Wyrok z 27 stycznia 2026, sygn. II K 572/24

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 572/24

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

T. M.

w dniu 15 listopada 2023 r., w bliżej nie określonym miejscu - za pośrednictwem sieci internetowej, ze skutkiem działania w K., udzielił pomocy poprzez przyjęcie na rachunek bankowy o numerze (...) (...), przelewu w kwocie 895 zł z rachunku bankowego o (...) należącego do pokrzywdzonego T. S., następnie przekazanie otrzymanych środków na rachunek bankowy o numerze (...) należący do P. U. (2), działając na rzecz nieustalonych sprawców, którzy w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadzili T. S. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie 895 zł, w ten sposób, że po nawiązaniu kontaktu z pokrzywdzonym, zaoferowali pośrednictwo w inwestycjach poprzez stronę internetową (...) , wprowadzając tym samym pokrzywdzonego w błąd co do rzeczywistych zamiarów i skłonili go do przelewu pieniędzy w ww. kwocie, tj. o czyn z art. 18§3 kk w zw. z art. 286§1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 15 listopada 2023 r. T. S. w aplikacji J. kliknął reklamę dotyczącą inwestycji w M.. Po przekierowaniu na stronę internetową wypełnił formularz rejestracyjny podając swoje imię, nazwisko i numer telefonu. Tego samego dnia skontaktował się z nim mężczyzna, który przedstawił się jako H. O.. Mężczyzna ten podał pokrzywdzonemu numer klienta i poinformował, że wkrótce skontaktuje się z nim osoba prowadząca jego inwestycję, tj. A. O.. Około godziny 16:40 do T. S. za pośrednictwem aplikacji (...) zadzwoniła kobieta, która przedstawił się jako A. O.. Poleciła ona pokrzywdzonemu aby klikał w linki zawarte w wysłanych przez nią wiadomościach. Po kliknięciu w pierwszy link pokrzywdzony został poproszony o zalogowanie się i dokonanie przelewu na pierwszą inwestycję w kwocie 895 zł, co tego samego dnia uczynił.

E. przelane zostały przez T. S. na konto o numerze (...), należące do T. M..

W dniu 16 listopada 2023 r. T. M. na polecenie osoby kontaktującej się z nim za pośrednictwem aplikacji (...) przekazał te pieniądze na konto bankowe o numerze (...) należące do(...)

zeznania T. S.

1-2, 262-262v

zestawienie transakcji

7

dane bankowe

8-10, 16-24, 92-93, 195

zapis korespondencji

11-12, 108-175

zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa

46-52

dane telekomunikacyjne

76-78, 187

T. M. był dotychczas trzykrotnie karany sądownie.

dane o karalności

209-210

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

Zeznania T. S.

Świadek zeznał, żę w dniu 15.11.2023 r. w aplikacji J. kliknął w reklamę dotyczącą inwestycji w M.. Na reklamie widniał prezydent, który zachęcał do inwestowania. Świadek zarejestrował się na stronie internetowej, która mu się wyświetliła podając swoje imię i nazwisko oraz numer telefonu. Po około godzinie otrzymał telefon od mężczyzny, który przedstawił się jako H. O.. Podał mu on numer klienta i poinformował, że skonsultuje się z nim osoba prowadząca inwestycję, tj. A. O.. Około godziny 16:40 ze świadkiem skontaktowała się kobieta podająca się za A. O., która poinformowała go, że ma klikać w linki zawarte w wysyłanych przez nią wiadomościach. Świadek zgodnie z wytycznymi dokonał ze swojego konta bankowego przelew na pierwszą inwestycję w kwocie 895 zł. Następnego dnia kobieta skontaktowała się z nim ponownie mówiąc, że ma klikać w wysłane linki. Po wejściu w nie, świadkowi wyświetlały się wykresy i tabelki dotyczące jego inwestycji. Następnie kobieta poprosiła go o podanie kodów zdrapek do jego konta w (...). Świadek podał jej 2 lub 3 kody. Na koniec rozmowy kobieta oświadczyła, że muszą wszystko skonfigurować i ma nie wchodzić na swoje konto do godziny 18:00. O godz. 14:59 do świadka zadzwonił pracownik banku z pytaniem, czy zlecał przelewy na kwotę 19900 zł oraz 4900 zł. Świadek natychmiast zlecił blokadę tych przelewów, bowiem on ich nie zlecał.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka albowiem były jasne, spójne i logicznie, nadto znalazły odzwierciedlenie w pozostałym materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Sąd przyznał walor wiarygodności wszystkim dowodom z dokumentów dołączonym do akt sprawy, ponieważ zostały sporządzone przez kompetentne do tego osoby. Sąd nie znalazł podstaw, by podważyć ich wiarygodność. Żadna ze stron postępowania nie wnosiła zastrzeżeń w tym zakresie.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

