Uzasadnienie z 23 października 2025, sygn. IV K 216/23

Formularz UK 1

Sygnatura akt

IV K 216/23

Jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku dotyczy tylko niektórych czynów lub niektórych oskarżonych, sąd może ograniczyć uzasadnienie do części wyroku objętych wnioskiem. Jeżeli wyrok został wydany w trybie art. 343, art. 343a lub art. 387 k.p.k. albo jeżeli wniosek o uzasadnienie wyroku obejmuje jedynie rozstrzygnięcie o karze i o innych konsekwencjach prawnych czynu, sąd może ograniczyć uzasadnienie do informacji zawartych w częściach 3–8 formularza.

1.  USTALENIE FAKTÓW

1.1.  Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.1.1.

D. C. (1)

W dniu 31 sierpnia 2022 roku w Ł., uderzył J. S. (1), z którym był osadzony w celu Aresztu Śledczego w Ł., pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony przewrócił się na łóżko, a następnie wielokrotnie uderzał pokrzywdzonego pięściami po głowie oraz jednokrotnie w lewy bok na wysokości brzucha, w wyniku czego pokrzywdzony doznał pęknięcia torebki i miąższu śledziony z krwawieniem do jamy otrzewnej oraz stłuczenia lewego policzka, czym spowodował u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu na skutek pęknięcia torebki i miąższu śledziony, wymagającej zabiegu operacyjnego ze stwierdzeniem w jego trakcie około 2 litrów treści krwistej w jamie otrzewnej, przestępstwa tego dopuścił się będąc uprzednio skazanym za umyślne przestępstwo podobne na karę pozbawienia wolności i w ciągu 5-ciu lat po odbyciu co najmniej 6-ciu miesięcy kary, czym wyczerpał znamiona art. 156 § 1 pkt 2 kk w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 września 2023r. w zw. z art. 64 § 1 kk w zw. z art. 4 § 1 kk

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za udowodnione

Dowód

Numer karty

W dniu 28 sierpnia 2022 roku pokrzywdzony J. S. (1) został zatrzymany przez funkcjonariuszy KPP w Ł., a następnie przetransportowany do Aresztu Śledczego w Ł. celem odbycia kary pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 10 miesięcy.

zeznania J. S.

23odw-26, 166-167, 209-211, 377odw.-378

protokół zatrzymania

330

protokół badania trzeźwości

331

Do jednostki penitencjarnej pokrzywdzony został przyjęty w dniu 29 sierpnia 2022r. z objawami zespołu abstynencyjnego, wcześniej bowiem przez 14 dni przebywał w ciągu alkoholowym. J. S. informował o tym podczas badania lekarskiego podczas procedury przyjęcia. W takiej sytuacji powinien trafić na konsultację psychologiczną, czy też zostać objęty profilaktyką presuicydalną, co jednak nie miało miejsca.

zeznania J. S.

23odw-26, 166-167, 209-211, 377odw.-378

Dokumentacja z ambulatorium I. chorych AŚ

183

zeznania Ł. M.

288-290

Pokrzywdzony został osadzony w AŚ w Ł. w celi przejściowej z D. C. (1) i T. B. (1).

W czasie pobytu w celi przejściowej J. S. (1) był nerwowy, nadpobudliwy, miał zwidy, mówił sam do siebie, wydzwaniał domofonem, który ostatecznie uszkodził. Swoim zachowaniem zakłócał porządek w celi. Zachowania te wzbudziły zdenerwowanie osadzonego z nim D. C. (1).

W dniu 31 sierpnia 2022 roku w wyniku pobudzonego zachowania J. S. (1), oskarżony D. C. (1) w pewnym momencie wstał ze swojego łóżka, podszedł do pokrzywdzonego i uderzył go pięścią w lewy policzek, następnie pięścią w twarz, w wyniku czego pokrzywdzony przewrócił się na łóżko. Gdy pokrzywdzony leżał na łóżku oskarżony wielokrotnie uderzał go pięściami po głowie oraz jednokrotnie w lewy bok na wysokości brzucha. Pokrzywdzony osłaniał przed ciosami jedynie głowę. Bezpośrednio po zdarzeniu pokrzywdzony odczuwał silne dolegliwości bólowe oraz miał trudności w „złapaniu oddechu”. Leżał chwilę na swoim łóżku, po czym podszedł do okna.

Pokrzywdzony nie był skonfliktowany z drugim współosadzonym.

Po tym zdarzeniu do celi wszedł funkcjonariusz Służby Więziennej, który zaprowadził J. S. (1) do ambulatorium Po przeprowadzonym badaniu wezwano pogotowie ratunkowe, które przetransportowało pokrzywdzonego do (...) Nr 1 - Szpitala im. (...) w Ł., a następnie przyjęto na Oddział Kliniczny (...) Ogólnej, Transplantacyjnej, Gastroenterologicznej i Onkologicznej

zeznania J. S.

