Wyrok z 13 marca 2026, sygn. IV P 468/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (11)
Sygn. akt IV P 468/25
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 13 marca 2026 roku
Sąd Rejonowy IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu
w składzie: Przewodniczący: Sędzia Alina Kordus-Krajewska
Ławnicy: Kamila Cudnik, Maria Warjan
Protokolant: st. sekr. sąd. Michał Ziółkowski
po rozpoznaniu w dniu 13 marca 2026 roku
sprawy z powództwa W. K.
przeciwko (...)
o odszkodowanie i o sprostowanie świadectwa pracy
I. Zasądza od pozwanej (...) na rzecz powódki W. K. kwotę 4666 zł (cztery tysiące sześćset sześćdziesiąt sześć złotych) tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę przez pracodawcę z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 20 stycznia 2026 roku do dnia zapłaty,
II. W pozostałym zakresie powództwo oddala,
III. Wyrokowi w pkt.I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4666 zł (cztery tysiące sześćset sześćdziesiąt sześć złotych),
IV. Zasądza od pozwanej na rzecz powódki tytułem zwrotu kosztów procesu kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty,
V. Przyznaje kuratorowi pozwanej radcy prawnej N. M.ze Skarbu Państwa - Sądu Rejonowego w Toruniu tytułem wynagrodzenia kuratora kwotę 600 zł (sześćset złotych) powiększoną o należną stawkę podatku od towarów i usług w wysokości 138 zł (sto trzydzieści osiem złotych),
VI. Nakazuje pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu części kosztów wynagrodzenia kuratora i kwotę 400 zł (czterysta złotych) tytułem części opłaty od pozwu od uiszczenia której powódka była zwolniona na mocy ustawy,
VII. W pozostałym zakresie opłatą od pozwu i kosztami wynagrodzenia kuratora obciąża Skarb Państwa.
Kamila Cudnik Alina Kordus -Krajewska Maria Warjan
Sygn. akt IV P 468/25
UZASADNIENIE
W. K. reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, pozwem z dnia 28 listopada 2025 r. (data prezentaty) przeciwko (...), wniosła o:
1) zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki odszkodowania z art. 56 § 1 k.p. w zw. z art. 58 § 1 k.p. w kwocie 4 666,00 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;
2) zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki zadośćuczynienia pieniężnego za doznaną krzywdę w związku z mobbingiem oraz naruszeniem dóbr osobistych w łącznej kwocie 10.000,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia doręczenia pozwu pozwanemu do dnia zapłaty;
3) zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kwoty 390,00 zł tytułem zwrotu kosztów leczenia psychiatrycznego i farmakoterapii wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;
4) zobowiązanie pozwanego do sprostowania świadectwa pracy powódki poprzez usunięcie wzmianki o rozwiązaniu umowy w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. oraz wydania nowego świadectwa pracy odpowiadającego treści prawomocnego wyroku zawierającego wyłącznie dane obligatoryjne;
5) ewentualnie, jeżeli świadectwo pracy nie zostało jeszcze wydane, o zobowiązanie pozwanego do niezwłocznego wydania świadectwa pracy o treści zgodnej z prawem i prawomocnym rozstrzygnięciem w niniejszej sprawie;
6) na podstawie art. 24 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p. – zakazanie pozwanemu rozpowszechniania informacji, jakoby powódka dopuściła się przywłaszczenia mienia pozwanego (rzekoma „kradzież kurtki”) oraz zobowiązanie pozwanego do udzielania potencjalnym pracodawcom wyłącznie informacji prawdziwych i neutralnych o przebiegu zatrudnienia powódki;
7) w razie stwierdzenia braku organu uprawnionego do reprezentacji – ustanowienie dla pozwanego kuratora procesowego;
8) zasądzenie od pozwanego na rzecz powódki kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych).
