Uzasadnienie z 20 lutego 2026, sygn. VII Ga 273/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 19 grudnia 2024 roku (...) Fundusz (...) Spółka akcyjna w J. domagał się zasądzenia od pozwanej O. E. kwoty 36.000 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 26 listopada 2022 roku do dnia zapłaty oraz kosztów postępowania.

Wyrokiem z dnia 30 września 2025 r. sygn. akt V GC 778/25 w pkt. I oddalił powództwo, a w pkt. II zasądziła od powoda na rzecz pozwanej 3 617 zł kosztów procesu.

Sąd Rejonowy ustalił, że O. E. prowadziła jednoosobową działalność gospodarczą na podstawie wpisu do (...) pod firmą (...) O. E.. W dniu 15 stycznia 2021r. O. E. zawarła z (...) Spółką Akcyjną z siedzibą w J. umowę subwencji finansowej nr (...) ramach programu rządowego „Tarcza Finansowa Polskiego Funduszu (...) dla Mikro, E. i Średnich Firm”. O. E. wnioskowała o przyznanie subwencji finansowej w kwocie 36.000 zł. Zgodnie z § 11 ust. 11 b Regulaminu (...) Fundusz (...) Spółka Akcyjna jest uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość subwencji finansowej podlegającej zwrotowi w całości w przypadku, w którym istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć, (...) wzywa do zwrotu całości udzielonej subwencji finansowej. Decyzją w sprawie subwencji finansowej z dnia 19 stycznia 2021 roku (...) Fundusz (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w J. dokonała pozytywnej weryfikacji spełnienia przez O. E. warunków otrzymania kwoty subwencji finansowej określonych w umowie i podjęła decyzję o wypłacie kwoty 36.000 zł, będącej całkowitą wnioskowaną przez przedsiębiorcę kwotą subwencji.

Zgodnie z umową o warunkach realizacji i trybie przekazywania środków na realizację programów rządowych z 27 kwietnia 2020 roku, zawartą pomiędzy Skarbem Państwa a powodem, realizacja Tarczy Finansowej 1.0 została objęta tarczą antykorupcyjną (...). Zgodnie z regulaminem negatywna ocena (...) zobowiązywała (...) do podjęcia działań zmierzających do zabezpieczenia środków publicznych. Powód nie podjął takich działań, nie wystąpił do pozwanej o wyjaśnienia. W dniu 18 lutego 2022 roku (...) Fundusz (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w J. wydała decyzję w sprawie konieczności zwrotu całej przyznanej kwoty subwencji finansowej w terminie do 25 dnia miesiąca kalendarzowego następującego po miesiącu, w którym udostępniono beneficjentowi decyzję.

Powyższy stan faktyczny pozostawał w istocie bezsporny pomiędzy stronami. Sąd oparł się na złożonych do akt dokumentach. Zeznaniom O. E. Sąd co do zasady dał wiarę w całości.