23odw-26, 166-167, 209-211, 377odw.-378, 167odw-168, 213

zeznania M. S.,

30odw-31, 167odw-168, 213,

zeznania W. S.,

3odw-4, 167-167odw, 212-213

protokół z rozpytania T. B. (1)

183

zeznania A. D.

277-278, 341-342,

wyjaśnienia oskarżonego

77odw, 165odw, 208, 314

Notatka służbowa dr. N. (...). A. D.

183

Karta (...) Szpitalnego

183

Centralna Baza Danych Osób Pozbawionych Wolności

183

W wykonanych w dniu przyjęcia badaniach obrazowych stwierdzono pęknięcie miąższu śledziony z krwiakiem oraz podejrzenie pęknięcia torebki śledziony, a także obrzęk tkanki podskórnej lewego policzka. W trakcie hospitalizacji obserwowano pogorszenie stanu ogólnego skazanego i w dniu 4 września 2022 roku J. S. (1) operowano. Śródoperacyjnie stwierdzono m.in. 2000 ml treści krwistej w jamie otrzewnej i rozerwanie śledziony. Śledzionę usunięto. Skazanemu w okresie okołooperacyjnym przetoczono 3 jednostki koncentratu krwinek czerwonych i 2 jednostki świeżo mrożonego osocza. Dalszy przebieg hospitalizacji odbył się bez powikłań. W dniu 7 września 2022 roku przeniesiono skazanego do Szpitala ZK Nr 1 W Ł., a następnie 12 października 2022 roku wypisano do zakładu karnego.

Pęknięcie torebki i miąższu śledziony, wymagające zabiegu operacyjnego ze stwierdzeniem w jego trakcie około 2 litrów treści krwistej w jamie otrzewnej należy traktować jako ciążki uszczerbek na zdrowiu w postaci choroby realnie zagrażającej życiu w rozumieniu art. 156 § 1 kk.

opinia sądowo – lekarska biegłego S. S., opinia ustna

54-59, 338-339,

zeznania J. S.

23odw-26, 166-167, 209-211, 377odw.-378

Karta (...) Szpitalnego

183

J. S. (1) przebywając w szpitalu telefonicznie powiadomił ojca M. S. (2) o fakcie pobytu szpitalu i pobiciu w areszcie śledczym. Telefonu użyczył mu pacjent, który leżał w tej samej sali szpitalnej, co pokrzywdzony.

zeznania J. S.

23odw-26, 166-167, 209-211, 377odw.-378

zeznania M. S.

30odw-31, 167odw-168, 213,

zeznania W. S.

3odw-4, 167-167odw, 212-213

W dniu 1 września 2022r. pokrzywdzonemu sporządzono wniosek o wymierzenie kary dyscyplinarnej za zniszczenie mienia w celi mieszkalnej w dniu 31 sierpnia 2022r.

kopia systemu informatycznego wnioskiem o ukaranie

183

W wyniku przeprowadzonych w Areszcie Śledczym czynności sprawdzających co do zdarzeń z dnia 31 sierpnia 2022r. ustalono, że nie można jednoznacznie określić etiologii obrażeń powstałych u osadzonego S., można jednak wykluczyć teorię, że powstały one w warunkach izolacji penitencjarnej w czasie pobytu w AŚ w Ł..

notatka służbowa z czynności sprwdzających z 21.09.22r

183

. notatka z czynności sprawdzających

84-89

J. S. (1) ma sprawność intelektualną w granicach dolnej normy, widoczne zaniedbania środowiskowe. U pokrzywdzonego wybijają się objawy zaburzenia osobowości oraz uzależnienie od alkoholu. W przeszłości wystąpiły u niego objawy majaczenia alkoholowego, które zaburzyły orientację allopsychiczną co do miejsca i czasu, orientacja autopsychiczna nie była zaburzona. W dniu pobicia miał zaburzenia świadomości, które utrudniały mu precyzyjne postrzeganie, zapamiętywanie i odtwarzanie postrzeżeń, jednak sam przebieg zdarzenia dobrze utrwalił się co do meritum w jego pamięci. W czasie składania przez niego zeznań procesy poznawcze nie były zaburzone i funkcjonowały prawidłowo. L. pamięciowe dotyczące niektórych szczegółów zdarzenia należy traktować jako konsekwencje częściowego zatarcia śladów pamięciowych z uwagi na upływ czasu. Pokrzywdzony ma zachowane zdolności spostrzegania, zapamiętywania i zapisywania wydarzeń z przeszłości. Pokrzywdzony nie ujawnia cech ograniczonego uszkodzenia (...).

