Uzasadnienie z 30 grudnia 2025, sygn. I C 12/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 19 stycznia 2024 roku /data wpływu do Sądu/ P. G. wniósł o zapłatę przez pozwanego (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. kwoty 30.935,52 zł, w tym kwoty 28.800 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty, kwoty 2.135,52 zł tytułem odszkodowania za poniesione koszty pomocy i opieki osoby trzeciej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty. Nadto domagał się zwrotu od pozwanego na swoją rzecz kosztów procesu z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w tym kosztów zastępstwa procesowego. /pozew k. 3-13/.

W odpowiedzi na pozew (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz strony pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana zakwestionowała roszczenie powoda co do wysokości. Nadmieniła, iż przyznane w toku postępowania likwidacyjnego poszkodowanemu kwoty tytułem zadośćuczynienia 6.200 zł i odszkodowania 564,48 zł uwzględniają wszelkie okoliczności związane z sytuacją zaistniałą po zdarzeniu szkodowym i stanowią całość należnego świadczenia w związku ze skutkami przedmiotowego wypadku. Nadto pozwany podniósł, iż należy oddzielić problemy zdrowotne poszkodowanego powstałe na skutek wypadku od konsekwencji zdrowotnych sprzed wypadku bowiem w dokumentacji medycznej wskazano, iż posiadał on zmiany dyskopatyczne odcinka C kręgosłupa. Natomiast co do kosztów opieki osób trzecich pozwany wskazał, iż z tego tytułu wypłacił kwotę 564,48 zł uwzględniając 42 godz. opieki przy stawce 13,44 zł/godz. Nadto nadmienił, iż pomoc powodowi była świadczona w ramach wypełnienia obowiązków wynikających z więzi rodzinnych. Zdaniem pozwanego żądanie strony powodowej ponad kwotę zasądzoną należy uznać za nadmiernie wygórowane i bezpodstawne, tym samym nie zasługujące na uwzględnienie. Z uwagi na okoliczność, iż sprawca wypadku P. K. znajdował się w stanie nietrzeźwości pozwany wskazał na konieczność jego przypozwania. /odpowiedź na pozew k. 21-27/.

W toku postępowania powód popierał powództwo, a następnie pismem procesowym z dnia 8 maja 2025 roku zmodyfikował je wnosząc o zasądzenie od pozwanego łącznej kwoty 52.173,52 zł w tym kwoty 44.800 zł tytułem zadośćuczynienia za doznaną krzywdę z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty oraz kwoty 7.373,52 zł z tytułu odszkodowania za pomoc i opiekę osoby trzeciej z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty. /stanowisko procesowe k. 63, pismo powoda k. 32-33v, 135-136v/.

Pozwany nie uznawał tak zmienionego roszczenia i wnosił o jego oddalenie w całości, podnosząc, iż powód wystąpił z inicjatywą rozszerzenia powództwa tylko z uwagi na treść opinii biegłych sądowych i określonego w niej wysokości uszczerbku na zdrowiu. /pismo procesowe pozwanego k. 140-142v/.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 7 września 2021 roku ok. godz. 14:10 w miejscowości W. powiatu (...), woj. (...), doszło do zdarzenia drogowego, podczas którego kierujący pojazdem F. (...) o nr rej. (...) spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że w stanie nietrzeźwości 0,82 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, poruszając się z nadmierną prędkością co najmniej 131 km/h nie zachował należytej ostrożności, stracił na łuku drogi panowanie nad pojazdem, wpadł w poślizg, zjechał na przeciwny pas jezdni doprowadzając do zderzenia z poruszającym się tym pasem samochodem marki H. o nr rej. (...) kierowanym przez P. G., w wyniku czego pasażerka samochodu marki F. (...) Ż. P. doznała obrażeń między innymi w postaci mnogich złamań kości podstawy czaszki, rozerwania rdzenia przedłużonego, krwotoku podpajęczynówkowego, złamania przedramienia lewego w dwóch miejscach, co skutkowało jej zgonem na miejscu zdarzenia natomiast P. G. doznał obrażeń ciała w postaci stłuczenia klatki piersiowej, uszkodzenia chrząstkozrostu pomiędzy trzonem i wyrostkiem mieczykowatym mostka z bolesnością palpacyjną wyrostka mieczykowatego, skręcenia kręgosłupa szyjnego, stłuczenia kolana lewego z bolesnością i obrzękiem dolnej części uda lewego po stronie przyśrodkowej, które to obrażenia naruszyły czynność narządów ciała na czas powyżej 7 dni.

Za powyższy czyn zakwalifikowany z art. 177§2 kk w zw. z art. 177§1 kk w zw. z art. 178§1 kk P. K. został skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Lipsku II Wydział Karny z dnia 9 lutego 2022 roku w sprawie II K 421/21 na karę 4 (czterech) lat pozbawienia wolności. Nadto na podstawie art. 42§3 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego P. K. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio oraz na podstawie art. 46§2 kk na rzecz pokrzywdzonych J. P., O. L., W. L., K. L. nawiązki w kwotach po 10 000 złotych. Powyższy wyrok uprawomocnił się dnia 17 lutego 2022 roku. /wyrok k. 341-42 akt sprawy II K 421/21, wyjaśnienia powoda k. 63v/.