Sąd Rejonowy zważył, że powództwo okazało się niezasadne. Subwencja z (...) Funduszu (...) Spółki Akcyjnej została wypłacona pozwanej w przysługującej jej kwocie 36.000 zł zgodnie z oświadczeniami co do prowadzonej działalności gospodarczej. W ocenie Sądu niezasadne było żądanie przez (...) Fundusz (...) Spółkę Akcyjną od pozwanej jako przedsiębiorcy z powodu zaistnienia uzasadnionego podejrzenia wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć mającego wynikać z negatywnej oceny Centralnego Biura Antykorupcyjnego, jak również i z drugiej podawanej przez powoda przyczyny żądania zwrotu subwencji w całości, tj. faktu zaprzestania prowadzenia przez pozwaną działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 2021 r. – a zatem w sposób niezgodny z umową i regulaminem. Podkreślenia wymaga, że to strona powodowa przygotowywała wzór umowy oraz Regulamin. (...) była zobowiązana do sprecyzowania w postanowieniach szczegółowych określeń w tym zakresie. Nieprecyzyjne zapisy winny być interpretowane na korzyść kontrahenta, który nie miał wpływu na ich redakcję, a zatem na korzyść strony pozwanej. W niniejszej sprawie nie doszło do wykazania przez stronę powodową, że zaistniał przypadek, w którym istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć. Powód ograniczył się jedynie do podparcia swojej tezy o nadużyciach negatywnymi rekomendacjami (...), które jednak nie wskazywały na żadne konkretne sytuacje mogące świadczyć o jakimkolwiek podejrzeniu wystąpienia nadużyć. W tej mierze nie zostały przedstawione dowody uzasadniające twierdzenia powoda, a (...) zasłaniało się tajemnicą swojej działalności. Natomiast przedstawione przez stronę powodową pisma (...) nie wskazywały żadnych konkretnych okoliczności na temat nadużyć pozwanej. Powód nie przedstawił pisma (...) z 18 października 2024 roku, a ograniczył się jedynie do przedstawienia innych pism otrzymanych od (...), w których nie zostały ujawnione powody wydania zalecenia o nieumorzeniu wypłaconej subwencji finansowej. Informacje takie (...) przedstawili w piśmie z dnia 4 sierpnia 2025r. na żądanie Sądu. Z informacji tej wynika, że jedyną przesłanką negatywną dla pozwanej była okoliczność, że zaprzestała ona działalności gospodarczej z dniem 31 grudnia 2021r. Analizując przedstawiony w sprawie materiał dowodowy z dokumentów, a także dowód z zeznań O. E., Sąd doszedł do przekonania, że żadnych nadużyć, ani ich podejrzenia ze strony pozwanej nie było. O. E. otrzymała subwencję finansową i spożytkowała ją zgodnie z celem i przeznaczeniem wynikającym z umowy i regulaminu. Ponadto pozwana prowadziła działalność do dnia 31 grudnia 2021 r., a wniosek o jej wykreślenie z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej złożyła po tej dacie. W takiej sytuacji żądanie (...) zwrotu subwencji w całości w kwocie 36000 zł jest niezasadne.

O kosztach procesu w zakresie pierwszej sprawy Sąd orzekł w punkt II wyroku na podstawie art. 98 § 1, § 11, § 3 i art. 99 k.p.c. Na zasądzone na rzecz pozwanego koszty procesy złożyły koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3.600,00 zł ustalone na podstawie § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych i opłata skarbowa 17,00 zł.

Od powyższego wyroku powód wywiódł apelację, zaskarżając go w całości. Wyrokowi zarzucił:

1. naruszenie przepisu postępowania art. 227 kpc. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., poprzez:

1.1 dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w toku postępowania materiału dowodowego, tj. pism Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia: 2 lutego 2024 roku, 15 listopada 2024 roku (M-III-(...) i M-(...)-(...)) oraz z dnia 4 sierpnia 2025 roku, odnoszących się w swojej treści do negatywnych rekomendacji przekazanych przez (...) na rzecz Powoda w dniu 15 lutego 2022 roku oraz potwierdzonych 18 października 2024 roku i pomimo ich treści uznanie, że uzasadnionego podejrzenia wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć nie można utożsamiać z samym faktem przekazania powodowi negatywnych rekomendacji, podczas gdy prawidłowa i zgodna z zasadami logicznego rozumowania ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego powinna prowadzić do wniosków przeciwnych;

1.2 dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego tj. Regulaminu oraz Umowy Subwencji skutkującą bezpodstawnym uznaniem, iż Powód był w jakikolwiek sposób zobligowany do wezwania Pozwanej do złożenia wyjaśnień po otrzymaniu negatywnych rekomendacji, a przed podjęciem decyzji o zobowiązaniu Pozwanej do zwrotu subwencji FI. w całości, podczas gdy żadne postanowienie Umowy ani Regulaminu nie nakładało na Powoda takiego obowiązku.

2. Jako konsekwencję wskazanych w pkt. 1 naruszenia prawa procesowego podniósł zarzut dokonania błędnych ustaleń dotyczących stanu faktycznego, co miało znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, tj.