opinia sądowo – psychologiczna biegłego T. K., opinia ustna

270-274, 315-316, 378

D. C. (1) nie ujawnia cech upośledzenia umysłowego, ani objawów choroby psychicznej. U oskarżonego rozpoznano osobowość eksplozywną i zespół uzależnienia od alkoholu. W czasie dokonywania zarzucanego mu czynu rozumiał jego znaczenie i mógł pokierować swoim postępowaniem.

opinia sądowo – psychiatryczna

92-95

D. C. (1) był wielokrotnie karany. M.in. w sprawie II K 669/11 Sądu Rejonowego w Pabianicach za czyny z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i art. 190 § 1 kk, 207 § 1 kk i 157 § 2 kk. Za czyn z art. 157 § 2 kk na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności. Kary te zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Pabianicach w sprawie II K 197/15, którym wymierzono karę łączną 2 lat i 10 miesięcy. Kara ta została wykonana w dniu 25 marca 2019r.

Dane o karalności

346-350odw

informacja o pobytach

147-149

odpisy wyroków

241-248,250-251,253-258, 262-266,

259-260

D. C. (1) w warunkach izolacji penitencjarnej przebywa od 17 sierpnia 2022 roku, aktualnie odbywa karę w zakładzie karnym typu zamkniętego dla recydywistów penitencjarnych w systemie zwykłym. Nie wyraził dotychczas zainteresowania współudziałem w opracowaniu i realizacji IPO. Nie był kierowany do specjalistycznych form oddziaływania. Postawę i zachowanie oskarżonego należy uznać za przeciętne. Zwykle stara się funkcjonować właściwie, w sytuacjach dla siebie niekorzystnych prezentuje zachowanie aroganckie i bezzasadnie roszczeniowe. Wobec funkcjonariuszy prezentuje regulaminową postawę. Ostatni negatywy przejaw wobec funkcjonariusza odnotowano 6 września 2023 roku, kiedy to wykrzykiwał pod adresem pielęgniarki obraźliwe słowa. Nie odnotowano konfliktów ze współosadzonymi. Nie przejawia tendencji do zachowań agresywnych. Jeden raz karany dyscyplinarnie i nagrodzony, na własną prośbę otrzymał ulgę. Do tej pory nie uczestniczył w systemie przepustowym, nie korzystał z widzeń poza terenem jednostki. Oskarżony nie pracuje na terenie zakładu karnego. Nie był kierowany do nauczania i nie wykazuje zainteresowania kontynuowaniem nauki w warunkach więziennych. Nie uczestniczył w programach resocjalizacyjnych. Jest kawalerem, ojcem dwójki dzieci, na jedno dziecko posiada zobowiązanie alimentacyjne którego nie reguluje. Kontakt zewnętrzny utrzymuje z matką, konkubiną i znajomymi. Nie jest uczestnikiem podkultury przestępczej. Wobec popełnianego przestępstwa i dotychczasowego trybu życia nie prezentuje postawy jednoznacznie krytycznej.

opinia o skazanym

146, 332-332odw.

1.2.  Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Czyn przypisany oskarżonemu (ewentualnie zarzucany, jeżeli czynu nie przypisano)

1.2.1.

Przy każdym czynie wskazać fakty uznane za nieudowodnione

Dowód

Numer karty

2.  OCena DOWOdów

2.1.  Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

1.1.1

zeznania J. S.

Sąd generalnie dał wiarę zeznaniom pokrzywdzonego, albowiem były stanowcze, konsekwentne, spójne, a ponadto potwierdzone innymi dowodami, w tym w szczególności obrażeniami jakie odniósł w wyniku działania oskarżonego. Pokrzywdzony opisywał powód zajścia i zachowanie oskarżonego, wskazywał, że wcześniej nie miał takiego zdarzenia, które mogło być przyczyną takiego obrażenia. Z tego względu sąd uznał, że te obrażenia powstały na skutek działania oskarżonego (mimo, iż pokrzywdzony przy przyjęciu do Aresztu Śledczego miał zasinienia ciała).

Ponadto potwierdzeniem zeznań J. S. są zeznania jego rodziców, z których wynika, iż jak tylko miał możliwość skontaktować się z rodziną to informował ojca, że trafił do szpitala z powodu pobicia w zakładzie karnym.

Podkreślić należy, iż pokrzywdzony konsekwentnie wskazywał, iż nie twierdził podczas tej telefonicznej rozmowy z ojcem, że został pobity przez funkcjonariuszy służby więziennej, że mówił jedynie, że został pobity w więzieniu, a twierdzenia ojca o pobiciu przez funkcjonariuszy musiały wynikać z tego, że ojciec go źle zrozumiał.

