Wyrok z 3 marca 2026, sygn. V GC 1272/24

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 3 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu V Wydział Gospodarczy
w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Rafał Głuchowski

Protokolant: protokolant sądowy Joanna Matusiak

po rozpoznaniu 3 marca 2026 r. we Wrocławiu

na rozprawie

w postępowaniu odrębnym w sprawach gospodarczych

sprawy (...) (...)z siedzibą we (...)

(...) (...) z siedzibą w (...)

o zapłatę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) (...) (...) (...)z siedzibą w (...) na rzecz strony powodowej (...) (...) z siedzibą we (...) 4.427,00 ( cztery tysiące czterysta dwadzieścia siedem) złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od 9 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;

II.  zasądza od strony pozwanej na rzecz strony powodowej 2.718,88 złotych ( dwa tysiące siedemset osiemnaście złotych osiemdziesiąt osiem groszy) tytułem zwrotu kosztów procesu z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.

UZASADNIENIE

Pozwem z 17 stycznia 2023 r. (data stempla) (...) (...) z siedzibą we (...) (dalej: strona powodowa) działając przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika wniosła o zasądzenie od (...) (...) (...) (...)w (...) (dalej: strona pozwana):

1)  4.427 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od 9 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;

2)  kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Na uzasadnienie żądania strona powodowa wskazała, że 12 września 2022 r. doszło do kolizji, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki (...) stanowiący własność (...) (...). Leasingobiorcą był (...). Pojazd sprawcy szkody posiadał ważne ubezpieczenie w zakresie odpowiedzialności cywilnej u strony pozwanej. Leasingodawca przeniósł na stronę powodową wierzytelność z tytułu przedmiotowej szkody, a następnie umową cesji zawartą pomiędzy leasingobiorcą a stroną powodową dokonano przeniesienia wierzytelności. Szkoda została zgłoszona i strona pozwana po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego przyznała i wypłaciła łącznie 32.113,42 zł tytułem odszkodowania za uszkodzenie pojazdu. W celu ustalenia wysokości należnego odszkodowania, strona powodowa wykonała szczegółową kalkulację naprawy i na jej podstawie dokonała naprawy uszkodzonego pojazdu, a następnie wystawiła fakturę VAT na kwotę odpowiadającą kosztom naprawy. Strona pozwana dokonała korekty ww. kalkulacji w zakresie stawki za roboczogodzinę prac naprawczych. Strona powodowa wskazała, że na dochodzoną pozwem kwotę roszczenia składała się różnica między sumą faktur wystawionych przez stronę powodową za naprawę uszkodzonego pojazdu, a wypłaconym przez stronę pozwaną odszkodowaniem.

Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z 9 sierpnia 2024 r., (...) Referendarz sądowy uwzględnił żądanie pozwu.

Sprzeciwem z 2 września 2024 r. (data stempla) strona pozwana terminowo, przy pomocy kwalifikowanego pełnomocnika, zaskarżyła nakaz zapłaty. Wniosła o oddalenie powództwa i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Strona pozwana przyznała, że przyjęła odpowiedzialność za zdarzenie z 12 września 2022 r. Wskazała, że wysokość kwoty odszkodowania została ustalona szacunkowo na 32.113,42 zł. Zakwestionowała wysokość dalszych kosztów naprawy, które jej zdaniem należało uznać za zawyżone. Podnosiła, że zaproponowała poszkodowanemu dokonanie naprawy uszkodzonego pojazdu w sieci naprawczej strony pozwanej, jednak poszkodowany nie przyjął tej propozycji. Wskazała, że należne poszkodowanemu odszkodowanie ustalono i wypłacono w ramach rozliczenia szkody częściowej, a wypłacona kwota wyczerpywała wszelkie roszczenia przysługujące poszkodowanemu względem strony pozwanej tytułem restytucji szkody za zgłoszony wypadek.

