Wyrok z 15 października 2025, sygn. VII Ka 644/25

Formularz UK 2

Sygnatura akt

VII Ka 644/25

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt II K 159/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca oskarżonego D. K. (1)

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1

Obrońca oskarżonego D. K. (1) wyrokowi zarzucił:

I w zakresie czynu I:

1/ na zasadzie art. 438 pkt 1 k.p.k. naruszenie prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu - poprzez skazanie oskarżonego za przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. pomimo, iż oskarżony nie wyczerpał znamion zarzucanego mu czynu, mianowicie nie działał z zamiarem kierunkowym, ani nie wprowadził pokrzywdzonego stowarzyszenia w błąd co do jego rzekomej trudnej sytuacji finansowej grożącej niewypłacalnością i możliwości wywiązania się z warunków umowy inwestycyjnej nr (...)/ (...)/(...) (...) - z uwagi na po pierwsze, iż w momencie zawierania umowy sytuacja finansowa oskarżonego nie groziła niewypłacalnością, po wtóre, pokrzywdzony posiadał szerokie zaplecze analityczne, umożliwiające mu zweryfikowanie kondycji finansowej oskarżonego i takiej weryfikacji ze skutkiem pozytywnym wobec oskarżonego dokonał, po trzecie - warunkiem zawarcia przez strony umowy było właśnie pozostawanie w dacie zawierania umowy w trudnej sytuacji w wyniku wystąpienia C0VID-19, lub bycie zagrożonym skutkami pandemii lub znaczne obniżenie przychodów w wyniku pandemii;

2/ na zasadzie art. 438 pkt la k.p.k. naruszenie prawa materialnego w zakresie innym, niż kwalifikacja prawna czynu, tj. art. 65 § 1 i 2 k.c. poprzez jego niezastosowanie i brak dokonania przez Sąd wykładni oświadczeń woli stron umowy inwestycyjnej nr (...) (...) (...)a tym samym pominięcie zbadania okoliczności, w których oskarżony zawarł ww. umowę, zgodnego zamiaru stron i celu umowy - a w konsekwencji błędne uznanie, że oskarżony działał w zamiarze oszukania pokrzywdzonego co do możliwości wywiązywania się z warunków ww. umowy;

3/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny dowodów z pominięciem uwzględnienia i zbadania dowodu przemawiającego na korzyść oskarżonego w postaci zeznań S. G. złożonych w toku rozprawy w dniu 16 maja 2025 r. - w zakresie, w jakim świadek wskazała na okoliczności dotyczące sprawdzania kondycji finansowej kontrahenta przed zawarciem umowy inwestycyjnej na warunkach tożsamych z zawartą z oskarżonym, warunki jakie kontrahent musi spełniać ażeby zawrzeć ze stowarzyszeniem umowę, przesłanki negatywne do zawarcia umowy, wykonywania przez oskarżonego zobowiązań wynikających z umowy, w tym w zakresie prawidłowym i nienależytym, a w konsekwencji błędne uznanie, że oskarżony działał w zamiarze oszukania pokrzywdzonego co do możliwości wywiązywania się z warunków ww. umowy;

4/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny dowodów z pominięciem uwzględnienia i zbadania dowodu przemawiającego na korzyść oskarżonego w postaci zeznań B. G. złożonych w toku rozprawy w dniu 17 czerwca 2025 r. - w zakresie, w jakim świadek wskazała na okoliczności dotyczące sprawdzania kondycji finansowej kontrahenta przed zawarciem umowy inwestycyjnej na warunkach tożsamych z zawartą z oskarżonym, warunki jakie kontrahent musi spełniać ażeby zawrzeć ze stowarzyszeniem umowę, wykonywania przez oskarżonego zobowiązań wynikających z umowy, w tym w zakresie prawidłowym i nienależytym, warunków wypowiedzenia umowy, a w konsekwencji błędne uznanie, że oskarżony działał w zamiarze oszukania pokrzywdzonego co do możliwości wywiązywania się z warunków ww. umowy;