Potwierdzeniem wersji zdarzenia opisywanej przez J. S. jest także informacja znajdująca się karcie informacyjnej leczenia szpitalnego, na co wskazywała także w swej notatce służbowej z dnia 9.09.2022r. dr. N. (...). A. D. z ZK nr 1, a mianowicie w dokumencie tym wpisano, iż do urazu śledziony doszło prawdopodobnie w wyniku pobicia pacjenta w AŚ w dniu 31.08.2022r. , pacjent przyznaje, że został pobity w celi, nie potrafił sprecyzować dokładnie, kiedy tłumacząc to zaburzeniami orientacji spowodowanymi ciągiem alkoholowym. A zatem także zaraz po przewiezieniu do szpitala pokrzywdzony wskazywał, iż został pobity w celi.

Dlatego z całą pewnością nie stanowi zaprzeczenia konsekwentnym twierdzeniom pokrzywdzonego fakt podpisania przez niego sporządzonego przez funkcjonariuszkę psychologa A. A. protokołu z rozpytania osadzonego. Jak racjonalnie wytłumaczył J. S. był nakłaniany przez funkcjonariuszkę do sporządzenia takiej treści protokołu. Jest to wytłumaczenie przekonujące jeśli weźmie się pod uwagę fakt, iż w dużej mierze to właśnie zaniedbania funkcjonariuszy służby więziennej przyczyniły się do tego zdarzenia. J. S. (1) został do jednostki penitencjarnej przyjęty w dniu 29 sierpnia 2022r. z objawami zespołu abstynencyjnego, wcześniej 14 dni przebywał w ciągu alkoholowym (co wynika z informacji wpisanej w dokumentacji przez kier. ambulatorium Ż. B.) nie powinien zatem w takiej sytuacji trafić do celi z oskarżonym, tylko na konsultację psychologiczną, czy też być objęty profilaktyką presuicydalną Gdyby dochowano wszystkich procedur, to do tego zdarzenia by nie doszło.

Jak wskazywał świadek Ł. M. przepisy są takie, że osadzony jeżeli jest pijany albo pod wpływem narkotyków i to jest widoczne to jest on kierowany na pilną konsultację psychiatryczną, do szpitala wolnościowego albo na ul. (...) do ZK nr 1 w Ł. i wówczas po konsultacji lekarz decyduje, czy on powinien trafić na oddział psychiatryczny, czy wrócić do Aresztu, a jeśli wrócić do Aresztu, to czy może pójść do celi wieloosobowej, czy do 1-osobowej. Jeśli tak się zdarza, a często się tak zdarza, że osadzony wraca do Aresztu bez konsultacji to służba więzienna wdraża swoje procedury, bo głównym zaleceniem jest nadzór nad zachowaniem takiego osadzonego. W tym przypadku tych elementów ewidentnie zabrakło.

Z tego względu zapewne całe przeprowadzone „postępowanie wyjaśniające” w tej sprawie nakierowane było na zatuszowanie błędów funkcjonariuszy służby więziennej, a nie na rzeczywiste wyjaśnienie sprawy. Zawarte w dokumentacji znajdującej się na k 183 informacje, że wychowawca D. K. przeprowadził rozmowę wstępną z J. S., w czasie której osadzony nie zgłosił żadnych obrażeń ciała oraz nie przekazał informacji dotyczących kontaktów z alkoholem bezpośrednio przed zatrzymaniem, jest całkowicie nieprzekonujące. Skoro pokrzywdzony przekazywał te informacje pracownikom Służby Zdrowia, to z całą pewnością nie zatajałby ich w rozmowie z wychowawcą. Co więcej z dokumentacji lekarskiej podpisanej, w dniu przyjęcia pokrzywdzonego do Aresztu Śledczego, przez lekarza A. S., wynikało, że ma być przeprowadzona konsultacja psychiatryczna.

Podkreślić ponadto należy, iż całe zachowanie J. S. (1) w celi wskazywało na to, iż jest problem związany z odstawieniem alkoholu, o czym zeznaje sam pokrzywdzony, ale wyjaśnia także oskarżony. Doszło m.in. do zniszczenia przez pokrzywdzonego domofonu, a mimo to funkcjonariusze nie reagowali w sposób odpowiedni do sytuacji. Zareagowali dopiero wówczas gdy doszło do zdarzenia i pokrzywdzony wymagał już pomocy lekarskiej po pobiciu przez oskarżonego.

