Wyrok z 16 marca 2026, sygn. I C 251/25
Pokaż pozostałe podstawy prawne (13)
Sygn. akt: I C 251/25 upr
WYROK
W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ
Dnia 16 marca 2026 r.
Sąd Rejonowy w T. I Wydział Cywilny
w składzie następującym:
|
Przewodniczący: |
asesor sądowy P. K. |
|
Protokolant: |
starszy sekretarz sądowy K. K. |
po rozpoznaniu w dniu 16 marca 2026 r. w T.
na rozprawie
sprawy z powództwa (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w T.
przeciwko (...) Spółce Akcyjnej w W.
o zapłatę
I. zasądza od pozwanego (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w J. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w M. kwotę 738 zł (siedemset trzydzieści osiem złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 15 lipca 2021 roku do dnia zapłaty;
II. zasądza od pozwanego na rzecz powoda kwotę 387 zł (trzysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów procesu z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty.
UZASADNIENIE
Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością spółka komandytowo-akcyjna w M. wniósł w dniu 19 grudnia 2024 roku do Sądu Rejonowego w T. pozew o zasądzenie od (...) Spółki Akcyjnej w J. kwoty 738 zł z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15.07.2021 r. do dnia zapłaty oraz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz opłaty od pełnomocnictwa.
W uzasadnieniu pozwu powód wskazał, że w dniu 27 maja 2021 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o nr rej. (...), należący do poszkodowanej Z. Z.. Pojazd po zdarzeniu nie nadawał się do dalszej jazdy. Policja zatrzymała jego dowód rejestracyjny. Sprawca szkody miał zawartą umowę ubezpieczenia OC posiadacza pojazdu mechanicznego zawartą z pozwanym towarzystwem ubezpieczeń. Powód wskazał, że pozwany do momentu złożenia pozwu nie uznał swojej odpowiedzialności, ani nie wypłacił żadnej kwoty z tytułu odszkodowania. Powód zaznaczył, że poszkodowana wniosła do Sądu Rejonowego w T. pozew obejmujący żądanie wypłaty odszkodowania z tytułu kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu. Postępowanie to w dacie wytoczenia powództwa przez powoda nie zostało jeszcze zakończone i toczyło się pod sygnaturą I C (...)22. Poszkodowana skorzystała z usługi holowania pojazdu wykonanej przez powoda. Powód wystawił fakturę VAT nr (...) na kwotę 738,00 zł brutto z tytułu wykonanej usługi holowania. Koszty objęły ryczałt za holowanie do 30 kilometrów w kwocie 400 złotych netto oraz dopłatę za masę pojazdu powyżej 1400 kg, powiększone o wartość podatku VAT. Pozwana odmówiła uznania roszczeń z tytułu holowania pojazdu na parking strzeżony, pomimo iż uszkodzony pojazd nie mógł legalnie poruszać się po drogach publicznych. Powód zaznaczył, że pozwany w sposób całkowicie dowolny i niezrozumiały dokonał weryfikacji faktury VAT wystawionej przez powoda. Powód wskazał, że pozwany nie przytoczył żadnych argumentów uzasadniających jego stanowisko. Powód podkreślił, że przyjęta przez niego stawka holowania jest stawką rynkową, weryfikowaną w uprzednio w innej sprawie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w T.. Powód zaznaczył, że stawki stosowane przez niego były wielokrotnie uznawane przez towarzystwa ubezpieczeniowe, w tym pozwanego. Powód wskazał, że na podstawie umowy z dnia 27 maja 2021 roku poszkodowana przelała na powoda przysługujące jej roszczenia względem pozwanego, a związane ze szkodą z dnia 27 maja 2021 roku, gdy został uszkodzony pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). O fakcie dokonania cesji pozwany został zawiadomiony wiadomością e-mail z dnia 14 czerwca 2021 roku wysłaną przez powoda. Powód wskazał, iż dochodzi odsetek od kwoty głównej od dnia 15 lipca 2021 roku, tj. od dnia, który nastąpił po upływie 30 dni od dnia zawiadomienia o szkodzie. Powód zaznaczył, że zawiadomił pozwanego o szkodzie z tytułu holowania pojazdu w dniu 14 czerwca 2021 roku (k. 4-6v).
W dniu 8 stycznia 2025 roku w sprawie o sygn. I Nc (...) Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w T. wydał nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym, w którym w całości uwzględnił żądanie pozwu (k. 40).
Pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w ustawowym terminie, tj. w dniu 7 lutego 2025 roku, zaskarżając nakaz zapłaty w całości i wnosząc o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kwoty uiszczonej tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwem. Pozwany zakwestionował zarówno aby ponosił odpowiedzialność odszkodowawczą za skutku zdarzenia z dnia 27 maja 2021 roku, jak również wysokość dochodzonego roszczenia. W uzasadnieniu sprzeciwu pozwany podniósł przede wszystkim brak swojej odpowiedzialności odszkodowawczej za skutki opisywanego zdarzenia, wskazując, że nie ponosi odpowiedzialności za uszkodzenia pojazdów S. i H., gdyż zgłoszone uszkodzenia pojazdów nie mogły powstać w deklarowanym zdarzeniu z dnia 27 maja 2021 roku, a to wyklucza odpowiedzialność pozwanego w zakresie dochodzonego przez powoda roszczenia. Pozwany powołał się w tym zakresie na opinię (...) z dnia 15 czerwca 2021 roku, z której wynika, że aktywacja poduszek powietrznych oraz napinaczy pasów bezpieczeństwa nastąpiła około godziny 17:27 według wskazań zegara pokładowego pojazdu, co pozostaje w sprzeczności z podawaną przez uczestników wypadku godziną zdarzenia (18:25). Nadto, przeprowadzona analiza uszkodzeń samochodu S. wskazuje na uderzenie przednim, lewym narożnikiem w przeszkodę o poziomym elemencie na wysokości 0,95 m, który spowodował zgniecenie maski silnika oraz błotnika przedniego lewego w części przedniej oraz cofnięcie do wnętrza komory silnika. Pozwany wskazał też, że występuje brak korelacji wysokościowej i geometrycznej z uszkodzeniami samochodu H. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Zdaniem pozwanego uszkodzenia obu pojazdów nie korelują ze sobą wzajemnie i nie korespondują z podanymi przez uczestników zdarzenia okolicznościami oraz geometrią miejsca zdarzenia. Pozwany zwrócił uwagę też na okoliczności poboczne w postaci wcześniejszej szkodowości właściciela pojazd S. oraz kierującego pojazdem H.. Z wydruku (...) wynika, że Z. Z. w latach 2018-2021 występowała jako sprawca zdarzeń z OC w ośmiu szkodach na kwotę 135 432,12 zł, zaś Z. G. w latach 2018-2021 miał status sprawcy zdarzeń w czterech szkodach z OC na kwotę 107 372,60 zł. Pozwany podniósł również, że pomimo znacznych uszkodzeń pojazdów oraz aktywacji systemów bezpieczeństwa biernego, żaden z uczestników zdarzenia nie doznał obrażeń ciała, co w jej ocenie jest okolicznością atypową. Pozwana spółka wyliczyła zatem szereg okoliczności, które jej zdaniem uzasadniają zastosowanie konstrukcji dowodu prima facie i prowadzą do wniosku, iż zdarzenie miało charakter upozorowany. W szczególności wskazała na: wymuszenie pierwszeństwa pojazdu, brak manewrów obronnych, rażące naruszenie zasad ruchu drogowego, brak postronnych świadków zdarzenia, brak korelacji uszkodzeń pojazdów, brak szkód na osobach uczestniczących w zdarzeniu, fakt, iż pojazd objęty roszczeniem był pojazdem luksusowym, a także podawanie po wypadku nieprawdziwych danych przez uczestników zdarzenia.
