rzeczowy. Co charakterystyczne pokrzywdzony relacjonując przebieg rozmów z oskarżonym posługiwał się cytatami, przez co jego zeznania były szczególnie cenne dla rozstrzygnięcia sprawy. Warto odnotować przy tym, iż zeznania M. C. (1) zyskały potwierdzenie w depozycjach P. M.. Relacja pokrzywdzonego odnosząca się do zdarzenia z 4 września 2023 roku została także uwiarygodniona poprzez treść notatki urzędowej sporządzonej przez interweniujących wówczas funkcjonariuszy policji. Podobnie zeznania M. C. (1) odnoszące się do wiadomości obrazkowych wysłanych w listopadzie 2023 roku zyskały potwierdzenie w owych print screenach. Zarazem oskarżony w żadnym miejscu nie wypierał się przesłania tych wiadomości. Sąd Rejonowy zwrócił przy tym uwagę, iż zeznania pokrzywdzonego różniły się w odniesieniu do pewnych szczegółów inkryminowanych wydarzeń. Owe rozbieżności M. C. (1) wytłumaczył upływem czasu i wskazał, że lepiej sytuacje pamiętał zeznając na bieżąco. Jednocześnie wypada zwrócić uwagę, iż na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2025 roku M. C. (2) opowiedział także o kolejnych zdarzeniach faktycznych nie objętych aktem oskarżenia, kiedy to oskarżony po nieudanych próbach pojednania się z pokrzywdzonym miał grozić M. C. (2) zaszkodzeniem jego dzieciom i spowodowaniem obowiązku zwrotu dofinansowania udzielonego jego firmie. Zarazem Sąd Rejonowy w sposób kategoryczny nie podziela zapatrywań prawnych pokrzywdzonego jakoby wysłany pokrzywdzonemu wulgarny mem miał stanowić groźbę pozbawienia życia. W ocenie Sądu Rejonowego nie sposób tak rozumieć owego komunikatu obrazkowego, a twierdzenia pokrzywdzonego w tym zakresie nie mają poparcia w obiektywnym oglądzie sytuacji i znaczenia owej grafiki. Niemniej jednak kwestia ta nie dotyczy oceny wiarygodności owych depozycji, które to Sąd Rejonowy w odniesieniu do sfery faktów ocenił pozytywnie, opierając na nich swoje ustalenia faktyczne w tej sprawie.

Zeznania P. M.

Sąd Rejonowy ocenił także jako wiarygodne i przydatne do poczynienia ustaleń faktycznych zeznania świadek P. M.. Rzeczone zeznania znacznie większe znaczenie miały w odniesieniu do czynu z 4 września 2023 roku, którego to P. M. była bezpośrednim świadkiem. Natomiast w odniesieniu do wydarzeń z listopada 2023 roku wiedza pokrzywdzonej była znacznie mniejsza ograniczająca się w zasadzie do świadomości tlącego się między mężczyznami konfliktu i agresywnego werbalnie zachowania oskarżonego, a także jego działalności w sieci internet. W tym zakresie należy zastrzec, iż świadek P. M. nie widziała tych memów, a także nie była świadkiem rozmów telefonicznych pokrzywdzonego i oskarżonego. Przystępując do oceny ogółu zeznań złożonych przez świadek P. M. Sąd Rejonowy stwierdził, iż owa relacja procesowa jest jasna, spójna, logiczna. Rzeczony dowód w całości koreluje przy tym z zeznaniami drugiego bezpośredniego obserwatora tych wydarzeń, a to M. C. (1). Przeprowadzony przewód sądowy nie ujawnił w zeznaniach świadek żadnych nieścisłości czy sprzeczności. Świadek w swoich wypowiedziach odnosiła się do sfery faktów. Zarazem zeznania P. M. z uwagi na wieloletnią znajomość z oskarżonym miały także znaczenie w kontekście oceny właściwości i warunków osobistych oskarżonego. Rzeczone depozycje pozostają również koherentne z opisem jej rozpytania zawartym w notatce urzędowej z karty 7 akt sprawy. Brak było także kontrdowodów podważających wiarygodność wypowiedzi artykułowanych przez P. M.. Stąd też Sąd Rejonowy pewną część ustaleń faktycznych w tej sprawie odtworzył także na podstawie zeznań złożonych przez byłą konkubinę oskarżonego.

