sygn. II K 685/25 2 kwietnia 2026 Sąd Rejonowy w Toruniu

Wyrok z 2 kwietnia 2026, sygn. II K 685/25

Data orzeczenia 2 kwietnia 2026
Sąd Sąd Rejonowy w Toruniu
Wydział II Wydział Karny
Przewodniczący Sędzia Marek Tyciński
Tagi
#Sąd Rejonowy w Toruniu #II Wydział Karny #wyrok

Sygn. akt: II K 685/25

4075-4 Ds 3694.2024

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 2 kwietnia 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący sędzia Marek Tyciński

Protokolant st. sekretarz sądowy Marcin Szymczak

w obecności prokuratora Prokuratury Rejonowej Toruń – Wschód w Toruniu

---------------------------------------------------------

po rozpoznaniu dnia 12 lutego i 2 kwietnia 2026 r.

sprawy

I. D. s. N. i A. z domu H. ur. (...) w A.

oskarżonego o to, że:

W dniu 14 listopada 2024r. w A. przy ul. (...) zaatakował M. F. w ten sposób, że przewrócił go na drzwi wejściowe do mieszkania, w wyniku czego M. F. uderzył głową o drzwi, następnie zadawał ciosy po całym ciele rękoma i nogami dokonując tym samym naruszenia czynności narządów ciała, w wyniku czego pokrzywdzony doznał zasinienia oczodołów i klatki piersiowej oraz złamania V kości śródręcza prawego, które wymagało repozycji i unieruchomienia, które to obrażenia przekraczają okres 7 dni

tj. o czyn z art. 157§1 kk

orzeka:

I.  uznaje oskarżonego I. D. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 157§1 kk i za to na podstawie art. 157§1kk i art. 37a§1kk wymierza mu karę 1 (jednego) roku i 8 (ośmiu) miesięcy ograniczenia wolności polegającą w myśl art. 34§1,1a pkt 1 kk i art. 35§1 kk na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym;

II.  na mocy art. 41a§1kk orzeka wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego M. F. na odległość mniejszą niż 50 (pięćdziesiąt) metrów oraz kontaktowania się z nim na okres 4 (czterech) lat;

III.  na mocy art. 46§1kk zasądza od oskarżonego na rzecz M. F. 1000 zł (tysiąc złotych) tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę;

IV.  zasądza od Skarbu Państwa na rzecz adwokata W. W. 1548 zł (tysiąc pięćset czterdzieści osiem złotych) powiększone o stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu;

V.  zwalnia oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciąża Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Formularz UK 1

Sygnatura akt

II K 685/25

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

USTALENIE FAKTÓW

1.Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

I. D.

W dniu 14 listopada 2024 r. w A. przy ul. (...) zaatakował M. F. w ten sposób, że przewrócił go na drzwi wejściowe do mieszkania, w wyniku czego M. F. uderzył głową o drzwi, następnie zadawał ciosy po całym ciele rękoma i nogami dokonując tym samym naruszenia czynności narządów ciała, w wyniku czego pokrzywdzony doznał zasinienia oczodołów i klatki piersiowej oraz złamania V kości śródręcza prawego, które wymagało repozycji i unieruchomienia, które to obrażenia przekraczają okres siedmiu dni,

tj. o czyn z art. 157 § 1 kk.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

I. D. pozostawał w związku małżeńskim z T. F. do 2017 roku, kiedy to para się rozwiodła.

T. F. związała się z M. F..

zeznania T. F.

k. 5-6, 24-25, 62-62v, 91v-92

zeznania M. F.

k. 15-16, 91v

W dniu 14 listopada 2024 roku około godziny 10.00 I. D. zapukał do drzwi mieszkania byłej żony - T. F. i jej obecnego męża - M. F.. Otworzył mu M. F.. I. D. powiedział, że przyszedł do córki, na co M. F. odpowiedział, że ta nie chce go widzieć i zamknął drzwi.