5/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez odmowę nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego w zakresie, w jakim nie przyznaje się do popełnienia zarzucanych mu czynów, z pominięciem wyjaśnień oskarżonego przemawiających na jego korzyść złożonych w toku rozprawy w dniu 17 czerwca 2025 r. - w zakresie, w jakim oskarżony wskazywał, że nie miał zamiaru oszustwa w momencie zawierania z pokrzywdzonym stowarzyszeniem umowy i nie wprowadził pokrzywdzonego w błąd, albowiem pokrzywdzony skrupulatnie weryfikował sytuację finansową oskarżonego, której to analizy wyniki warunkowały w ogólności możliwość zawarcia umowy, co wbrew twierdzeniom Sądu, korespondowało z zeznaniami świadków S. G.

i B. G., a pomimo to błędne uznanie, że oskarżony wypełnił znamiona przestępstwa oszustwa;

6/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez brak weryfikacji:

a) opinii specjalisty finansowo-pożyczkowego [k. 106 post, przygotowawczego] - z której wynika, że w dacie 16 grudnia 2021 r. i 23 grudnia 2021 r. oskarżony w dalszym ciągu posiadał pozytywną opinię u pokrzywdzonego - co wyklucza uznanie przez Sąd, że miał dopuścić się przestępstwa oszustwa wobec ww. podmiotu, tj. z góry powziętym zamiarem wprowadzić ww. podmiot w błąd co do swojej kondycji finansowej i możliwości późniejszej spłaty;

b) planu spłaty w postępowaniu upadłościowym, z którego wynika, że pomimo ogłoszonej upadłości, oskarżony musi spłacić pokrzywdzonego na łączną kwotę 38.846 zł, co przy uwzględnieniu, że oskarżony (pomimo ewentualnych zdublowanych faktur - niewykazanych w toku postępowania) podjął próby rozliczenia wsparcia na kwotę 58.578,98 zł, co daje 97 424,98 zł - to ewentualna szkoda poniesiona przez Stowarzyszenie to zaledwie 2 575,02 zł;

7/ na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. - błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na jego treść, a przejawiające się w uznaniu:

a) że o zamiarze popełnienia przestępstwa oszustwa w dacie zawierania umowy inwestycyjnej nr (...) (...) (...) świadczy fakt, że „nieterminowego spłacania odsetek, a po czasie zaprzestania ich regulowania [...], fakt podwójnego finansowania z (...) i (...), latem 2022 r. oskarżony wyzbył się swoich udziałów w firmie (...), co może świadczyć o tym, że oskarżony przy zawieraniu umowy z (...) był świadomy swojej niewypłacalności” - w sytuacji, w której dla bytu przestępstwa z art. 286 § 1 k.k. wymagane jest posiadanie zamiaru kierunkowego dodatkowo z góry powziętego, a więc poprzedzającego ewentualne późniejsze przesunięcia majątkowe;

b) że oskarżony, jako przedsiębiorca od samego początku posługiwał się nieprawdą i podstępem, czym wprowadził pokrzywdzonego w błąd - przy czym żaden z dokumentów i źródeł osobowych nie wskazuje na ww. zachowania oskarżonego, wprost przeciwnie - świadkowie zeznali, że oskarżony spełniał warunki formalne umożliwiające zawarcie umowy (co obala zarzut dot. nieprawdy), zaś co do podstępu - nie był on objęty zarzutem z aktu oskarżenia, zaś Sąd nie uzasadnia skąd stawia w ogóle taki zarzut w treści uzasadnienia;

c) że „gdyby pokrzywdzony miał wiedzę i świadomość rzeczywistej sytuacji finansowej, w jakiej znajdował się oskarżony w czasie zawarcia umowy, to nie zawierałby transakcji z D. K. (1)” - co pozostaje w sprzeczności z całoksztahem zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, albowiem pokrzywdzony skrupulatnie weryfikował sytuację finansową oskarżonego przed zawarciem umowy i będąc hierarchicznie w wyższej pozycji, aniżeli oskarżony, podjął swobodną, skalkulowaną decyzję o zawarciu umowy pożyczki w dodatku tzw. „płynnościowej”;