W odpowiedzi na sprzeciw strona powodowa podniosła, że na wysokość stawki za roboczogodzinę prac naprawczych stosowanych w warsztatach dokonujących naprawy pojazdów elektrycznych marki (...) wpływ ma specyfika pojazdów (...), ich odmienność od pojazdów spalinowych i związana z tym konieczność posiadania wiedzy specjalnej oraz sprzętu do napraw. Podniosła, że odmienność pojazdów elektrycznych od pojazdów spalinowych ma bezpośredni wpływ na sposób ich naprawy, co przekłada się na wysokość stawki za roboczogodzinę

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

12 września 2022 r. we (...) doszło do zdarzenia polegającego na tym, że kierujący pojazdem (...), przekraczając linię ciągłą wjechał na pas, po którym poruszał się pojazdem (...) (...) doprowadził do zderzenia pojazdów. W wyniku zdarzenia uszkodzeniu uległ przód pojazdu marki (...) o nr rej. (...), należący do (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, a którego użytkownikiem (leasingobiorcą) był (...). Szkoda zgłoszona została stronie pozwanej 13 września 2022 r.

Strona pozwana udzielała sprawcy zdarzenia ochrony ubezpieczeniowej w zakresie ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych

Poszkodowany miał możliwość odliczenia 50% podatku VAT.

bezsporne, nadto:

- oświadczenie sprawcy szkody, k. 232 akt szkody na płycie CD, k. 96,

- dowód rejestracyjny, k. 231 akt szkody na płycie CD, k. 96,

- oświadczenie o VAT, k. 201 akt szkody na płycie CD, k. 96,

- podsumowanie zgłoszenia szkody, k. 224 akt szkody na płycie CD, k. 96.

Decyzją z 20 września 2022 r. strona pozwana przyznała odszkodowanie z tytułu szkody w pojeździe w wysokości 17.634,64 zł. Powyższa kwota została uiszczona na rzecz strony powodowej 20 września 2022 r.

bezsporne, nadto:

- decyzja, k. 36-37,

- wyciąg z historii rachunku bankowego, k. 47.

22 września 2022 r. strona powodowa wystawiła (...) fakturę zaliczkową nr (...) na kwotę 17.634,64 zł brutto tytułem zaliczki na poczet likwidacji szkody komunikacyjnej. Jako termin płatności faktury VAT wskazano 6 października 2022 r.

bezsporne, nadto:

- faktura, k. 42.

Strona powodowa sporządziła kalkulację naprawy uszkodzonego pojazdu, ustalając koszty naprawy na 41.645,67 zł brutto (33.858,27 zł netto). Koszty naprawy obliczono z uwzględnieniem stawki za roboczogodzinę prac naprawczych w wysokości 300 zł netto.

bezsporne, nadto:

- kalkulacja, k. 48-54.

25 października 2022 r. strona powodowa wystawiła (...) fakturę zaliczkową nr (...) na kwotę 22.674,52 zł brutto za naprawę uszkodzonego pojazdu. Jako termin płatności faktury VAT wskazano 8 listopada 2022 r.

bezsporne, nadto:

- faktura, k. 43-44.

Decyzją z 17 listopada 2022 r. strona pozwana przyznała dopłatę do odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe w wysokości 11.116,63 zł, ustalając koszt naprawy uszkodzonego pojazdu na 28.801,27 zł. Powyższa kwota została uiszczona na rzecz strony powodowej w dniu 18 listopada 2022 r.

bezsporne, nadto:

- decyzja, k. 38-39,

- wyciąg z historii rachunku bankowego, k. 46.

Decyzją z 1 grudnia 2022 r. strona pozwana przyznała dopłatę do odszkodowania z tytułu szkody w pojeździe w wysokości 3.312,15 zł w zakresie podatku VAT. Powyższa kwota została uiszczona na rzecz strony powodowej 2 grudnia 2022 r.

bezsporne, nadto:

- decyzja, k. 40-41,

- wyciąg z historii rachunku bankowego, k. 45.

3 stycznia 2023 r. (...) (...) z siedzibą w (...) złożyła oświadczenie o cesji praw z tytułu przedmiotowej szkody likwidowanej z polisy odpowiedzialności cywilnej sprawcy, przenosząc na stronę powodową ww. wierzytelność.

bezsporne, nadto:

- oświadczenie o cesji praw z tytułu szkody (...) likwidowanej z polisy odpowiedzialności cywilnej sprawcy , k. 34.

18 stycznia 2023 r. (...) jako cedent przeniósł na stronę powodową wierzytelność wynikającą z przedmiotowej szkody.

bezsporne, nadto:

- umowa przeniesienia wierzytelności , k. 35.