W uzasadnieniu pełnomocnik powódki wskazał, że powódka zatrudniona była u pozwanego na podstawie umowy o pracę za wynagrodzeniem w wysokości 4 666,00 zł brutto miesięcznie. W dniu 3 listopada 2025 r. pozwany złożył oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.), zarzucając powódce przywłaszczenie asortymentu – kurtki medycznej o wzorze (...). Zarzut ten był nieprawdziwy. Kurtka użytkowana przez męża powódki – ratownika medycznego została legalnie zakupiona. Wyrób ten różnił się od produktów pozwanego m.in. podpinką i miejscem na krótkofalówkę. Przyczyna rozwiązania umowy była więc, zdaniem powódki, nieprawdziwa, nienależycie wykazana, a zatem niezgodna z prawem. Kwota żądanego odszkodowania odpowiadała wysokości 1-miesięcznego wynagrodzenia powódki.
W miejscu pracy powódki dochodziło również do mobbingu. Wywołało to u powódki rozstrój zdrowia wymagający leczenia. Jej zdaniem spełnione zostały przesłanki do zadośćuczynienia tak z przepisu art. 94 3 k.p. jak i z art. 448 k.c. w związku z naruszeniem dóbr osobistych.
pozew – k. 3-5 akt
Pismem wniesionym dnia 2 stycznia 2026 r. pełnomocnik wyjaśnił żądanie o sprostowanie świadectwa pracy z art. 97 § 2 1 k.p. poprzez: usunięcie wskazania, iż stosunek pracy rozwiązano na podstawie art. 52 § 1 pkt 1 k.p., wskazanie, że stosunek pracy ustał z przyczyn nieobciążających pracownika; ewentualne wydanie nowego świadectwa pracy o treści zgodnej z prawem w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku, pod rygorem, że wyrok zastępuje świadectwo pracy (art. 477 1b § 2-3 k.p.c.).
W uzasadnieniu wskazał, że powódka odebrała świadectwo pracy dnia 20 listopada 2025 roku. Dnia 4 grudnia 2025 r. wniosła do pozwanego o sprostowanie tego świadectwa. Wniosek ten został pozwanemu doręczony 8 grudnia 2025 r. Pozwany nie udzielił odpowiedzi w terminie 7 dni. Pracownik wniósł więc, zgodnie z art. 97 § 2 1 k.p. żądanie sprostowania świadectwa bezpośrednio do sądu pracy.
Żądanie to, zdaniem pełnomocnika, było ściśle związane z innymi dochodzonymi przez powódkę roszczeniami. Nie zmieniało właściwości sądu, a kumulacja roszczeń była w ocenie powódki dopuszczalna (art. 193 k.p.c.).
pismo procesowe pełnomocnika powódki – k. 35-35v akt
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu, na podstawie art. 69 § 1 k.p.c. ustanowił dla pozwanej kuratora w osobie radcy prawnego N. M.
postanowienie – k. 46-46v akt
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu, na podstawie art. 17 pkt 1 k.p.c. stwierdził swoją częściową niewłaściwość rzeczową i sprawę w zakresie roszczeń z pkt 2, 3 i 6 pozwu przekazał do rozpoznania do Sądu Okręgowego Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Toruniu.
postanowienie – k. 47-47v akt
W odpowiedzi na pozew z dnia 3 lutego 2026 r. (data prezentaty) kurator pozwanej wniosła o oddalenie powództwa w całości, ewentualnie o oddalenie powództwa ponad kwotę 2 333,00 zł oraz o zasądzenie na swoją rzecz wynagrodzenia wg norm przepisanych, powiększonego o stawkę podatku VAT.
Uzasadniając stanowisko, argumentowała, że kradzież mienia pracodawcy jest zawsze ciężkim naruszeniem obowiązków pracowniczych. W związku z powyższym jednostronne rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p. było zasadne. Powódka nie wykazała, że kurtka będąca przedmiotem sporu stanowiła własność jej, a nie pracodawcy. Nabywcą kurtki o jakiej mowa w załączonej przez powódkę fakturze VAT była (...) przy ul. (...), podczas gdy powódka zamieszkiwała przy ul. (...). Wobec powyższego również żądanie o sprostowanie świadectwa pracy było niezasadne.