d) że oskarżony spowodował straty w wysokości 100.000 zł na szkodę pokrzywdzonego - w sytuacji, w której oskarżyciel publiczny, ani pokrzywdzony nie wykazali, że były to straty w wysokości 100.000 zł, albowiem oskarżony z części udzielonego wsparcia próbował się rozliczyć, przy czym ewentualne zdublowane faktury winny zostać przez oskarżyciela publicznego skrupulatnie wypunktowane i ewentualnie odjęte od wysokości rzekomej szkody;

II w zakresie czynu II:

1/ na zasadzie art. 438 pkt 1 k.p.k. naruszenie prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu - poprzez skazanie oskarżonego za przestępstwo z art. 300 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 1 k.k. w sytuacji, w której nie było podstaw do zastosowania instytucji czynu ciągłego, albowiem pomiędzy poszczególnymi czynami objętymi aktem oskarżenia upłynął okres powyżej 6 miesięcy, zatem ewentualne zarzuty winny być rozpatrywane jako oddzielne czyny zabronione oraz poprzez uznanie oskarżonego winnym czynu z art. 300 § 1 k.k. pomimo braku wyczerpania znamion przestępstwa - brak zagrożenia niewypłacalnością lub upadłością w datach dokonanych czynności prawnych;

2/ na zasadzie art. 438 pkt la k.p.k. naruszenie prawa materialnego w zakresie innym, niż kwalifikacja prawna czynu, tj. art. 57b k.k. poprzez jego zastosowanie, pomimo że czyny z pkt II nie występowały w formie czynu ciągłego z art. 12 § 1 k.k., a tym samym orzeczenie wobec oskarżonego zbyt surowej kary;

3/ na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 2 k.p.k. - obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 5 § 1 k.p.k. w zw. z art. 167 k.p.k. w zakresie przerzucenia na oskarżonego ciężaru dowodu co do udowadniania faktu braku zagrożenia niewypłacalnością lub upadłością w dacie dokonywania sprzedaży składników majątku oraz co do udowodniania faktu nieznania obecnej małżonki w dacie przed udostępnieniem jej do obejrzenia lokalu mieszkalnego wystawionego na sprzedaż;

4/ na zasadzie art. 438 pkt la k.p.k. naruszenie prawa materialnego w zakresie innym, niż kwalifikacja prawna czynu, tj. art. 8 ustawy z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 869) w zakresie weryfikacji spółki (...) Sp. z o.o. nr KRS: (...), pomimo jawności rejestru, jego powszechnej dostępności i możliwości uzyskiwania z niego wyciągów wszelkich dokumentów;

5/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez odmowę nadania waloru wiarygodności wyjaśnieniom oskarżonego i zeznaniom świadka N. K. w zakresie, w jakim wskazują oni, że poznali się dopiero w dacie udostępniania do obejrzenia lokalu wystawionego na sprzedaż, przy czym żadne inne dowody zgromadzone w niniejszej sprawie, oprócz niezweryfikowanych przez Sąd zeznań świadka B. G. w toku rozprawy w dniu 17 czerwca 2025 r. - nie świadczą, ażeby wyjaśnienia i zeznania ww. były fałszywe;

6/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez brak zweryfikowania spółki (...) Sp. z o.o. nr KRS: (...) i błędne uznanie, że obecna małżonka oskarżonego była kiedykolwiek powiązana z ww. podmiotem gospodarczym, a przy tym pominięcie zeznań S. G. złożonych w postępowaniu przygotowawczym w dniu 16 kwietnia 2024 r., w których świadek powiązała obecną małżonkę oskarżonego z firmą F. (...)., nie (...) S. (...). - a w konsekwencji błędne uznanie, że oskarżony znał obecną żonę przed datą udostępnienia jej mieszkania wystawionego na sprzedaż do obejrzenia;

