sygn. II K 302/25 16 lutego 2026 Sąd Rejonowy w Wieluniu

Uzasadnienie z 16 lutego 2026, sygn. II K 302/25

Data orzeczenia 16 lutego 2026

Sąd Sąd Rejonowy w Wieluniu

Wydział II Wydział Karny

Tagi

#Sąd Rejonowy w Wieluniu #II Wydział Karny #uzasadnienie

Podstawa prawna

art. 11 kk art. 46 kk art. 69 kk art. 70 kk art. 71 kk art. 72 kk art. 115 kk art. 157 kk

Pokaż pozostałe podstawy prawne (5)

art. 177 kk art. 222 kk art. 226 kk art. 387 kpk art. 627 kpk

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 302/25

L. wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1. USTALENIE FAKTÓW

1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

L. Ś.

art. 226 § 1 kk i art. 222 § 1 kk i art. 157 § 2 kk w zw. z art. 11 § 2 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 8 marca 2025 roku oskarżony L. Ś. prowadził samochód osobowy marki J. o nr rej. (...). W godzinach porannych, w trakcie przejazdu przez skrzyżowanie dróg w miejscowości P., województwo (...), oskarżony natknął się na zmotoryzowany patrol policji, w skład którego wchodzili funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji w A. - st. sierż. V. Ś. oraz asp. Z. P. - przeprowadzający wówczas kontrolę zatrzymanego w tym miejscu kierowcy samochodu osobowego marki B. o nr rej. (...), prowadzonego przez L. A.. Pojazd ów - podobnie jak usytuowany tuż za nim, oznakowany radiowóz - znajdował się na odbiegającej od skrzyżowania drodze gruntowej, częściowo ją blokując.

Ujrzawszy zaistniałą sytuację, L. Ś. zbliżył się do samochodu marki B. i uchylił szybę własnego pojazdu, ubliżając funkcjonariuszom słowami wulgarnymi i oskarżając ich o rzekome łamanie przepisów poprzez nieprawidłowe - w jego mniemaniu - zaparkowanie radiowozu, a także kilkakrotnie używając sygnału dźwiękowego bez żadnego widocznego ku temu powodu. L. A. przemieścił swój samochód kilka metrów naprzód, umożliwiając tym samym swobodny przejazd przez drogę gruntową. Oskarżony opuścił własny pojazd i wykonał kilka zdjęć policyjnego radiowozu. Podawszy L. Ś. swoje dane osobowe, funkcjonariusze pouczyli go, że zostanie zatrzymany do kontroli drogowej. W odpowiedzi oskarżony ponownie ubliżył im słowami wulgarnymi, oświadczając, iż nie zamierza się poddać kontroli, gdyż we własnym przekonaniu nie zrobił nic złego. Z. P. stanęła przy drzwiach samochodu marki J., usiłując uniemożliwić oskarżonemu powrót na stanowisko kierowcy, lecz L. Ś. lekko ją odepchnął, po czym wsiadł do pojazdu i zaczął oddalać się drogą gruntową. Z. P. powróciła do czynności związanych z kontrolą L. A., natomiast V. Ś. wsiadł do radiowozu i na biegu wstecznym ruszył w ślad za oskarżonym. Ten w pewnym momencie wykonał manewr zawracania i ponownie skierował się w stronę skrzyżowania. Wówczas Z. P. - zakończywszy czynności z udziałem L. A. i udzieliwszy mu pouczenia - dała L. Ś. znak, aby nie opuszczał drogi gruntowej. Dopiero wtedy oskarżony zatrzymał pojazd. Tymczasem V. Ś. zaparkował radiowóz tuż za samochodem oskarżonego i - chcąc uniemożliwić mu dalszą jazdę - zajrzał do wnętrza pojazdu i sięgnął po kluczyki z zamiarem ich wyjęcia ze stacyjki. Wówczas L. Ś. chwycił dłoń funkcjonariusza i ścisnął ją tak silnie, że metalowe elementy trzymanego weń kluczyka wpijały się w palce. Oskarżony przez cały czas stawiał czynny opór, nadal ubliżał funkcjonariuszom w sposób wulgarny, nie reagował na wydawane mu polecenia poprawnego zachowania, oddania kluczyka ani opuszczenia pojazdu. Agresja L. Ś. skłoniła V. Ś. do użycia przeciwko niemu gazu pieprzowego. Opór oskarżonego osłabł, a wtedy funkcjonariusze używając chwytów obezwładniających wyciągnęli go z samochodu i zastosowali środek przymusu bezpośredniego w postaci kajdanek założonych na ręce z przodu. L. Ś. nadal pozostawał agresywny i ubliżał V. Ś. oraz Z. P. słowami wulgarnymi. Z uwagi na deklarowane przez oskarżonego problemy ze stanem zdrowia oraz jego podeszły wiek, funkcjonariusze wezwali na miejsce zdarzenia zespół ratownictwa medycznego.