Pojazd, którym kierował sprawca zdarzenia w dacie wypadku posiadał obowiązkowe ubezpieczenie odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych u pozwanego. /okoliczność bezsporna/.

W wyniku przedmiotowego zderzenia kierowca pojazdu H. - P. G. został poszkodowany. Bezpośrednio po zdarzeniu powód został przewieziony karetką pogotowia do (...) Publicznego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w L., gdzie wykonano badanie RTG, skierowano na konsultację chirurgiczną i laryngologiczną oraz podano leki przeciwbólowe i założono kołnierz ortopedyczny z poleceniem pozostania w szpitalu celem dalszej obserwacji. Jednakże poszkodowany odmówił hospitalizacji. Po powrocie do domu jego stan zaczął się pogarszać, odczuwał silny ból, nie był w stanie przyjmować posiłków. Z uwagi na powyższe w dniu 9 września 2021 roku zgłosił się do Poradni Chirurgicznej, gdzie otrzymał skierowanie do szpitala. Na Oddziale (...) Ogólnej i Urazowo-Ortopedycznej Szpitala w L. przebywał do dnia 10 września 2021 roku. Przeprowadzono wówczas u niego badanie USG brzucha i przestrzeni zaotrzewnowej z rozpoznaniem: złamania wyrostka mieczykowatego mostka. Stłuczenie klatki piersiowej. Dystorsja kręgosłupa szyjnego typu „smagnięcie biczem”. Stłuczenie kolana lewego. U powoda podjęto leczenie zachowawcze i wypisano ze szpitala z zaleceniami zażywania przepisanych leków, chodzenia w kołnierzu S. oraz kontroli w Poradni Chirurgicznej za 3-4 dni oraz w Poradni laryngologicznej za tydzień. Po wyjściu ze szpitala w kolejnych dniach u powoda pojawił się silny ból nadbrzusza z dusznością oraz drętwienie palców ręki prawej. Z uwagi na powyższe udał się na konsultację do innego szpitala. W dniach 15-19 września 2021 roku powód przebywał w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej w Ł. na Oddziale (...) Ogólnej, gdzie przeprowadzono badanie TK klatki piersiowej, jamy brzusznej i miednicy małej z rozpoznaniem stłuczenia klatki piersiowej, urazu kręgosłupa C, stłuczenia kolana lewego, przepukliny krążka międzykręgowego na poziomie C6/C7 z cechami ucisku na worek oponowy i korzenie nerwowe, pourazowej R. C./C8. P. G. został wypisany ze szpitala z zaleceniem konsultacji w Poradni Neurologicznej i Poradni Neurochirurgicznej. /wyjaśnienia powoda k. 65v, karta wypisowa k. 10-10v, karta informacyjna z leczenia szpitalnego k. 12-12v/.

P. G. po powrocie ze szpitala w wyniku doznanych obrażeń odniesionych w wypadku odczuwał ból kręgosłupa, kolana, drętwienie ręki, osłabienie i zmęczenie. W związku z tymi dolegliwościami wymagał pomocy innych osób. Pomoc ta była najbardziej intensywna zaraz po wyjściu ze szpitala. Wówczas opiekę nad powodem sprawowała jego żona. Polegała ona na wykonywaniu czynności umożliwiających zaspokajanie podstawowych potrzeb życiowych powoda, m.in. pomoc przy zakładaniu odzieży, utrzymaniu higieny osobistej, przygotowywaniu posiłków. Z powodu odczuwanego bólu powód przyjmował środki przeciwbólowe (nimesil, tramal). /wyjaśnienia powoda k., zeznania świadka k. 64v/.

Z powodu narastających objawów bólowych i ograniczeń lokomocyjnych a w rezultacie zablokowania lewego stawu kolanowego w wyniku postępującej pourazowej destrukcji MM w trybie pilnym w dniu 12 września 2022 roku powód przebył artroskopię rekonstrukcyjno – naprawczą lewego stawu kolanowego w Oddziale (...)Szpitala w S.. Po zabiegu operacyjnym powód miał zalecenie stabilizacji kończyny za pomocą ortezy przez okres 6 tygodni. Wówczas przebywał na zwolnieniu lekarskim do dnia 14 października 2022 roku. Przy czynnościach dnia codziennego pomagała mu żona. Następnie powód uczęszczał na odpłatną rehabilitację.

Skutkiem wypadku dla P. G. były także cierpienia psychiczne, czyli negatywne uczucia przeżywane w związku z doznanymi cierpieniami fizycznymi, obniżeniem zdolności do normalnego funkcjonowania, poczuciem bezradności życiowej. Po zaistnieniu wypadku komunikacyjengo powód stał się nerwowy i niespokojny, przygnębiony, a także pojawił się u niego lęk przed jazdą samochodem. /zeznania świadka k. 64v/.