2.1. brak ustalenia, że w odniesieniu do Pozwanego zachodziło uzasadnione podejrzenie wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć, podczas gdy:

(i) negatywne rekomendacje w stosunku do Pozwanego, które zostały przekazane 15 lutego 2022 roku i potwierdzone w dniu 18 października 2024 oraz 15 listopada 2024 roku, samoistnie świadczyły o wystąpieniu w odniesieniu do Pozwanego uzasadnionego podejrzenia wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć w rozumieniu Umowy Subwencji i Regulaminu;

(ii) Pozwany, mimo uzyskanej subwencji, nie utrzymał działalności gospodarczej, co samoistnie świadczy o tym, iż przyczyną takiego stanu rzeczy nie mogły być jedynie ograniczenia w prowadzeniu działalności gospodarczej wynikające z wystąpienia pandemii COVID-19;

(iii) w przeciwieństwie do (...), Powód nie dysponował uprawnieniami do dokonywania weryfikacji operacyjnej beneficjentów pod kątem ryzyka wystąpienia przestępstw czy zwalczania działalności godzącej w interesy ekonomiczne państwa; z uwagi na objęcie Programu tarczą antykorupcyjną, a także uwzględniając przekazywane przez (...)

rekomendacje dotyczące poszczególnych beneficjentów, (...) zobowiązany był do ich uwzględnienia przy ocenie spełnienia przez beneficjentów warunków programowych; już samo otrzymanie takiej negatywnej rekomendacji od (...) powodowało po stronie (...) powzięcie uzasadnionego podejrzenia wystąpienia nadużyć, a to z kolei uzasadniało podjęcie decyzji, o której mowa w § 11 ust. 11 lit. b Regulaminu;

2.2 błędne ustalenie, że:

(i) w chwili podejmowania decyzji o przyznaniu subwencji lub jej zwrocie nie istniały jakiekolwiek podstawy do podejrzeń czy strona pozwana właściwie wykorzysta środki pomocowe;

(ii) Powód nie podjął żadnych prób weryfikacji negatywnych rekomendacji (...) przed podjęciem decyzji o zobowiązaniu do zwrotu subwencji finansowej w całości;

(iii) Pozwany pomimo zakończenia działalności wykorzystał środki finansowe wypłacone w ramach subwencji zgodnie z ich przeznaczeniem oraz zgodnie z celem programu;

3. naruszenie przepisów prawa materialnego mających znaczenie dla rozstrzygnięcia

sprawy, które stanowią konsekwencję naruszeń prawa procesowego i wadliwych

ustaleń faktycznych poczynionych przez Sąd I Instancji:

3.1 naruszenie art. 65 § 1 i 2 k.c. w zw. z § 11 ust. 11 lit. b Regulaminu poprzez jego

błędną wykładnię przejawiającą się w:

(i) bezzasadnym uznaniu, że negatywne rekomendacje przekazane Powodowi przez (...) dotyczące Pozwanego nie są wystarczające dla uznania zachodzenia przesłanki zwrotu subwencji FI., podczas gdy literalna wykładnia pojęcia „uzasadnionego podejrzenia wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć wskazuje na sytuację powzięcia przez Powoda jakiejkolwiek wiarygodnej informacji, niezależnie od źródła jej pochodzenia, wobec czego niewątpliwie odnosi się ona do przekazanych przez (...) negatywnych rekomendacji, przy uwzględnieniu tego, że zostały one przekazane na rzecz Powoda przez wyspecjalizowaną służbę specjalną w związku z objęciem Programu tarczą antykorupcyjną przez (...);

(ii) bezzasadnym braku uznania, że w odniesieniu do Pozwanego wystąpiło uzasadnione podejrzenie jakiegokolwiek rodzaju nadużyć (§ 11 ust. 11 lit. b Regulaminu);