W wyniku zdarzenia spowodowanego przez oskarżonego - ze szczególnym wskazaniem ucisku wywartego przezeń na dłoń trzymającą kluczyki od samochodu - V. Ś. doznał obrażeń w postaci stłuczenia palców ręki prawej od pierwszego do trzeciego, które naruszyły czynności narządów jego ciała na okres nie przekraczający siedmiu dni.

zeznania świadka L. A.

32v-33, 144-144v, 217-217v

zeznania świadka V. Ś.

36v-37v, 223v-225v

zeznania świadka Z. P.

40v-41v, 144-145,

215-217

zeznania świadka R. G.

236v-327

protokół oględzin miejsca zdarzenia

5-7v

dokumentacja medyczna

16-16v

nagranie z przebiegu zdarzenia utrwalone na płycie DVD

protokół oględzin płyty DVD

21-29

opinia sądowo-lekarska

95-96

Oskarżony L. Ś. nie jest osobą chorą psychicznie ani upośledzoną umysłowo, wykazuje natomiast objawy organicznego uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego, powstałe najprawdopodobniej w wyniku naturalnych procesów starzenia się organizmu oraz działania chorób predysponujących. W czasie popełnienia zarzucanego mu czynu miał zachowaną zdolność rozpoznania jego znaczenia i pokierowania swoim postępowaniem.

opinia sądowo-psychiatryczna

119-138

Oskarżony L. Ś. ma 67 lat, wykształcenie średnie, zawód żołnierza, aktualnie pozostaje na emeryturze i deklaruje dochód w wysokości 3.500 złotych miesięcznie. Jest żonaty, ma jedno dorosłe dziecko. Właściciel gruntu rolnego o powierzchni 11,5 arów, domu jednorodzinnego oraz samochodu marki J. rok produkcji 2017. Innego majątku większej wartości nie posiada. Według oświadczenia leczony psychiatrycznie, nie leczony neurologicznie ani odwykowo. Karany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w Wieluniu z dnia 10 stycznia 2024 roku w sprawie o sygn. akt II K 756/23 za przestępstwo z art. 177 § 1 kk.

wyjaśnienia oskarżonego

213v

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

168-169

odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu w sprawie II K 756/23

84-84v

1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2. OCena DOWOdów

2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

K. o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania świadka L. A.

Co do zasady wiarygodne w zakresie dotyczącym ogólnego przebiegu zdarzenia, albowiem są spójne i logiczne, a przy tym korespondują z relacjami innych osób obecnych na miejscu zajścia, w szczególności z zeznaniami świadków Z. P. - złożonymi podczas konfrontacji - oraz R. G.. Świadek został zatrzymany do kontroli drogowej na krótko przed pojawieniem się oskarżonego, przy czym choć był skupiony na czynnościach związanych z własnym zatrzymaniem - w efekcie czego nie śledził uważnie przebiegu wydarzeń z udziałem sprawcy i funkcjonariuszy policji oraz nie słyszał używanych przez tego pierwszego słów wulgarnych - z jego relacji w dalszym ciągu jednoznacznie wypływa obraz konfliktowej postawy prezentowanej przez oskarżonego względem funkcjonariuszy już od momentu przybycia na miejsce zdarzenia, co wpasowuje się w wersję o jego dalszym postępowaniu w sposób agresywny i wulgarny.

zeznania świadka V. Ś.