I. D. nie odszedł od drzwi. Zaczął w nie kopać i uderzać. M. F. zdenerwował się i ponownie je otworzył, mówiąc I. D., że ma się wynosić. Wtedy I. D. rzucił się na niego i wylądowali w przedpokoju, gdzie doszło między nimi do szarpaniny. M. F. uderzył głową w drzwi wejściowe. T. F. użyła wobec byłego męża gazu pieprzowego. Sąsiedzi wezwali patrol Policji.

Ostatecznie M. F. udało się unieruchomić I. D. i w ten sposób czekali na przyjazd patrolu.

częściowo wyjaśnienia I. D.

k. 41-41v, 88-88v

zeznania T. F.

k. 5-6, 24-25, 62-62v,

zeznania M. F.

k. 15-16, 91v

raport działań policji

k. 14

W wyniku szarpaniny M. F. doznał urazu tępego głowy, zasinienia obu oczodołów i stłuczenia klatki piersiowej, w badaniu radiologicznym stwierdzono także złamanie V kości śródręcza prawego - tzw. złamanie bokserskie. Obrażenia te naruszyły czynność narządów ciała - narządu ruchu - na okres przekraczający siedem dni.

karta informacyjna z leczenia szpitalnego - M. F.

k. 19-23

opinia sądowo-lekarska

k. 31-31v

I. D. także trafił na Szpitalny Oddział Ratunkowy z raną tłuczoną głowy, raną płatową grzbietowej powierzchni ręki prawej oraz powierzchownym stłuczeniem klatki piersiowej, dłoni prawej, głowy oraz barku prawego.

karta informacyjna z leczenia szpitalnego - I. D.

k. 82-87

I. D. był dotychczas wielokrotnie karany sądownie.

karta karna

k. 37-40v

1.Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

OCena DOWOdów

1.Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia I. D.

Oskarżony I. D. w toku postępowania przygotowawczego nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Przed Sądem przyznał się jedynie częściowo.

Sąd dał wiarę wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał on, że trafił do mieszkania byłej żony i chciał spotkać się ze swoją córką oraz że między nim a M. F. wywiązała się szarpanina, podczas której jego była żona użyła gazu. Wyjaśnienia te korespondowały bowiem z pozostałymi ustaleniami dokonanymi w niniejszej sprawie.

zeznania T. F.

Świadek T. F. jest byłą żoną oskarżonego I. D. oraz obecną żoną pokrzywdzonego M. F.. Była ona bezpośrednim świadkiem zdarzenia. Sąd co do zasady dał wiarę jej zeznaniom, bowiem były one zgodne z pozostałym materiałem dowodowym. Jednocześnie Sąd zauważył rozbieżności w zeznaniach świadka T. F. i zeznaniach pokrzywdzonego w zakresie pobocznych okoliczności całego zajścia. W zasadniczym zakresie relacje pozostają jednak spójne i konsekwentne, a główny wątek zdarzeń nie budzi wątpliwości.

zeznania M. F.

Świadek był pokrzywdzonym w sprawie. Szczegółowo opisał on przebieg całego zdarzenia. Sąd dał wiarę jego zeznaniom, bowiem były szczegółowe, szczere, spójne oraz logiczne. To właśnie te zeznania stanowiły podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

raport działań policji, karta informacyjna z leczenia szpitalnego

Sąd dał wiarę przeprowadzonym w sprawie dowodom z dokumentów, na których oparł ustalenia faktyczne. Były one niekwestionowane przez żadną ze stron w toku procesu.

opinia sądowo-lekarska

Dowód uznany za prawdziwy i autentyczny, niebudzący wątpliwości co do tego, że w dniu 14 listopada 2024 roku M. F. doznał obrażeń ciała, które spowodowały naruszenie czynności narządu ruchu trwające dłużej niż siedem dni. Przedłożona opinia była jasna i rzetelna, zaś przedstawione przez biegłego wnioski zostały należycie uzasadnione.

karta karna

Dokument urzędowy sporządzony w prawie przewidzianej formie, przez odpowiednie organy w zakresie ich kompetencji. Jego prawdziwość nie budziła wątpliwości Sądu.

1.Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

częściowo wyjaśnienia I. D.

