Wyrok z 3 kwietnia 2026, sygn. VII Ua 58/25

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 kwietnia 2026 r.

Sąd Okręgowy Warszawa-Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący Sędzia SO Renata Gąsior

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 kwietnia 2026 r. w Warszawie

sprawy L. S. (1)

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I.

o zasiłek chorobowy

na skutek apelacji wniesionej przez odwołującego

od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie
VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 września 2025 r., sygn. akt VI U 396/24

oddala apelację.

Renata Gąsior

UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 3 września 2024 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt VI U 396/24 z odwołania L. S. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 października 2024 r., nr (...) o zasiłek chorobowy z udziałem (...) oddalił odwołanie.

Podstawą rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego były następujące ustalenia faktyczne:

W dniu 28 października 2024 r. L. S. (2) wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. Inspektorat w F. z dnia 3 października 2024 roku znak (...) w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku chorobowego za okres od 25 lipca 2024 r. do 10 sierpnia 2024 roku. W uzasadnieniu odwołujący się wskazał, że zaświadczenie lekarskie za okres od 25 lipca 2024 r. do 10 sierpnia 2024 r. seria (...) numer (...) wystawione przez lekarza w dniu 23 lipca 2024 r. nie spełnia wymogów w sprawie terminów. Wskazał, że w dniu 23 lipca 2024 roku udał się do lekarza ortopedy, gdzie po badaniu otrzymała zwolnienie na w/w okres. W zaświadczeniu lekarskim mogła nastąpić pomyłka lekarska, na którą on sam nie miał wpływu ( odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 28 października 2024 r. – k. 1-2 a.s.).

W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. Inspektorat w F. wniósł o jego oddalenie. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżoną decyzją organ rentowy odmówi prawa do zasiłku chorobowego za okres od 25 lipca 2024 r. do 10 sierpnia 2024 r. z uwagi na fakt, że zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 23 lipca 2024 r. na okres od 25 lipca 2024 do 10 sierpnia 2024 r. seria (...) nr (...) nie spełniało ustawowych warunków ( odpowiedź na odwołanie z dnia 19 listopada 2024 r. – k. 3-3v. a.s.).

Postanowieniem z dnia 27 listopada 2024 r. Sąd Rejonowy zawiadomił zainteresowanego (...) w T. o toczącym się postępowaniu i możliwości przystąpienia do sprawy ( postanowienie z dnia 27 listopada 2024 r. – k. 5 a.s.).

Sąd I instancji ustalił, że odwołujący się był zatrudniony w (...) w T. na stanowisku sanitariusz, kierowca. Miał problemy z kręgosłupem, odczuwał bóle w części lędźwiowej kręgosłupa i w dniu 23 lipca 2024 roku zgłosił się do lekarza ortopedy. Chciał się zgłosić do Szpitala (...), ostatecznie jednak odbył wizytę lekarska prywatnie. Pozostawał w przekonaniu, że zwolnienie lekarskie otrzymał od dnia 24 lipca. Lekarz wystawił zwolnienie lekarskie seria (...) nr (...) na okres od 25 lipca 2024 do 10 sierpnia 2024 r. Z numerem statystycznym choroby G55 (ucisk korzeni nerwów rdzeniowych) ( zaświadczenie lekarskie z dnia 23 lipca 2024 r. – akta rentowe).

Dni 23 i 24 lipca 2024 r. były dla niego dniem pracy, kolejny zaś dzień 25 lipca 2024 r. był dla niego wolnym w grafiku ( zaświadczenie lekarskie – k. 21 a.s.; zeznania odwołującego się – k. 15-15v. a.s.; pismo ogólne do ZUS z dnia 24 października 2024 r. - akta rentowe).

Decyzją z dnia 3 października 2024 r. znak (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w I. Inspektorat w F. odmówił odwołującemu się prawa do przyznania prawa do zasiłku chorobowego za okres od 25 lipca 2024 r. do 10 sierpnia 2024 r. W uzasadnieniu wskazano, że zaświadczenie lekarskie wystawione w dniu 23 lipca 2024 r. na okres od 25 lipca 2024 do 10 sierpnia 2024 r. seria (...) nr (...) nie spełnia ustawowych warunków. Odwołujący się o odmowie przyznania prawa do zasiłku chorobowego za okres objęty decyzją powziął informacje dopiero z przedmiotowej decyzji. Wniósł odwołanie do Sądu I instancji ( decyzja z dnia 3 października 2024 r. – akta rentowe).

Sąd Rejonowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, aktach rentowych oraz na podstawie zeznań odwołującego się k. 15-15v e - protokół 00:01:15 - 00:08:38. Autentyczności dokumentów złożonych do akt sprawy żadna ze stron nie kwestionowała, toteż Sąd uznał je za pełnowartościowy materiał dowodowy.

Sąd I instancji zważył, że odwołanie jako nieuzasadnione nie zasługiwało na uwzględnienie, a kwestię uprawnień do zasiłku chorobowego reguluje ustawa z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Zgodnie z art. 6 ust 1 w/w ustawy zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Zgodnie z art. 8 w/w ustawy zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.