Zdaniem osób sporządzających notatkę służbową po przeprowadzonym postepowaniu wyjaśniającym, nie można jednoznacznie określić etiologii obrażeń powstałych u osadzonego J. S., można jednak wykluczyć teorię, że powstały one w warunkach izolacji penitencjarnej w czasie pobytu w AŚ w Ł.. Ta ostatnia konstatacja świadczy niezbicie, że całe to postępowanie rzekomo wyjaśniające nakierowane było jedynie na ekskulpowanie pracowników Aresztu Śledczego. Trudno pojąć skąd funkcjonariusze czerpali pewność, że obrażenia pokrzywdzonego nie powstały w warunkach izolacji penitencjarnej w czasie pobytu w AŚ w Ł., skoro, jak to sami wskazali w tym samym dokumencie, że nie można określić etiologii obrażeń.

W postepowaniu sądowym wielu tych wątpliwości, co do zawartych w dokumentacji twierdzeń, czy to wychowawcy D. K., czy dowódcy zmiany K. K. (1), nie można już było wyjaśnić albowiem zasłaniali się niepamięcią. Prowadzący postepowanie przygotowawcze nie przesłuchali bowiem żadnej z tych osób. Nie można wykluczyć, że wynikało to ze źle pojętej solidarności z funkcjonariuszami służby więziennej, po tym, jak Policja uzyskała od matki pokrzywdzonego zgłoszenie, iż to strażnicy służby więziennej pobili jej syna.

Podnieść należy, iż z opinii biegłego T. K. (2) wynika, iż pokrzywdzony ma zachowane zdolności spostrzegania, zapamiętywania i odtwarzania wydarzeń z przeszłości, nie ujawnia cech organicznego uszkodzenia OUN. Biegły podkreślał, że podczas każdego przesłuchania J. S. podał dość zbieżną relację z tego, czego doświadczył w trakcie pobytu w celi w AŚ na ul. (...), że przebieg pobicia co do meritum miał dobrze zapisane w pamięci, wskazał sprawcę, podał niektóre szczegóły towarzyszące zdarzeniu, opisał zachowanie swoje i sprawcy pobicia, relacjonował także, co się z nim działo już po pobiciu. Wykazywał jedynie częściową niepamięć, która dotyczyła głównie precyzyjnego osadzenia zdarzenia w siatce czasu, chronologii oraz niektórych szczegółów, w tym ilości uderzeń.

wyjaśnienia oskarżonego

Sąd jako wiarygodne potraktował wyjaśnienia oskarżonego w tej części, w której były potwierdzone zgromadzonym materiałem dowodowym, w pozostałym zakresie uznał za niewiarygodne i potraktował wyłącznie jako linię obrony. Sąd dał wiarę w tej części, w której oskarżony podawał, że przebywał w celi z pokrzywdzonym, że opuścił tę celę ostatniego dnia sierpnia, choć nie o tej porze jaką wskazuje, że nie był ukarany przez Areszt Śledczy. Sąd nie uznał za przekonujące twierdzeń oskarżonego, że nie był skonfliktowany z żadnym z osadzonych, bo jest to sprzeczne z zeznaniami pokrzywdzonego, z których wynika, że o ile początkowo oskarżony śmiał się z jego zachowania w celi, to z czasem zaczęło mu przeszkadzać, że pokrzywdzony chodzi po celi, że rozmawia. Pokrzywdzony wyraźnie rozgraniczał zachowania obu współosadzonych z nim więźniów. Wskazywał, że ten drugi osadzony jedynie go uspokajał słowami „no to połóż się już”, w przeciwieństwie do oskarżonego, który go pobił.

zeznania A. D.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka odnośnie tego, że prowadziła wewnętrzne czynności dotyczące uszkodzenia ciała jednego z osadzonych, któremu potem wycięto śledzionę, że udała się w tej kwestii do zakładu karnego na K., by rozmawiać z osadzonym, żeby sporządzić z tego protokół.

Sąd nie dał natomiast wiary twierdzeniom świadka A. A., że nie nakłaniała pokrzywdzonego, żeby nie mówił kto mu to zrobił, twierdząc, że będą z tego problemy, z uwagi na ich sprzeczność z zeznaniami J. S. (1), którym sąd w pełni dał wiarę. Podkreślić należy, iż świadek także zasłaniała się niepamięcią co do przebiegu rozmowy z pokrzywdzonym, choć, jak sama wskazywała rzadko prowadzi takie czynności, a tylko jedne z nich prowadziła takie, że musiała jechać do zakładu karnego na K.. Zdaniem sądu znamienne jest stwierdzenie świadka, że jej zadaniem było sporządzić protokół pod którym pokrzywdzony się podpisał, że ona go do podpisu nie zmusiła, przecież wiedział co podpisuje.

zeznania M. S., W. S.

Sąd dał wiarę zeznaniom rodziców pokrzywdzonego, że J. S. zadzwonił i poinformował, że jest w szpitalu, bo został pobity w areszcie, a także, że M. S. (2) przekazał zonie, że pobili syna klawisze. Jak jednak już wskazywano powyżej wynikało to z nieporozumienia, albowiem pokrzywdzony nie informował w tej rozmowie ojca kto go pobił.

zeznania Ł. M.