Pismem z 17 stycznia 2023 r. strona powodowa działając przez kwalifikowanego pełnomocnika wezwała stronę pozwaną do zapłaty 4.427 zł netto - w terminie 7 dni od otrzymania wezwania.

bezsporne, nadto:

- przedsądowe wezwanie do zapłaty, k. 67-68,

- wyciąg z książki nadawczej, k. 69-70.

Koszt naprawy uszkodzeń samochodu marki (...) z wykorzystaniem nowych oryginalnych części zamiennych oznaczonych symbolem „(...)” oraz cen usług naprawczych obowiązujących w miejscu wykonania naprawy w dacie szkody wynosił 40.345,46 zł brutto.

dowód:

- opinia biegłego z 3 listopada 2025 r., k. 133-138.

Ocena dowodów:

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalał na podstawie twierdzeń stron (fakty bezsporne), na podstawie dokumentów oraz dowodu z opinii biegłego sądowego.

Zgodnie z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Przepis ten „wyraża podstawową w polskim prawie cywilnym zasadę rozkładu ciężaru udowodnienia (ciężaru dowodu w rozumieniu materialnym, obiektywnym) faktu, z którego strona postępowania sądowego wywodzi skutki prawne. Istotą ujętej w nim reguły jest określenie, który z podmiotów (powód, pozwany, uczestnik postępowania nieprocesowego) poniesie negatywne konsekwencje nieustalenia danego faktu w sporze sądowym, a ściślej: niewykazania prawdziwości twierdzeń o takim prawnie doniosłym (prawnie relewantnym) fakcie” (B. Janiszewska [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna, cz. 1 (art. 1–55(4)), red. J. Gudowski, Warszawa 2021, art. 6).

Procesowym odzwierciedleniem zasady wyrażonej w art. 6 k.c. jest przepis art. 232 k.p.c., który stanowi, że strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W doktrynie słusznie wskazuje się, że „w myśl art. 232 strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Sąd może dopuścić dowód niewskazany przez stronę. W aktualnym odstanie prawnym istotne znaczenie ma aktywność stron w przedstawianiu materiału procesowego – ciężar dowodu w znaczeniu formalnym, subiektywnym (zob. wyrok SN z 15.02.2008 r., I CSK 426/07 (…)). Działalność stron jest jednoznacznie ukierunkowana. Mają one przedstawiać tylko te fakty, z których wywodzą korzystne dla siebie skutki prawne. To sformułowanie nawiązuje wprost do treści art. 6 k.c.” (H. Dolecki, T. Radkiewicz [w:] Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Tom I. Artykuły 1–366, red. T. Wiśniewski, Warszawa 2021, art. 232).

Ww. przepisy wskazują, iż postępowanie cywilne ma charakter kontradyktoryjny, a w jego ramach zasadą jest dowodzenie przez strony twierdzeń przy pomocy podnoszonych wniosków dowodowych. Nie jest obowiązkiem Sądu poszukiwanie z urzędu dowodów za stronę, w szczególności że działanie takie mogłoby stanowić podstawę dla twierdzeń o braku bezstronności i faworyzowaniu którejś ze stron. Sąd stoi przy tym na stanowisku, że skoro postępowanie toczy się między przedsiębiorcami to można i należy wymagać od nich profesjonalizmu związanego z zawodowym występowaniem przez nich w obrocie (także prawnym) i aktywnego przedstawiania dowodów na poparcie formułowanych twierdzeń.

Strony reprezentowane były przez kwalifikowanych pełnomocników i miały świadomość możliwości zastosowania art. 229 i 230 k.p.c. Przepisy te stanowią, że nie wymagają również dowodu fakty przyznane w toku postępowania przez stronę przeciwną, jeżeli przyznanie nie budzi wątpliwości (art. 229). Gdy strona nie wypowie się co do twierdzeń strony przeciwnej o faktach, sąd, mając na uwadze wyniki całej rozprawy, może fakty te uznać za przyznane (art. 230). Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że w przeważającej większości stan faktyczny sprawy był między stronami niesporny. Strona pozwana nie zaprzeczała swej odpowiedzialności co do zasady, zaistnieniu i przebiegowi zdarzenia szkodzącego, przebiegowi postępowania likwidacyjnego, ustaleniu i wypłacie odszkodowania. Sporna natomiast była wysokość szkody oraz zastosowana przez warsztat stawka za roboczogodzinę prac naprawczych.