W świetle powyższego pozwany zaprzeczył, aby ponosił odpowiedzialność za szkody w pojeździe marki S. i skutki zdarzenia z dnia 27 maja 2021 roku, podkreślając, że ewentualne ustalenia przebiegu zdarzenia wymagają przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego w zakresie rekonstrukcji wypadków drogowych po odebraniu przez sąd zeznań świadków. Nadto wskazał, że opisane zdarzenie jego zdaniem nosi cechy próby wyłudzenia nienależnego świadczenia, które, jak zaznaczył, stanowi zjawisko coraz częściej występujące w obrocie.
Pozwany zakwestionował również wysokość dochodzonego roszczenia w zakresie kosztów holowania pojazdu, wskazując, że zastosowane przez powoda stawki nie mają charakteru rynkowego. Zdaniem pozwanego stawka stosowana przez powoda była całkowicie dowolna. Pozwany wskazał, że po kolizji z dnia 17 maja 2021 roku poszkodowana skorzystała z usług holowania. Za tę usługę wystawiono fakturę, zgodnie z którą koszt usługi wyniósł łącznie 738 zł brutto. Pozwany powołał się na Uchwałę Rady Powiatu (...) nr (...) z dnia 1 października 2020 roku, zgodnie z którą koszt holowania pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 t wynosi 486 zł brutto. Dodatkowo pozwany podniósł, że przedłożona faktura nie została podpisana, ani powód nie wykazał, aby poszkodowana faktycznie poniosła jakąkolwiek płatność z tytułu tej faktury (k. 44-58).
W piśmie przygotowawczym z dnia 4 marca 2025 roku powód oświadczył, że podtrzymuje w całości żądanie pozwu oraz wnioski dowodowe w nim zawarte. Powód wniósł także o zawieszenie postępowanie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania toczącego się przed Sądem Rejonowym w T. w sprawie o sygn. akt (...) oraz (...). Powód wskazał, że w Sądzie Rejonowym w T. toczy się postępowanie sprawie o sygn. akt I C (...) z powództwa Z. Z. przeciwko (...) Spółce Akcyjnej o zapłatę odszkodowania za szkodę w pojeździe w związku ze zdarzeniem z dnia 27 maja 2021 roku. Powód wskazał, że w tym postepowaniu ocenie sądu podlegała między innymi odpowiedzialność pozwanego towarzystwa ubezpieczeniowego za szkodę. Według wiedzy powoda w tym postępowaniu została sporządzona opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków. Powód wyjaśnił też, że przy każdej usłudze holowania stosuje takie same zasady rozliczenia i w 2021 roku cennik przewidywał m. in. ryczałt za holowanie na dystansie do 30 km w wysokości 400 zł netto oraz dopłatę 50 % w przypadku masy pojazdu powyżej 1 500 kg. Dopłata uzasadniona jest koniecznością użycia lawety o dopuszczalnej masie całkowitej ((...)) powyżej 3,5 tony, zaś użycie takiej lawety uzasadniona była masą własną uszkodzonego pojazdu – 2 065 kg. W przypadku zrezygnowania przez powoda z użycia lawety o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3 500 kg nastąpiłoby przekroczenie limitu masy liczonej jako masa lawety i masa holowanego pojazdu. To z kolei powodowałoby naruszenie przepisów prawa o ruchu drogowym i odpowiedzialność wykroczeniową kierowcy lawetą do 3 000 zł. Powód zaznaczył, że użycie lawety o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3 500 kg wiąże się z większymi kosztami – kierowca lawety musi dysponować prawem jazdy kategorii C, a jego czas pracy jest limitowany. Pojazd ciężarowy jest także znacznie droższy w eksploatacji. W związku z tym koszt usługi holowniczej realizowanej za pomocą lawety ciężarowej są znacznie wyższe niż w przypadku samochodu o dopuszczalnej masie całkowitej poniżej 3 500 kg (k. 53-54v).
Postanowieniem z dnia 23 marca 2025 roku sąd na podstawie art. 177 § 1 pkt 1 k.p.c. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez Sąd Rejonowy w T. pod sygn. akt I C (...) upr (k. 60). Postanowienie to uprawomocniło się w dniu 8 kwietnia 2025 roku.
Postanowieniem z dnia 15 grudnia 2025 roku sąd podjął postępowanie z urzędu (k. 71).
Stanowiska stron nie uległy zmianie do zamknięcia rozprawy.
Sąd ustalił co następuje:
27 maja 2021 roku, około godziny 18.30, Z. G. prowadził pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), poruszał się ulicą (...) w kierunku X., drogą z pierwszeństwem przejazdu. Gdy dojeżdżał do skrzyżowania z ulicą (...), z podporządkowanej drogi, na ulicę (...) wyjechała kierująca pojazdem H. o numerze rejestracyjnym (...) F. K.. Kierująca H. zamierzała skręcić w lewo, włączając się do ruchu nie zauważyła nadjeżdżającego z jej lewej strony pojazdu S.. W konsekwencji pojazdy zderzyły się ze sobą, kolidując czołowo lewymi przodami nadwozi.
dowód: wyrok Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt I C (...) z dnia 10 kwietnia 2025 roku wraz z uzasadnieniem – k. 286 i 291-295v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...), wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem – k. 366 i 377-378v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)22 , częściowo umowa przelewu wierzytelności z dnia 27 maja 2021 roku – k. 11, akta szkody na płycie CD – k. 43a, pokwitowanie zatrzymania dokumentu –– w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...) oraz k. 39 i 61, oświadczenie o okolicznościach kolizji z dnia 11 czerwca 2021 roku - k. 62-63, podsumowanie zgłoszenia szkody komunikacyjnej – k. 64, protokół z wywiadu na okoliczność zdarzenia ubezpieczeniowego z dnia 17 czerwca 2021 roku - k. 65-66, częściowo opinia (...) z dnia 25 czerwca 2021 roku – k. 67-72, częściowo raport z opisem (...) z dnia 18 czerwca 2021 roku – k. 73-88, częściowo zeznania świadka H. C. na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku, znacznik czasowy od 00:09:24 do 00:29:12 - k. 108v-109v
Na miejsce zdarzenia została wezwana Policja, która ukarała kierującą pojazdem H. mandatem karnym. F. K. nie kwestionowała swojej odpowiedzialności za zaistniałe zdarzenie drogowe. Pojazd sprawcy szkody objęty był obowiązkowym ubezpieczeniem OC u pozwanej – na podstawie polisy ubezpieczeniowej o numerze (...).
dowód : wyrok Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt I C (...) z dnia 10 kwietnia 2025 roku wraz z uzasadnieniem – k. 286 i 291-295v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...), wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem – k. 366 i 377-378v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)22 , akta szkody na płycie CD – k. 43a
Pojazd S. (...) na dzień 27 maja 2021 roku stanowił współwłasność Z. G. oraz Z. Z..
dowód: wyrok Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt I C (...) z dnia 10 kwietnia 2025 roku wraz z uzasadnieniem – k. 286 i 291-295v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I (...), wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem – k. 366 i 377-378v akt sprawy Sądu Rejonowego w Toruniu o sygn. I (...)