Sąd dał wiarę zeznaniom świadka, opisywał bowiem istniejące procedury, o samym zdarzeniu nie miał wiedzy.

protokół z rozpytania T. B. (1)

Sąd uznał za przekonujące zawarte w protokole podpisanym przez T. B. (1) informacje, że J. S. doszedł do nich w celi jako ostatni, potwierdza to wydruk z bazy osób pozbawionych wolności. Dał wiarę, że pokrzywdzony zaczął się agresywnie i głośno zachowywać, że jak dostał leki to było trochę lepiej. Sam pokrzywdzony potwierdzał, że był uspokajany słownie przez T. B.. Sąd uznał też, że T. B. podając, iż nie był świadkiem stosowania w celi przemocy wobec J. S. mógł nie chcieć donosić na współosadzonego D. C.. Nie da się natomiast wykluczyć także, iż T. B. mógł rzeczywiście nie widzieć pobicia pokrzywdzonego, albowiem miało ono miejsce w godzinach nocnych. Być może mimo głośnego zachowania pokrzywdzonego T. B. (1) udało się zasnąć.

opinia sądowo – psychologiczna biegłego T. K., opinia ustna

Jasna, pełna, nie zawiera sprzeczności, nie budzi wątpliwości co do wynikających z niej wniosków.

opinia sądowo – lekarska biegłego S. S., opinia ustna

Jasna, pełna, nie zawiera sprzeczności, nie budzi wątpliwości co do wynikających z niej wniosków. Biegły wskazał, że jest możliwe, tak jak wskazywał w zeznaniach pokrzywdzony, że do uszkodzenia śledziony mogło powstać od jednego ciosu w okolice lewego boku.

opinia sądowo – psychiatryczna

Jasna, pełna, nie zawiera sprzeczności, nie budzi wątpliwości co do wynikających z niej wniosków.

Dowody z dokumentów

Nie kwestionowane przez żadną ze stron

2.2.  Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 1.1 albo 1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

1.1.1

notatka z czynności sprawdzających

Sąd uznał, jak już powyżej wskazano, za całkowicie nieprzekonujące ustalenia poczynione wyniku czynności wyjaśniających po zdarzeniu z dnia 31 sierpnia w Areszcie Śledczym. Nie tylko dlatego, iż jak wynika z zeznań pokrzywdzonego był nakłaniany przez A. A. do podpisania niezgodnego z jego rzeczywistymi twierdzeniami protokołu. Przede wszystkim konkluzja zawarta w notatce kończącej czynności sprawdzające, stanowczo stwierdzająca, że można wykluczyć teorię, że obrażenia pokrzywdzonego powstały w warunkach izolacji penitencjarnej w czasie pobytu w AŚ w Ł., która jest całkowicie nieuprawniona świadczy o tym, że całe to postępowanie zmierzało li tylko do tego, by taką konkluzję sformułować i by nie ponosić odpowiedzialności za niedochowanie procedur.

Trudno bowiem uznać za przekonujące zawarte tam stwierdzenie, że nie było podstaw do kierowania osadzonego nas konsultację psychologiczną, czy obejmowania profilaktyką presuicydalną, z uwagi na nie zgłoszenie informacji dotyczących kontaktów z alkoholem bezpośrednio przed zatrzymaniem przez pokrzywdzonego w rozmowie z wychowawcą D. K.. W sytuacji kiedy pokrzywdzony poinformował o tym pracowników Służby Zdrowia i ci widzieli konieczność konsultacji. Co więcej zachowanie J. S. w celi wskazywało, że taki problem istnieje. Jednak ze strony funkcjonariuszy służby więziennej nie było właściwej reakcji. Jedyną reakcją było sporządzenie w dniu 1 września 2022r. wniosku o wymierzenie J. S. kary dyscyplinarnej za zniszczenie domofonu w celi mieszkalnej w dniu 31 sierpnia 2022r., czyli już po tym, jak pokrzywdzony został pobity w celi.

Wobec faktu, iż działania funkcjonariuszy dotyczące pomocy medycznej dla pokrzywdzonego miały miejsce akurat po tym jak został pobity przez oskarżonego, uznać należy za całkowicie niewiarygodne twierdzenia zawarte w notatce służbowej dowódcy zmiany K. K. (1) tworzonej po fakcie, z której wynikało, iż w dniu 31 sierpnia, to w związku z nasilającymi się objawami odstawiennymi do osadzonego wezwano zespół ratownictwa medycznego, w związku z zasinieniami na plecach i na brzuchu osadzonego przewieziono na dalszą konsultację lekarska do szpitala (...). Gdyby to był rzeczywisty powód udzielenia pomocy medycznej, to doszłoby do niego dużo wcześniej, choćby wówczas gdy objawy te spowodowały niszczenie przez pokrzywdzonego mienia w celi.