7/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez brak zweryfikowania zysków spółki (...) s. (...) za 2022 r. który zamknął się wynikiem na plusie zaledwie 345,93 zł, zatem w momencie sprzedaży udziałów oskarżony jedynie zyskał, albowiem ww. spółka nie przynosiła wymiernych dochodów dla jej wspólników;

8/ na zasadzie art. 438 pkt 2 k.p.k. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na jego treść, a to przepisów art. 4 i 7 k.p.k. poprzez brak zweryfikowania dokumentu w postaci notatki urzędowej [k. 254 postępowania przygotowawczego], z której wynika wniosek (...) A. T., iż oskarżony w okresie od 11 stycznia 2021 r. do 29 czerwca 2022 r. wydatkował środki m.in. z ww. umowy i sprzedaży lokalu na bieżące wydatki oraz spłaty zadłużeń zaciągniętych u osób prywatnych oraz dokumentu [k. 200] notatki urzędowej (...) P. B. - w zakresie wpływów kwot niemalże 500.000 zł na rachunek oskarżonego w okresie od 1 stycznia 2021 r. do 31 grudnia 2022 r. a tym samym uznać należy, że w danym okresie oskarżonemu nie groził stan niewypłacalności lub upadłości - oskarżony miał płynność finansową;

9/ na zasadzie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 3 k.p.k. - błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, mające wpływ na jego treść, a przejawiające się w założeniu, że:

a) oskarżony zaprzestał spłat pokrzywdzonego w czerwcu 2022 r. podczas, gdy z zeznań świadka S. G. wynika, że jeszcze we wrześniu 2022 r. oskarżony zapłacił za czerwiec, lipiec i sierpień - wymagalne odestki;

b) małżonka oskarżonego współpracowała z firmą (...) przed zawarciem przez oskarżonego umowy z (...),

c) oskarżony miał potwierdzić, ww. okoliczność wyjaśnieniem „to było z G.” - co w rzeczywistości dotyczyło wskazania oskarżonego, że to on współpracował z G. w ramach (...) Sp. z o.o., a nie jego małżonka - w tym zakresie nastąpiło błędne i nielogiczne zrozumienie przez Sąd treści protokołu;

d) wierzyciel nie może prowadzić egzekucji z nieruchomości stanowiącej własność osoby trzeciej, w sytuacji, w której wierzycielowi przysługuje powództwo z tzw. skargi pauliańskiej, którego ewentualne uwzględnienie przez sąd umożliwia prowadzenie egzekucji z nieruchomości, co ma się podobnie w przypadku powództwa dot. zbytych udziałów.

III Z ostrożności procesowej, na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd ww. zarzutów, zaskarżonemu wyrokowi na podstawie art. 427 § 2 k.p.k. w zw. z art. 438 pkt 4 k.p.k. zarzucam rażącą niewspółmiemość kary orzeczonej wobec oskarżonego objawiającą się w orzeczeniu wobec ww. oskarżonego kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności w zawieszeniu na 2 lata pozbawienia wolności w warunkach, w jakich orzeczenie kary wolnościowej czyniłoby zadość celom kary oraz byłoby adekwatne do stopnia winy oskarżonego, a także stopnia społecznej szkodliwości popełnionego przez niego czynu i wysokości szkody.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny zarzut obrońcy

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Apelacja obrońcy zasługiwała na częściowe uwzględnienie.