Opinia sądowo psychiatryczna

Doniosłe znaczenie dla ustalenia zdolności do ponoszenia odpowiedzialności karnej przez K. K. w tej sprawie miała opinia sądowo – psychiatryczna. Biegli sądowi (...) B. i M. B. w sposób pełny odpowiedzieli na wszystkie pytania zawarte w postanowieniu sądu o zasięgnięciu ich opinii. Przedmiotowe wnioski końcowe zostały poprzedzone rzetelnym badaniem ambulatoryjnym, a także analizą poprzednich badań K. K. przeprowadzonych przez ten sam zespół biegłych na użytek postępowań karnych. Sąd nie powziął jednocześnie zastrzeżeń odnośnie wybranej przez biegłych metodologii badania. Przedmiotowa opinia spełnia także postulat jasności. Biegli bowiem w sposób przykładny wytłumaczyli skąd biorą się takie, a nie inne wnioski końcowe, a treść ocenianego dokumentu procesowego jest czytelna także dla osób nie posiadających wiedzy specjalnej z zakresu psychiatrii sądowej. Do tego w przedmiotowej opinii brak jest jakichkolwiek sprzeczności, które dyskwalifikowałaby ją w świetle normy wysłowione w art. 201 k.p.k. Jednocześnie oskarżony nie podniósł żadnych merytorycznych zarzutów dezawuujących treść rzeczonej opinii. W szczególności w sprawie nie wypłynęły żadne wątpliwości odnośnie poziomu wiedzy specjalnej opiniujących biegłych psychiatrów, ich doświadczenia w roli biegłego czy także ich bezstronności, co do stron tego postępowania karnego. W związku z powyższym przedmiotowa opinia leżała u podstaw stwierdzenia, iż K. K. w chwili czynu posiadał zachowaną zdolność do rozpoznania jego znaczenia oraz pokierowania swoim postępowaniem, a jego stan zdrowia pozwalał na prowadzenie obrony w sposób samodzielny i rozsądny.

print screenów wiadomości obrazkowych wysłanych przez oskarżonego do M. C. (2), karty karnej, notatki o oskarżonym oraz zaświadczenia o jego stanie majątkowym

Sąd Rejonowy nie znalazł także podstaw do zakwestionowania pozostałych dokumentów włączonych w poczet materiału dowodowego w tej sprawie tj. print screenów wiadomości obrazkowych wysłanych przez oskarżonego do M. C. (2), karty karnej, notatki o oskarżonym oraz zaświadczenia o jego stanie majątkowym. Żadna ze stron tego procesu nie podważała autorstwa owych wiadomości ze strony K. K.. Natomiast przedmiotowe dokumenty osobopoznawcze zostały bowiem sporządzone w przepisanej przez prawo formie przez właściwe do tego osoby. Co więcej autorzy tych dokumentów nie są w żaden sposób zainteresowania wynikiem tego postępowania. Stąd też brak jest podstaw do obawy o brak zachowania przez nich wymaganej bezstronności. Dodatkowo żadna ze stron tego procesu nie podważała danych zawartych w powyższych dokumentach. W związku z powyższym to owe dokumenty stanowiły doniosłe środki dowodowe w realiach tego procesu i to na ich podstawie poczyniono większość ustaleń faktycznych.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

Wyjaśnienia oskarżonego

K. K. w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do zarzucanego mu czynu korzystając z prawa do odmowy składania wyjaśnień. Natomiast w fazie sądowej tego procesu oskarżony zaniechał stawiennictwa na rozprawie głównej, nie odbierając korespondencji wysłanej pod każdy podany przez niego adres w tym postępowaniu, będąc przy tym w toku dochodzenia pouczony o obowiązkach z art. 138 i 139 k.p.k. Tym samym należało stwierdzić, iż oskarżony całkowicie dobrowolnie zaniechał swojej aktywnej obrony i w związku z powyższym jego wyjaśnienia nie mogły stanowić podstawy ustaleń faktycznych w tej sprawie, poza dany osobo poznawczymi, które korelowały z danymi uzyskanymi w toku niniejszego dochodzenia.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☒

3.5. Uniewinnienie

IV

K. K.

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

W punkcie II aktu oskarżenia K. K. został oskarżony o to, że w okresie od bliżej nieustalonego dnia 6 listopada 2023 roku do 15 listopada 2023 groził M. C. (1) pozbawieniem życia, czym wzbudził u zagrożonego uzasadnioną obawę, iż groźba ta zostanie spełniona tj. o przestępstwo z art. 190 § 1 k.k.