Uszkodzenia pojazdu marki S. (...) były na tyle poważne, że uniemożliwiały jego dalsze, bezpieczne użytkowanie w ruchu drogowym. Skutkowało to zatrzymaniem dowodu rejestracyjnego przez funkcjonariuszy Policji oraz koniecznością usunięcia pojazdu z miejsca zdarzenia, przy użyciu specjalistycznego sprzętu pomocy drogowej. Poszkodowana Z. Z. zleciła powodowi w dniu 27 maja 2021 roku usługę holowania uszkodzonego pojazdu z miejsca zdarzenia szkodowego na parking strzeżony powoda. Z uwagi na deformację elementów karoserii wystających poza obrys pojazdu, niemożliwe było zastosowanie standardowych metod załadunku, a w konsekwencji konieczne było użycie lawety wyposażonej w płytę hydrauliczną, umożliwiające bezpieczne przemieszczenie pojazdu. Masa uszkodzonego pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wynosiła 2 065 kg, co wymagało użycia holownika o większej ładowności – o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony i adekwatnej ładowności. W uszkodzonym pojeździe marki S. zablokowana była ponadto skrzynia biegów. W efekcie łatwiejsze było wciągnięcie uszkodzonego pojazdu na lawetę typu płyta hydrauliczna. W związku z wykorzystaniem holownika o większej ładowności, o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony, do kosztów doliczona została dopłata w wysokości 50% wartości usługi z tytułu wykorzystania sprzętu ciężkiego. Stawka ryczałtowa w 2021 roku wynosiła 6 zł x 30 km + opłata za załadunek i rozładunek w kwocie po 110 zł netto. Łącznie 400 zł netto powiększone o podatek od towarów i usług. W przypadku usługi holowania wykonanej na rzecz poszkodowanej Z. Z. w dniu 27 maja 2021 roku zastosowano stawkę ryczałtową, ponieważ holownik pokonał trasę holowania w postaci dojazdu z siedziby firmy powoda do miejsca zdarzenia, która wynosiła ok. 10 kilometrów. Następnie po załadowaniu holowanego pojazdu marki S. (...) holownik przejechał na parking firmy powoda, pokonując trasę o tej samej długości, co przy przyjeździe na miejsce zdarzenia.
dowód: informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS powoda (numer KRS: (...)) – k. 9, dostępna także powszechnie na stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości: https://wyszukiwarka-krs.ms.gov.pl,faktura VAT (...) z dnia 1 czerwca 2021 roku – k. 13,dowód rejestracyjny pojazdu marki S. (...) – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie 98fcce75-(...)-(...)-(...)-f3de31c76c84, pokwitowanie zatrzymania dokumentu – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...) oraz k. 39 i k. 61, zeznania świadka H. C. na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku, znacznik czasowy od 00:09:24 do 00:29:12 - k. 108v-109v, wyrok Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt I C (...)22 z dnia 10 kwietnia 2025 roku wraz z uzasadnieniem – k. 286 i 291-295v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)/22, wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem – k. 366 i 377-378v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)/22
Po wykonaniu usługi holowania powód wystawił poszkodowanej Z. Z. w dniu 1 czerwca 2021 roku fakturę VAT nr (...) na kwotę 738 zł. Na tę kwotę składały się 400 zł netto tytułem ryczałtu za holowanie do 30 kilometrów oraz 200 zł netto tytułem dopłaty 50 % z tytułu masy holowanego pojazdu powyżej 1 500 kg. Kwoty te zostały powiększone o podatek od towarów i usług w wysokości 23 %. Faktura została podpisana w imieniu wystawiającego przez H. C. – prokurenta powodowej spółki.
Dowód: informacja odpowiadająca odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców KRS powoda (numer KRS: (...)) – k. 9, faktura VAT (...) z dnia 1 czerwca 2021 roku – k. 13
Dopłata 50 % do ceny usługi holowania podyktowana wykorzystaniem holownika o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony podyktowana była kosztami zakupu oraz eksploatacji takiego holownika. Holownik o takiej masie zużywa więcej paliwa, a ponadto kierowca obsługujący taką lawetę musi dysponować prawem jazdy kategorii C. Ponadto czas pracy kierowcy jeżdżącego pojazdem tej wielkości jest limitowany. W efekcie usługa holowania wykonywana ciężkim sprzętem jest bardziej kosztowna.
dowód: zeznania świadka H. C. na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku, znacznik czasowy od 00:09:24 do 00:29:12 - k. 108v-109v
W listopadzie roku 2021 stawki stosowane przez powoda za usługi holowania pojazdów mieściły się w granicach stawek rynkowych stosowanych przez firmy holownicze na terenie M. i okolic. Stawki za dojazd do pojazdu kształtowały się na poziomie od 3,5 zł do 6,30 zł netto za kilometr. Stawki za holowanie pojazdu kształtowały się na poziomie od 4,55 zł do 7,30 zł netto za kilometr. Stawki netto za załadunek i rozładunek pojazdu wynosiły średnio od 100 do 200 zł netto. W cennikach niektórych spośród podmiotów trudniących się świadczeniem usług holowniczych w listopadzie 2021 roku przewidziana była także dodatkowa opłata za transport pojazdu powyżej 1,5 tony w wysokości 50 % kosztów usługi bądź koszt ten był wliczany w ryczałt.
dowód: opinia biegłego S. K. z dnia 12 listopada 2021 roku wydana na zlecenie Sądu Rejonowego w T. w sprawie X C (...) – k. 16-17v
Wysokość opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg na parkingach strzeżonych oraz kosztów powstałych w wyniku wydania dyspozycji usunięcia, a następnie odstąpienia od usunięcia pojazdu na rok 2021 została ustalona uchwałą nr XIX/118/2020 Rady Powiatu (...) z dnia 1 października 2020 roku. Są one wymienione w załączniku do tej uchwały. W przypadku pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony opłata za usunięcie pojazdu z drogi wraz z podatkiem VAT wynosiła 486 zł. Z kolei opłata za parkowanie pojazdu o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony wraz z podatkiem VAT wynosiła 40 zł.
dowód: uchwała nr XIX/118/2020 Rady Powiatu (...) z dnia 1 października 2020 roku wraz z załącznikiem – k. 90-90v
Poszkodowana Z. Z. w dniu 27 maja 2021 roku zawarła z powodem (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością spółką komandytowo-akcyjną w M. umowę przelewu wierzytelności o odszkodowanie z tytułu szkody z dnia 27 maja 2021 roku związanej z uszkodzeniem pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Wierzytelność obejmowała odszkodowanie w części dotyczącej holowania uszkodzonego pojazdu na podstawie faktury VAT nr (...). Poszkodowana zbyła na rzecz wierzytelność na rzecz powoda w ramach zapłaty za wykonaną usługę holowania. W imieniu powoda umowę przelewu wierzytelności zawarł jego pełnomocnik A. A. (1).
dowód: umowa przelewu wierzytelności z dnia 27 maja 2021 roku – k. 11, pełnomocnictwo z dnia 1 czerwca 2018 roku – k. 12, faktura VAT (...) z dnia 1 czerwca 2021 roku – k. 13
Szkoda została przez poszkodowaną Z. Z. w dniu 28 maja 2021 roku zgłoszona pozwanemu ubezpieczycielowi, który zarejestrował ją pod numerem (...). Pod tym numerem akt szkody pozwany prowadził postępowanie likwidacyjne. W toku postępowania likwidacyjnego pozwany ustalił, iż koszt naprawy pojazdu powódki po szkodzie z 27 maja 2021 roku wyniósłby 97 777,89 złotych brutto, zaś wartość pojazdu S. opiewała na: 91 400 złotych brutto przed szkodą oraz 33 200 złotych brutto (na podstawie wyników aukcji na portalu internetowym (...)) złotych brutto po szkodzie. Pozwany dokonał także drugiej wyceny pojazdu, która opiewała na 91 300 złotych brutto w stanie sprzed szkody oraz na 30 000 złotych brutto w stanie uszkodzonym. W dniu 14 czerwca 2021 roku powód jako pełnomocnik poszkodowanego zgłosił wiadomością e-mail roszczenie w zakresie holowania uszkodzonego pojazdu. Do wiadomości e-mail załączona została umowa przelewu wierzytelności oraz faktura VAT o numerze (...). Wiadomość e-mail wysłała w imieniu powoda A. A. (1). Pozwany decyzją z dnia 28 czerwca 2021 roku odmówił wypłaty należności z tytułu szkody z dnia 27 maja 2021 roku. Uzasadniając odmowę wypłaty odszkodowania pozwany wskazał, że analiza okoliczności towarzyszących zdarzeniu oraz charakter powstałych uszkodzeń doprowadziła go do wniosku, że nie mogło dojść do kolizji drogowej w okolicznościach podanych w zgłoszeniu szkody, a tym samym powstania uszkodzeń w deklarowanych okolicznościach. W związku z tym pozwany odmówił przyznania odszkodowania za uszkodzenie pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...), jego holowanie, parkowanie i wynajem pojazdu zastępczego. W dniu 30 czerwca 2021 roku powód odwołał się od decyzji pozwanego o odmowie wypłaty odszkodowania. Decyzją z dnia 15 lipca 2021 roku skierowaną do powoda pozwany podtrzymał swoje pierwotne stanowisko odmawiając wypłaty odszkodowania. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany ponownie wskazał, że analiza okoliczności towarzyszących zdarzeniu oraz charakter powstałych uszkodzeń doprowadziła go do wniosku, że nie mogło dojść do kolizji drogowej w okolicznościach podanych w zgłoszeniu szkody, a tym samym powstania uszkodzeń w deklarowanych okolicznościach.