Sąd nie dał wiary oskarżonemu w zakresie, w jakim wyjaśnił, iż po otwarciu mu drzwi do mieszkania, to M. F. go zaatakował prętem. Oskarżony miał trzymać w dłoni lampkę ze światłowodu, zaś M. F. miał mieć schowany za sobą jakiś przedmiot, którym uderzył go w rękę, głowę i żebra. W ocenie Sądu przedstawiona przez oskarżonego alternatywna wersja zdarzeń stanowiła jedynie realizację przyjętej przez niego linii obrony. Jego wyjaśnienia nie korespondują z zeznaniami pozostałych świadków.

PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☒3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

I

I. D.

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Stosownie do treści art. 157 § 1 kk, karze podlega ten, kto powoduje naruszenie czynności narządu ciała lub rozstrój zdrowia, inny niż określony w art. 156 § 1 kk.

W regulacji art. 157 kk ustawodawca określił postaci sprowadzenia naruszenia czynności narządu ciała lub rozstroju zdrowia na dwie kategorie, przyjmując za kryterium podziału okres trwania naruszenia narządu ciała lub rozstroju zdrowia "dłużej niż 7 dni" i "nie dłużej niż 7 dni". Można zatem wyróżnić średni uszczerbek na zdrowiu trwający dłużej niż 7 dni (art. 157 § 1 kk) oraz lekki uszczerbek na zdrowiu, trwający nie dłużej niż 7 dni.

Przedmiotem ochrony w przypadku przestępstw określonych w art. 157 § 1 kk jest zdrowie. Przestępstwo to może zostać popełnione wyłącznie umyślnie, zarówno z zamiarem bezpośrednim, jak i wynikowym. Oznacza to, że sprawca musi obejmować świadomością możliwość spowodowania swoim zachowaniem skutku określonego w art. 157 § 1 kk i chcieć takiego skutku albo godzić się na jego nastąpienie.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, iż oskarżony w dniu 14 listopada 2024 roku w A. przy ul. (...) zaatakował M. F. w ten sposób, że przewrócił go na drzwi wejściowe do mieszkania, w wyniku czego M. F. uderzył głową o drzwi, następnie zadawał ciosy po całym ciele rękoma i nogami dokonując tym samym naruszenia czynności narządów ciała, w wyniku czego pokrzywdzony doznał zasinienia oczodołów i klatki piersiowej oraz złamania V kości śródręcza prawego, które wymagało repozycji i unieruchomienia, które to obrażenia przekroczyły okres siedem dni.

Okoliczność ta znajduje potwierdzenie przede wszystkim w zeznaniach pokrzywdzonego, ale także w zeznaniach go wspierających - złożonych przez T. F., która była naocznym świadkiem zdarzenia i widziała, że I. D. rzucił się na pokrzywdzonego. Na podstawie dokumentacji medycznej i opinii biegłego Sąd ustalił, że oskarżony spowodował u pokrzywdzonego obrażenia ciała trwające powyżej siedmiu dni.

Ustalone w sprawie okoliczności pozwalają również na przyjęcie, że oskarżony działał umyślnie z zamiarem bezpośrednim. Chciał on bowiem zadać ból pokrzywdzonemu z uwagi na to, że jest życiowym partnerem jego byłej żony. Z całą pewnością oskarżony obejmował swoją świadomością skutek swojego działania, jakim była możliwość spowodowania uszczerbku na zdrowiu pokrzywdzonego, bo właśnie z takim zamiarem podjął on swoje działanie i zaatakował M. F., który się tego nie spodziewał. Sąd nie miał także wątpliwości, że obrażenia odniesione przez pokrzywdzonego powstały w wyniku zdarzenia z 14 listopada 2024 roku, co potwierdza opinia biegłego. Co prawda złamanie V kości śródręcza nazywane jest także "złamaniem bokserskim" z uwagi na to, iż najczęstszą przyczyną jego powstania jest uderzenie zaciśniętą pięścią o przeszkodę, jednak biegły nie wykluczył innego mechanizmu - chociażby działania urazu bezpośredniego na tę okolicę.