Z ostrożności procesowej, kurator wniosła o uznanie, że powódce przysługiwało odszkodowanie w mniejszej kwocie – 2 333,00 zł. Z załączonej do pozwu dokumentacji miało wynikać, że powódka była zatrudniona przez okres pełnych 3 miesięcy na podstawie umowy o pracę z 31 lipca 2025 r. na czas określony – do dnia 31 lipca 2026 roku. W związku z powyższym okres wypowiedzenia umowy wynosił 2 tygodnie. Wynagrodzenie za okres wypowiedzenia, a w konsekwencji kwota odszkodowania powinna była zostać więc proporcjonalnie ograniczona do okresu 2 tygodni.
odpowiedź na pozew – k. 62 akt
Sąd ustalił co następuje:
W. K. zatrudniona była w (...). na podstawie umowy o pracę od dnia 5 lipca 2024r. . W dniu 31 lipca 2025 r. strony zawarły umowę na czas określony do 31 lipca 2026 roku na stanowisku pracownika biurowego w pełnym wymiarze czasu pracy za wynagrodzeniem w wysokości 4 666,00 zł brutto miesięcznie.
Faktycznie powódka zaczęła pracować u pozwanej przed świętami Bożego Narodzenia w 2023 roku. Na początku na umowie cywilnoprawnej, później od dnia 5 lipca 2024 r. w ramach umowy o pracę.
Dowody:
- umowa o pracę – k. 11-14 akt;
- zeznania świadka M. L. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:35:13-00:47:43 – k. 108v-109 akt;
- zeznania świadka S. K. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 01:09:47-01:25:24 – k. 110-111 akt;
- świadectwo pracy – k. 39-40 akt.
Pozwana spółka zajmowała się m.in. działalnością pogotowia ratunkowego, pozostałą działalnością z zakresu opieki zdrowotnej i działalnością szpitali. Produkowała kurtki dla ratowników medycznych, spodnie medyczne i mundury dla ochotniczej straży pożarnej. Jednym ze wspólników spółki był R. W. R. W. był także prezesem zarządu , lecz z uwagi na zakaz wykonywania tej funkcji został wykreślony z KRS.
Faktycznie kierował spółka wraz ze swoja córką prokurentem W. W. Prokura nie została zgłoszona do KRS.
Kurtki nie były szyte na masową skalę, a jedynie na zamówienie bądź okazjonalnie na polecenie szefa. Podszewki tych kurtek były doszywane razem z zamkiem i składały się z siatki. Na wysokości piersi posiadały miejsce na krótkofalówkę. Miały zamek i jedną kieszonkę. Z tyłu miały naszywane rzepy tak, aby ratownik bądź lekarz mogli umieścić tam emblemat z nazwą zawodu pozwalająca ich wyróżniać. Kurtki pozwanej były z materiału (...)
Dowody:
- wyciąg z KRS - k. 21-26v akt;
- zeznania świadka E. R.na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:57:04-01:09:26 – k. 109v-110 akt;
- zeznania świadka I. C. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:19:43-00:35:01 – k. 107v-108v akt;
- zeznania świadka M. L. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:35:13-00:47:43 – k. 108v-109 akt;
- zeznania świadka I. L. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:47:55-00:53:55 – k. 109-109v akt;
- zeznania świadka S. K. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 01:09:47-01:25:24 – k. 110-111 akt;
- przesłuchanie powódki W. K. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 01:33:16-01:41:19 – k. 111-111v akt.
Mąż powódki S. K. pracował w pogotowiu ratunkowym. Dnia 13 października 2025 r. zakupił całoroczną kurtkę medyczną od firmy produkcyjno-handlowo usługowej (...) zlokalizowanej przy ul. (...) Za zakup wystawiono fakturę VAT na nabywcę (...) zlokalizowaną przy ul. (...). Spółka była założona przez kolegę męża powódki, który zajmował się zabezpieczeniami i szkoleniami medycznymi. Faktycznie użytkownikiem kurtki był mąż powódki. Kurtka została zakupiona na rachunek Spółki , ponieważ mąż powódki pomagał czasami koledze w zabezpieczeniach medycznych.