dowód: wiadomość e-mail z dnia 14 czerwca 2021 roku – k. 14, potwierdzenie zgłoszenia szkody z dnia 1 czerwca 2021 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...)-(...) oraz plik o nazwie (...)-(...), wycena nr (...) z dnia 27 maja 2021 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...)__Wycena__Wydruk_podstawowy, wycena nr (...) z dnia 27 maja 2021 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...), kalkulacja naprawy nr (...) z dnia 2 czerwca 2021 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...)_(...)_Kalkulacja_Raport_A., decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania z dnia 28 czerwca 2021 roku – k. 10, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...), decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania z dnia 15 lipca 2021 roku – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...)_dec_odw_15.07.2021, wiadomość (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w J. do (...) Towarzystwa (...) Spółki Akcyjnej w J. – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie (...), pismo ustalające koszt naprawy pojazdu wraz z kalkulacją naprawy – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie calculation, podsumowanie zgłoszenia szkody komunikacyjnej – k. 64, wyrok Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt I C (...) z dnia 10 kwietnia 2025 roku wraz z uzasadnieniem – k. 286 i 291-295v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)22, wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem – k. 366 i 377-378v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)22
Wartość samochodu marki S. przed szkodą z 27 maja 2021 roku wynosiła 94 100 złotych brutto. Koszt naprawy pojazdu po zdarzeniu szkodowym wynosiłby: przy użyciu części oryginalnych z logo producenta O – 140 857,15 złotych brutto, części oryginalnych jakości Q – 137 131,74 złote brutto, zaś z użyciem części porównywalnej jakości P – 120 191,61 złotych.
Dowód : wyrok Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt I C (...) z dnia 10 kwietnia 2025 roku wraz z uzasadnieniem – k. 286 i 291-295v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)22, wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem – k. 366 i 377-378v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...)22
Pismem z dnia 17 sierpnia 2021 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 738 złotych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 15 lipca 2021 roku do dnia zapłaty w terminie trzech dni od daty doręczenia wezwania. Powód wskazał, że kwota ta stanowi koszt holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) na podstawie faktury (...). Wezwania pozostały bezskuteczne - pozwany nie wypłacił odszkodowania w żadnym zakresie, zaś decyzją z dnia 14 września 2021 roku ponownie odmówił wypłaty odszkodowania powołując się na tożsamą argumentację, co w decyzjach z dnia 28 czerwca 2021 roku i 15 lipca 2021 roku. Pismem z dnia 30 grudnia 2024 roku w odpowiedzi na korespondencję z dnia 16 grudnia 2024 roku pozwany ponownie odmówił powodowi wypłaty odszkodowania powołując się na uprzednio wydane decyzję i zawartą w nich argumentację. Dodatkowo pozwany wskazał, że w jego opinii żądanie wypłaty nie znajduje ekonomicznego uzasadnienia i nie mieści się w granicach odpowiedzialności sprawcy szkody.
dowód: wezwanie do zapłaty z dnia 17 sierpnia 2021 r. – k. 15, decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania z dnia 14 września 2021 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie cmpl_dd_(...), decyzja o odmowie wypłaty odszkodowania z dnia 30 grudnia 2024 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 43a, plik o nazwie cmpl_dd_(...)
Sąd Rejonowy w T. w dniu 10 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt I C (...) z powództwa Z. Z. przeciwko pozwanemu (...) Towarzystwu (...) Spółce Akcyjnej w J. uznał odpowiedzialność ubezpieczyciela za szkodę z dnia 27 maja 2021 roku, która była następstwem kolizji, w której uczestniczył pojazd marki S. (...) nr rej. (...). Sąd Rejonowy w T. wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie (...) zasądził od pozwanego na rzecz powódki kwotę 1 000 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 3 lipca 2021 roku do dnia zapłaty, a także zwrot kosztów procesu. Wyrok z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydany w sprawie (...) jest prawomocny – Sąd Okręgowy w T. wyrokiem z dnia 16 lipca 2025 roku wydanym w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) oddalił apelację pozwanego.
dowód: wyrok Sądu Rejonowego w T. w sprawie o sygn. akt I (...) z dnia 10 kwietnia 2025 roku wraz z uzasadnieniem – k. 286 i 291-295v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I C (...), wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem – k. 366 i 377-378v akt sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. I (...)
Sąd zważył, co następuje:
Opisany powyżej stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie dowodów z dokumentów zgromadzonych w aktach przedmiotowej sprawy, a także zeznań świadka H. C.. Oprócz tego Sąd oparł ustalenia faktyczne w niniejszej sprawie na ustaleniach faktycznych, które w związku z podstawą sporu stanowią bezpośrednio podstawę rozstrzygnięcia, a które zostały rozstrzygnięte prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie I C (...) i wyrokiem Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydanym w sprawie VIII Ca (...). Tym ostatnim wyrokiem Sąd Okręgowy w T. oddalił apelację pozwanego od wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanego w sprawie I (...). W przypadku obydwu wyroków zostały sporządzone uzasadnienia, w których wskazano poczynione ustalenia faktyczne, które w znacznej mierze stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.
Sąd dał wiarę przedłożonym do akt sprawy dokumentom, albowiem zostały one sporządzone przez uprawnione do tego organy oraz podmioty w zakresie przysługujących im kompetencji, a ich treść nie budzi wątpliwości co do autentyczności i rzetelności. Dokumenty przedstawione przez strony stanowiły dokumenty prywatne stanowiące dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Dokumenty sporządzono zgodnie z obowiązującymi przepisami, a żadna ze stron nie wykazała okoliczności podważających ich wiarygodność lub moc dowodową. Ponadto ich treść pozostaje wzajemnie zgodna i koresponduje z pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, co dodatkowo wzmacnia ich walor wiarygodności. Z kolei dowody w postaci wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanego w sprawie I C (...) i wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydanego w sprawie VIII Ca (...), znajdujące się w aktach sprawy I C (...) stanowiły dokumenty urzędowe (art. 244 § 1 k.p.c.), których domniemanie prawdziwości ma charakter domniemania niewzruszalnego (tak T. (...)(w:) Postępowanie dowodowe. Komentarz do art. 227-315 k.p.c., red. T. Ereciński, M. Dziurda, LEX 2024, uwagi do art. 244, teza 32). Także uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanego w sprawie (...) i wyroku Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydanego w sprawie VIII Ca (...) stanowią dokumenty urzędowe.
Sąd ustalił stan faktyczny także na podstawie informacji ujawnionych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego dotyczących powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w M.. Informacje te są powszechnie dostępne w sieci Internet. Ponadto, dane te objęte są domniemaniem prawdziwości (por. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym – t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 869). Żadna ze stron nie kwestionowała informacji ujawnionych w rejestrze przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, żadna z nich nie obaliła także domniemania prawdziwości tych informacji.
Sąd dał wiarę również zeznaniom świadka H. C., albowiem były one spójne, logiczne i korelowały ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, w tym dokumentami w aktach szkody przedłożonymi przez pozwanego. Świadek w sposób rzeczowy i przekonujący przedstawił przebieg wydarzeń, a jego relacja była spójna zarówno z dokumentacją zgromadzoną w sprawie, jak i z zasadami doświadczenia życiowego. Istotne znaczenie ma także fakt, że był on bezpośrednim świadkiem zdarzenia, co nadaje jego zeznaniom szczególną wartość poznawczą. Nadto zeznania świadka korelowały i w znacznej mierze pokrywały się z ustaleniami faktycznymi dokonanymi przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie I C 1 468/22. Jednocześnie Sąd zauważył, że posiada on odpowiednią wiedzę i doświadczenie w zakresie wykonywania usługi holowania pojazdów. Świadek jest wprawdzie prokurentem powodowej spółki, co sprawia, że jest zainteresowany określonym wynikiem sprawy, lecz nie powoduje to dyskwalifikacji jego zeznań jako niewiarygodnych.