- wobec powyższego zgodnie z prawidłowo dokonaną wykładnią oświadczeń woli stron oraz w świetle brzmienia § 11 ust. 11 lit. b Regulaminu, przekazane przez (...) negatywne rekomendacje winny być uznane za wystarczające i w pełni uprawniające Powoda do podjęcia decyzji wzywającej Pozwanego do zwrotu wypłaconej subwencji finansowej oraz świadczące o wystąpieniu w odniesieniu do Pozwanego uzasadnionego podejrzenia wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć;

3.2 naruszenie art. 65 k.c. w zw. z art. 385 § 2 k.c., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uznaniu, że w okolicznościach niniejszej sprawy znajduje zastosowanie zasada interpretacyjna in dubio contra proferentem, podczas gdy: (i) zasada ta stosowana jest zasadniczo w relacji przedsiębiorca - konsument, a Program nie był adresowany do konsumentów, lecz do przedsiębiorców; (ii) wszelkie postanowienia Umowy Subwencji i Regulaminu nie nasuwają wątpliwości, co wykluczało możliwość zastosowania tej zasady w okolicznościach sprawy;

3.3 naruszenie § 5 ust. 10 Regulaminu w zw. z § 3 ust. 2 Regulaminu, poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w:

(i) bezzasadnym uznaniu, że Pozwany na dzień 31 grudnia 2021 roku prowadził jeszcze działalność gospodarczą, pomimo tego, że z tym dniem został on wykreślony z rejestru (...), co oznacza, że w dniu 31 grudnia 2021 roku nie prowadził już działalności gospodarczej, czym naruszył wynikający z § 5 ust. 10 Regulaminu nakaz prowadzenia działalności gospodarczej do 31 grudnia 2021 roku, którego naruszenie uprawniało Powoda do żądania zwrotu subwencji finansowej w całości;

(ii) bezzasadnym uznaniu, że Pozwany wykorzystał środki przyznane w ramach subwencji finansowej zgodnie z ich przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, podczas gdy, zgodnie z § 3 ust 2 Regulaminu: zasadniczym celem Programu 2.0 jest realizacja podstawowego interesu ekonomicznego Rzeczypospolitej Polskiej w postaci zapewnienia stabilności przedsiębiorstw i gospodarki. Program kierowany jest do Beneficjentów, którzy łącznie wytwarzają istotna część polskiego (...). Program 2.0 ma na celu zapobiegnięcie ryzyka masowej upadłości Beneficjentów oraz zwolnień ich Pracowników na skutek znaczących zakłóceń w funkcjonowaniu gospodarki w związku z pandemią (...)19, wobec czego zamkniecie prowadzonej działalności gospodarczej przez stronę pozwaną świadczy o tym, że pomoc wypłacona na jej rzecz nie zrealizowała celu Programu, którym w szczególności nie było dotowanie przedsiębiorstw, które w krótkim czasie po otrzymaniu subwencji FI. zaprzestały prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo otrzymanego wsparcia FI..

Mając na uwadze powyższe zarzuty, powód wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w całości poprzez uwzględnienie powództwa w całości wraz z kosztami postępowania oraz o zasądzenie od zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego, w tym zwrotu kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Z ostrożności procesowej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Pozwana wniosła o oddalenie apelacji i zasądzenie kosztów procesu.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja powoda okazała się niezasadna.

Sąd I instancji dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych oraz nie dopuścił się naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Sąd odwoławczy przyjmuje za swoje ustalenia faktyczne dokonane przez Sąd I instancji i nie doszukał się w tych ustaleniach błędów mających wpływ na rozstrzygnięcie.

Na wstępie należy przeanalizować zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Nie jest zatem uzasadniony zarzut 1.1 naruszenia przepisu postępowania art. 227 k.p.c. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, tj. pism (...) z dnia: 2 lutego 2024 roku, 15 listopada 2024 roku oraz z dnia 4 sierpnia 2025 roku, odnoszących się do negatywnych rekomendacji przekazanych przez (...) na rzecz Powoda w dniu 15 lutego 2022 roku oraz potwierdzonych 18 października 2024 roku. Sąd pierwszej instancji nie kwestionował bowiem faktu, że takie rekomendacje zostały sporządzone i przekazane powodowi. Nie przesądza to, czy automatycznie stanowią one o istnieniu „uzasadnionych podejrzeń nadużyć” stanowiących podstawę do zwrotu subwencji. Niezasadny jest również zarzut 1.2 – bezpodstawnego uznania, iż powód był w jakikolwiek sposób zobligowany do wezwania pozwanej do złożenia wyjaśnień po otrzymaniu negatywnych rekomendacji. Sąd bynajmniej nie stwierdził, że na powodzie ciążył taki obowiązek – a jedynie ustalił, co było bezsporne, że powód nie wzywał pozwanej do wyjaśnień (co niewątpliwie pomogłoby zweryfikować, czy podejrzenia są uzasadnione).