Kurtka męża powódki różniła się od kurtek produkowanych przez pozwaną. Kurtka miała wszytą podszewkę na zamek. Kurtki różniły się od siebie fasonem oraz materiałem. W kurtce S. K. podszewka była wszyta w zamek, a nie doszywana razem z zamkiem. Podszewka była pikowana, a nie siatkowana jak podszewki kurtki pozwanej. Materiał wierzchni kurtek był inny. Inne były ich obszycia. Mankiety kurtki, w przeciwieństwie do kurtek pozwanej, nie miały ściągaczy. Kurtka męża powódki nie była z materiału (...) Kurtki pozwanej i męża powódki różniły się z przodu.
Dowody:
- zeznania świadka S. K. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 01:09:47-01:25:24 – k. 110-111 akt;
- faktura VAT – k. 19 akt;
- zeznania świadka I. C. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:19:43-00:35:01 – k. 107v-108v akt;
- zeznania świadka M. L.na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:35:13-00:47:43 – k. 108v-109 akt;
- zeznania świadka I. L. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:47:55-00:53:55 – k. 109-109v akt.
Mąż powódki, pomiędzy zakupem kurtki, a dniem 3 listopada 2025 r. pracował na zabezpieczeniu medycznym meczu piłki nożnej w C. W trakcie wydarzenia nakręcono film, a z niego zrobiono zrzut ekranu, na którym widać było ubranego w kurtkę męża powódki.
Szef powódki, sądząc, że kurtka uwidoczniona na zrzucie ekranu jest jedną z kurtek produkowanych przez jego spółkę, wysłał powódce zdjęcie w trakcie jej zwolnienia chorobowego z zapytaniem, co to za kurtka. Powódka wyjaśniła, że jest to kurtka zakupiona przez jej męża i że może ją pokazać. Szef odrzucał telefonu powódki, nie przyjmował wyjaśnień. Powódka kontaktowała się również z córką prezesa spółki z zapytaniem o rozmowę, jednak bezskutecznie. Mimo, że powódka chciała wyjaśnić sytuację, szef nie przyjechał do zakładu.
Dowody:
- zeznania świadka S. K.na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 01:09:47-01:25:24 – k. 110-111 akt;
- przesłuchanie powódki W. K. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 01:33:16-01:41:19 – k. 111-111v akt;
- zeznania świadka I. C.na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:19:43-00:35:01 – k. 107v-108v akt.
Powódka zajmowała się zamawianiem materiałów do szycia i nadzorowaniem procesu szycia odzieży w pozwanej spółce.
Po tym, gdy prezes spółki wystosował wobec powódki zarzut przywłaszczenia kurtki produkowanej przez spółkę, powódka udała się do zakładu pracy, by okazać swoim podwładnym szyjącym kurtki, kurtkę zakupioną przez jej męża. Pracownice zauważyły, że kurtki te były inne.
Żaden z klientów spółki nie zgłaszał nieprawidłowości w stanie ilościowym otrzymanych kurtek. Stan magazynowy kurtek spółki nie był weryfikowany przez prezesa spółki.
I. L. bardzo często wracała do domu z powódką. Nie widziała, aby powódka kiedykolwiek wynosiła coś z zakładu pracy stanowiącego asortyment spółki. Z uwagi na bardzo małą ilość szytych przez pozwaną kurtek, powódka nie mogła niezauważenie wynieść żadnej kurtki.
Dowody:
- przesłuchanie powódki W. K. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 01:33:16-01:41:19 – k. 111-111v akt;
- zeznania świadka E. R. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:57:04-01:09:26 – k. 109v-110 akt;
- zeznania świadka I. C.na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:19:43-00:35:01 – k. 107v-108v akt;
- zeznania świadka M. L.na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:35:13-00:47:43 – k. 108v-109 akt;
- zeznania świadka I. L. na rozprawie dnia 13 marca 2026 r. – protokół elektroniczny – 00:47:55-00:53:55 – k. 109-109v akt.
Dnia 3 listopada 2025 r. pozwana rozwiązała z powódką umowę o pracę zawartą 31 lipca 2025 r. bez zachowania okresu wypowiedzenia w trybie art. 51 § 1 pkt 1 k.p. tj. w związku z ciężkim naruszeniem obowiązków pracowniczych, które miało polegać na przywłaszczeniu przez powódkę asortymentu wytworzonego przez spółkę w postaci kurtki medycznej we wzorze (...).