Wskutek zdarzenia z dnia 7 września 2021 roku powód doznał uszkodzenia ciała w postaci: urazu skrętnego kręgosłupa w odcinku szyjnym typu „whiplash I.” z utrzymującym się przewlekle zespołem bólowo-korzeniowym z torem lewostronnym, urazu klatki piersiowej o charakterze stłuczenia ze złamaniem wyrostka mieczykowatego mostka z utrzymującym się przeciążeniowym zespołem bólowym, urazu lewego stawu kolanowego z uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej i więzadła krzyżowego przedniego i utrzymującym się przewlekle pourazowym wysiękowym zapaleniem stawu i chondromalacją, które to urazy spowodowały trwały uszczerbek na zdrowiu powoda w łącznej wysokości 30%, w tym 10% za urazowe zespoły korzonkowe szyjne (pkt. 94 a), 10% za złamanie mostka ze zniekształceniami (pkt. 59) oraz 10% za inne następstwa uszkodzeń kolana: skrócenie kończyny, zaburzenia osi, stawu, dolegliwości przewlekłe zapalne, zapalenia ropne, przetoki itp. (pkt. 156). Zdaniem biegłego chirurga i neurologa w związku doznanymi obrażeniami konieczność opieki i pomocy innych osób nad powodem wskazana była bezpośrednio po wypadku w okresie ok. 6-8 tygodni w wymiarze ok. 3-4 godz. oraz po zabiegu artroskopowym w okresie ok. 10-12 tygodni w czasie 3-4 godz. dziennie. Aktualnie stan zdrowia powoda jest efektem omawianego zdarzenia. Nadto biegli stwierdzili, iż u powoda wskazana jest okresowa i długotrwała fizyko-kinezyterapia w zakresie pourazowych schorzeń kręgosłupa szyjnego i lewego stawu kolanowego. Z uwagi na trwały charakter uszkodzeń struktury anatomicznej kończyny dolnej i mostka oraz długotrwały i postępujący charakter patologii funkcjonalnych prawdopodobieństwo odzyskania pełnej sprawności fizycznej jest niewielkie. Nadmienili, iż w przyszłości należy spodziewać się przyśpieszonego rozwoju zmian zwyrodnieniowych i chondromalacyjnych stawu kolanowego. Nadto biegli wskazali, iż u powoda nie występują żadne schorzenia przewlekłe, wady wrodzone lub przebyte urazy, które mogłyby mieć wpływ na rozległość doznanych urazów i ich skutki. /opinia biegłych k. 99-115, opinia uzupełniająca k. 145-155/.

P. G. w chwili wypadku miał 40 lat. Przed zdarzeniem powód mieszkał z żoną i dziećmi w miejscowości L., ul. (...). Prowadził własną działalność gospodarczą Centrum (...). Był osobą sprawną fizycznie, samodzielną i aktywną. Uprawiał lekkoatletykę, jazdę konną, rowerową i kajakarstwo. Nadto zajmował się hodowlą zwierząt (psy, kury, koty). Czynie działał w ramach grupy (...). Pomagał również żonie w obowiązkach domowych i w opiece nad dziećmi. Przed wypadkiem nie podejmował jakiegokolwiek leczenia w zakresie neurologii, chirurgii i ortopedii . /wyjaśnienia powoda k. 64, zeznania świadka A. G. k. 64v/.

Obecny stan zdrowia powoda uległ nieznacznej poprawie, nie jest on zdany na pomoc innych osób, jednak nie odzyskał w pełni stanu zdrowia sprzed wypadku. Do chwili obecnej odczuwa dolegliwości związane z zaistniałym zdarzeniem, m.in. ograniczenia funkcjonalne ze strony lewej kończyny dolnej, kręgosłupa szyjnego, lewego barku i mostka, a także ograniczoną zdolność chwytną i manipulacyjną lewej kończyny górnej. Nadal w razie silnego bólu, w szczególności przy zmianie pogody przyjmuje leki przeciwbólowe. Do pracy zawodowej powrócił po ok. 3 miesiącach. Jednakże przez okres ok. 1,5 roku swoją działalność ograniczył jedynie do pracy w gabinecie. Obecnie przy operacjach wykonywanych na zwierzętach potrzebuje asysty. Zaprzestał świadczenia usług ortopedycznych. /wyjaśnienia powoda k. 64, zeznania świadka A. G. k. 64v, opinia biegłych k. 112/.

Powód dokonał zgłoszenia szkody u pozwanego. Po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego i analizie dokumentacji medycznej decyzją z dnia 6 grudnia 2022 roku pozwane (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w S. przyznało powodowi kwotę 6.200 zł tytułem zadośćuczynienia pieniężnego oraz kwotę 564,48 zł tytułem odszkodowania. /okoliczność bezsporna/.