Jego zeznania są w pełni spójne i logiczne, a przy tym korespondują z zeznaniami Z. P., wespół z którymi układają się w koherentną całość w zakresie dotyczącym najistotniejszych okoliczności zdarzenia. Należy podkreślić, iż świadek jest funkcjonariuszem policji, wykonującym obowiązki służbowe w dniu zdarzenia, a przed zajściem nie znał osobiście oskarżonego ani nie miał z nim żadnych prywatnych zatargów. Nie istnieją zatem w ocenie Sądu powody, dla których miałby go prowokować, a następnie celowo pomawiać w postępowaniu karnym.

Jego zachowanie na sali rozpraw – niezwykle opanowane, wyważone – przemawia ponadto za wiarygodnością słów świadka o tym, iż nie czuje się on zachowaniem L. Ś. osobiście dotknięty, nie żywi do niego urazy bowiem godzi się z tym, iż praca funkcjonariusza policji to także bycie obiektem obelg czy fizycznego oporu (jak podał, pracując wiele lat, w tym w niespokojnej U., przywykł do różnych agresywnych zachowań). Powyższe wskazuje, iż w istocie zeznania co do przebiegu zdarzeń nie są – jak sugeruje oskarżony – wymysłem mającym na celu zemstę za to, iż L. Ś. „śmiał” wytknąć policjantom nieprawidłowości.

zeznania świadka Z. P.

B. charakter w pełni spójny i logiczny, a nadto znajdują odzwierciedlenie w pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, uznanym za wiarygodny - w szczególności z relacją świadka V. Ś., a także złożonymi podczas konfrontacji zeznaniami L. A.. Jest ona funkcjonariuszką policji, w dniu zdarzenia wykonywała jedynie swoje obowiązki służbowe, a przy tym nie znała ante factum oskarżonego i nie miała z nim żadnych przeszłych, osobistych zatargów. W związku z powyższym, brak jest zdaniem Sądu jakichkolwiek racjonalnych powodów, dla których miałaby celowo stwarzać sytuację zmierzającą do jego skazania.

W ocenie Sądu także zachowanie się Z. P. podczas składania zeznań przemawia za ich wiarygodnością. Sąd mając z nią wówczas bezpośredni kontakt nie dopatrzył się niczego, co mogłoby wzbudzać wątpliwości co do prawdziwości jej relacji. Cały czas utrzymywała kontakt wzrokowy z sądem, nie przejawiała oznak nadmiernego napięcia emocjonalnego, na pytania odpowiadała bez zbędnego zastanowienia, spontanicznie.

Pewne różnice pomiędzy relacjami z postępowania przygotowawczego i rozprawy są naturalną konsekwencją upływu czasu i wynikającego stąd zacierania się w pamięci szczegółów, a nadto faktu, iż dla funkcjonariuszy policji tego rodzaju zdarzenia są naturalną powtarzalną częścią ich pracy.

zeznania świadka R. G.

Spójne i logiczne, a przy tym korespondujące z zeznaniami innych przesłuchanych w sprawie świadków, uznanymi za wiarygodne - w szczególności relacją L. A., wespół z którą wzajemnie się uzupełniają i układają w logiczną całość. Wprawdzie świadek nie widziała naocznie całokształtu zdarzenia ani nie słyszała w sposób wyraźny padających ze strony oskarżonego wulgaryzmów, niemniej z jej relacji wypływa jednoznaczny obraz sprawcy jako osoby agresywnej i czynnie dążącej do konfrontacji, co wpasowuje się w dalszy przebieg zdarzeń według zeznań funkcjonariuszy policji i jednocześnie podważa wersję oskarżonego.

protokół oględzin miejsca zdarzenia

Został sporządzony w sposób prawidłowy i zgodny z zasadami procedury karnej, przez uprawnionych funkcjonariuszy publicznych działających w zakresie swoich kompetencji. Ponadto nie był kwestionowany przez żadną ze stron procesu.