W obecnym modelu apelacji pełnej Sąd II instancji rozpoznaje ponownie sprawę, stosując właściwe przepisy prawa materialnego, niezależnie od treści zarzutów. W niniejszej sprawie należy zaaprobować wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego dokonane przez Sąd Rejonowy. Sąd II instancji co do zasady aprobuje stanowisko, że powód zgodnie z regulaminem programu uprawniony do wydania decyzji określającej wysokość subwencji finansowej podlegającej zwrotowi w przypadku, w którym istnieje uzasadnione podejrzenie wystąpienia jakiegokolwiek rodzaju nadużyć. Niemniej, nie ulega wątpliwości Sądu, że stwierdzenie, czy podejrzenie wystąpienia nadużyć istnieje i jest „uzasadnione”, podlega kontroli sądu. W szczególności żaden przepis regulaminu ani umowy nie stanowi, że rekomendacja (...) o istnieniu podejrzenia nadużyć stanowi samoistny i nie podlegający kontroli środek do uznania, że takie podejrzenie istnieje – a co więcej, rola (...) w ogóle nie została w regulaminie ujęta. Należy podkreślić, że pierwotne stanowisko (...) w postaci pism z dnia 15 lutego 2022 roku i 18 października 2024 roku w ogóle nie zostało w sprawie ujawnione – a jedynie z pisma (...) z dnia 15 listopada 2024 roku wiadomo, że w takich pismach przekazało ono bliżej niesprecyzowaną „negatywną rekomendację”, odwołując się do ogólnikowej przesłanki: „z uwagi na zwiększone ryzyko wystąpienia przestępstw korupcyjnych, ekonomicznych lub prania pieniędzy, a także zagrożeń dla interesu ekonomicznego państwa i ryzyka wykorzystania udzielonych środków finansowych w sposób niezgodny z celem i regulaminem programu Tarcza Finansowa (...)”. Oczywiste jest dla Sądu, że na podstawie takiego dowodu nie można wykazać, czy faktycznie uzasadnione podejrzenie wystąpienia nadużyć istniało. Pismo (...) z 2 lutego 2024 roku zaś nie zawierało żadnych informacji dotyczących tej sprawy.

Dopiero w piśmie z dnia 4 sierpnia 2025 roku, na żądanie Sądu, (...) wskazało, że rekomendacja negatywna odnośnie do pozwanej została oparta na analizie danych dostępnych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i z posiadanych przez (...) informacji wynika, że w dniu 31 grudnia 2021 r. O. E. zaprzestała wykonywania działalności gospodarczej, co stanowi złamanie regulaminu programu Tarcza Finansowa 2.0.

Z powyższego wynika zatem, że w istocie w sprawie nie istniało żadne podejrzenie wystąpienia nadużyć – a tym bardziej uzasadnione, skoro (...) swoją negatywną rekomendację oparło nie na podejrzeniach wystąpienia nadużyć, a na samym fakcie przedwczesnego zakończenia działalności gospodarczej, który ewentualnie stanowił naruszenie umowy subwencji finansowej. Notabene, do stwierdzenia tego faktu nie były wymagane żadne specjalistyczne analizy. Subwencja więc ewentualnie mogłaby podlegać zwrotowi na tej podstawie, a nie na podstawie istnienia podejrzeń nadużyć.