Powyższy stan faktyczny sąd ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach przedmiotowej sprawy, w szczególności dokumentacji medycznej powoda, opinii biegłych sądowych, a także na podstawie wyjaśnień powoda i zeznań świadka A. G..

Dokumenty, które legły u podstaw ustaleń, sąd uznał w całości za autentyczne i wiarygodne. Żadna ze stron nie kwestionowała przedmiotowych dowodów od strony ich formy czy treści, a także nie ujawniły się jakiekolwiek okoliczności, które dawałyby podstawę do dokonania z urzędu negatywnej oceny tych dokumentów. Stąd też omawiane dowody zachowują w pełni właściwą dla siebie moc dowodową.

Sąd podzielił w całości wnioski wynikające z opinii biegłych z zakresu chirurgii urazowo-ortopedycznej i rehabilitacji medycznej R. K. oraz z zakresu neurologii E. K.. Opinie te są wyczerpujące i należycie uzasadnione. Sporządzone zostały w oparciu o akta sprawy, z wykorzystaniem i po szczegółowej analizie zgromadzonej dokumentacji lekarskiej z placówek medycznych, w których leczył się powód oraz w oparciu o osobiste badania powoda. Należy też podnieść, iż zostały sporządzone przez kompetentne osoby, posiadające odpowiednią wiedzę i doświadczenie z zakresu dziedzin medycyny, będącej przedmiotem ich specjalności i biegli w sposób wyczerpujący udzielili odpowiedzi na pytania sądu oraz odnieśli się w sposób szczegółowy do ewentualnych zarzutów strony pozwanej, motywując zajęte przez siebie stanowisko przekonywującymi i logicznymi argumentami. Sąd nie znalazł podstaw do zastosowania klasyfikacji I. wbrew stanowisku pozwanego bowiem stoi na stanowisku, iż opiniowanie w zakresie ustalenia rozmiaru krzywdy osoby poszkodowanej z punktu widzenia medycznego odbywa się w oparciu o zapisy tabeli stanowiącej załącznik do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 roku w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, który to akt prawny stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego i stosowanego w praktyce sądowej.

Jeżeli chodzi natomiast o dowody osobowe, to ograniczyły się one do przesłuchania świadka A. G. i sąd w całości dał wiarę zeznaniom wyżej wymienionej osoby. Opisała ona bowiem jakie konsekwencje miał wypadek dla stanu zdrowia powoda i jego aktywności życiowej, a jej zeznania w tym przedmiocie cechowały się spójnością oraz korespondowały i pozostawały w logicznym związku z zebranym rzeczowym materiałem dowodowym w postaci dokumentacji lekarskiej i opinii biegłych. Była to osoba z bliskiego otoczenia powoda (żona), która miała z nim kontakt zarówno przed wypadkiem, jak i po nim. W tym zakresie sąd nie dopatrzył się w zeznaniach w/w osoby jakichkolwiek sprzeczności, a świadek wypowiadała się spontanicznie i przekonująco.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługuje na uwzględnienie w całości.

P. G. dochodzi od pozwanego zadośćuczynienia za krzywdę doznaną w wyniku wypadku drogowego z dnia 7 września 2021 roku. Roszczenie to zostało skierowane przeciwko pozwanemu jako ubezpieczycielowi odpowiedzialności cywilnej sprawcy wypadku.

Zgodnie z treścią art. 415 kc kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Natomiast w myśl art. 436§1 kc w zw. z art. 435 kc samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody ponosi odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch tego pojazdu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności (zasada ryzyka). Stosownie natomiast do art. 822 kc przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo osoba, na rzecz której została zawarta umowa ubezpieczenia. Umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o których mowa w §1, będące następstwem przewidzianego w umowie wypadku, który miał miejsce w okresie ubezpieczenia. Zgodnie z art. 822§4 kc poszkodowany w związku ze zdarzeniem objętym umową ubezpieczenia obowiązkowego odpowiedzialności cywilnej może dochodzić roszczeń bezpośrednio od zakładu ubezpieczeń.

Problematyka umów odpowiedzialności cywilnej uregulowana została także w przepisach szczególnych, tj. ustawie z dnia 22 maja 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (Dz.U.2025.367). Zgodnie z art. 35 w/w ustawy ubezpieczeniem OC posiadaczy pojazdów mechanicznych jest objęta odpowiedzialność cywilna każdej osoby, która kierując pojazdem mechanicznym w okresie trwania odpowiedzialności ubezpieczeniowej, wyrządziła szkodę w związku z ruchem tego pojazdu. Natomiast w myśl art. 34 w/w ustawy z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenie mienia.