Przede wszystkim podzielić należało stanowisko Sądu Rejonowego ( za wyjątkiem uznania, że w ramach czynu z pkt II sentencji działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru), że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie, przy zachowaniu reguł art. 7 k.p.k., stan faktyczny pozwalały na uznanie sprawstwa i winy oskarżonego w zakresie przypisanych mu czynów. Zaznaczyć zatem należy, iż Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie okoliczności stanu faktycznego, jak również winy oskarżonego. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji wnikliwe zweryfikował tezy aktu oskarżenia w granicach niezbędnych dla ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia skutkującego uznaniem winy oskarżonego, zaś ustalenia faktyczne w zakresie przyjętego zachowania oskarżonego nie wykraczały poza ramy swobodnej oceny dowodów albowiem poczynione zostały na podstawie wszechstronnej analizy przeprowadzonych dowodów, których ocena nie wykazuje błędów natury faktycznej czy logicznej, zgodna jest ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego oraz sędziowskim przekonaniem. Tym samym nie może być uznany za trafny zarzut obrazy art. 7 k.p.k. albowiem jest on tylko wtedy skuteczny gdy skarżący wykaże, że sąd orzekający - oceniając dowody - naruszył wskazane zasady.

Mając powyższe na uwadze nie sposób dopatrzeć się uchybień procesowych w zakresie oceny materiału dowodowego dokonanej przez Sąd Rejonowy. W tym stanie rzeczy podnieść należy, że szeroka argumentacja zaprezentowana w apelacji stanowi jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wywodami Sądu Rejonowego i jest oparta na nieobiektywnej ocenie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego, a ponadto nie zawiera w istocie takiego twierdzenia, które byłoby w stanie skutecznie podważyć trafność zaskarżonego rozstrzygnięcia Sądu I instancji i z tej też przyczyny nie mogły doprowadzić do wzruszenia wyroku. Pamiętać w tym miejscu należy, że Sąd orzekający, rozstrzygając o winie bądź niewinności oskarżonego, kieruje się własnym, wewnętrznym przekonaniem, nieskrępowanym żadnymi ustawowymi regułami dowodowymi, a przekonanie to pozostaje tak długo pod ochroną art. 7 k.p.k., dopóki nie zostanie wykazane, że sąd I instancji oparł swe przekonanie o winie oskarżonego bądź na okolicznościach nieujawnionych w toku przewodu sądowego, bądź też ujawnionych w toku przewodu sądowego, ale ocenionych w sposób sprzeczny ze wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 1974 r. w sprawie Rw 618/74, OSNKW 3-4/1975, poz. 47, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 1990 r. w sprawie WRN 149/90, OSNKW 7-99/991, poz. 41, wyrok Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 1996 r. w sprawie II KRN 199/95, OSN PiPr 10/1996, poz. 10), co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.

Podzielić zatem należało stanowisko Sądu Rejonowego w zakresie nie dania wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których negował dopuszczenie się oszustwa oraz działania mającego na celu uszczuplenie zaspokojenia wierzyciela i tym samym na aprobatę zasługuje wskazanie przez Sąd I instancji szeregu okoliczności wykluczających wiarygodność oskarżonego w tym zakresie.

Także w ocenie Sądu Okręgowego te twierdzenia stanowią jedynie przyjętą przez oskarżonego linię obrony, mającą na celu uniknięcia odpowiedzialności karnej a ponadto są sprzeczne z wiarygodnymi zeznaniami świadków S. G., B. G., J. G., T. G., M. G. oraz dowodami z dokumentów – porównaj argumentacje jak na k. 422, które w sposób obiektywny i jednoznaczny ukazują oskarżonego jako sprawcę przypisanych mu przestępstw.

Zasadnie zatem Sąd I instancji wskazał, że o oszustwie popełnionym na szkodę (...) świadczy to, że świadczy fakt nieterminowego spłacania odsetek, a po czasie także zaprzestania ich regulowania przez oskarżonego. Co przy tym istotne, oskarżony nie regulował należności mimo okresu karencji, oraz niskich (wręcz symbolicznych) kwot comiesięcznego zobowiązania z tytułu odsetek w tym czasie oraz pomimo wezwań o zapłatę. Trafnie także w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zauważono, że oskarżony posiadał wówczas inną przedterminową przed zawarciem umowy z (...) zaległość ! Tym samym faktycznie doszło do podwójnego finansowania z (...) i (...) Agencji (...) i to pomimo wiedzy D. K. (1) o zakazie rozliczania tych samych faktur w jednej i drugiej instytucji.