Na przymiot wiarygodności zasługiwała również załączona do pozwu faktura. Wprawdzie dokument ten nie zawiera podpisu odbiorcy, jednakże okoliczność ta nie pozbawia go mocy dowodowej. Faktura stanowi bowiem oświadczenie wystawcy o dokonaniu określonej czynności gospodarczej i ma przede wszystkim charakter rozliczeniowy. Jest ona sporządzona w sposób odpowiadający wymogom formalnym przewidzianym przepisami prawa podatkowego i jako taka wywołuje skutki prawne w relacji między organem podatkowym, a podatnikiem. Z tych względów w realiach niniejszej sprawy mogła stanowić dowód potwierdzenia istnienia i wysokości dochodzonego roszczenia, nawet pomimo braku podpisu osoby uprawnionej do jej odbioru. Pozwany co prawda kwestionował dokument w postaci wystawionej przez powoda faktury VAT wskazując, że dokument ten nie został podpisany oraz nie zostało udowodnione, że poszkodowana poniosła jakąkolwiek płatność z tego tytułu, lecz argumenty te nie były zasadne. Brak podpisu nie stanowi bowiem przeszkody dla nadania dokumentowi w postaci faktury z dnia 1 czerwca 2021 roku waloru dowodu. Poza tym na dokumencie tym znajduje się podpis osoby upoważnionej do wystawienia faktury – H. C., prokurenta powodowej spółki. Co więcej, wbrew twierdzeniom pozwanego z innego dokumentu załączonego do pozwu wynika okoliczność, że poszkodowana opłaciła fakturę. Zgodnie bowiem z treścią § 2 ust. 1 umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 maja 2021 roku poszkodowana Z. Z. przeniosła na rzecz powoda przysługującą jej od pozwanego wierzytelność z tytułu odszkodowania za szkodę w jej pojeździe marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) powstałą w dniu 27 maja 2021 roku. Wierzytelność obejmowała odszkodowanie w części dotyczącej holowania uszkodzonego pojazdu na podstawie faktury VAT nr (...) i stanowiła zapłatę za wykonaną przez powoda usługę holowania. Poszkodowana Z. Z. poniosła zatem płatność z tytułu wykonania na jej rzecz usługi holowania, tyle tylko, że nie dokonała płatności gotówką bądź przelewem, lecz w drodze zawarcia z powodem umowy cesji wierzytelności.
Stawka za wykonaną usługę została ustalona w oparciu o obowiązujące w 2021 roku stawki ryczałtowe za holowanie pojazdów i była stawką rynkową odpowiadającą wysokości opłat za tego rodzaju czynności w roku 2021 na terenie M. i jego okolic. Potwierdza to dowód z opinii biegłego S. K. z dnia 12 listopada 2021 roku sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w T. w sprawie X C (...). Dowód ten jako zaoferowany przez powoda także miał walor dokumentu prywatnego, a nie dowodu z opinii biegłego sporządzonej na zlecenie organu władzy publicznej w innym postępowaniu przewidzianym przez ustawę (art. 278 1 k.p.c.). Nie zmienia to wszakże faktu, iż mogła zostać w niniejszym postępowaniu wykorzystana w celu ustalenia czy stawka za usługę holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) wykonaną przez powoda w dniu 27 maja 2021 roku była stawką rynkową. Stosowanie ryczałtu przy holowaniu pojazdów na małe odległości jest normalną praktyką przedsiębiorców trudniących się wykonywaniem usług holowniczych. Jest oczywistym i w ocenie sądu nie wymaga dowodu okoliczność, że przy wykonywaniu usługi holowania na bardzo małych odległościach zastosowanie ryczałtu jest celowe, bowiem rekompensuje przedsiębiorcy koszty konieczne dla wykonania usługi, a także zapewnia godziwy zysk. Zastosowanie stawki kilometrowej przy przejeździe bardzo małej odległości sprawiłoby, że tego rodzaju usługi stałyby się zupełnie nieopłacalne, a wręcz przynosiłyby przedsiębiorcy trudniącemu się wykonywaniem usług holowniczych straty. Sąd uznał, iż przyjęta przez stronę kalkulacja kosztów holowania nie była rażąco wygórowana, a jej wysokość nie odbiega od stawek powszechnie stosowanych w analogicznych przypadkach w okresie, w którym doszło do wykonania usługi holowniczej. Zastosowanie ryczałtu w przypadku usługi holowania wymagającej przejazdu dystansu do 30 km także było celowym i rynkowo uzasadnionym kosztem. Jednocześnie wskazać należy, że zastosowana stawka została podwyższona z uwagi na szczególne okoliczności realizacji usługi. Konieczne było wykorzystanie pojazdu o większych gabarytach – holownika ciężkiego, co generowało wyższe koszty eksploatacyjne, w tym zwiększone zużycie paliwa oraz koszty związane z amortyzacją takiego sprzętu. Nadto wykonanie usługi wymagało kierowcy posiadającego uprawnienia kategorii C, co wiąże się z odmiennymi regulacjami czasu pracy pracownika oraz wyższymi kosztami zatrudnienia. Dodatkowo holowany pojazd miał zablokowane koła, co wymagało użycia specjalistycznego sprzętu, a tym samym zwiększyło nakład pracy i koszty realizacji usługi. Irrelewantna w tym kontekście była wskazywana przez pozwanego wysokość opłat za usuwanie i przechowywanie pojazdów usuniętych z dróg wynikająca z uchwały Rady Powiatu (...) nr XIX/118/2020 z dnia 1 października 2020 roku. Uchwała ta reguluje koszty związane z usuwaniem pojazdów z dróg i przechowywaniem ich na parkingach strzeżonych, a nie koszty związane z wykonywaniem usług holowania pojazdów. Jest oczywistym, że stawki opłaty wymienionych w załączniku do uchwały nie mają charakteru rynkowego, bowiem wiążą się z kosztami wykonywania obowiązków nakładanych na powiat przez przepisy prawa publicznego dotyczące zapewnienia bezpieczeństwa zarządzanych przez powiat dróg. Poza tym stawka ryczałtowa zastosowana przez powoda nie odbiega w istocie znacząco od wspomnianych opłat za usunięcie pojazdów. Stawka ta w dacie wykonania usługi holowania, tj. 27 maja 2021 roku wynosiła 492 zł brutto, natomiast opłata za usunięcie pojazdu z drogi według załącznika do uchwały Rady Powiatu (...) nr XIX/118/2020 z dnia 1 października 2020 roku wynosiła 486 zł brutto, co stanowi różnicę zaledwie 6 zł. Oczywiście faktura opiewa na kwotę 738 zł, lecz dopłata w wysokości 50 % była podyktowana koniecznością użycia holownika o większych gabarytach. Opłaty za usunięcie pojazdu nie przewidują takiej różnicy, lecz powód w sposób przekonujący wyjaśnił stosowanie takiej dopłaty, celowość jej stosowania znalazła swoje potwierdzenie także w zeznaniach świadka H. C.. Z treści opinii biegłego S. K. z dnia 12 listopada 2021 roku sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w T. w sprawie X C (...) jasno wynika, że zarówno stawka stosowana przez powoda miała charakter rynkowy, jak również w realiach lokalnego rynku (...) zwykłą praktyką jest stosowanie dopłaty w wysokości 50 % kosztów holowania w przypadku masy pojazdu powyżej 1 500 kg.
W ocenie Sądu powyższe okoliczności uzasadniają przyjęcie podwyższonej stawki, która pozostaje adekwatna do rzeczywistego zakresu i stopnia skomplikowania wykonanej usługi.