Pozwane (...) S.A. z siedzibą w S. nie kwestionowało swojej odpowiedzialności co do zasady, co znalazło wyraz w kwotach wypłaconych przez pozwanego na rzecz powoda na etapie postępowania likwidacyjnego i zostało kolejny raz potwierdzone w treści odpowiedzi na pozew. Natomiast zarzuty skierowano co do samej wysokości żądania pozwu wskazując na ich niezasadnie wyolbrzymiony rozmiar oraz ich nieudowodnienie. Pozwany wnosząc konsekwentnie o oddalenie powództwa utrzymywał, że dotychczas wypłacona powodowi kwota w pełni rekompensuje jego krzywdy doznane w wyniku zaistniałego zdarzenia.

Zgodnie z treścią art. 445§1 kc w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia czynem niedozwolonym, sąd może przyznać poszkodowanemu odpowiednią sumę pieniężną tytułem zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę. Pojęcie krzywdy ujmowane jest jako cierpienie fizyczne (ból i inne dolegliwości) oraz cierpienie psychiczne (ujemne uczucia związane z przeżywaniem cierpienia fizycznego lub następstwami uszkodzenia ciała albo rozstroju zdrowia). Zarówno w orzecznictwie, jak i w nauce prawa cywilnego aprobuje się kompensacyjny charakter zadośćuczynienia pieniężnego czyli, że ma ono na celu przede wszystkim naprawienie szkody niemajątkowej, wyrażającej się krzywdą w postaci doznanych cierpień fizycznych i psychicznych, przy czym funkcja kompensacyjna musi być rozumiana szeroko i zadośćuczynienie odpowiadające doznanej krzywdzie powinno być odczuwalne dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienie psychiczne. Powinno ono uwzględniać nie tylko krzywdę istniejącą w chwili orzekania, ale również taką, którą poszkodowany będzie w przyszłości na pewno odczuwać oraz krzywdę dającą się z dużym stopniem prawdopodobieństwa przewidzieć (tak SN w wyroku z dnia 10 marca 2006 r., IV CSK 80/05). Sprecyzowania przesłanek wpływających na wysokość przyznanego zadośćuczynienia za krzywdę dokonał Sąd Najwyższy m. in. w orzeczeniu z dnia 9 listopada 2007 r., sygn. akt V CSK 245/2007 stwierdzając, że „ustalenie wysokości zadośćuczynienia przewidzianego w art. 445 kc wymaga uwzględnienia wszystkich okoliczności istotnych dla określenia rozmiaru doznanej krzywdy, takich jak: wiek poszkodowanego, stopień cierpień fizycznych i psychicznych, ich intensywność i czas trwania, nieodwracalność następstw wypadku (kalectwo, oszpecenie), rodzaj wykonywanej pracy, szanse na przyszłość, poczucie nieprzydatności społecznej, bezradność życiową oraz inne czynniki podobnej natury”.

Nadto zarówno okoliczności wpływające na wysokość zadośćuczynienia, jak i kryteria ich oceny powinny być rozważane indywidualnie, w związku z konkretną osobą pokrzywdzoną. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 26 listopada 2009 roku, III CSK 62/09).

W ocenie Sądu mając na uwadze powyższe względy dotychczas wypłacona powodowi przez pozwanego (...) S.A. z siedzibą w S. kwota 6.200 zł tytułem zadośćuczynienia w toku postępowania likwidacyjnego nie stanowi „odpowiedniej sumy” w rozumieniu art. 445§1 kc. Przy ustalaniu należnego powodowi zadośćuczynienia Sąd zatem miał przede wszystkim na uwadze rodzaj doznanych przez P. G. obrażeń, nasilenie i czas trwania cierpień, jak i skutki w zakresie ogólnej zdolności poszkodowanego do życia. Należy podkreślić, iż powód doznał obrażeń ciała w postaci: urazu skrętnego kręgosłupa w odcinku szyjnym typu whiplash I. z utrzymującym się przewlekle zespołem bólowo-korzeniowym z torem lewostronnym, urazu klatki piersiowej o charakterze stłuczenia ze złamaniem wyrostka mieczykowatego mostka z utrzymującym się przeciążeniowym zespołem bólowym, urazu lewego stawu kolanowego z uszkodzeniem łąkotki przyśrodkowej i więzadła krzyżowego przedniego i utrzymującym się przewlekle pourazowym wysiękowym zapaleniem stawu i chondromalacją. Powstanie przedmiotowych obrażeń wywołało u powoda negatywne i dotkliwe przeżycia i odczucia w sferze fizycznej, związane przede wszystkim z bólem, ograniczeniem dotychczasowej sprawności, możliwości w pełni swobodnego i nieograniczonego funkcjonowania w życiu codziennym. Niewątpliwie był to bardzo uciążliwy okres dla P. G.. Nagle musiał odnaleźć się w nowej rzeczywistości, która wymagała zniesienia cierpień i poświęcenia. Zmuszony został do dostosowania trybu życia do ograniczeń wynikających ze zdrowotnych skutków (uszczerbków) stanowiących następstwo przebytego wypadku. Dyskomfort związany z ograniczeniem kolana, bólem kręgosłupa i mostka tym samym uzależnienie od osoby trzeciej powiększały zakres cierpień. Dolegliwości bólowe eliminowały powoda z życia codziennego, jak i zawodowego. W niektórych bieżących czynnościach musiał korzystać z pomocy innych osób – żony, która pomagała mu przy ubieraniu się, higienie osobistej, sporządzaniu posiłków. Tego rodzaju doznania są szczególnie dotkliwe zważywszy na to, że przed wypadkiem był osobą sprawną ruchowo, samodzielną i niezależną od innych osób. Pracował zawodowo jako weterynarz i rozwijał swoje pasje (wędkarstwo, kajakarstwo, jazda konna). Cierpienia fizyczne jak ból, czy dyskomfort jest odczuciem subiektywnym, niemierzalnym, zależnym od konstrukcji i kondycji psychofizycznej człowieka. Jednak, Sąd nie dopatrzył się okoliczności mogących zakwestionować opisane przez powoda dolegliwości.