Sąd Rejonowy w pełni zasadnie także nie dał wiary tym wyjaśnieniom oskarżonego, w których twierdził, że sprzedał mieszkanie celem pozbycia się wierzyciela oraz poznał swoją przyszłą małżonkę dopiero podczas sprzedaży mieszkania. Zachowanie D. K. wbrew zarzutom zawartym w apelacji świadczy, że oskarżony wyzbył się majątku celem uniemożliwienia skutecznego prowadzenia postępowania windykacyjnego poprzez zaspokojenie roszczeń wierzyciela; oskarżony nie jest już właścicielem sprzedanego mieszkania, jednakże pozostaje ono w majątku jego żony N. K. a wierzyciel nie może przeprowadzić ewentualnej egzekucji poprzez zajęcie przedmiotowej nieruchomości z uwagi na zawarcie między D. K. (1) oraz N. K. umowy o rozdzielność majątkową. Trafnie Sąd Rejonowy odrzucił wyjaśnienia oskarżonego co do tego, że rzekomo nie znał on N. K. przy zawieraniu umowy sprzedaży mieszkania. Wymieniona bowiem współpracowała z firmą (...) przed zawarciem umowy oskarżonego z (...) a potwierdzeniem powyższego są same wyjaśnienia oskarżonego, „który przyznał po zeznaniach świadka B. G., że N. K. działała w firmie (...) współpracując z jego wspólnikiem M. G. – porównaj k. 420.

Wobec powyższego nie budzi żadnych wątpliwości dopuszczenie się przez D. K. czynu z art.286 § 1 kk albowiem z przeprowadzonych i właściwie ocenionych dowodów wynika, że oskarżony wiedział i miał świadomości w jakiej (faktycznie złej) sytuacji finansowej się znajduje w czasie objętym zarzutem oraz przed podpisaniem umowy z pokrzywdzoną spółką; powyższe potwierdza niezbicie fakt wyżej wspomnianego podwójnego finansowania, zwłoka w spłaceniu należności mimo okresu karencji i niskich kwot odsetek, a następnie zaprzestanie regulowania zobowiązania mimo kierowania do niego wezwania do zapłaty, proponowaną ugodę oraz wydany przez sąd nakaz zapłaty. Słusznie Sąd Rejonowy podkreślił, że oskarżony jako osoba znająca realia prowadzenia działalności gospodarczej oraz związane z tym ryzyko i mając pełną świadomość o braku płynności finansowej i możliwości bieżącego wywiązywania się z zobowiązania nawet tak niskich kwot odsetek, zdecydował się na podpisanie umowy inwestycyjną z (...) w dniu 8 czerwca 2021 r. a w konsekwencji doprowadził wskazaną firmę do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w łącznej kwocie 100 000 zł. Nie budzi bowiem wątpliwości, że gdyby pokrzywdzony miał wiedzę i świadomość rzeczywistej sytuacji finansowej w jakiej znajdował się oskarżony w czasie zawarcia umowy, to nie zawarłaby transakcji z D. K. (1).

Co do zachowań opisanych w pkt II aktu oskarżenia z art. 300 § 1 kk, to Sąd Okręgowy podzielił argumentację zawartą w apelacji kwestionująca przyjęcie w tym wypadku art. 12§1 kk albowiem w ustalonym stanie faktycznym nie zachodził krótki odstęp czasu pomiędzy zachowaniami polegającymi na zbyciu lokalu mieszkalnego oraz udziałów w spółce (...) a ponadto brak jest podstaw aby w tym zakresie D. K. działał w wykonaniu z góry powziętego zamiaru.

Wobec powyższego w tym zakresie w ramach zarzutu aktu oskarżenia przyjęto po stronie oskarżonego dwa odrębne zachowania.