Zgodnie z treścią art. 190 § 1 k.k. występku tego dopuszcza się ten kto grozi innej osobie popełnieniem przestępstwa na jej szkodę lub szkodę osoby najbliższej, jeżeli groźba wzbudza w zagrożonym uzasadnioną obawę, że będzie spełniona. Oczywistym jest, iż przestępstwo groźby karalnej jest przestępstwem powszechnym tj. takim, które może zostać popełniony przez nieograniczony krąg osób zdatnych do odpowiedzialności karnej. Co istotne jest to przestępstwo materialne albowiem owa groźba wyartykułowana przez sprawcę musi wzbudzić w pokrzywdzonym obawę jej spełnienia – tj. realny strach przed spełnieniem wypowiadanych przez sprawcę słów. Co ważne owa obawa musi być uzasadniona, a więc ustawodawca w ten sposób wskazał na obiektywno – subiektywną postać tego skutku. Dodatkowo należy zwrócić uwagę iż na gruncie występku z art. 190 § 1 k.k. relewantna jest tylko i wyłącznie groźba popełnienia na szkodę pokrzywdzonego lub osoby dla niego najbliższej przestępstwa. Ponadto groźba może zostać wyartykułowana werbalnie lub poza werbalnie. W orzecznictwie sądów powszechnych przyjmuje się, iż groźba może zostać także wypowiedziana w sposób dorozumiany. Dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy koniecznym jest jednak zwrócenie uwagi, iż groźba choćby dorozumiana musi być zdatna do obiektywnego zdekodowania jej znaczenia w kontekście możliwości jej wartościowania w aspekcie tego czy stanowi ona groźbę popełnienia przestępstwa czy też groźbę innego rodzaju – irrelewantną na gruncie art. 190 § 1 k.k. . Tym samym użycie przez oskarżonego słów, które nie są jednoznaczne i powodują niemożność jego rzeczywistych intencji dezawuują możliwość przypisania popełnienia występku z art. 190 § 1 k.k. Nie można bowiem ocenić, czy sprawca chciał wpływać na proces wolicjonalny pokrzywdzonego za pomocą groźby przestępstwa czy też w inny sposób.

W pierwszej kolejności należało zważyć na treść skargi oskarżycielskiej. Mianowicie w punkcie II aktu oskarżenia autor tego dokumentu zarzucił K. K. popełnienie w bliżej nieokreślonym dniu tygodnia poprzedzającego 15 listopada 2023 roku występku groźby karalnej polegającej na artykułowaniu groźby zabójstwa pokrzywdzonego M. C. (1). Tym samym nie sposób jest twierdzić, iż zarzutem aktu oskarżenia zostały objęte innego rodzaju groźby, które to M. C. (1) ujawnił w toku postepowania sądowego. Wówczas to pokrzywdzony wskazał, iż w listopadzie 2023 roku w toku prowadzonych rozmów z oskarżonym K. K. miał również grozić mu zaszkodzeniem jego dziecom, a także cofnięciem dofinansowania jego przedsiębiorstwa. Tego rodzaju groźby niezależnie od ich prawno karnego wartościowania stanowiły odrębne zdarzenia faktyczne, które nie mogły zgodnie z zasadą skargowości zostać poddane osądowi w tym procesie. Oskarżyciel jasno wyraził zawęził zakres owej skargi do groźby zabójstwa. Zarazem z treści zeznań składanych przez M. C. (1) w toku dochodzenia jasno wynika, iż owa groźba miała polegać na wysłaniu wulgarnego obrazka – grafiki- mema, którą to groźbę M. C. (1) zaklasyfikował w swoich depozycjach jako groźba zabójstwa.

W ocenie Sądu Rejonowego nie sposób jest w sposób zobiektywizowany stwierdzić w sposób wymagany dla skazania przez ustawę karną, a więc bezalternatywnie iż rzeczony obrazek/grafika miała stanowić groźbę pozbawienia życia M. C. (1). W ocenie Sądu Rejonowego rzeczony obraz ma w intencji jego autora przedstawiać poziom zadowolenia kobiety w odniesieniu do ilości użytych palców wykorzystanych w surogacji obcowania płciowego. Oczywiście do zademonstrowania dwóch palców przedstawiono obrazek, który można próbować zakwalifikować jako próbę przedstawienia broni palnej, jednakże ocena, że ów obraz miał stanowić groźbę jej użycia stanowi niczym nie uzasadnione domniemanie i nie może prowadzić do skazania K. K.. Rzeczony obraz był niewątpliwie wulgarny, jednakże w ocenie Sądu Rejonowego jego obiektywna, bezstronna analiza nie daje podstaw do stwierdzenia, iż za pomocą tej grafiki K. K. groził M. C. (1) pozbawieniem życia. W tym zakresie warto odwołać się do zwykłego modus operandi K. K., który zarówno wcześniej we wrześniu jak i w toku późniejszych rozmów telefonicznych miał nie silić się na dwuznaczne sugestie tylko w jasny sposób przedstawiać pokrzywdzonemu swoje groźby. Natomiast grafika przesłana M. C. (1) w ocenie Sądu nie da się w sposób kategoryczny ocenić jako groźba popełnienia na szkodę pokrzywdzonego jakiegokolwiek przestępstwa. W związku z powyższym Sąd Rejonowy ocenił, iż owo zdarzenie faktyczne nie może zostać ocenione w ogóle jako groźba, a tym bardziej groźba karalna w rozumieniu art. 190 § 1 k.k.