dokumentacja medyczna

Zabezpieczona prawidłowo, w sposób nie budzący żadnych zastrzeżeń, a co do jej autentyczności i rzetelności nie zachodzą żadne wątpliwości.

nagranie z przebiegu zdarzenia utrwalone na płycie DVD

Zostało zabezpieczone prawidłowo i w sposób nie budzący zastrzeżeń, przy czym brak jest podejrzeń co do ingerencji w jego treść. Wymaga podkreślenia, iż jakkolwiek utrwalone nagranie nie obejmuje całokształtu przebiegu zdarzenia, możliwe do poczynienia na jego kanwie obserwacje w dalszym ciągu przydają wiarygodności wersji pokrzywdzonych, natomiast obalają wyjaśnienia oskarżonego.

protokół oględzin płyty DVD

Sporządzony prawidłowo, w sposób zgodny z zasadami procedury karnej, przez funkcjonariusza publicznego działającego w granicach swoich uprawnień. Przy tym nie był kwestionowany przez strony postępowania.

opinia sądowo-lekarska

Jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna, a przy tym naukowo i logicznie uzasadniona. Została wydana zgodnie z nakreśloną tezą dowodową, a wnioski z niej płynące nie były podawane w wątpliwość przez żadną ze stron procesu.

opinia sądowo-psychiatryczna

Wydana zgodnie z nakreśloną tezą dowodową oraz w pełni uzasadniona tak naukowo, jak i logicznie, ponadto ma charakter jasny, pełny i wewnętrznie niesprzeczny. Nie była też w żaden sposób podważana przez strony postępowania.

informacja z Krajowego Rejestru Karnego

P. dokument urzędowy, sporządzony i wydany przez uprawniony do tego organ, działający w zakresie swoich kompetencji. Ponadto nie była kwestionowana przez strony procesu.

odpis wyroku Sądu Rejonowego w Wieluniu w sprawie II K 756/23

Sporządzony i wydany przez sąd, przed którym zapadło orzeczenie, a co do jego autentyczności nie zachodzą żadne wątpliwości.