Co więcej D. C. zaraz po tym zajściu został przekwaterowany do innej celi, co tym bardziej potwierdza, że funkcjonariusze więzienni mieli wiedzę o jego udziale w zdarzeniu.

Podnieść należy także, iż w trakcie toczącego się postępowania przygotowawczego informacje udzielane przez Areszt Śledczy organom ścigania były nierzetelne. Dla przykładu podać można, iż z pisma na k 50 wynikało, że J. S. (1) w dniu zdarzenia tj. 31 sierpnia był zakwaterowany z D. C. (1) i D. D., choć jak wynikało z czynności sprawdzających przeprowadzonych w Areszcie, w celi z oskarżonym i pokrzywdzonym znajdował się nie D. D., a T. B. (1). T. B. (1) w wyniku tej błędnej informacji nie został w postępowaniu przygotowawczym przesłuchany, a przed sądem nie było to już możliwe, z uwagi na to, że świadek ten zmarł. Takie nierzetelne informacje dotyczyły też funkcjonariuszy, którzy byli wskazywani jako mający dyżur w czasie zdarzenia, a okazywało się, że pełnili oni służbę do godz. 15.30, nie podawano zaś nazwisk osób, które miały służbę wieczorem kiedy udzielano pomocy medycznej pokrzywdzonemu. Wszystkie te okoliczności utrudniły dokonywanie ustaleń w postepowaniu karnym.

Sąd pominął zeznania świadka D. W. przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły, wskazywał on jedynie, że o zdarzeniu wie ze słyszenia, ale to miało ono miejsce już po służbie świadka.

Sąd pominął zeznania świadka K. F. przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły, świadek bowiem twierdził, że nie pamięta takiego zdarzenia i nie pamięta, czy tego osadzonego odprowadzał do ambulatorium

Sąd pominął pominął zeznania świadka D. D. przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły, świadek bowiem nie przebywał w momencie zdarzenia w celi z oskarżonym i pokrzywdzonym.

Sąd pominął zeznania świadka M. P. przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły, świadek bowiem nie kojarzyła zdarzenia, była przesłuchana po ponad dwóch latach od zdarzenia, a jak podawała jest dużo hospitalizacji w Areszcie.

Sąd pominął zeznania świadka I. B. przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły,

Sąd pominął zeznania świadka D. K. przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły, świadek bowiem twierdził, że nie pamięta takiego zdarzenia i nie pamięta, tego osadzonego

Sąd pominął zeznania świadka R. K. przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły, świadek bowiem zasłaniał się niepamięcią, twierdził że nie wie w jakiej sprawie został wezwany, choć jednocześnie twierdził, że było to na innym oddziale niż odział na którym on pełni służbę.

Sąd pominął zeznania świadka K. K. (1) przy ustalaniu stanu faktycznego, gdyż nic do sprawy nie wniosły, świadek bowiem twierdził, że nie pamięta tego przypadku.

3.  PODSTAWA PRAWNA WYROKU

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Oskarżony

☐

3.1. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania zgodna z zarzutem

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

☐

3.2. Podstawa prawna skazania albo warunkowego umorzenia postępowania niezgodna z zarzutem

1.

D. C. (1)

Zwięźle o powodach przyjętej kwalifikacji prawnej

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że można D. C. (1) postawić zarzut winy co do zarzucanego mu czynu, gdyż w tych warunkach jakie istniały mógł zachować się zgodnie z nakazem normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie nie ma okoliczności, które wskazywałyby na istnienie szczególnej sytuacji motywacyjnej, która wyłączałaby winę sprawcy.

Oskarżony miał świadomość i wiedzę tego, co czynił. Zdawał sobie sprawę z własnych zachowań podjętych w stosunku do pokrzywdzonego. Nie ulega również wątpliwości to, że D. C. miał świadomość i wiedzę w zakresie zagrożenia jakie wiąże się z podjętymi przez niego agresywnymi działaniami. Pamiętać też trzeba, że oskarżony nie jest chory psychicznie, ani upośledzony umysłowo. Jest on w stanie w pełni planować swoje zachowania i oceniać sytuacje, w jakich się znajdzie. Czyniąc to zatem godził się, że może spowodować u pokrzywdzonego ciężki uszczerbek na zdrowiu.