wyjaśnienia T. M.

Oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu i odmówił składania wyjaśnień w sprawie.

zeznania I. S.

Świadek I. S. zeznał, że jest właścicielem Internetu z firmy (...) sp. z o.o. Nigdy nie oferował nikomu inwestycji. Nie zna osób o danych T. S., H. O., A. O.. Nigdy nie logował się na czyimś koncie. Zeznał, że doszło do wykorzystania jego danych osobowych. Nie kwestionując wiarygodności zeznań świadka wskazać należy, iż nie przyczyniły się one do ustalenia stanu faktycznego w sprawie.

zeznania P. U. (1) (...)

Świadek P. U. (1) zeznał, że w dniu 15.11.2024r. otrzymał od T. M. przelew na kwotę 1.800 zł. Był to przelew za kryptowaluty, bowiem świadek sprzedał mu usdt. Za te pieniądze kupił on dalsze kryptowaluty. Oświadczył, że nie zna T. S.. Od roku, kiedy to zablokowano mu konto, nie zajmuje się giełdą kryptowalut. Sąd nie dał wiary zeznaniom świadka albowiem były sprzeczne ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym z załączonym zapisem korespondencji, z którego wynikało, iż oskarżony otrzymał polecenie przelewu pieniędzy na konto świadka od osoby trzeciej i nie było to w żaden sposób związane z zakupem kryptowalut.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

T. M.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 18 § 3 kk odpowiada za pomocnictwo, kto w zamiarze, aby inna osoba dokonała czynu zabronionego, swoim zachowaniem ułatwia jego popełnienie, w szczególności dostarczając narzędzie, środek przewozu, udzielając rady lub informacji; odpowiada za pomocnictwo także ten, kto wbrew prawnemu, szczególnemu obowiązkowi niedopuszczenia do popełnienia czynu zabronionego swoim zaniechaniem ułatwia innej osobie jego popełnienie.

T. M. podał osobom trzecim swój numer rachunku bankowego, na który w dniu 15.11.2023r. przyjął przelane przez pokrzywdzonego pieniądze, które to następnie przekazał zgodnie z otrzymany wytycznymi na konto bankowe należące do P. U. (1)’ego. W ten sposób ułatwił on osobom trzecim popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 kk. Pomocnictwo może zostać popełnione w zamiarze ewentualnym, a więc sprawca przewidując taką możliwość godził się na nastąpienie czynu zabronionego.