Zgodnie z art. 243 ² k.p.c. dokumenty znajdujące się w aktach sprawy lub do nich dołączone stanowią dowody bez wydawania odrębnego postanowienia. Pomijając dowód z takiego dokumentu, sąd wydaje postanowienie.

Zaznaczenia wymaga, że zgodnie z art. 245 k.p.c. dokument prywatny sporządzony w formie pisemnej albo elektronicznej stanowi dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie. Słusznie wskazuje się przy tym w doktrynie, że „dowód z dokumentu prywatnego jest środkiem dowodowym, którego moc sąd ocenia zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów przewidzianą w art. 233 § 1 KPC. Podobnie jak w wypadku innych dowodów, sąd ocenia, czy dowód ten ze względu na jego indywidualne cechy i okoliczności obiektywne zasługuje na wiarę, czy nie. Wynikiem tej oceny jest przyznanie lub odmówienie dowodowi z dokumentu waloru wiarygodności, ze stosownymi konsekwencjami w zakresie jego znaczenia dla ustalenia podstawy faktycznej orzeczenia (wyr. SN z 2.4.2008 r., III CSK 299/07, Legalis; zob. również wyr. SN z 13.12.2013 r., III CSK 66/13, Legalis)” (T. Szanciło (red.), Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz. Art. 1–458 ¹⁶. Tom I, wyd. 2, 2023).

Art. 308 k.p.c. przewiduje, że dowody z innych dokumentów niż wymienione w art. 243 ¹ , w szczególności zawierających zapis obrazu, dźwięku albo obrazu i dźwięku, sąd przeprowadza, stosując odpowiednio przepisy o dowodzie z oględzin oraz o dowodzie z dokumentów. Sąd uznał, że pliki zapisane na płycie CD składanej przez stronę pozwaną są właśnie takimi środkami z art. 308 k.p.c. i należy stosować do nich przede wszystkim odpowiednio przepisy o dowodzie z dokumentów. W tym wypadku Sąd uznał, że odpowiednie stosowanie przepisów o dowodzie z dokumentów winno oznaczać zastosowanie ich wprost, w szczególności zaś art. 243 ² i 245 k.p.c.

Sąd uznał, w świetle stanowisk stron, całość złożonej dokumentacji za wiarygodną. Pierwszorzędne natomiast znaczenie miał dla rozstrzygnięcia sporu dowód z opinii biegłego. Podkreślenia przy tym wymaga, że waloru i mocy dowodowej właściwej opinii biegłego nie mają kalkulacje i wyceny przygotowywane przez czy zlecane przez strony. Dokumenty takie stanowią dokumenty prywatne, oceniane przez Sąd w korespondencji z pozostałym materiałem dowodowym, wedle kryteriów wskazanych w art. 233 § 1 k.p.c.

23 czerwca 2025 r. Sąd postanowił m.in.:

1.  na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. pominąć w pozostałym zakresie dowód z opinii biegłego jako powołany na fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia.

2.  na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. pominąć dowód z zeznań świadka (...) jako powołany na fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy i jako dowód częściowo nieprzydatny dla wykazania wskazanych we wniosku faktów.

Sąd pominął w części dowód z opinii biegłego oraz w całości dowód z zeznań świadka z uwagi na nieistotność dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu zeznania świadka nadto nie byłyby adekwatnym środkiem dowodowym dla wykazania stanu technicznego pojazdu przed szkodą (w tym przedmiocie mógł się wypowiadać biegły), kwestia zaś motywacji świadka stojących za nieskorzystaniem z oferty warsztatu należącego do sieci naprawczej strony pozwanej była dla rozstrzygnięcia pozbawiona znaczenia.

Sąd oparł się w pełni przy dokonywaniu ustaleń na opinii pisemnej sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej mgra inż. (...). Sąd dokonał oceny opinii biegłego sądowego przy zastosowaniu reguł wynikających z art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwej dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, uznając złożoną opinię za rzeczową, jasną i logiczną. Biegły jednoznacznie i wyczerpująco odniósł się do tezy dowodowej zakreślonej postanowieniem natomiast Sąd ocenił, że biegły sporządził rzetelną, klarowną, stanowczą i wyczerpującą opinię.