Zgodnie z §5 ust. 10 pkt a, subwencja podlega zwrotowi w całości w przypadku zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w każdym czasie od dnia złożenia wniosku do dnia 31 grudnia 2021 r. Pozwana zaś dokonała wykreślenia działalności gospodarczej z datą 3 stycznia 2022 r., podając datę zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej: 31 grudnia 2021 r. W samym zarzucie apelacji 3.3. (i) tkwi błędne założenie, iż z dniem 31 grudnia 2021 roku pozwana została wykreślona z rejestru (...), co oznacza, że w tym dniu nie prowadziła już działalności gospodarczej – gdyż wykreślenie miało miejsce dopiero trzy dni później.

Na podstawie powyższego nie sposób w istocie stwierdzić, żeby doszło do naruszenia regulaminu. Brak jest regulacji, które przesądzałyby o tym, że dzień wskazany w (...) jako data zaprzestania wykonywania działalności gospodarczej jest dniem, w którym działalność ta już nie była prowadzona. Uprawniona jest również interpretacja, że chodzi o ostatni dzień wykonywania działalności gospodarczej i koniec dnia – tym bardziej, że dzień ten jest jedynie deklarowany przez przedsiębiorcę. Biorąc zatem pod uwagę, że pozwana zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej albo w ostatnim dniu, do którego działalność tę miała prowadzić zgodnie z umową, albo z jego upływem, w ocenie Sądu nie można stwierdzić, że miało miejsce nienależyte wykonanie umowy. Postanowienia regulaminu nie były tu wystarczająco precyzyjne, jak rozumieć w takim kontekście ostatni dzień wykonywania działalności gospodarczej. Nie można podzielić zarzutu, że zasada wykładni umów i regulaminów in dubio contra proferentem nie znajduje zastosowania wobec przedsiębiorców – tym bardziej, że sam powód dalej stwierdził, że stosowana jest ona „zasadniczo” w relacji przedsiębiorca – konsument (czyli nie wyłącznie). Na marginesie należy zauważyć, że w art. 385 ⁵ kc ustawodawca w pewnych aspektach zrównał osobę fizyczną zawierającą umowę bezpośrednio związaną z jej działalnością gospodarczą z konsumentem.

Pomijając powyższe, biorąc pod uwagę, że chodzi tylko o jeden ostatni dzień, nawet ewentualne formalne naruszenie umowy w tym przedmiocie miało pomijalne znaczenie dla jej celu, którym było utrzymanie prowadzenia działalności gospodarczej i zatrudnienia przez okres roku, w związku z pandemią.

Nie zasługują na aprobatę wywody powoda (zarzut 3.3 (ii)), że doszło do naruszenia regulaminu poprzez jego błędną wykładnię przejawiającą się w bezzasadnym uznaniu, że pozwany wykorzystał środki przyznane w ramach subwencji finansowej zgodnie z ich przeznaczeniem na prowadzenie działalności gospodarczej, a „zamkniecie prowadzonej działalności gospodarczej przez stronę pozwaną świadczy o tym, że pomoc wypłacona na jej rzecz nie zrealizowała celu programu, którym w szczególności nie było dotowanie przedsiębiorstw, które w krótkim czasie po otrzymaniu subwencji finansowej zaprzestały prowadzenia działalności gospodarczej, pomimo otrzymanego wsparcia finansowego”. Zgodnie bowiem z regulaminem pozwana była zobowiązana jedynie do utrzymania prowadzenia działalności gospodarczej do 31 grudnia 2021 r., zatem irrelewantne jest, czy po tej dacie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Gdyby program zakładał dłuższy okres wymaganego prowadzenia działalności gospodarczej, winno to znaleźć wyraźne odbicie w jego postanowieniach.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 385 k.p.c., Sąd oddalił apelację jako bezzasadną.

O kosztach postępowania apelacyjnego orzeczono na podstawie art. 98 §1 k.p.c., zasądzając od powoda na rzecz pozwanej 1800 zł, na co składa się wynagrodzenie pełnomocnika procesowego (§ 10 ust.1 pkt 1 w zw. z §2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych).

SSO Michał Derela