Sąd na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku pominął dowody wnioskowane w złożonym sprzeciwie w postaci dowodu z zeznań świadków F. K. i Z. G. oraz dowód z zeznań świadka Z. Z.. Jeśli chodzi o dowód z zeznań świadków F. K. i Z. G. wnioskowany w punkcie 3 sprzeciwu od nakazu zapłaty, sąd pominął dowód z zeznań tych świadków na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. Należy zauważyć, że pozwany domagał się przeprowadzenia dowodu z zeznań tych świadków w celu wykazania przebiegu zdarzenia z dnia 27 maja 2021 roku, uszkodzeń powstałych w pojeździe S. o numerze rejestracyjnym (...) oraz H. w tym zdarzeniu. Okoliczności te zostały już natomiast ustalone w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie (...). Wyrok wydany w tej sprawie w dniu 10 kwietnia 2025 roku stanowi prejudykat w niniejszym postępowaniu, a ustalenia w nim poczynione są dla Sądu wiążące. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wskazuje H. H. ((w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-477(16), red. M. Manowska, LEX 2022, uwagi do art. 365, teza 3): „związanie wyrokiem sądu cywilnego oznacza brak możliwości zignorowania zarówno ustaleń faktycznych stanowiących bezpośrednio podstawę rozstrzygnięcia, jak i podstawy prawnej. Dotyczy to jednak tylko tych ustaleń faktycznych, które w związku z podstawą sporu stanowiły przedmiot rozstrzygnięcia. Nie jest dopuszczalne odmienne ustalenie zaistnienia, przebiegu i oceny istotnych dla danego stosunku prawnego zdarzeń faktycznych w kolejnych procesach sądowych między tymi samymi stronami, chociażby przedmiot tych spraw się różnił. Zakazane jest również prowadzenie postępowania dowodowego na okoliczności podważające ustalenia faktyczne zawarte w wiążącym orzeczeniu (np. wyroki SN: z 14.05.2021 r., IV CSKP 50/21, LEX nr 3174825; z 20.01.2011 r., I UK 239/10, LEX nr 738532; z 20.05.2011 r., IV CSK 563/10, LEX nr 864020; z 7.04.2011 r., I PK 225/10, LEX nr 896456; z 5.10.2012 r., IV CSK 67/12, LEX nr 1231342; z 20.11.2014 r., V CSK 6/14, LEX nr 1604655; z 27.06.2014 r., V CSK 433/13, LEX nr 1514746; z 9.01.2019 r., I CSK 708/17, LEX nr 2618546; z 11.12.2018 r., II PK 237/17, LEX nr 2609156; z 20.04.2018 r., II CSK 404/17, LEX nr 2518197). Podkreślenia wymaga, że dotyczy to jednak takich okoliczności faktycznych, które dla kolejnego procesu miałyby niejako prejudycjalne znaczenie (por. np. postanowienie SN z 21.04.2017 r., I CZ 46/17, LEX nr 2334898)”. Sąd pozostawał zatem związany w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących przebiegu zdarzenia szkodowego z dnia 27 maja 2021 roku, uszkodzeń powstałych w tym zdarzeniu w pojeździe S. o numerze rejestracyjnym (...) oraz H. o numerze rejestracyjnym (...) wyrokiem Sądu Rejonowego w T. wydanym w sprawie (...). Dokonywanie w niniejszej sprawie odmiennych ustaleń faktycznych w tym zakresie w niniejszym postępowaniu nie było możliwe. Biorąc powyższe pod uwagę, okoliczności, na które mieli zeznawać świadkowie Z. G. i F. K. pozostawały ustalone i udowodnione, a także wykazane innymi przeprowadzonymi dowodami. Nadto Sąd uznał, iż dowody te w przedmiotowej sprawie są zbędne i na tym etapie postępowania zmierzają jedynie do jego przedłużenia, kierując się zasadami ekonomii procesowej. W konsekwencji przeprowadzenie dowodu na okoliczności już prawomocnie przesądzone należało uznać za zbędne. Jeśli chodzi o dowód z zeznań świadka Z. Z., sąd pominął dowód z zeznań tego świadka na podstawie art. Art. 235 2 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. oraz na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. Pozwany w punkcie 4 sprzeciwu od nakazu zapłaty wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka na fakty dotyczące stanu pojazdu S. o numerze rejestracyjnym (...) w chwili jego zakupu, uszkodzeń jakie miały powstać w tym pojeździe w wyniku zdarzenia z dnia 27 maja 2021 roku, uszkodzeń powstałych w wyniku innych zdarzeń, do których doszło przed zdarzeniem z dnia 27 maja 2021 roku i kosztów holowania pojazdów. Jeśli chodzi o uszkodzenia powstałe pojeździe S. o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku szkody z dnia 27 maja 2021 roku ponownie należy zauważyć, że sąd jest związany w tym zakresie wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie (...) i poczynionymi w tej sprawie ustaleniami faktycznymi. Jeśli chodzi natomiast o stan pojazdu S. o numerze rejestracyjnym (...) w chwili jego zakupu i uszkodzeń powstałych w wyniku innych zdarzeń, do których doszło przed zdarzeniem fakty te pozostawały nieistotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powód dochodził bowiem od pozwanego zapłaty odszkodowania z tytułu kosztów holowania uszkodzonego pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po zdarzeniu szkodowym z dnia 27 maja 2021 roku – bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było to w jakim stanie pojazd ten był w dacie jego zakupu przez poszkodowaną bądź jakich uszkodzeń pojazd doznał przed 27 maja 2021 roku. Z ustaleń poczynionych w sprawie I (...), a nawet ustaleń poczynionych w toku postępowania likwidacyjnego przez samego pozwanego wynikało, że wartość pojazdu S. (...) nawet w stanie powypadkowym była na tyle wysoka, że poniesienie kosztów jego holowania w kwocie 738 zł było wydatkiem ekonomicznie uzasadnionym. Jeśli natomiast chodzi o fakty dotyczące kosztów holowania pojazdu, dowód z zeznań świadka Z. Z. był nieprzydatny do wykazania tego faktu. Koszty holowania pojazdu są wskazane na fakturze VAT nr (...) z dnia 1 czerwca 2021 roku, zaś poszkodowana Z. Z. koszty te poniosła metodą bezgotówkową – przelewając na powoda wierzytelność przysługującą jej z tytułu odszkodowania za koszty holowania pojazdu od pozwanego, co z kolei wynika z § 2 ust. 1 umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 maja 2021 roku. Dowód z zeznań świadka Z. Z. zmierzający do wykazania faktów dotyczących kosztów holowania pojazdu był zatem nieprzydatny do wykazania tych okoliczności, bowiem wynikają one z dokumentów przedłożonych przez powoda, a tym samym dowód ten zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania. Zgodnie zaś z art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c., sąd może pominąć dowód mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. Zgodnie z art. 235 2 § 1 pkt 3 k.p.c., sąd może pominąć dowód nieprzydatny do wykazania danego faktu. W realiach niniejszej sprawy zachodziły wszystkie wskazane przesłanki, co w pełni uzasadniało pominięcie wnioskowanych przez pozwanego dowodów z zeznań świadków.