Wobec powyższego Sąd 3 marca 2026 r. na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c. pominął dowód z uzupełniającej opinii biegłego, uznając zarzuty stawiane jej przez stronę pozwaną za niezasadne, ponieważ wbrew jej stanowisku:

1)  biegły wskazał warsztaty (...), których ceny służyły weryfikacji rynkowości stawki za rbg zastosowanej przez stronę powodową, odwołując się do 4 wymienionych na k. 9 akt. Kwestia autoryzacji tych warsztatów stanowi natomiast fakt notoryjny i nie wymagała składania przez biegłego opinii uzupełniającej. Informację taką uzyskać można choćby na stronie internetowej (...) w Polsce: (...). Również strona powodowa przedstawiła zastawienie stawek stosowanych przez inne warsztaty dla napraw pojazdów Tesla. Zasadniczo przy tym zgromadzenie takich informacji nie wymaga wiadomości specjalnych, lecz zwrócenia się do warsztatów, celem przedstawienia ich Sądowi;

2)  charakter warsztatu dokonującego naprawę również nie budził wątpliwości. Wynikało to zarówno z opinii biegłego, jak i z informacji na ww. polskiej stronie internetowej producenta;

3)  informacje o stawkach rynkowych podanych przez biegłego i stronę powodową były miarodajne. Strona pozwana zarzuciła, że adekwatne są stawki obowiązujące we wrześniu/październiku 2022 r., tymczasem informacje w tym zakresie przedstawione przez stronę powodową pochodziły z początku 2023 r. i zgadzały się z ustaleniami biegłego. Jest przy tym faktem notoryjnym, że stawki nie maleją, lecz rosną, a w najlepszym, wypadku utrzymują się na stałym poziomie, stąd stawki ustalane za okres późniejszy mogły być miarodajne.

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.

Zasada odpowiedzialności strony pozwanej była bezsporna. Wynikała z przepisów kodeksu cywilnego i ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2500 z późn. zm., dalej: ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych).

Zgodnie z art. 822 § 1 i 2 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (§1). Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§2).

Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia.

Prawo do odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ustalane jest zasadniczo przy uwzględnieniu zasady odpowiedzialności wyrażonej art. 436 § 1 k.c. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialność przewidzianą w artykule poprzedzającym ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Przepis ten odwołuje się do regulacji z art. 435 § 1 k.c., który przewiduje odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Odpowiedzialność ta ukształtowana jest na zasadzie ryzyka i uwolnienie się od niej możliwe jest jedynie przy wykazaniu wskazanych w przepisie okoliczności. Zgodnie z art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności.

Szkoda ustalana jest natomiast zgodnie z ogólnymi regułami, określonymi w art. 361 § 1 i 2 k.c., które stanowią że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1). W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2).

Przesłankami odpowiedzialności są zatem:

1)  ruch mechanicznego środka komunikacji,

2)  powstanie szkody,

3)  adekwatny związek przyczynowy między szkodą a ruchem pojazdu,

4)  wina sprawcy w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji.

Zaznaczenia wymaga, że „szkodą jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między jego obecnym stanem majątkowym a takim stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (tak w szczególności w orzeczeniu SN z dnia 11 lipca 1957 r., 2 CR 304/57, OSN 1958, nr III, poz. 76, oraz w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 22 listopada 1963 r., III PO 31/63)(T. Wiśniewski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, red. J. Gudowski, Warszawa 2018, art. 361).

Spór dotyczył wysokości odszkodowania należnego stronie powodowej od strony pozwanej. Za punkt wyjścia dla ustalenia odszkodowania Sąd wziął ustalenia biegłego oraz twierdzenia stron, co do częściowego zaspokojenia strony powodowej przez pozwany zakład ubezpieczeń (wypłata 32.113,42). Sąd uwzględnił, że poszkodowany (poprzednik prawny strony powodowej) miał możliwość odliczenia podatku od towarów i usług w wysokości 50%, co nie było sporne pomiędzy stronami.

Sąd przyjął za zasadną stawkę za roboczogodzinę faktycznie zastosowaną przez zakład naprawczy (której rynkowość potwierdzili biegły i strona powodowa przy pomocy oświadczeń pochodzących od innych warsztatów naprawczych). W tym zakresie to na stronie pozwanej spoczywał ciężar wykazania, iż stawka taka miała charakter nierynkowy. Podkreślenia bowiem wymaga, że poszkodowany nie ma obowiązku korzystania z najtańszego dostępnego warsztatu, czy też warsztatu współpracującego z ubezpieczycielem. Na gruncie ubezpieczenia OC poszkodowany może skorzystać z usług dowolnego wybranego przez siebie warsztatu i oczekiwać rekompensaty rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy. Granicą odpowiedzialności ubezpieczyciela jest w takim wypadku rynkowość stawki zastosowanej przez warsztat. W razie wykazania, że odbiega ona od stawek rynkowych ubezpieczyciel uprawniony jest do redukcji odszkodowania do kwoty wyliczonej w oparciu o stawkę rynkową.