Zgodzić się natomiast należało z Sądem I instancji, że zachowania oskarżonego polegające na sprzedaży przyszłej żonie N. M. (obecnie K.) lokalu mieszkalnego oraz wyzbycie się udziałów w firmie (...) wypełniło znamiona art. 300§1 kk.

Wobec prawidłowo ustalonego stanu faktycznego podzielić zatem należało stanowisko Sądu rejonowego co do tego, że „oskarżony przeniósł w drodze sprzedaży, na rzecz swojej przyszłej żony N. M., prawo własności nieruchomości, dla której Sąd Rejonowy w Olsztynie prowadzi księgę wieczystą o numerze (...) stanowiącej lokal mieszkalny nr (...) o powierzchni 40,83 m2 wraz z miejscem garażowym za kwotę łączną 240 000 zł i uczynił to 10 grudnia 2021 r. czyli w czasie obowiązywania zobowiązania, związanego z umową inwestycyjną nr (...) (...) (...)zawartą w dniu 8 czerwca 2021 r. D. K. (1) wyzbył się swoich 49 udziałów w firmie (...). .z.o.o za kwotę 2450 zł, a następnie ogłosił swoją upadłość. Sąd uznał, że nie ulega wątpliwości, że D. K. (1) miał ewidentne podstawy do tego, by złożyć do sądu wniosek o ogłoszenie swojej upadłości jeszcze przed sprzedażą mieszkania i wspomnianych udziałów czego nie uczynił, mimo swojej niewypłacalności. Bezsporne jest też to, że oskarżony nie uiścił należności w związku z wyżej wymieniony zobowiązaniem. Ponadto należy stwierdzić, że oskarżony sprzedał w/w mieszkanie N. K. oraz wyzbył się udziałów w firmie (...) celem udaremnienia wierzycielowi (...) zaspokojenia jego wierzytelności z przedmiotowego majątku. Sąd zważył, że oskarżony zawarł po zawarciu związku małżeńskiego z N. K. umowę o rozdzielności majątkowej tym samym zapobiegając zaspokojeniu się wierzyciela ze sprzedanego mieszkania” – porównaj argumentację jak na k. 427 odw.

Wniosek

Obrońca wniósł o:

1/ zmianę zaskarżonego wyroku i na zasadzie przepisu art. 414 § 1 zd. 2 k.p.k. uniewinnienie oskarżonego od zarzucanych mu czynów;

2/ z ostrożności procesowej, zmianę zaskarżonego wyroku i złagodzenie orzeczonej wobec D. K. (3) kary łącznej 10 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawieszonej na okres próby 2 lat poprzez:

a) w zakresie czynu I - zmianę w opisie czynu sformułowania „straty w wysokości 100.000 zł” na „straty w wysokości 2 575,02 zł” i orzeczenie wobec oskarżonego kary 4 miesięcy ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k.

b) w zakresie czynu II - wyeliminowanie z opisu czynu sformułowania „działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru”, a tym samym wyeliminowanie zastosowanych przepisów art. 12 § 1 k.k. i art. 57b k.k. i orzeczenie wobec oskarżonego kar jednostkowych w wymiarze po 4 miesiące ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 37a § 1 k.k.

c) orzeczenie wobec oskarżonego kary łącznej 5 miesięcy ograniczenia wolności przy zastosowaniu art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny zarzut obrońcy

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Wobec wskazanych okoliczności wina D. K. (1) co do wyczerpania znamion czynów: z art. 286§1 kk i z art. 300§1 kk nie budzi wątpliwości.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

Przedmiot utrzymania w mocy

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Wyroku Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 1 lipca 2025 r ., sygn. akt II K 159/25

I zmieniono w ten sposób, że:

1/ uchylono rozstrzygnięcia z pkt II sentencji o karze łącznej pozbawienia wolności i z pkt III sentencji o warunkowym zawieszeniu jej wykonania,