2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

wyjaśnienia oskarżonego

Uznane za niewiarygodne w zakresie, w jakim oskarżony nie przyznaje się do popełnienia zarzucanego mu czynu, albowiem przeczy im całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, uznanego za wiarygodny, a ponadto same w sobie są nielogiczne, wewnętrznie sprzeczne i stojące w jawnym rozbracie z elementarnymi zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego. Oskarżony opiera swoją linię obrony na wersji, w myśl której miałby zostać wręcz otwarcie napadnięty przez funkcjonariuszy policji - bez absolutnie żadnego mu temu asumptu czy racjonalnego powodu - gdy w sposób spokojny i kulturalny zwrócił im uwagę, że nie stosują się do przepisów. Abstrahując od kwestii słuszności prywatnej opinii oskarżonego w tym ostatnim względzie, wzmiankowane zasady wiedzy i doświadczenia życiowego nakazują już na wstępie zakwestionować celowość i racjonalizm opisywanego przez sprawcę zachowania. Jest rzeczą powszechnie wiadomą, że kierowcy korzystający z dróg publicznych natykają się w trakcie jazdy na patrole policji przeprowadzające kontrolę statyczną i w tego typu sytuacjach nie poświęcają im większej uwagi, a jedynie kontynuują jazdę. Fakt, że oskarżony w analogicznym położeniu w ogóle zdecydował się zatrzymać i wdać w całkowicie zbędną dyskusję z funkcjonariuszami, już na samym wstępie wskazuje na jego konfrontacyjną, agresywną postawę i zadaje kłam jego twierdzeniom o kulturalnym i ugodowym postępowaniu z własnej strony. Emocje oskarżonego, gdy dotyka kwestii pracy policji, były widoczne także na sali rozpraw. Zaprezentował on kilkukrotnie swój negatywny stosunek do tej instytucji, ze szczególnym uwzględnieniem lokalnych funkcjonariuszy i kierownictwa komendy. Powyższe także uprawdopodabnia, że w czasie zdarzeń będących przedmiotem sprawy, również mogły ponieść go emocje. L. Ś. prezentuje postawę wielkościową, czuje się kimś lepszym niż policjanci, szczególnie znacznie od niego młodsi. Podkreśla swoją - w jego ocenie wyjątkową - przeszłość zawodowego żołnierza (np. w głosach stron ujął to tak, iż „siedział” 25 lat na poligonach, żeby oni mogli się uczyć). Z tego punktu widzenia, zapewnienia oskarżonego o jego napadnięciu i poniżeniu przez funkcjonariuszy jawią się li tylko i wyłącznie jako ewidentna projekcja własnej agresji i wulgarnego słownictwa na pokrzywdzonych - którzy w świetle elementarnej logiki nie mieliby absolutnie żadnego racjonalnego powodu, by postępować w równie brutalny sposób wobec sprawcy, zwłaszcza w sytuacji, gdy - jak twierdzi - sam zachowywał się grzecznie i kulturalnie. Wyjaśnienia oskarżonego pogrążają jedynie w tym większym stopniu podejmowane przezeń próby demonizowania funkcjonariuszy policji poprzez takie erystyczne zabiegi, jak imputowanie, że znajdowali się pod wpływem alkoholu - co notabene nie znalazło żadnego potwierdzenia w badaniach stanu trzeźwości, przeprowadzonych na pokrzywdzonych w dniu zdarzenia - lub substancji psychoaktywnych, czy też w stanie irracjonalnego amoku. Oskarżony przeczy również sam sobie, gdyż z jednej strony twierdzi, że został wielokrotnie porażony gazem pieprzowym do tego stopnia, że oślepł i stracił orientację - co nie przeszkadza mu jednak opisywać ze szczegółami dalszego przebiegu wydarzeń, w tym detali dostrzegalnych wzrokowo, takich jak drwiące rzekomo wyrazy twarzy funkcjonariuszy - a także deklaruje swój szacunek dla munduru z uwagi na odbytą w przeszłości służbę wojskową, by równocześnie przedstawiać organy ścigania czy wymiar sprawiedliwości w jak najgorszych barwach, posiłkując się stereotypowymi teoriami spiskowymi oraz egocentrycznymi tezami o wyrządzonej mu w sposób niesprawiedliwy krzywdzie. Oskarżony powołuje się na nagranie z przebiegu zdarzenia jako rzekomy dowód na jego niewinność i określa jego zabezpieczenie przez funkcjonariuszy policji jako "kradzież" - co można jedynie pozostawić bez komentarza - lecz zmienia front, gdy treść nagrania dowodzi czegoś wręcz przeciwnego i opisuje jako "wstyd" fakt, że dokumentacja fotograficzna sporządzona na bazie tego nagrania została włączona do akt sprawy. W dalszej kolejności oskarżony usiłuje powołać się na pozbawioną jakiejkolwiek logiki tezę, jakoby na krótko przed zdarzeniem był w dobrym nastroju, co miałoby rzekomo dowodzić jego poprawnego zachowania w trakcie zajścia - jednakże z samych tylko zasad wiedzy i doświadczenia życiowego wynika, że okazywane przez człowieka w danej chwili afekt i usposobienie mogą w krótkim czasie ulec diametralnej zmianie w zależności od sytuacji, co zresztą sam oskarżony wykazał w trakcie rozprawy, reagując nagłymi i widocznymi napadami złości ilekroć świadek składał zeznania sprzeczne z jego wersją. Uwagę zwraca również fakt, że treść wyjaśnień oskarżonego z biegiem czasu wydaje się ewoluować, a zainteresowany ubogaca je o kolejne szczegóły w desperackiej próbie zdyskredytowania funkcjonariuszy policji, usiłując przypisywać im coraz to nowe naruszenia przepisów i norm procedowania, w tym nawet rzekomy brak kompetencji do pracy w patrolu zmotoryzowanym w ogóle. Abstrahując od niedostatecznej wiedzy oskarżonego w tej dziedzinie, tego rodzaju linia obrony jest o tyle pozbawiona wartości, iż nawet gdyby uznać, że zarzucane funkcjonariuszom nieprawidłowości w istocie miały miejsce, w dalszym ciągu nie ekskulpowałoby to agresji sprawcy względem nich, ani nie dawałoby mu uprawnień do ignorowania ich poleceń, nie mówiąc już o otwartych wyzwiskach czy fizycznej przemocy. Reasumując, wyjaśnienia oskarżonego są dotknięte licznymi ułomnościami, które całkowicie wykluczają możność przyznania im wiary i nakazują uznać je za nic innego, jak skrajnie nieudolną próbę obrony.

zeznania świadka B. Ś.