Powyższe oświadczenie o rozwiązaniu umowy zostało powódce doręczone dnia 5 listopada 2025 roku.
Dowody:
- oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę – k. 15 akt;
- zrzut ekranu ze strony śledzenia przesyłek Poczty Polskiej – k. 18 akt.
Dnia 3 listopada 2025 r. pozwana wystawiła powódce świadectwo pracy, w którym wskazała, że powódka pracowała u niej w okresie od 5 lipca 2024 r. do 3 listopada 2025 roku.
W pkt 4a świadectwa wskazano, że stosunek pracy ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 pkt 1 k.p.
Powódce świadectwo to zostało doręczone dnia 20 listopada 2025 roku.
Dnia 4 grudnia 2025 r. powódka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, sporządziła wniosek o sprostowanie świadectwa pracy. Wnosiła o sprostowanie rubryki dotyczącej trybu i podstawy prawnej ustania stosunku pracy poprzez usunięcie nieprawdziwej informacji o rozwiązaniu umowy o pracę „bez wypowiedzenia z winy pracownika (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.)” i wpisanie informacji zgodnej ze stanem prawnym w oparciu o przepisy kodeksu pracy, a także o wydanie nowego świadectwa pracy w terminie 7 dni.
Wniosek ten został nadany 4 grudnia 2025 r. i doręczony pozwanej dnia 8 grudnia 2025 roku.
Dowody:
- świadectwo pracy – k. 39-40 akt;
- zrzut ekranu ze strony śledzenia przesyłek Poczty Polskiej – k. 42-42v akt;
- wniosek o sprostowanie świadectwa pracy – k. 36 akt;
- potwierdzenia nadania przesyłki – k. 37 akt;
- zrzut ekranu ze strony śledzenia przesyłek Poczty Polskiej – k. 38-38v akt.
Sąd zważył co następuje:
Stan faktyczny w sprawie ustalono na podstawie dokumentów dostarczonych przez stronę powodową oraz dowodów z zeznań świadków i przesłuchania powódki na rozprawie dnia 13 marca 2026 roku. Autentyczność dokumentów nie była kwestionowana przez stronę pozwaną reprezentowaną przez kuratora. Kurator pozwanego podnosiła nieścisłość pomiędzy miejscem siedziby nabywcy kurtki męża pozwanej widniejącym na załączonej fakturze, a miejscem zamieszkania pozwanej, jednak rozbieżność ta została wyjaśniona. Mąż pozwanej w toku swoich zeznań wskazał, że kurtkę nabył na rachunek spółki kolegi, któremu pomagał w czynnościach zawodowych. Ostatecznie okoliczność ta nie miała doniosłej wagi, ponieważ w toku postępowania dowodowego ustalono, iż kurtka męża powódki nie pochodziła od pozwanej. Zeznania świadków i jak i relacje płynące ze strony powódki, jako spontaniczne, spójne wewnętrznie i zbieżne między sobą sąd uznał za wiarygodne w całości.
Istotą sporu było to, czy zarzut z oświadczenia o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym był prawdziwy. Powódka od początku utrzymywała bowiem, że nie przywłaszczyła sobie kurtki należącej do pozwanej i na tym zasadziła swoje roszczenie o odszkodowanie z art. 56 § 1 k.p.
Naruszenie przepisów o rozwiązywaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia w rozumieniu art. 52 § 1 k.p. może polegać w szczególności na: braku przyczyny rozwiązania (art. 52 § 1 i art. 53 § 1 k.p.), niezachowaniu trybu współdziałania z zakładową organizacją związkową (art. 52 § 3 i art. 53 § 4 k.p.), rozwiązaniu umowy po terminie (art. 52 § 2 i art. 53 § 3 k.p.), niezachowaniu formy pisemnej (art. 30 § 3 k.p.), niepodaniu pracownikowi przyczyny rozwiązania umowy (art. 30 § 4 k.p.) oraz naruszeniu zakazu rozwiązywania umowy (np. art. 177 § 1 k.p.) (K. Jaśkowski [w:] E. Maniewska, K. Jaśkowski, Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy, LEX/el. 2026, art. 56). Zgodnie z art. 30 § 4 k.p. - w oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy. Ustalone orzecznictwo Sądu Najwyższego przyjmuje, że ciężar dowodu co do istnienia przyczyny uzasadniającej rozwiązanie umowy podanej w piśmie rozwiązującym (art. 30 § 4 k.p.) obciąża pracodawcę (tamże za: np. wyrok z 6.02.1997 r., I PKN 68/96, OSNAPiUS 1997/18, poz. 339).