Sąd Rejonowy poddał także prawno karnemu wartościowaniu inne słowa, o których wspomniał M. C. (1) w toku jego 2 przesłuchania w czasie trwania dochodzenia, a to słów zniszczę Cię. W odniesieniu do tych słów Sąd Rejonowy biorąc pod uwagę wymowę zeznań M. C. (1) ma poważne wątpliwości czy objęte zostały one skargą oskarżycielską. Jak już wyżej podano oskarżyciel zawęził swoją skargę tylko do groźby pozbawienia życia. Natomiast nie ulega wątpliwości, iż zupełnie innym ontologicznie zdarzeniem faktycznym było wysłanie pokrzywdzonego omawianej powyżej grafiki, a innym wypowiedzenie słów zniszczę Cię przez telefon. W tym zakresie wypada zwrócić uwagę na wadliwość aktu oskarżenia w tym zakresie, skoro konieczne jest poddawanie szczegółowym rozważaniom jakie konkretne zdarzenie faktyczne miał na myśli jego autor. Natomiast niewątpliwie niedopuszczalna jest sytuacja, kiedy to oskarżyciel formułując w niedookreślony sposób akt oskarżenia daje pole do możności skazania oskarżonego za jedno z dwóch różnych zdarzeń faktycznych, kiedy niewątpliwie zarzut skargi oskarżycielskiej odnosi się do jednego zachowania o czym świadczy brak zastosowania w tej materii art. 91 § 1 k.k. czy art. 12 § 1 k.k. Nie sposób uznać też tych dwóch różnych czynności za jeden czyn w rozumieniu art. 11 k.k. Tym samym Sąd Rejonowy stoi na stanowisku, iż intencją oskarżyciela publicznego było oskarżenia K. K. o artykułowanie groźby karalnej pozbawienia życia M. C. (1), która to pokrzywdzony w swoich zeznaniach wywodził wprost z omawianych wyżej grafik. Abstrahując od tych rozważań należy stwierdzić, iż również pojęcie „zniszczę Cię”, którego użycia M. C. (1) był pewien zarówno w toku dochodzenia jak i na rozprawie, kiedy powiedział, iż stanowi to cytat z wypowiedzi oskarżonego, nie może stanowić podstawy skazania oskarżonego K. K.. Sformułowanie to ma charakter zbyt ogólny. Bez trudu można wyprowadzić przykłady działania oznaczające w potocznej mowie zniszczenie innej osoby, które nie realizują znamion czynu karalnego. Natomiast wypada przypomnieć, iż relewantną na gruncie art. 190 § 1 k.k. groźbą jest tylko i wyłącznie groźba popełnienia przestępstwa. Brak jest też określonego tła sytuacyjnego, które pozwoliłoby w sposób bezalternatywny stwierdzić, iż wypowiadając owe sformułowanie K. K. w sposób chociażby dorozumiany groził pokrzywdzonemu popełnieniem przestępstwa. W ocenie Sądu Rejonowego nie można w tym zakresie za daleko idących wniosków wywodzić z czynu popełnionego przez oskarżonego we wrześniu 2023 roku, za który to czyn K. K. został przecież skazany.

E. w ocenie Sądu całokształt przedmiotowej rozmowy nie pozwala także na stwierdzenie, iż owo sformułowanie zniszczę Cię czy przesłanie owej grafiki mogło stanowić groźbę (relewantną na gruncie art. 190 § 1 k.k.) chociaż w sposób dorozumiany. Zarazem należy raz jeszcze wskazać na zawężenie zakresu skargi oskarżycielskiej poprzez zdekodowanie w opisie zarzucanego czynu, iż przedmiotem owego wartościowania ma być groźba zabójstwa. Tym samym należało stwierdzić, iż w przedmiotowym procesie nie wykazano, aby czyn oskarżonego miał realizować wszystkie znamiona przedmiotowe występku z art. 190 § 1 k.k.

Toteż Sąd Rejonowy działając na podstawie art. 17 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 414 § 1 k.p.k. uniewinnił oskarżonego K. K. od czynu zarzucanego mu w punkcie II aktu oskarżenia, uznając iż owo zdarzenie historyczne nie wypełniło znamion żadnego innego czynu zabronionego pod groźbą kary.

Wyżej przedstawiony tok rozumowania stał u podstaw wydania w tej sprawie wyroku uniewinniającego w odniesieniu do zarzutu stawianego K. K. w punkcie II aktu oskarżenia.

W związku z powyższym Sąd Rejonowy orzekł jak w punkcie II sentencji uzasadnianego wyroku.

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Podpis