Na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku sąd oddalił także wniosek pozwanego o zobowiązanie przez Sąd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego do dostarczenia pisemnej informacji o historii szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych dotyczących Z. Z. i Z. G., w tym dat zdarzenia oraz towarzystw ubezpieczeniowych likwidujących te szkody. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że żądanie to nie miało podstawy prawnej. Zgodnie z art. 248 § 1 k.p.c., każdy obowiązany jest przedstawić na zarządzenie sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu i stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera informacje niejawne. Pozwany tymczasem w pkt 5 pozwu nie żądał przedstawienia przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dokumentu, lecz wykreowania na potrzeby postępowania dowodu w postaci pisemnej informacji o historii szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych dotyczących Z. Z. i Z. G.. Art. 248 § 1 k.p.c. nie przewiduje natomiast uprawnienia do domagania się wytworzenia na potrzeby postępowania nowych dowodów z dokumentów, ani nie daje stronom podstaw do formułowania takich żądań. Poza tym żądanie to było także całkowicie bezzasadne, ponieważ pozwany domagał się przeprowadzenia dowodu ze wspomnianej pisemnej informacji o historii szkód na fakty wcześniejszej szkodowości i wysokości otrzymanych odszkodowań – faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Pozwany nawet nie uzasadnił należycie potrzeby pozyskania tego dowodu na potrzeby niniejszego postępowania dotyczącego wszak wyłącznie odszkodowania z tytułu kosztów holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po zdarzeniu szkodowym z dnia 27 maja 2021 roku. Okoliczności zdarzenia szkodowego z dnia 27 maja 2021 roku oraz zasada odpowiedzialności za to zdarzenie zostały już prawomocnie przesądzone w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w T. pod sygn. akt I (...). Zdaniem Sądu dowód z pisemnej informacji o historii szkód ubezpieczeń komunikacyjnych dotyczących Z. Z. i Z. G., stanowił dowód nie mających wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu, a tym samym jest zbędny i nieprzydatny dla rozstrzygnięcia. Biorąc to pod uwagę sąd pominął ten dowód. Jednocześnie zdaniem Sądu pominięcie dowodów nie naruszało prawa strony do obrony jej interesów, a wpłynęło pozytywnie na ekonomikę procesową.
Sąd pominął wnioskowane przez powoda dowody z opinii biegłego, uznając je za zbędny dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków i motoryzacji wnioskowany w punkcie 7 sprzeciwu od nakazu zapłaty należy podkreślić, że zagadnienia, które miałyby być przedmiotem opinii, było już poprzednio przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym prawomocnym orzeczeniem stanowiącym prejudykat w niniejszej sprawie, tj. w postępowaniu w sprawie (...). W tamtym postępowaniu przeprowadzono stosowny dowód z opinii biegłego, którego wnioski pozostają aktualne i musiały być uwzględnione przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Jak już wskazywano, Sąd jest związany ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy w T. w wyroku z dnia 10 kwietnia 2025 roku w sprawie (...) w zakresie przebiegu zdarzenia szkodowego z dnia 27 maja 2021 roku i zakresu uszkodzeń pojazdów uczestniczących w tym zdarzeniu. Ponadto, dopuszczenie kolejne opinii wiązałoby się z nadmiernymi kosztami, które przy tak niskiej wartości przedmiotu sporu, byłyby niewspółmierne i przekraczałyby jej wysokość. W realiach tej sprawy przekraczałoby to zasady ekonomiki procesowej. Nie bez znaczenia pozostaje również oko/liczność, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu skutkowałoby nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy, w tym ustalenia wynikające z prejudykatu, pozwalał na dokonanie pełnej i miarodajnej oceny roszczenia dochodzonego przez powoda w sprawie. W tych okolicznościach pominięcie dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków i motoryzacji wnioskowanego w punkcie 7 sprzeciwu od nakazu zapłaty było w pełni uzasadnione.
Jeśli chodzi o dowód z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej wnioskowany w punkcie 8 sprzeciwu od nakazu zapłaty, sąd pominął ten dowód na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z art. 505 7 § 2 k.p.c. w zw. z art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. oraz w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. Pozwany dowodem tym zmierzał do ustalenia rynkowej stawki holowania pojazdu na rynku lokalnym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania poszkodowanego. Po pierwsze, istotna dla rozstrzygnięcia byłaby nie stawka holowania pojazdu na rynku lokalnym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania poszkodowanego, lecz ze względu na miejsce zdarzenia szkodowego, bowiem to w tym miejscu nastąpiło wykonanie usługi holowania. Oczywiście w przedmiotowej sprawie byłyby to tożsame rynki – usługa holowania została wykonana na terenie miasta M., a poszkodowani także mieszkają w M.. Koszt dowodu z opinii biegłego wnioskowanego przez pozwanego z całą pewnością przekroczyłby wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie (738 zł). Zgodnie z treścią art. 505 7 § 2 k.p.c., opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności. W niniejszej sprawie w ocenie sądu żadne wyjątkowe okoliczności nie uzasadniały dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Stawki stosowane przez powoda były po wielokroć uznawane przez ubezpieczycieli w innych sprawach rozpoznawanych przez Sąd Rejonowy w T., ponadto na rynkowość zastosowanej przez powoda stawki za usługę holowania wykonaną w dniu 27 maja 2021 roku wskazuje także dowód z dokumentu w postaci opinii biegłego S. K. z dnia 12 listopada 2021 roku sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w T. w sprawie X (...). Biegły ustalił w tej opinii jakie stawki za usługi holowania pojazdów stosowane były na terenie M. i okolic w listopadzie 2021 roku, a zatem jedynie sześć miesięcy po wykonaniu przez powoda usługi holowania na rzecz poszkodowanej Z. Z.. Uzasadniony zdaniem sądu jest wniosek, że skoro stawka powoda miała charakter rynkowy w listopadzie 2021 roku, to miała taki charakter także w dacie wykonania usługi holowania, czyli w dniu 27 maja 2021 roku. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wiązałoby się z dodatkowymi kosztami, które przekroczyłyby wartość przedmiotu sporu, a ponadto spowodowałoby jedynie przedłużenie postępowania – wydaje się zupełnie nieprawdopodobne, by biegły miał stwierdzić, że stawki stosowane przez powoda były nierynkowe i rażąco wygórowane biorąc pod uwagę treść opinii biegłego S. K. z dnia 12 listopada 2021 roku sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w T. w sprawie X C 828(...). Tym samym w ocenie Sądu biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wartość przedmiotu sporu, sam przedmiot sprawy (odszkodowanie za holowanie pojazdu), a także że przewidywany koszt opinii przekroczyłby wartość przedmiotu sporu, w sprawie nie było konieczności zasięgnięcia wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 k.p.c.) i tym samym dowód z opinii biegłego podlegał pominięciu.
Sąd na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. akt I C (...) na fakty związane z przebiegiem tego postępowania oraz fakty dotyczące przebiegu zdarzenia szkodowego mającego miejsce w dniu 27 maja 2021 roku, przyczyn tego zdarzenia oraz odpowiedzialności kierującej pojazdem H. o numerze rejestracyjnym (...) oraz pozwanego będącego jej ubezpieczycielem z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych za skutki tego zdarzenia. Jak wskazywano wcześniej, sąd był we wskazanym w tezie dowodowej zakresie związany na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku o sygn. akt I C (...), wobec czego uzasadnionym było dopuszczenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy rozpoznawanej pod tą sygnaturą. Dowodami tymi był wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt I C (...) wraz z uzasadnieniem oraz wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydanego w sprawie VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem.
Sporna pomiędzy stronami pozostawała wysokość szkody z tytułu kosztów holowania oraz zasadność odpowiedzialności ubezpieczyciela, którą poddano pod rozważanie w równolegle toczącym się postępowaniu o sygn. akt I C (...), którego rozstrzygnięcie stanowiło prejudykat dla decyzji w niniejszym postępowaniu, a także godzina kolizji. Bezsporna była okoliczność przelewu przez poszkodowaną na rzecz powódki wierzytelności względem pozwanej wynikających ze szkody z dnia 27 maja 2021 roku. Zasada odpowiedzialności pozwanego za szkodę wywołanym kolizją drogową z dnia 27 maja 2021 roku w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) została przesądzona przez Sąd Rejonowy w T. w wyroku z dnia 10 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt (...).
Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 822 § 1 i 2 k.c., art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2025, poz. 367, dalej: ustawa), art. 436 § 1 k.c. i 415 k.c.
Jak wynika z art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych regulują przepisy ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy, ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art. 22 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 w/w ustawy z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenia mienia, a odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych - o których mowa w art. 436 § 2 k.c. oraz według zasad określonych w art. 363 § 1 k.c. Na podstawie art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Stosownie zaś do treści przepisu art. 436 § 1 k.c. odpowiedzialność przewidzianą w przepisie art. 435 k.c. ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Przepis art. 415 k.c. stanowi natomiast, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Zgodnie zaś z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Ustalenie odszkodowania z ubezpieczenia OC następuje według ogólnych zasad, określonych w art. 361 – 363 k.c., z tym jedynie zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest tylko do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości, ustalonej w umowie, sumy gwarancyjnej (art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 ustawy).