Przeprowadzone w sprawie postępowanie dowodowe nakazało stwierdzić, że pozwany pracodawca powyższemu obowiązkowi nie sprostał. Decyzja o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym została podjęta bez jakiegokolwiek głębszego namysłu ani analizy, czy do zarzucanego powódce czynu faktycznie doszło. Powódka wskazywała, że jej szef w zasadzie nagle wystąpił do niej z zarzutem przywłaszczenia kurtki. Powódka próbowała sytuację wyjaśnić, bezskutecznie podejmując kontakt z prezesem zarządu pozwanej. Gdyby pozwanej zależało na wykazaniu słuszności podstawy rozwiązania umowy i na jej gruntownym uzasadnieniu, z pewnością przyjęłaby aktywną postawę. Tymczasem jej aktywność ograniczyła się wyłącznie do sformułowania zarzutu pod adresem powódki na podstawie jednego zrzutu ekranu oraz późniejszego złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie dyscyplinarnym. Po ujawnieniu zrzutu ekranu, pracodawca nie przeprowadził żadnej analizy stanu asortymentu, nie odnotowano też żadnych informacji klientów co do niezgodności w tym zakresie. Co więcej - biorąc pod uwagę, iż mąż powódki dysponował fakturą na zakup kurtki, to, iż należąca do niego kurtka nie pochodziła od pozwanej z pewnością zostałoby szybko wyjaśnione. Powyższe może nasuwać więc wątpliwości nie tylko co do wystąpienia przyczyny rozwiązania umowy o pracę z powódką, lecz również co do tego, czy przyczyna ta nie została wskazana dla pozoru. Z zachowania, w którym ktoś najpierw formułuje zarzut, następnie uniemożliwia oskarżanej osobie ustosunkowania się do niego, a zaraz później rozwiązuje z nią umowę, przeciętny obserwator mógłby domniemywać bowiem szukania jedynie pretekstu do rozwiązania tejże.
Jak zostało wcześniej wskazane – ciężar dowodzenia istnienia przyczyn uzasadniającej rozwiązanie umowy o pracę spoczywa na pracodawcy. Powódka w zasadzie nie miała zatem obowiązku bronić się przed postawionym jej zarzutem ciężkiego naruszenia obowiązków pracowniczych przynajmniej do momentu uznania, iż przywłaszczenie to było wysoce prawdopodobne. Mimo to wszyscy wezwani na rozprawę świadkowie zgodnie przyznali, że powódka z pewnością nie przywłaszczyła kurtki. Różnice bowiem pomiędzy kurtką użytkowaną przez męża powódki, a kurtkami produkowanymi przez pozwaną były zbyt zasadnicze. Sprowadzały się one nie tylko do różnego wyglądu z przodu, lecz przede wszystkim do różnic w zastosowanych w obu produktach materiałach. Opisywane różnice w grubości i rodzaju zastosowanego materiału, wszyć zamków czy różnic funkcjonalnych takich jak miejsce na krótkofalówkę już dla niewprawionego laika byłyby zbyt oczywiste, by pomiędzy obiema kurtkami doszukiwać się tożsamości. Ocena świadków zawodowo i na co dzień zajmujących się procesem szycia tego typu ubrań była więc tym bardziej dla sądu wymierna, a przez to wiarygodna. Nadto świadek I. L. podnosiła, że wielokrotnie wracała z powódką do domu i nigdy nie zauważyła, by powódka wynosiła z pracy część asortymentu pracodawcy. Nie bez znaczenia była także okoliczność, iż pozwana nie zajmowała się produkcją wyrobu specjalistycznych kurtek na masową skalę. Przywłaszczenie jednego produktu wyrabianego wielkimi, przemysłowymi nakładami byłoby z pewnością dużo trudniej zauważalne niż przywłaszczenie jednego produktu szytego wyłącznie okazjonalnie, na zamówienie.