W orzecznictwie dość powszechnie przyjmuje się, że już samo posiadanie wyobrażenia o elementach czynu pozwalających na stwierdzenie, że jest on bezprawny, bez znajomości szczegółowych okoliczności jego realizacji pozwala na ustalenie, że dana osoba świadomie ułatwiła popełnienie czynu zabronionego innej osobie, a więc, że jej zachowanie wypełniło znamiona odrębnego typu czynu zabronionego, jaki stanowi pomocnictwo, które jest dokonane w momencie podjęcia czynności przez pomocnika. Pomocnictwo polega na ułatwianiu innej osobie popełnienia czynu zabronionego. Ustawa wskazuje na typowe formy pomocnictwa, jakimi są: dostarczenie narzędzia, środka przewozu, a także udzielenie rady lub informacji. Użyty w ustawie zwrot "w szczególności" wskazuje, że w grę mogą wchodzić również inne formy pomocnictwa. Chodzi zatem o takie zachowania, które - obiektywnie rzecz biorąc - ułatwiają popełnienie czynu zabronionego, o czym przesądza określenie ustawowe "ułatwia". Strona podmiotowa pomocnictwa obejmuje obie postacie umyślności: zamiar bezpośredni i ewentualny. O zamiarze ewentualnym mówimy wówczas, gdy pomocnik może nie być w pełni poinformowany o zamiarze sprawcy i jedynie może przewidywać możliwość popełnienia przez niego przestępstwa, na co się godzi, skoro udziela pomocy. Pełna realizacja znamion pomocnictwa – podobnie jak w wypadku podżegania– obejmuje zarówno zachowanie się pomocnika, jak i dokonanie czynu zabronionego przez sprawcę, jest więc też skutkowe (vide Marek A. Komentarz do art.18 Kodeksu karnego, Lex 2010r). Reasumując, aby trafnie przypisać oskarżonemu odpowiedzialność za pomocnictwo należy określić czynność wykonawczą jakiej miał się dopuścić oraz udowodnić jakie faktycznie przestępstwo zostało za jakiego pomocą popełnione.

Za oszustwo, o którym mowa w art. 286 § 1 kk odpowiada ten, kto w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia w błąd (oszustwo czynne), albo wyzyskania błędu tej osoby lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania (oszustwo bierne). Wprowadzenie w błąd oznacza, że sprawca swoimi podstępnymi zabiegami doprowadza inna osobę do mylnego wyobrażenia o rzeczywistym stanie rzeczy, zaś wyzyskanie błędu polega na wykorzystaniu przez sprawcę już istniejących, niezgodnych z rzeczywistością, opinii lub wyobrażeń osoby pokrzywdzonej. Istotnym elementem przestępstwa oszustwa jest dobrowolność rozporządzenia mieniem, przez pokrzywdzonego na rzecz sprawcy. Czynność ta jest oczywiście wynikiem tego, że pokrzywdzony rozporządza mieniem błędnie oceniając znaczenie swojego czynu bądź to właśnie wskutek wprowadzenia go w błąd przez sprawcę, bądź w wyniku wyzyskania przez sprawcę błędu pokrzywdzonego lub też jego niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania. Warunkiem koniecznym do zaistnienia przestępstwa z art. 286 § 1 kk jest zatem, aby zachowanie sprawcy - o którym mowa wyżej - doprowadziło pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia mieniem, a więc zachowanie to poprzedzało czynność w postaci rozporządzenia mieniem (vide Wąska Andrzej, Komentarz do Kodeksu karnego. Część szczególna, C.H. Beck, Warszawa 2004, teza 28 do art. 286, tom II, str. 859).

Biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazać należy, iż oskarżony niewątpliwie wiedział, że przy pomocy jego konta dojdzie do popełnienia przestępstwa oszustwa stypizowanego w art. 286 § 1 kk. Zakładając na prośbę osób trzecich konto bankowe, na które wpłynęły środki finansowe pochodzącego z owego oszustwa, T. M. ułatwił innym nieustalonym sprawcom popełnienie czynu zabronionego. Oskarżony udostępniając sprawcom numer konta bankowego udostępnił im niejako „narzędzie” za pomocą którego dopuścili się oszustwa na rzecz T. S.. Podkreślić należy, że osoba dorosła, posiadającą pełną zdolność rozumowania winna zdawać sobie sprawę, że udostępnianie osobom postronnym konta bankowego może być negatywne w skutkach. Okoliczności sprawy jasno ukazują, iż T. M. musiał zdawać sobie sprawę, że jego konto posłuży sprawcom oszustwa do ułatwienia jego popełnienia. Oskarżony obejmował zatem swoim zamiarem, że swoją postawą ułatwi innym osobom dopuszczenia się czynu zabronionego.