W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11, OSNC 2012, Nr 3, poz. 28, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że nie wszystkie wydatki, pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym, mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i art. 826 § 1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, nienadających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Za celowe i ekonomicznie uzasadnione mogą być – co do zasady – uznane wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu. Do normalnych następstw zniszczenia pojazdu należy zaliczyć również niewątpliwie holowanie uszkodzonego pojazdu do zakładu naprawczego, jeśli stan techniczny tego pojazdu uniemożliwia bezpieczne i zgodne z prawem poruszanie się nim. Ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zobowiązany jest wyłącznie do przeprowadzenia tzw. postępowania likwidacyjnego i spełnienia świadczenia pieniężnego (wypłaty odszkodowania). Koszty holowania stanowią element szkody, podlegającej naprawieniu przez dłużnika.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd nie miał wątpliwości, że do następstw szkody, która miała miejsce dnia 27 maja 2021 roku należało zaliczyć także koszty holowania uszkodzonego pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Holowanie uszkodzonego pojazdu jest normalnym następstwem wypadku komunikacyjnego, wobec czego jego koszty stanowią element szkody podlegającej naprawieniu przez dłużnika. Pojazd nie mógł poruszać się samodzielnie i legalnie, o czym świadczy zatrzymanie dowodu rejestracyjnego przez funkcjonariuszy Policji. Szkoda miała natomiast miejsce na drodze publicznej o znacznym natężeniu ruchu, wobec czego pojazd musiał zostać z niej niezwłocznie odholowany. Zobowiązany do odszkodowania powinien więc wypłacić kwotę odpowiadającą wysokości zobowiązania pieniężnego, obciążającego majątek poszkodowanego w związku z zawarciem umowy o holowanie pojazdu, a jeżeli poszkodowany spełnił już swoje świadczenie (zapłacił należność za holowanie) – wysokości uiszczonej sumy (art. 361 § 2 k.c.). Ciężar przytoczenia i udowodnienia okoliczności, określających wysokość odszkodowania, obciąża powoda (art. 6 k.c.). Odszkodowanie może ulec zmniejszeniu jeżeli poszkodowany przyczynił się do zwiększenia szkody (art. 362 k.c.). Ciężar przytoczenia i udowodnienia okoliczności, uzasadniających obniżenie odszkodowania, obciąża pozwanego (art. 6 k.c.). W przedmiotowej sprawie pozwany nie przedstawił żadnych dowodów wykazujących winę poszkodowanego, ani okoliczności uzasadniających obniżenie odszkodowania z powodu przyczynienia się do powstania szkody przez poszkodowanego. Wykonanie usługi holowania po wypadku w dniu 27 maja 2021 roku było konieczne, brak było podstaw, by uznać, że poszkodowany mógł uzyskać wykonanie tej usługi niższym kosztem aniżeli wynikający z wystawionej przez powoda faktury (...). Holowanie uszkodzonego pojazdu było bezpośrednim następstwem wypadku z dnia 27 maja 2021 roku. Koszty usługi holowania powstały i zostały poniesione przez poszkodowaną Z. Z..
W ocenie Sądu powód udowodnił okoliczności określające wysokość należnego odszkodowania z tytułu holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po kolizji z dnia 27 maja 2021 roku. Odszkodowanie to odpowiada kwocie wynikającej z faktury (...). Dodatkowa opłata za transport pojazdu o masie powyżej 1 500 kg w firmach posiadających sprzęt umożliwiający transport takich pojazdów wynosiła plus 50%. Analiza stawek rynkowych stosowanych w M. i jego okolicach z roku 2021 prowadzi do wniosku, że stawki zastosowane przez powoda za usługę holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po zdarzeniu z 27 maja 2021 roku, nie są nadmierne – przyjęty przez powódkę ryczałt odpowiada wartościom, które mogłaby ona naliczyć za poszczególne elementy zrealizowanej usługi. To samo także dotyczy okoliczności naliczenia i wysokości dodatkowej opłaty w wysokości 50 % kosztów holowania wobec użycia lawety o (...) powyżej 3,5 tony dla pojazdu o wadze przekraczającej 1,5 tony. Pojazd holowany faktycznie był cięższy, jego masa wynosiła 2 065 kg, nadto występowały dodatkowe koszty związane z obsługą większego pojazdu holowniczego, zatrudnieniem kierowcy obsługującego taki holownik i kosztami eksploatacji takiego holownika. Na marginesie zresztą to pozwany, biorąc pod uwagę fakt, iż zarzuca powodowi, iż stosowane przez niego stawki są nierynkowe powinien ten fakt wykazać.
Odpowiedzialność pozwanego za szkodę z dnia 27 maja 2021 roku została już uprzednio przesądzona prawomocnym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie o sygn. akt (...). Tym samym wszystkie zarzuty zgłoszone przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym okazały się nieuzasadnione. Sąd nie znalazł podstaw, by uznać, że koszty holowania były niezasadne lub zawyżone.
Podsumowując wszystkie powyższe okoliczności, zasada odpowiedzialności za szkodę wywołaną zdarzeniem z dnia 27 maja 2021 roku, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) została przesądzona wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie (...), w związku z czym ustaleniu podlegała wyłącznie kwota należnego powodowi jako następcy prawnemu (w wyniku zawartej umowy przelewu wierzytelności) poszkodowanej odszkodowania z tytułu kosztów holowania pojazdu. W ocenie sądu wysokość tego odszkodowania została przez powoda wykazana i wynosiła ona kwotę, której domagał się pozwem. Tym samym powództwo podlegało uwzględnieniu w całości.
Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w J. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w M. kwotę 738 zł, stanowiącą równowartość faktury VAT (...). O odsetkach od kwoty zasądzonej w punkcie I wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie powód żądał zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 738 zł od dnia 15 lipca 2021 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Z kolei zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie zaś z art. 14 § 1 ustawy, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Stosownie zaś do ust. 2 cytowanego artykułu w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. Pozwany ubezpieczyciel został zawiadomiony o fakcie wykonania usługi holowania przez powoda oraz o fakcie przelewu wierzytelności wynikającej z powstania szkody w zakresie kosztów holowania już w dniu 14 czerwca 2021 roku. Tego dnia powód wysłał do pozwanego wiadomość e-mail ze zgłoszeniem roszczenia w zakresie kosztów holowania przesyłając w załączeniu umowę przelewu wierzytelności oraz fakturę VAT o numerze (...). Trzydziestodniowy termin na wypłatę odszkodowania upływał z dniem 14 lipca 2021 roku. Biorąc to pod uwagę należało przyjąć, iż podana przez powoda data początkowa, od której żądał zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie, czyli 15 lipca 2021 roku stanowiła datę zarówno po upływie terminu wynikającego z art. 14 § 1 ustawy, jak i po uzyskaniu wszelkich danych niezbędnych do wypłacenia w tym zakresie odszkodowania. Tym samym w dniu 14 lipca 2021 roku roszczenie powoda z tytułu odszkodowania w zakresie kosztów holowania pojazdu stało się wymagalne, a pozwany od dnia 15 lipca 2021 roku pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz powoda. Dlatego też sąd zasądził w punkcie I wyroku od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 738 zł od dnia 15 lipca 2021 roku do dnia zapłaty.
O kosztach procesu w punkcie II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu pozwany w związku z tym, że przegrał sprawę w całości, był zobowiązany do zwrotu całości poniesionych przez powoda kosztów procesu w łącznej wysokości 387 złotych. Na koszty te złożyły się: 100 złotych tytułem opłaty od pozwu, 270 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego udzielonego powodowi przez fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, obliczonych na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118) oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Kwota 387 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została zasądzona od pozwanego na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.