Nie bez znaczenia pozostawał fakt, iż P. G. w chwili wypadku był osobą młodą – 40 lat. Fakt ten Sąd poczytał za okoliczność wpływającą na znaczące podwyższenie zadośćuczynienia, ponad kwotę świadczenia zaproponowaną przez pozwane Towarzystwo (...). Biorąc po uwagę powszechnie przyjętą linię orzeczniczą sądów powszechnych i Sądu Najwyższego przyjmuje się, iż to młody wiek jest okolicznością wpływającą, na zwiększenie poczucia krzywdy doznanej wypadkiem. /wyrok sądu Najwyższego z dnia 12 września 2002 roku, IV CKN 1266/01, z dnia 19 października 1961 roku, II CR 804/60, z dnia 12 kwietnia 1972 roku II CR 57/72/.

Oceniając rozmiar krzywdy powoda nie można także pominąć okoliczności związanych z podjętym leczeniem poszkodowanego. Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe wykazało, że powód leczył się zarówno szpitalnie, jak i później ambulatoryjnie, przeszedł zabieg artroskopii kolana, ponadto korzystał z leczenia rehabilitacyjnego. Pomimo podjętych czynności do dziś powód nie odzyskał pełnej sprawności fizycznej i z uwagi na doznany trwały uszczerbek na zdrowiu nigdy już jej nie odzyska. Obecnie nadal utrzymują się bóle, okresowo wymagające przyjmowania leków przeciwbólowych. Biorąc powyższe pod uwagę nie ulega wątpliwości, że skutki przebytych przez powoda obrażeń były (i nadal są) odczuwalne i mają wpływ na jego funkcjonowanie w codziennym życiu.

Kluczowe znaczenie ma okoliczność, iż niektóre zmiany pourazowe u powoda mają charakter trwały, a uszczerbek na jego zdrowiu, jak wynika z opinii biegłych sądowych chirurga i neurologa wynosi łącznie 30%. Biegli podkreślili, iż obrażenia jakich doznał powód miały istotny wpływ na codzienne funkcjonowanie, wykonywanie zwykłych czynności życia codziennego i zawodowego w okresie 10-12 tygodni. Z uwagi na trwały charakter uszkodzeń lewego stawu kolanowego i mostka odzyskanie pełnej sprawności narządu ruchu jest wysoce niepewne. Według oceny Sądu wyprowadzone przez biegłych wnioski są logiczne i naukowo uzasadnione, albowiem przy ustalaniu uszczerbku na zdrowiu powoda biegli bazowali nie tylko na wartościach wynikających ze stosownych tabel uszczerbku lecz kierowali się także wynikami badań powoda, odczuwanymi przez niego dolegliwościami, wskazaniami wiedzy medycznej oraz doświadczeniem zawodowym. Opinie są jasne, rzetelne, logiczne oraz naukowo uzasadnione, ponadto są wykonane przez biegłych posiadających wymagane wykształcenie, wiedzę i doświadczenie. Zważyć też należy, że ugruntowany jest w orzecznictwie pogląd, według którego Sąd w sprawie do rozstrzygnięcia której wymagane są wiadomości specjalistyczne nie może wydać orzeczenia wbrew wnioskom wypływającym z opinii uznanej przez tenże Sąd za fachową i rzetelną (wyrok SN z 26/10/2006 I CSK 166/06). Z tych względów Sąd ustaleń co do zakresu następstw wypadku dla stanu zdrowia powoda, ich związku przyczynowego z wypadkiem, jak też samego stopnia uszczerbku dokonał w oparciu o opinie biegłych. Podkreślenia wymaga przy tym, że ustalona przez biegłych wysokość uszczerbku na zdrowiu miała znaczenie jedynie pomocnicze i nie stanowiła składnika matematycznego wyliczenia wysokości zadośćuczynienia dla potrzeb rozstrzygnięcia w sprawie.