Skutkiem działania oskarżonego był ciężki uszczerbek na zdrowiu J. S. (1), w postaci choroby realnie zagrażającej życiu. Oskarżony zdawał sobie sprawę, że takie silne uderzenie może zagrozić w bardzo poważnym stopniu zdrowiu napadniętego, może doprowadzić właśnie do ciężkich obrażeń ciała. Takim zachowaniem oskarżony wyczerpał dyspozycję art. 156 § 1 pkt 2 kk.

Oskarżony D. C. (1) w przypadku powyższego czynu działał w warunkach powrotu do przestępstwa opisanego w art. 64 § 1 kk. Popełnił bowiem opisane powyżej przestępstwo umyślne po uprzednim skazaniu i wymierzeniu wyrokiem Sądu Rejonowego w Pabianicach w sprawie II K 669/11 za czyny z art. 13 § 1 kk w zw. z art. 282 kk i art. 190 § 1 kk, 207 § 1 kk i 157 § 2 kk. Za czyn z art. 157 § 2 kk na karę 9 miesięcy pozbawienia wolności. Kary te zostały objęte wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Pabianicach w sprawie II K 197/15, którym wymierzono D. C. karę łączną 2 lat i 10 miesięcy. Kara ta była wykonywana od dnia 30.05.2016r., została wykonana w dniu 25 marca 2019r. Zarówno przestępstwo, które było przedmiotem niniejszego postępowania oraz to, za które D. C. został skazany wcześniej są przestępstwami podobnymi do siebie, gdyż są przestępstwami tego samego rodzaju jako przestępstwa przeciwko zdrowiu.

☐

3.3. Warunkowe umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach warunkowego umorzenia postępowania

☐

3.4. Umorzenie postępowania

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach umorzenia postępowania

☐

3.5. Uniewinnienie

Zwięzłe wyjaśnienie podstawy prawnej oraz zwięźle o powodach uniewinnienia

4.  KARY, Środki Karne, PRzepadek, Środki Kompensacyjne i
środki związane z poddaniem sprawcy próbie

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się
do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

D. C. (1)

1

1

Wymierzając karę 5lat pozbawienia wolności za zbrodnię spowodowania ciężkiego uszczerbku na zdrowiu Sąd na niekorzyść oskarżonego poczytał wysoki stopień społecznej szkodliwości czynu, który narusza jedno z najwyższych dóbr człowieka, a mianowicie zdrowie, Sąd miał także na uwadze fakt, iż działanie oskarżonego nie pozostało bez wpływu na zdrowie pokrzywdzonego, który nie ma obecnie organu w postaci śledziony, uprzednią wielokrotną karalność i dokonanie go warunkach powrotu do przestępstwa.

Na korzyść oskarżonego Sąd zaliczył z kolei fakt, że pokrzywdzony zakłócał wówczas ciszę nocną, uniemożliwiał współosadzonym spoczynek, a sytuacja taka nie miałaby miejsca, gdyby dochowano w Areszcie Śledczym wymaganych procedur.

D. C. (1)

2.

1.

Na podstawie art. 46 § 2 kk zasądził na rzecz pokrzywdzonego J. S. (1) kwotę 8 000 zł tytułem nawiązki. Jej wysokość sąd dostosował do skutków czynu. Pokrzywdzony ma trwały ślad w postaci braku istotnego organu. Dlatego żadna niższa kwota nie byłaby odpowiednia do choć częściowego zadośćuczynienia pokrzywdzonemu skutków tego zdarzenia.

Zdaniem sądu jednak nie da się bez żmudnego procesu, bez zbadania przy pomocy biegłych poziomu cierpień fizycznych i psychicznych pokrzywdzonego ustalić, jaka kwota zadośćuczynienia w pełni rekompensowałaby krzywdę pokrzywdzonego, dlatego na podstawie art. 46 § 2 kk sąd zasadził na jego rzecz wskazaną powyżej nawiązkę.

5.  Inne ROZSTRZYGNIĘCIA ZAwarte w WYROKU

Oskarżony

Punkt rozstrzygnięcia
z wyroku

Punkt z wyroku odnoszący się do przypisanego czynu

Przytoczyć okoliczności

6.  inne zagadnienia

W tym miejscu sąd może odnieść się do innych kwestii mających znaczenie dla rozstrzygnięcia,
a niewyjaśnionych w innych częściach uzasadnienia, w tym do wyjaśnienia, dlaczego nie zastosował określonej instytucji prawa karnego, zwłaszcza w przypadku wnioskowania orzeczenia takiej instytucji przez stronę

7.  KOszty procesu

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

3.

W oparciu o art. 624 § 1 kpk Sąd zwolnił oskarżonego od kosztów sądowych uznając, że ich uiszczenie byłoby dla niego zbyt uciążliwe ze względu na brak dochodów i majątku oraz orzeczoną bezwzględną karę pozbawienia wolności.

7.  Podpis