Z powyższych względów rozwiązanie z powódką umowy o pracę należało uznać za nieuzasadnione, a przez to dokonane z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w trybie dyscyplinarnym. Art. 52 § 1 k.p. zawiera bowiem zamknięty katalog przyczyn, z powodu których pracodawca może rozwiązać z pracownikiem umowę o pracę w tzw. trybie dyscyplinarnym. Powódce zarzucono, iż w sposób ciężki naruszyła podstawowe obowiązki pracownicze (art. 52 § 1 pkt 1 k.p.) przywłaszczając asortyment pracodawcy. Ustalenie jednak, iż do tego czynu w ogóle nie doszło sprawia, że rozwiązanie umowy w tym trybie jest nieuzasadnione już pierwotnie tzn. poza oceną, czy dany czyn stanowił czy też nie ciężkie naruszenie podstawowych obowiązków pracowniczych. Rozwiązanie umowy bez zachowania okresu wypowiedzenia nastąpiło tu więc w zasadzie poza podstawą prawną określoną w kodeksie pracy i może być ocenione wyłącznie jako niezgodne z przepisami. Roszczenie powódki o odszkodowanie przewidziane w art. 56 § 1 k.p. było zasadne. Jego wysokości została ustalona zgodnie z treścią art. 58 k.p. tj. jako 1-miesięczne wynagrodzenie powódki. Dostarczona na początku umowa o pracę wskazywała jakoby powódka rozpoczęła pracę u pozwanej dopiero 31 lipca 2025 r. Niemniej w toku rozprawy ustalono w oparciu o uprzednio dołączone świadectwo pracy ( złożone wraz z pismem z dnia 22 grudnia 2025r.) , że powódka zatrudniona przynajmniej od 5 lipca 2024 r. – w ramach umowy o pracę. Okres wypowiedzenia umowy powódki wynosił, zgodnie z art. 36 § 1 pkt 2 k.p. – 1 miesiąc. W związku z powyższym Sąd orzekł jak w punkcie I sentencji wyroku.
Powódka w zakresie roszczenia odszkodowawczego z art. 56 § 1 k.p. wnosiła o zasądzenie od kwoty odszkodowania odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty. Sąd wobec braku wezwania do zapłaty zasądził na mocy art. 481§ k.c. w związki z art. 300 k.p. odsetki ustawowe od dnia doręczenia pozwu stronie pozwanej. W punkcie I sentencji sąd zasądził odszkodowanie z odsetkami od dnia 20 stycznia 2026 r. jako dnia doręczenia pozwu, a roszczenie odsetkowe powódki w dalszym zakresie oddalił jako bezzasadne w punkcie II sentencji wyroku.
Na ujawnionym w sprawie świadectwie pracy pozwany pracodawca faktycznie zawarł informację, że stosunek pracy pomiędzy stronami ustał w wyniku rozwiązania umowy o pracę z art. 52 § 1 pkt 1 k.p. Powódka, co zrozumiałe, nie chciała by w świadectwie pracy dostarczanym przyszłemu pracodawcy widniała taka informacja. Mimo to roszczenie o sprostowanie nie mogło zostać uwzględnione jako przedwczesne.