Niewątpliwie w ocenie Sądu zaistniały wypadek komunikacyjny, w jakim powód uczestniczył, skutkował także znoszeniem cierpień psychicznych, czyli negatywne uczucia przeżywane w związku z doznanymi cierpieniami fizycznymi, obniżenie zdolności do normalnego funkcjonowania, poczucie bezradności życiowej konieczność pogodzenia się z życiem przez pewien czas z dolegliwościami bólowymi, czy też świadomość niepewności co do szansy na powrót do stanu zdrowia sprzed wypadku mimo pomyślności rokowań.

Mając powyższe na uwadze, a w szczególności czas odczuwania bólu, jego zakres, doznany uszczerbek na zdrowiu, uraz psychiczny, okres rekonwalescencji, występujące ograniczenia w życiu codziennym, konieczność przez pewien czas korzystania z pomocy osób trzecich, ograniczenia w sprawności fizycznej Sąd uznał, iż kwota, która zrekompensuje doznane przez powoda urazy odpowiadająca okolicznościom sprawy winna wynosić 51.000 zł. Pozwany jednak w przeprowadzonym postępowaniu likwidacyjnym zapłacił na rzecz powoda tytułem zadośćuczynienia kwotę 6.200 zł, stąd zasądzono pozostałą kwotę 44.800 zł.

Podkreślić należy, że w odniesieniu do zadośćuczynienia z art. 445§1 kc funkcja kompensacyjna musi być rozumiana szeroko i zadośćuczynienie odpowiadające doznanej krzywdzie powinno być odczuwalne dla poszkodowanego i przynosić mu równowagę emocjonalną, naruszoną przez doznane cierpienie psychiczne. Zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie zgodnie przyjmuje się, iż wysokość zadośćuczynienia nie może stanowić zapłaty symbolicznej, lecz musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną. Jednocześnie wysokość ta nie może być nadmierna w stosunku do doznanej krzywdy, ale musi być „odpowiednia” w tym znaczeniu, że powinna być przy uwzględnieniu krzywdy poszkodowanego utrzymana w rozsądnych granicach, odpowiadających aktualnym warunkom i przeciętnej stopie życiowej społeczeństwa. /tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 28 września 2001 roku, III CKN 427/00/. Sąd uznał, iż określone przez niego jako odpowiednie zadośćuczynienie nie jest ani zbyt niskie, ani zbyt wysokie zważywszy, że zadośćuczynienie ma zasadniczo charakter jednorazowy.

Ponadto powód domagał się zapłaty kwoty 7.373,52 zł zwrotu kosztów opieki ze strony osoby trzeciej wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty.

Analizując roszczenie strony powodowej o zasądzenie odszkodowania obejmującego powyższe koszty Sąd miał na względzie regulację wynikającą z art. 444§1 kc. Zgodnie z powołanym unormowaniem w razie uszkodzenia ciała lub wywołania rozstroju zdrowia naprawienie szkody obejmuje wszelkie wynikłe z tego powodu koszty. Na żądanie poszkodowanego zobowiązany do naprawienie szkody powinien wyłożyć z góry sumę potrzebną na koszty leczenia, a jeżeli poszkodowany stał się inwalidą, także sumę potrzebną na przygotowanie do innego zawodu.

W ocenie Sądu powyższe żądanie zasługuje na uwzględnienie w całości. W niniejszej sprawie, jak wynika z przekonujących i w pełni wiarygodnych zeznań powoda oraz przesłuchanej w charakterze świadka jego żony, a także z opinii biegłych sądowych powód potrzebował opieki ze strony innych osób. Sąd ustalił ją na podstawie opinii biegłych, którzy wskazali, iż opieka innych osób nad powodem wskazana była w okresie co najmniej 6-8 tygodni po wypadku a także 8-10 tygodni po zabiegu artroskopowym w wymiarze 3-4 godz. dziennie, tj. 8 tygodni po wypadku (28 dni po 4 godz.=112 godz.+28 dni po 3 godz.=84 godz.) oraz 10 tygodni po zabiegu (35 dni po 4 godz. =140 godz. + 35 dni po 3 godz. + 105 godz.) Z powyższego wynika, że powód wymagał pomocy przez łącznie 441 godzin. Pomoc była niezbędna powodowi zważywszy na jego stan zdrowia przy wykonywaniu czynności związanych z samoobsługą i codziennymi obowiązkami domowymi, w tym przy czynnościach higienicznych, przygotowywaniu i spożywaniu posiłków, dowożeniu do placówek medycznych. Dokonując ustaleń co do kosztów sprawowanej nad powodem opieki Sąd uwzględnił wskazywaną przez powoda wysokość stawki za 1 godzinę opieki na poziomie 18,00 zł. W tym zakresie Sąd wziął pod uwagę stawki obowiązujące w (...)w L., w którym stawka obowiązująca w połowie 2021 roku wynosiła – 21,04 zł/h opieki. Należy jednak zaznaczyć, że wskazana stawka jest stawką minimalną, a na rynku występują jednocześnie stawki wielokrotnie wyższe. Z tych przyczyn należało uznać, że stawka zaproponowana przez powoda nie należy do wygórowanych i jest właściwa do ustalenia wysokości roszczenia.