Przede wszystkim Sąd przyjął, w oparciu o opinię biegłego sądowego, że koszt naprawy pojazdu przywracającej jego stan sprzed zdarzenia wynosił 32.771,68 złotych netto (36.540,42 zł brutto, przy uwzględnieniu 50% podatku VAT) – zgodnie z fakturą VAT nr (...).

Biegły wyliczył wysokość szkody na poziomie nieznacznie wyższym, aniżeli dochodziła strona powodowa. Zasądzona została zatem kwota stanowiąca różnicę pomiędzy odszkodowaniem dochodzonym pozwem a odszkodowaniem wypłaconym przez stronę pozwaną, tj. 4.427 złotych ( netto plus 50% VAT).

Żądanie strony powodowej w zakresie kompensacji szkody wynikłej z uszkodzenia pojazdu winno być zasadniczo zaspokojone w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia ubezpieczyciela o szkodzie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe

Skoro likwidacja szkody winna była nastąpić w terminie 30 dni od daty zgłoszenia szkody, to po upływie tego terminu powstało prawo poszkodowanego (kolejnych podmiotów uprawnionych z tytułu cesji) do domagania się odsetek, zgodnie z art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Termin spełnienia świadczenia wyznaczany był treścią art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych.

Ze zgromadzonych dokumentów wynikało, że ubezpieczyciel potwierdził (...) zgłoszenie szkody 13 września 2022 r. Sąd miał jednak na uwadze, że strona powodowa liczyła odsetki od późniejszej daty, bowiem od 9 listopada 2022 r., tj. z uwzględnieniem terminu płatności faktury VAT wystawionej z tytułu naprawy pojazdu, który przypadał na 8 listopada 2022 r. i był zgodny z art. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Odsetki zasądzono zgodnie z żądaniem pozwu od dnia następującego po terminie płatności z faktury, czyli od 9 listopada 2022 r. do dnia zapłaty.

Strona powodowa legitymację czynną do występowania z roszczeniem przeciwko stronie pozwanej wywodziła z załączonych do pozwu umów przelewu wierzytelności. Przelew wierzytelności (cesja) uregulowany został w art. 509 k.c. Zgodnie z jego § 1 wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew może zasadniczo obejmować wierzytelności wynikające nie tylko z umownych stosunków zobowiązaniowych, lecz także ze stosunków obligacyjnych wynikających z jednostronnych czynności prawnych, bezpodstawnego wzbogacenia, czynów niedozwolonych bądź aktów administracyjnych (wyr. Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 marca 2013 r., I (...)). W świetle art. 509 § 2 k.c. stwierdzić należy, że zasadą jest przeniesienie wraz z przelaną wierzytelnością wszelkich związanych z nią praw.

Strona pozwana nie formułowała zarzutów dotyczących skuteczności lub ważności przedłożonej umowy cesji. Również Sąd nie dopatrzył w tym zakresie jakichkolwiek uchybień, które prowadziłyby do wniosku, że stronie powodowej nie przysługuje w niniejszej sprawie legitymacja czynna.

Z uwagi na powyższe, orzeczono, jak w punkcie I sentencji wyroku.

O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Przepis ten stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Mając na uwadze, że powództwo uwzględniono, strona pozwana przegrała sprawę w całości. Sąd zasądził na rzecz strony powodowej koszty przez nią poniesione, tj.:

1)  400,00 złotych opłaty od pozwu uiszczonej zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.),

2)  900,00 złotych kosztów zastępstwa adwokackiego zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.),

3)  1.418,88 zł tytułem wydatków związanych ze sporządzeniem opinii przez biegłego sądowego.

Suma: 2.718,88 złotych.

Od kosztów zasądzono odsetki od dnia prawomocności wyroku, ponieważ stosownie do przepisu art. 98 §1 ¹ zdanie pierwsze k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty.

Ze względu na powyższe, orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku.