Wyrok z 5 lutego 2026, sygn. II K 1317/25

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 1317/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

Ł. U.

W dniu 28 sierpnia 2024 r. w nieustalonym miejscu działając ze z góry powziętym zamiarem w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził pokrzywdzonego (...) J. J. (1) z siedzibą w miejscowości J. do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem w kwocie 8 521,88 zł poprzez umyślne wprowadzenie go w błąd poprzez przesłanie drogą elektroniczną podrobionego dokumentu potwierdzającego uiszczenie opłaty za towar, czym działał na szkodę (...) J. J. (1) z siedzibą w miejscowości J..

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W sierpniu 2024 r. Ł. U. w imieniu (...) sp. z o.o. - firmy prowadzonej przez jego syna, skontaktował się z przedstawicielem handlowym (...) J. J. (1) z siedzibą w miejscowości J. I. G. w celu złożenia zamówienia na panele ogrodzeniowe. W dniu 29 sierpnia 2024 roku I. G. oświadczył Ł. U., że towar zostanie wysłany najwcześniej po przedłożeniu przez niego potwierdzenia przelewu. I. G. wystawił fakturę pro forma. Ł. U. oświadczył, że pieniądze już wysłał na konto (...).

Ł. U. przesłał do firmy (...) podrobione potwierdzenie przelewu na kwotę 8 521,88 zł. Wynikało z niego, że odbiorcą kwoty był (...) J. J. (1), zaś tytuł przelewu to (...). Kwota wskazana w tym potwierdzeniu przelewu nigdy nie dotarła do odbiorcy.

Ł. U. użył podrobionego potwierdzenia przelewu, ponieważ w tamtym okresie firma jego syna była w słabej kondycji finansowej i obawiał się wypowiedzenia umowy.

Zamówiony towar został dostarczony do firmy (...) sp. z o.o.

Firma (...) sp. z o.o. nigdy nie zapłaciła za dostarczony towar, zaś egzekucja przeciwko spółce okazała się bezskuteczna.

Ł. U. był wielokrotnie karany, w tym dwa razy za przestępstwo z art. 286 § 1 kk.

zeznania I. G.

zeznania J. J. (1)

wyjaśnienia Ł. U.

potwierdzenie przelewu

pismo Bank (...)

wyjaśnienia Ł. U.

wyjaśnienia Ł. U.

wydanie zewnętrzne

zeznania I. G.

zeznania I. G.

zeznania J. J. (1)

karta karna

21, 125-126

15-16, 125

80, 125

7

8

80, 125

80, 125

6

21, 125-126

21, 125-126

15-16, 125

70-72

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie
przypisano)

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCENA DOWODÓW

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

wyjaśnienia Ł. U.

zeznania J. J. (1)

zeznania I. G.

dowody z dokumentów, w tym karta karna, dokumentacja bankowa

Sąd uznał wyjaśnienia oskarżonego za wiarygodne. Przyznał się on do popełnienia zarzucanego mu czynu zarówno w zakresie oszustwa, jak i użycia podrobionego dokumentu jako autentycznego. Przyznanie to koresponduje natomiast z pozostałym zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym i nie budzi wątpliwości Sądu.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości. Były one spójne, jasne i logiczne, korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem w sprawie, w tym wyjaśnieniami samego oskarżonego.

Sąd uznał zeznania świadka za wiarygodne w całości. Były one spójne, jasne i logiczne, korespondowały z pozostałym zgromadzonym materiałem w sprawie, w tym wyjaśnieniami samego oskarżonego.

Sąd dał wiarę dowodom z dokumentów zawnioskowanym do ujawnienia w akcie oskarżenia. Wszelkie dokumenty zostały pozyskane, sporządzone i przeprowadzone zgodnie z wymogami procedury karnej, a żadna ze stron nie zakwestionowała ich rzetelności ani prawdziwości. Również Sąd nie miał podstaw aby podważyć ich wiarygodność.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt
1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Oskarżony

3.1. Podstawa prawna
skazania albo warunkowego
umorzenia postępowania
zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

3.2. Podstawa prawna
skazania albo warunkowego
umorzenia postępowania
niezgodna z zarzutem

I

Ł. U.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Zgodnie z art. 286 § 1 kk odpowiedzialności karnej podlega ten, kto działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadza inną osobę do niekorzystnego rozporządzenia własnym lub cudzym mieniem za pomocą wprowadzenia jej w błąd albo wyzyskania błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego działania.

Nie jest wymagane ustalenie podejmowania przez sprawcę szczególnych, spektakularnych czynności. Wystarczające jest bowiem ustalenie jakiegokolwiek działania, które może spowodować błędne wyobrażenie o rzeczywistości u osoby rozporządzającej mieniem (postanowienie SN z 26 czerwca 2003 r., V KK 324/02. "Gazeta Prawna" 2004, nr 89, s. 24).

Z punktu widzenia występku wyłudzenia, istotne znaczenie odgrywa ustalenie, że sprawcą dążył do uzyskania świadczenia poprzez wprowadzenie w błąd lub wyzyskanie błędu co do okoliczności mających znaczenie dla zawarcia umowy, mając świadomość, że gdyby druga strona umowy znała rzeczywisty stan, nie zawarłaby umowy lub nie zawarłaby jej na tych warunkach, na jakich została zawarta (wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 29 sierpnia 2013 roku, II AKa 122/13, Legalis).

Natomiast zgodnie z art. 270 § 1 kk kto, w celu użycia za autentyczny, podrabia lub przerabia dokument lub takiego dokumentu jako autentycznego używa, podlega karze pozbawienia wolności od 3 miesięcy do lat 5. Przedmiotem ochrony, do którego odnosi się przestępstwo z art. 270, jest bezpośrednio wiarygodność dokumentów, a w następstwie – pewność obrotu prawnego. „Bezpośrednim przedmiotem ochrony unormowania art. 270 § 1 kk jest zaufanie do dokumentu – jako formalnego sposobu stwierdzenia istnienia prawa, stosunku prawnego lub okoliczności mogącej mieć znaczenie prawne, nie zaś samo to prawo czy stosunek prawny, z którym konkretny podmiot łączy swój własny interes.

Oskarżony swoim zachowaniem wypełnił wszystkie znamiona wyżej wskazanych przepisów.

Nie może ulegać wątpliwości, że oskarżony użył jako autentycznego podrobionego potwierdzenia przelewu, gdyż wysłał je przedstawicielowi handlowemu przedsiębiorstwa (...), aby ten jak najszybciej mógł zlecić wysłanie towaru. Jednocześnie oskarżony zdawał sobie sprawę, że kwota ta nie została pokrzywdzonemu wysłana i jej przesłanie w najbliższej przyszłości również jawi się jako mało prawdopodobne. Jak sam oskarżony podawał, wiedział, że kondycja finansowa firmy jest zła i grozi wypowiedzenie umowy. Wprowadził zatem w błąd I. G., doprowadzając go do niekorzystnego rozporządzenia mieniem J. J. (1) – swojego pracodawcy, gdyż oskarżony otrzymał zamówiony towar. Nie może również ulegać wątpliwości, że oskarżony działał w celu osiągnięcia korzyści majątkowej, tj. otrzymania towaru bez zapłaty. Taki był jego cel od samego początku przedsięwzięcia przypisanego czynu.

W realiach niniejszej sprawy nie ma wątpliwości, że swoim zachowaniem, polegającym na użyciu sfałszowanego potwierdzenia przelewu oskarżony wypełnił znamiona występku z art. 270 § 1 kk. Posługując się tym potwierdzeniem wprowadził przedstawiciela firmy (...) w błąd co do okoliczności zawarcia umowy oraz zamiaru wywiązania się z zawartej umowy, czym doprowadził pokrzywdzonego do niekorzystnego rozporządzenia swoim mieniem. Dopuścił się tego w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Tym samym oskarżony wypełnił znamiona występku z art. 286 § 1 kk.

Zgodnie z art. 11 § 2 kk jeżeli czyn wyczerpuje znamiona określone w dwóch albo więcej przepisach ustawy karnej, sąd skazuje za jedno przestępstwo na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów. Czyn oskarżonego wypełnił znamiona dwóch przepisów ustawy karnej tj. art. 286 § 1 kk oraz art. 270 § 1 kk, a zatem przepisy te w zw. z art. 11 § 2 kk stanowią podstawę skazania w niniejszej sprawie.

Czyn Ł. U. był społecznie szkodliwy, jak również zawiniony, o czym więcej w części 4. uzasadnienia.

Sąd zmienił opis czynu wskazując, że pokrzywdzonym był (...) J. J. (2) z siedzibą w miejscowości J..

3.3. Warunkowe umorzenie
postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, ŚRODKI KARNE, PRZEPADEK, ŚRODKI KOMPENSACYJNE
I ŚRODKI ZWIĄZANE Z PODDANIEM SPRAWCY PRÓBIE

Oskarżony

Punkt
rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

Ł. U.

Ł. U.

I

II

I

I

Wymierzając oskarżonemu karę Sąd kierował się treścią art. 53 kk. Zgodnie z § 1 tego przepisu Sąd wymierza karę według swojego uznania, w granicach przewidzianych w ustawie, uwzględniając stopień społecznej szkodliwości czynu, okoliczności obciążające i okoliczności łagodzące, cele kary w zakresie społecznego oddziaływania, a także cele zapobiegawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do skazanego. Dolegliwość kary nie może przekraczać stopnia winy.

Art. 286 § 1 kk za popełnione przestępstwo przewiduje karę pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Stanowi on podstawę wymiaru kary w tej sprawie, z uwagi na treść art. 11 § 3 kk, który stanowi, że w wypadku określonym w § 2 sąd wymierza karę na podstawie przepisu przewidującego karę najsurowszą, co nie stoi na przeszkodzie orzeczeniu innych środków przewidzianych w ustawie na podstawie wszystkich zbiegających się przepisów.

Za powyższy czyn Sąd na podstawie art. 286 § 1 kk w zw. z art. 11 § 3 kk wymierzył Ł. U. karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Orzeczona kara mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, jest adekwatna do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu.

W ocenie Sądu zachowanie oskarżonego było zawinione w stopniu znacznym. Oskarżony jest osobą dorosłą i zdrową psychicznie. Bez wątpienia rozumiał znaczenie swojego czynu i wynikających z nich konsekwencji i był w stanie pokierować swoim postępowaniem. Co więcej oskarżony miał już doświadczenie z wymiarem sprawiedliwości, albowiem był wielokrotnie skazywany za przestępstwa, w tym z art. 286 § 1 kk, co tym bardziej skłania do wniosku, że znał przepisy prawa i mimo to zdecydował się je kolejny raz złamać.

Stopień społecznej szkodliwości czynu również był znaczny. Przy jego ocenie Sąd miał na uwadze okoliczności przedmiotowo-podmiotowe wskazane w treści art. 115 § 2 kk. Oskarżony sowim czynem wyczerpał znamiona aż dwóch przepisów ustawy karnej. Jednym czynem godził w różne dobra prawnie chronione. Motywacja oskarżonego nie zasługuje przy tym na uwzględnienie. Chęć zapobieżenia dalszym kłopotom finansowym firmy jego syna, nie może usprawiedliwiać zachowania oskarżonego. Warte nadmienienia jest to, że rozmiar szkody nie był nadmiernie wysoki.

Okolicznością obciążającą była przede wszystkim jego wcześniejsza wielokrotna karalność, w tym dwa razy za przestępstwa z art. 286 kk, co prowadzi do wniosku, że orzeczona wobec oskarżonego kara ograniczenia wolności oraz grzywny za tożsame przestępstwa nie przyniosły żadnych skutków i jako swego rodzaju szansa na przemyślenie swojego zachowania i wyciągnięcie wniosków na przyszłość, nie została przez oskarżonego wykorzystana.

Okolicznością łagodzącą było jedynie przyznanie się przez Ł. U. do winy.

Analiza okoliczności sprawy doprowadziła Sąd do przekonania, że jedyną adekwatną reakcją wobec czynu oskarżonego będzie wymierzeniu mu kary pozbawienia wolności. Jedynie oddziaływanie resocjalizacyjne w warunkach izolacji penitencjarnej może spełnić cele kary w zakresie prewencji indywidualnej. Wymierzona oskarżonemu kara jest z jednej strony wystarczająca, zaś z drugiej adekwatnie dolegliwa dla osiągnięcia celów kary, zarówno w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa, jak również wpłynie zapobiegawczo i wychowawczo wobec oskarżonego.

W ocenie Sądu kara 6 miesięcy pozbawienia wolności jest wystarczająca, aby oskarżony zrozumiał naganność swojego czynu, jak również by zapobiec popełnieniu podobnych przestępstw w przyszłości.

Art. 46 § 1 kk stanowi, że w razie skazania sąd może orzec, a na wniosek pokrzywdzonego lub innej osoby uprawnionej orzeka, stosując przepisy prawa cywilnego, obowiązek naprawienia, w całości albo w części, wyrządzonej przestępstwem szkody lub zadośćuczynienia za doznaną krzywdę; przepisów prawa cywilnego o możliwości zasądzenia renty nie stosuje się.

Sąd na podstawie tego przepisu zasądził od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego kwotę 8521,88 złotych będącą szkodą z uwagi na popełnione przez Ł. U. przestępstwo. Egzekucja tej kwoty na drodze postępowania cywilnego była bezskuteczna, pokrzywdzony nie odzyskał zapłaty za dostarczony towar od spółki (...). Mając na uwadze, że szkoda ta powstała wskutek przestępstwa, należało orzec obowiązek jej naprawienia przez oskarżonego.

5. INNE ROZSTRZYGNIĘCIA ZAWARTE W WYROKU

Oskarżony

Punkt
rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku
odnoszący się
do przypisanego
czynu

Przytoczyć okoliczności

6. INNE ZAGADNIENIA

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia, a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

Nie zasługiwał na uwzględnienie wniosek pełnomocnika oskarżyciela posiłkowego o zobowiązanie oskarżonego tytułem naprawienia szkody do wykonania nakazu zapłaty wydanego przeciwko spółce (...) w postępowaniu cywilnym. Oskarżony bowiem ponosi odpowiedzialność za powstanie przedmiotowego długu na innej podstawie. Co więcej, nie był on stroną postępowania cywilnego. Orzekając wobec Ł. U. obowiązek naprawienia szkody w całości Sąd zobowiązał go do zapłaty na rzecz pokrzywdzonego kwoty 8521,88 złotych zgodnie z art. 46 § 1 kk.

7. KOSZTY PROCESU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Sąd, na podstawie art. 624 § 1 kpk i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych, zwolnił oskarżonego od ponoszenia opłaty sądowej i wydatków poniesionych w toku postępowania biorąc pod uwagę sytuację materialną i majątkową oskarżonego oraz względy słuszności. Oskarżony odbywa aktualnie zastępczą karę pozbawienia wolności, co powoduje, że jego możliwości finansowe pozostają znacznie ograniczone.

8. PODPIS