Świadek jest małżonką oskarżonego, a w swoich zeznaniach wręcz ostentacyjnie bierze jego stronę, bezkrytycznie powtarzając jego wersję wydarzeń i przytaczając te same, pozbawione logiki tezy o niczym niesprowokowanej agresji funkcjonariuszy policji. Na wstępie należy podkreślić, iż zeznania świadka mają charakter niekonsekwentny, albowiem zainteresowana na etapie postępowania przygotowawczego przedstawiła odmienną, bardziej niejednoznaczną wersję, by na rozprawie otwarcie wziąć stronę oskarżonego. Świadek tłumaczy ową odmianę rzekomym wstrząsem spowodowanym zajściem, wskutek czego początkowo miała trudności z odtworzeniem biegu wydarzeń - jest jednak zdaniem sądu o wiele bardziej prawdopodobne, iż to upływ czasu umożliwił świadkowi uzgodnienie z małżonkiem wspólnej wersji, mającej w zamierzeniu doprowadzić do jego uchronienia od odpowiedzialności karnej. Świadczy o tym w szczególności wzmiankowany fakt, iż świadek zasadniczo przytacza te same okoliczności, co oskarżony, a jej zeznania są w efekcie dotknięte analogicznymi ułomnościami i sprzecznościami. Przykładowo świadek twierdzi, że została bez żadnego powodu porażona gazem pieprzowym i oślepiona, co najwidoczniej wcale nie przeszkodziło jej w obserwowaniu - także wzrokowo - dalszego przebiegu wydarzeń ze wszystkimi szczegółami. Zdaniem sądu, tego rodzaju ułomności oraz ewidentne przytaczanie wspólnie uzgodnionej wersji wydarzeń całkowicie pogrążają wiarygodność świadka.

zeznania świadka B. P.

Nic nie wnoszą do sprawy. Świadek zamieszkuje w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca zdarzenia, lecz w trakcie samego zajścia był zajęty pracami remontowymi na terenie swojej posesji i w efekcie nie obserwował biegu wydarzeń i nie dysponuje na ich temat żadną wiedzą wyjąwszy tę pochodzącą od innych osób.

zeznania świadka F. P.

zeznania świadka U. W.

Jakkolwiek wiarygodne, nic nie wnoszą do sprawy. Świadek jest funkcjonariuszem policji, wykonującym czynności służbowe w dniu zdarzenia, lecz nie był na miejscu zajścia, nie obserwował naocznie jego przebiegu i w efekcie nie zeznał niczego, co mogłoby być przydatne w ustaleniu okoliczności istotnych z punktu widzenia niniejszego postępowania.

zeznania świadka B. H.

3. PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

L. Ś.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

- P. faktyczny w przedmiotowej sprawie został ustalony w sposób jasny i przejrzysty, a okoliczności popełnienia czynu i wina oskarżonego nie budzą wątpliwości

- W dniu zdarzenia oskarżony dopuścił się werbalnej agresji wobec pokrzywdzonych podczas i w związku z pełnionymi przez nich jako funkcjonariuszy policji - a zatem funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu art. 115 § 13 kk - obowiązkami służbowymi, wielokrotnie ich znieważając słowami wulgarnymi powszechnie uznawanymi za obelżywe

- W tych samych okolicznościach oskarżony naruszył ich nietykalność cielesną poprzez ich popychanie i szarpanie w czasie, gdy stawiał opór podczas czynności związanych z jego zatrzymaniem