Sąd na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego nie miał wątpliwości, że oskarżony swoim zachowaniem wypełnił ustawowe znamiona przestępstwa z art. 18 § 3kk w zw. z art. 286 § 1 kk.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

T. M.

I

I

Sąd postanowił wymierzyć oskarżonemu karę 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającą na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społecznej w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym, uznając w świetle całokształtu okoliczności w przedmiotowej sprawie za niezasadne orzeczenie kary pozbawienia wolności. Sąd przy swoim wyborze kierował się przede wszystkim dyrektywami przewidzianymi w art. 53 k.k.

Zauważyć należy, iż na podstawie przepisu art. 37a kk sądy orzekające mają możliwość w ramach tzw. zwyczajnego wymiaru kary rezygnacji z orzekania kary pozbawienia wolności przewidzianej w sankcji i orzeczenia zamiast niej kary grzywny lub kary ograniczenia wolności. Jest to możliwość dana sądom do korzystania z niej na zasadzie swobodnego uznania, a nie żadna preferencja co do rodzaju orzekanych kar. Dyrektywa sądowego wymiaru kary za występki zagrożone karą pozbawienia wolności nieprzekraczającą lat 8, o jakiej mowa w art. 37a kk, jest sformułowana na użytek wymiaru kary sprawcom czynów zagrożonych sankcją prostą, w której jedyną karą grożącą jest kara pozbawienia wolności. Dyrektywa z art. 37a kk niejako uelastycznia tego typu sankcje, dając sądom możliwość rezygnacji z kary pozbawienia wolności i wymierzenia kary łagodniejszego rodzaju w ramach zwykłego, a nie nadzwyczajnego wymiaru kary. Z uwagi na tak sformułowaną dyrektywę przed sądami orzekającymi otwiera się potrójna alternatywa, gdyż mogą orzec karę pozbawienia wolności przewidzianą w sankcji lub karę grzywny, lub karę ograniczenia wolności.

Sąd uznał, iż wymierzając karę T. M. należy skorzystać z powyższej dyrektywy. Bez wątpienia kara pozbawienia wolności – jako kara powodująca izolację od osób najbliższych, dotychczasowego sposobu i trybu życia, a także w ogóle od społeczności w jakiej na co dzień się funkcjonuje – jest karą najbardziej dotkliwą i nie byłaby adekwatna zarówno do stopnia zawinienia oskarżonej, jak i stopnia społecznej szkodliwości czynu, którego się dopuściła. Podkreślić należy, iż zgodnie z przesłaniem ustawodawcy to kary wolnościowe miały być podstawowym instrumentem zwalczania przestępczości drobnej i średniej, natomiast kara pozbawienia wolności w swojej postaci bezwzględnej miała być wykorzystywana do zwalczania przestępczości poważnej. W ocenie Sądu spośród możliwych kar alternatywnych, za słuszną uznać należy karę ograniczenia wolności.

Sąd uznał, że warunki oraz właściwości osobiste oskarżonego, jego dotychczasowy sposób życia i charakter popełnionego przestępstwa uzasadniały wymierzenie właśnie kary ograniczenia wolności. W przekonaniu Sądu wymierzona kara jest w tym wypadku dostatecznie dolegliwa i wystarczająca dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego na przyszłość.

T. M.

II

I

Na podstawie art. 46 § 1 kk, Sąd zobowiązał oskarżonego do naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem, poprzez zapłatę na rzecz T. S. kwoty 895 zł.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy adw. S. E. kwotę 840 zł powiększoną o stawkę podatku VAT, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej obrony udzielonej oskarżonemu z urzędu, kierując się § 17 i § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024r., w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2024 poz. 763 ze zm.).

IV

Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty, a pozostałymi kosztami sądowymi obciążył Skarb Państwa.

Podpis

Sędzia Marek Tyciński