Pełnomocnik reprezentujący powódkę, już po wniesieniu pozwu i to pomimo roszczenia o sprostowanie otrzymanego przez powódkę dnia 20 listopada 2025 r. świadectwa pracy, zwrócił się do pozwanej dnia 4 grudnia 2025 r. o sprostowanie świadectwa pracy a także o wydanie nowego świadectwa pracy w terminie 7 dni. Wniosek ten został nadany 4 grudnia 2025 r. i doręczony pozwanej dnia 8 grudnia 2025 roku bez odpowiedzi. Pełnomocnik powódki uprawniony był więc, zgodnie z terminami określonymi w art. 97 § 2 1 k.p. do wniesienia żądania sprostowania świadectwa pracy do sądu pracy dopiero od 29 grudnia 2025 roku. Bez względu na powyższe, na pracodawcy ciąży obowiązek zamieszczenia w świadectwie informacji, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło za wypowiedzeniem dokonanym przez pracodawcę jeżeli z orzeczenia sądu pracy wynika, że rozwiązanie z pracownikiem umowy o pracę bez wypowiedzenia z jego winy nastąpiło z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu w tym trybie umów o pracę. Obowiązek taki, a więc związane z nim roszczenie może zostać zgłoszone jednak dopiero w terminie 7 dni od uprawomocnienia się wyroku zasądzającego odszkodowanie z tytułu wydania niewłaściwego świadectwa pracy lub niewydania go w terminie zgodnie z § 8 Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 30 grudnia 2016 r. w sprawie świadectwa pracy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1016) (zob. E. Maniewska [w:] K. Jaśkowski, E. Maniewska, Komentarz aktualizowany do Kodeksu pracy, LEX/el. 2026, art. 97; por. uchwała SN(7) z 18.05.1995 r., I PZP 9/95, OSNP 1996, nr 3, poz. 42.). Innymi słowy – roszczenie o wydanie nowego świadectwa pracy zgłoszone jeszcze przed uprawomocnieniem się orzeczenia sądu przyznającego odszkodowanie za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę w trybie art. 52 § 1 k.p. było przedwczesne i jako takie podlegało oddaleniu, o czym również orzeczono w punkcie II sentencji wyroku.
Wyrokowi w punkcie I zgodnie z treścią art. 477 2 § 1 k.p.c. nadano rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4 666,00 zł stanowiącej pełne, jednomiesięczne wynagrodzenie powódki, o czym orzeczono w pkt. III wyroku.
W punkcie IV wyroku sąd zasądził na rzecz powódki od pozwanej kwotę 360,00 zł tytułem zwrotu kosztów procesu odpowiadającej stawce minimalnej z Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118). Powódka wygrała proces w zakresie zasądzonego odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę. Mimo faktu, iż nie było to roszczenie o przywrócenie do pracy o jakim mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 tego Rozporządzenia, przepis ten miał w tym przypadku odpowiednie zastosowanie. Zgodnie bowiem z uchwałą 7 sędziów SN z dnia 24 lutego 2011 r., I PZP 6/10 (OSNP 2011, nr 21–22, poz. 268, LEX nr 707475) mającą moc zasady prawnej - stawka wynagrodzenia radcowskiego określona obecnie w § 9 ust. 1 pkt 1 znajduje odpowiednie zastosowanie w sprawach o odszkodowanie dochodzone na podstawie art. 56 § 1 k.p.
W punkcie V wyroku sąd przyznał kuratorowi pozwanej będącej radcą prawnym kwotę 600,00 zł powiększoną o należną 23-procentową stawkę podatku od towarów i usług. Kwota ta wynikała z faktu, iż powódka wystąpiła z roszczeniem o odszkodowanie z art. 56 § 1 k.p. oraz z roszczeniem o sprostowanie świadectwa pracy – była więc sumą kwot o jakich mowa w § 9 ust. 1 pkt 1 i 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 118).
W punkcie VI wyroku sąd, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu z art. 98 k.p.c. nakazał pobrać od pozwanej na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Toruniu kwotę 442,80 zł tytułem zwrotu części wynagrodzenia kuratora oraz kwotę 400 zł tytułem części opłaty od pozwu od uiszczenia której powódka, jako pracownik, była zwolniona na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 Ustawa z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.; dalej: u.k.s.c.). Pierwsza z kwot stanowiła sumę kwoty 360,00 zł i 23% naliczonej od tej kwoty stawki podatku VAT w związku z tym, iż pozwana przegrała proces w zakresie roszczenia o odszkodowanie. Druga z kwot – 400,00 zł została obliczona na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. od kwoty zasądzonego na rzecz powódki odszkodowania w wysokości 4 666,00 zł.
W pozostałym zakresie opłatą od pozwu i kosztami wynagrodzenia kuratora sąd obciążył Skarb Państwa, gdyż powódka mimo częściowej przegranej była od nich zwolniona z mocy ustawy.
Sędzia Alina Kordus-Krajewska