- Podczas zajścia oskarżony spowodował ponadto uszczerbek na zdrowiu pokrzywdzonego poprzez ściskanie jego dłoni - dzierżącej przedmiot wykonany z metalu - z taką siłą, że doszło w efekcie do powstania obrażeń naruszających czynności narządów ciała pokrzywdzonego na okres nie przekraczający siedmiu dni

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4. KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

L. Ś.

Okoliczności obciążające:

- uprzednia karalność oskarżonego za przestępstwo

- wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu sprawcy, przejawiający się w szczególności w jego motywacji - oskarżony dopuścił się bowiem zarzucanego mu czynu bez żadnego racjonalnego, dającego się wytłumaczyć powodu - charakterze naruszonego dobra w postaci godności i nietykalności cielesnej funkcjonariuszy policji, a także okazanym w efekcie, otwartym lekceważeniu prawa i porządku prawnego

- postępowanie oskarżonego po popełnieniu czynu, zasadzające się na wspólnym ustalaniu z małżonką wersji wydarzeń, mającej doprowadzić do uchronienia go od odpowiedzialności karnej, a także nachodzeniu świadków w miejscu ich zamieszkania

Okoliczności łagodzące:

- uprzednia niekaralność oskarżonego za przestępstwa o charakterze umyślnym

- podeszły wiek oraz stan zdrowia oskarżonego

L. Ś.

Zgodnie z dyspozycją art. 69 § 1 i 2 kk i art. 70 § 1 kk Sąd warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próby jednego roku. Mając bowiem na uwadze okoliczności sprawy - w szczególności właściwości i warunki osobiste sprawcy, który był do tej pory skazany jedynie raz, za nieumyślny występek mniejszej wagi, za który wymierzono mu karę grzywny - sąd doszedł do przekonania, iż będzie to wystarczające dla osiągnięcia celów kary, w szczególności zapobieżenia powrotowi oskarżonego do przestępstwa.

L. Ś.

Zgodnie z dyspozycją art. 71 § 1 kk sąd wymierzył oskarżonemu karę 200 (dwustu) stawek dziennych grzywny, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 15 (piętnastu) złotych. Ma to na celu zwiększenie wychowawczego oddziaływania skazania - wobec warunkowego zawieszenia właściwej kary pozbawienia wolności - poprzez wytworzenie dodatkowej dolegliwości o charakterze materialnym.

L. Ś.

Zgodnie z dyspozycją art. 72 § 1 pkt 1 kk orzeczono wobec oskarżonego obowiązek informowania Sądu o przebiegu okresu próby na piśmie - nie rzadziej, niż co sześć miesięcy. Wobec warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności oraz niezastosowania środka karnego, Sąd był bowiem zobligowany do orzeczenia jednego z wymienionych w powołanym przepisie środków oddziaływania wychowawczego celem zapewnienia prawidłowego przebiegu okresu próby - przy czym okoliczności przedmiotowej sprawy nie wskazują na potrzebę obciążenia oskarżonego żadnym szczególnym zobowiązaniem.

L. Ś.

Zgodnie z dyspozycją art. 46 § 2 kk Sąd orzekł od oskarżonego na rzecz pokrzywdzonego nawiązkę w kwocie 400 (czterystu) złotych. Wskazana kwota odpowiada rozmiarowi krzywdy doznanej przez pokrzywdzonego. Ma to na celu zarówno zwiększenie wychowawczego oddziaływania skazania, jak i zapewnienie swego rodzaju zadośćuczynienia za wyrządzoną krzywdę.

5. Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6. inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7. KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

Zgodnie z dyspozycją art. 627 kpk Sąd orzekł o kosztach postępowania. Na koszty składają się: opłata od wymierzonej kary pozbawienia wolności w kwocie 60 (sześćdziesięciu) złotych, opłata od wymierzonej kary grzywny w kwocie 300 (trzystu) złotych oraz wydatki Skarbu Państwa w łącznej kwocie 2.595,66 (dwóch tysięcy pięciuset dziewięćdziesięciu pięciu i 66/100) złotych (koszty opinii sądowo – psychiatrycznej, opinii kryminalistycznej badań krwi, opinii lekarskiej, karty karnej, korespondencji).

7. Podpis