Odnosząc się z kolei do wyjaśnień oskarżonego, w których wskazał, iż również doznał obrażeń, na potwierdzenie czego przedłożył dokumentację medyczną, należało stwierdzić, że okoliczność ta nie wpływa na ocenę związku przyczynowo-skutkowego wynikającego z jego działania wobec pokrzywdzonego. W ocenie Sądu obrażenia jakie poniósł oskarżony wynikały z obrony koniecznej stanowiącej naturalną reakcję na nagły i niespodziewany atak w mieszkaniu pokrzywdzonego.

Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd uznał oskarżonego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.

☐3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

I. D.

I

I

Uznając oskarżonego I. D. za winnego popełnienia czynu zarzucanego mu aktem oskarżenia, tj. przestępstwa z art. 157 § 1 kk, Sąd na podstawie art. 157 § 1 kk i art. 37a § 1 kk wymierzył mu karę 1 roku i 8 miesięcy ograniczenia wolności polegającą w myśl art. 34 § 1, 1a pkt 1 kk i art. 35 § 1 kk na wykonywaniu nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 godzin w stosunku miesięcznym.

Przestępstwo z art. 157 § 1 kk zagrożone jest wyłącznie karą pozbawienia wolności. Sąd uznał jednak, że oskarżony zasługiwał na dobrodziejstwo art. 37a § 1 kk pozwalające na wymierzenie mu kary łagodniejszego rodzaju. Przesłanki zastosowania tego przepisu zostały spełnione. Kara ograniczenia wolności w ocenie Sądu osiągnie swoje cele, będąc dla sprawcy wystarczającą dolegliwością. Będzie także właściwa dla osiągniecia wobec oskarżonego skutku resocjalizacyjnego w postaci zapobieżenia naruszania przez niego porządku prawnego w przyszłości.

Jako okoliczność obciążającą Sąd uwzględnił dotychczasową karalność oskarżonego. Zachowanie I. D. nie było odosobnionym incydentem w jego życiu. Nie miał on także żadnych racjonalnych powodów, by zaatakować pokrzywdzonego.

Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących.

Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że orzeczona kara będzie sprawiedliwa i słuszna.

I. D.

II

I

Mając na uwadze charakter popełnionego czynu i okoliczności sprawy, Sąd uznał, że zasadnym jest konieczność odizolowania oskarżonego od pokrzywdzonego M. F. i tym samym zapobieżenie ich kontaktom. Dlatego też na podstawie art. 41a § 1 kk Sąd orzekł wobec oskarżonego zakaz zbliżania się do pokrzywdzonego na odległość mniejszą niż 50 metrów oraz kontaktowania się z nim na okres 4 lat. Sąd uwzględnił stopień ryzyka powtórzenia podobnych zachowań oskarżonego w przyszłości. Orzeczone zakazy mają także służyć ochronie pokrzywdzonego. Ponadto oskarżony musi zdawać sobie sprawę z tego, że każdy przejaw niepokojenia pokrzywdzonego poprzez naruszenie zakazu pociągnie za sobą konsekwencje.

I. D.

III

I

Sąd na mocy art. 46 § 1 kk orzekł od oskarżonego na rzecz M. F. kwotę 1000 złotych tytułem częściowego zadośćuczynienia za doznaną krzywdę.

Wysokość orzeczonego środka jest z jednej strony symboliczna, z drugiej zaś - w ocenie Sądu - wystarczająca i adekwatna do okoliczności sprawy.

Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

IV

Na podstawie § 17 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 3, a także § 20 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 14 maja 2024 roku w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 87) Sąd zasądził od Skarbu Państwa na rzecz adw. W. W. kwotę 1548 złotych powiększoną o należną stawkę podatku VAT tytułem zwrotu kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oskarżonemu.

V

W myśl art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś wydatkami postępowania obciążył Skarb Państwa. Oskarżony jest osobą bezrobotną i utrzymuje się z zasiłku przyznanego przez(...). Sąd miał także na uwadze, że w pierwszej kolejności oskarżony winien uiścić zadośćuczynienie na rzecz pokrzywdzonego.

Podpis