Nadmienić wymaga, iż nad powodem opiekę po wypadku sprawowała jego żona. Zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sprawowanie opieki przez osobę najbliższą, która z tego tytułu nie pobiera żadnego wynagrodzenia nie wyklucza możliwości dochodzenia od sprawcy szkody czy też jego ubezpieczyciela kosztów takiej opieki. Zdaniem Sądu w omawianym zakresie należy mieć także na uwadze zasady doświadczenia życiowego i zawodowego, które nakazują przyjąć, iż w stanie zdrowia w jakim znalazł się powód po wypadku był zmuszony do korzystania z pomocy innej osoby w bieżących czynnościach życia codziennego.

Całokształt przedstawionych powyżej okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, iż taka opieka w wymiarze wskazanym przez biegłych była wystarczająca i adekwatna. Z tej przyczyny Sąd uznał kwotę 7.938 zł (441 hx18 zł) za uzasadnione koszty opieki poniesione w związku z wypadkiem, któremu uległ powód. Uwzględniając, iż pozwany w przeprowadzonym postępowaniu likwidacyjnym zapłacił na rzecz powoda z tego tytułu kwotę 564,48 zł, stąd zasądzono pozostałą kwotę 7.373,52 zł.

Reasumując Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 44.800 zł tytułem zadośćuczynienia z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty oraz kwotę 7.373,52 zł tytułem odszkodowania z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 8 grudnia 2022 roku do dnia zapłaty, o czym orzeczono w punkcie I – szym wyroku.

O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 481§1 kc w zw. z art. 455 kc. i art. 817§1 kc oraz art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Odsetki ustawowe zostały zasądzone od dnia 8 grudnia 2022 roku, to jest po wydaniu przez pozwanego decyzji z dnia 6 grudnia 2022 roku, w której poinformował powoda, iż na jego rzecz przyznane zostały z tego tytułu świadczenia. Wówczas strona pozwana wydała ostateczną decyzję w zakresie postępowania likwidacyjnego. Od tej chwili pozwany pozostawał w opóźnieniu z płatnością i w konsekwencji rodzi to obowiązek zapłaty odsetek ustawowych za opóźnienie od zasądzonej kwoty. Zaznaczyć trzeba, że świadczenie z tytułu zadośćuczynienia ma charakter bezterminowy i przekształcenie go w zobowiązanie terminowe następuje po wezwaniu dłużnika do jego wykonania przez wierzyciela (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2005 r., I CK 7/05, opubl. LEX nr 153254). Ponadto zgodnie z regulacją art. 817§1 i 2 kc ubezpieczyciel obowiązany jest spełnić świadczenie w terminie 30 dni licząc od dnia zawiadomienia o wypadku. Niespełnienie świadczenia, oznaczało popadnięcie przez stronę pozwaną w opóźnienie z płatnością i tym samym skutkowało wymagalnością roszczenia odsetkowego po wydaniu przedmiotowych decyzji. Podkreślić w tym miejscu należy, że pozwany posiadał wszelkie informacje niezbędne do likwidacji szkody, w szczególności okoliczności faktyczne, które powód przywołuje na uzasadnienie żądania, zgłaszane były już w postępowaniu likwidacyjnym, zatem nie są to fakty nowe, z którymi pozwany nie miał możliwości zapoznania się na etapie wpłynięcia do niego zgłoszenia szkody. Możliwe było zatem oszacowanie kwoty odpowiedniego zadośćuczynienia oraz jego wypłacenie powodowi.

O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie II – gim sentencji na podstawie art. 98§1 i 3 kpc w zw. z art. 99 kpc w zw. z §2 pkt. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, albowiem roszczenie powoda zostało uwzględnione w całości przez co strona pozwana jest zobowiązana do zwrotu na rzecz powoda poniesionych przez niego kosztów postępowania. W konsekwencji Sąd zasądził od pozwanego na rzecz powoda kwotę 9.462,00 zł, na którą składa się: opłata sądowa od pozwu w kwocie 2.609 zł (1.547,00 zł+1062 zł), zaliczka na biegłego w kwocie 2.500,00 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 3.600 zł, koszty dojazdu pełnomocnika powoda 736 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

Na podstawie art. 83 ust. 2 w zw. z art. 113 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych orzeczono jak w punkcie III – cim wyroku o kosztach nie pokrytych przez strony a poniesionych przez Skarb Państwa. Tym samym Sąd nakazał ściągnięcie od pozwanego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 7.266,24 zł (2.984,33 zł+2.753,08 zł + 150 zł+ 1.228,83 zł+150 zł) tytułem nieuiszczonych zaliczek na opinie biegłych.

Dnia 30 grudnia 2025 r. SSR J. Kowalski

Z/ (...)

Dnia 30 grudnia 2025 r. SSR J. Kowalski