2/ w ramach rozstrzygnięć z pkt I sentencji:

a/ za czyn z pkt I aktu oskarżenia w miejsce kary pozbawienia wolności na podstawie art. 286§1 kk przy zastosowaniu art. 37 a §1 kk w zw. z art. 34 §1a pkt1 kk i art. 35§1 kk orzeczono wobec oskarżonego karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym,

b/ z zarzutu z pkt II aktu oskarżenia wyeliminowano sformułowanie „działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru” i w jego ramach oskarżonego D. K. (1) uznano za winnego tego, że:

- w dniu 10 grudnia 2021 r. w O. mając świadomość grożącej mu niewypłacalności i upadłości uszczuplił zaspokojenie swojego wierzyciela tj. Stowarzyszenia Centrum (...) z siedzibą w P. w kwocie 100 000 zł w ten sposób, że w dniu 10 grudnia 2021 r. zbył posiadaną nieruchomość w postaci lokalu mieszkalnego w miejscowości B. za kwotę 230 000 zł wraz z miejscem garażowym za kwotę 10 000 zł czym działał na szkodę Stowarzyszenia Centrum (...) z siedzibą w P. tj. czynu z art. 300§1 kk i za na podstawie art. 300§1 kk przy zastosowaniu art. 37a §1 kk w zw. z art. 34 §1a pkt1 kk i art. 35§1 kk orzeczono wobec oskarżonego karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym,

- w dniu 1 lipca 2022 r. w O. mając świadomość grożącej mu niewypłacalności i upadłości uszczuplił zaspokojenie swojego wierzyciela tj. Stowarzyszenia Centrum (...) z siedzibą w P. w kwocie 100 000 zł w ten sposób, że w dniu 1 lipca 2022 r. zbył 49 udziałów w (...) spółce z o. o. z siedzibą w O. za kwotę 2450 zł czym działał na szkodę Stowarzyszenia Centrum (...) z siedzibą w P. tj. czynu z art. 300§1 kk i za na podstawie art. 300§1 kk przy zastosowaniu art. 37a §1 kk w zw. z art. 34 §1a pkt1 kk i art. 35§1 kk orzeczono wobec oskarżonego karę 6 (sześciu) miesięcy ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym,

- na podstawie art. 85§1 kk i art. 86§1 kk połączono jednostkowe kary ograniczenia wolności i orzeczono wobec oskarżonego D. K. (1) karę łączną 9 (dziewięciu) miesięcy ograniczenia wolności połączoną z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 20 (dwudziestu) godzin w stosunku miesięcznym,

II w pozostałej części zaskarżony wyrok utrzymano w mocy.

Zwięźle o powodach zmiany

Z przyczyn wyżej wskazanych brak było podstaw do uznania, że w sprawie zachodził błąd w ustaleniach faktycznych oraz, że doszło do obrazy prawa procesowego; zauważyć przy tym należy, że brak jest podstaw do uwzględnienia zarzutu obrazy prawa materialnego gdy postawiono zarzuty co do ustaleń faktycznych.

Sąd Okręgowy natomiast uznał za zasadny zarzut w zakresie kary, przy czym kary jednostkowe i łączna ograniczenia wolności orzeczono w nieco wyższym wymiarze niż to postulowano w apelacji. W ocenie Sądu Okręgowego tak ukształtowane orzeczenie o karze jest adekwatne do stopnia winy oskarżonego i tym samym winno spełnić wobec wymienionego cele określone w art. 53 kk.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III

Na podstawie art.624§1 kpk zwolniono oskarżonego od kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

Obrońca oskarżonego D. K. (1)

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

Wyrok Sądu Rejonowego w Olsztynie II Wydziału Karnego z dnia 1 lipca 2025 r., sygn. akt II K 159/25

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☒ w całości

☐ w części

☐

co do winy

☐

co do kary

☐

co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☒

art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☒

art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☒

art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☒

art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒

art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐

art. 439 k.p.k.

☐

brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐

uchylenie

☒

zmiana