Sąd Rejonowy słusznie zauważył, że organ rentowy wskazał, że zaświadczenie lekarskie seria (...) numer (...) orzekające o niezdolności do pracy od 25 lipca 2023 r. do 10 sierpnia 2024 r wystawione zostało w dniu 23 lipca 2024 r. zatem okres niezdolności nie przypada bezpośrednio po dniu badania. W dniu 23 i 24 lipca odwołujący się świadczył pracę. Sąd I instancji powołał się na z § 7 ust 1 i 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 listopada 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy wystawienia zaświadczenia lekarskiego i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim ( Dz. U. z 2015 póz 2013), zgodnie z którym zaświadczenie lekarskie wystawia się na okres od dnia, w którym przeprowadzono badanie lub od dnia bezpośrednio następującego po dniu badania. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione na okres rozpoczynający się po dniu badania, nie później jednak niż czwartego dnia po badaniu, jeżeli bezpośrednio po badaniu przypadają dni wolne od pracy lub badanie jest przeprowadzone w okresie wcześniej orzeczonej czasowej niezdolności do pracy. Zgodnie z § 7 ust 3 okres orzeczonej czasowej niezdolności do pracy może obejmować okres nie dłuższy niż 3 dni poprzedzające dzień, w którym przeprowadzono badanie, jeżeli jego wyniki wykazują, że ubezpieczony w tym okresie niewątpliwie był niezdolny do pracy. Zaświadczenie lekarskie może być wystawione przez lekarza psychiatrę na okres wcześniejszy niż 3 dni poprzedzające dzień badania w razie stwierdzenia lub podejrzenia zaburzeń psychicznych ograniczających zdolność ubezpieczonych do własnego postępowania.

Jak wynika z materiału dowodowego, który Sąd I instancji zgromadził w toku postępowania, odwołujący się zgłosił się do lekarza z powodu bólu kręgosłupa faktycznie w dniu 23 lipca 2024 roku, a zwolnienie lekarskie wystawione zostało od dnia 25 lipca 2024 r., zatem okres niezdolności nie przypadał bezpośrednio po dniu badania, nie mieścił się też w ramach zakreślonych przez przepisy ww. rozporządzenia. Mimo, że odwołujący się powołał się na błąd lekarza to ani on sam (pozostawał w nieświadomości do dnia otrzymania decyzji), ani płatnik składek nie zgłosili, ani sam organ nie zgłosili informacji o błędzie. Tym samym nie ma informacji o stwierdzeniu nieważności zaświadczenia lekarskiego, w którym został popełniony błąd, nie wydano też nowego zaświadczenia lekarskiego w terminie. Bez tego nie jest możliwe wypłacenie zasiłku. Co więcej w dniu 23 i 24 lipca 2024 r. odwołujący się świadczył pracę na rzecz pracodawcy, co potwierdził pracodawca. Bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy - jak twierdził odwołujący się - dniu 24 lipca miał wolne w grafiku. W toku postępowania odwołujący się nie wykazał, by miały miejsce okoliczności uzasadniające twierdzenia odwołującego się, że lekarz wystawiający zaświadczenie lekarskie popełnił błąd.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Rejonowy na podstawie art. 47714 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie L. S. (1) od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 października 2024 r., nr (...) o zasiłek chorobowy.

Od powyższego wyroku apelację wywiódł odwołujący się, zaskarżając go w całości i zarzucając:

⚫

naruszenie przepisu postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 278 par. l kpc poprzez jego niezastosowanie i nie dopuszczenie i nie przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ortopedii na fakt okresu niezdolności do pracy odwołującego się w okresie od dnia 24 lipca 2024 r. do dnia 10 sierpnia 2024 r.,

⚫

naruszenie przepisu postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 par. kpc poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów oceną dowolną i uznanie, że odwołujący się wykonywał pracę w dniu 24 lipca 2024 r., zamiast uznania, że odwołujący się nie wykonywał pracy w tym dniu,

⚫

naruszenie przepisu postępowania mający istotny wpływ na wynik sprawy, a to art. 233 par. kpc poprzez zastąpienie swobodnej oceny dowodów oceną dowolną i uznanie, że zainteresowany potwierdził w piśmie złożonym do sprawy, iż odwołujący się wykonywał pracę w dniu 24 lipca 2024 r., zamiast uznania, że odwołujący się nie wykonywał pracy w tym dniu, a wymienionemu nie przeczy informacja przekazana przez zainteresowanego,

⚫

błąd w ustaleniach faktycznych polegający na nieprawidłowym uznaniu, że lekarz wystawiający zaświadczenie nr (...) nie popełnił błędu zamiast uznania, iż popełnił błąd nieprawidłowo oznaczając datę niezdolności do pracy dowołującego się

⚫

naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że odwołującemu się nie przysługuje prawo do zasiłku w okresie od dnia 24 lipca 2024 r. do dnia 10 sierpnia 2024 r., mimo, iż w wymienionym okresie był niezdolny do pracy,

⚫

naruszenie przepisu prawa materialnego, a to art. 58a ust. 1 i następne ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że podstawą dla orzekania w przedmiocie ustalenia prawa do zasiłku jest stwierdzenie nieważności zaświadczenia lekarskiego wydanego przez orzecznika ZUS, zamiast uznania, że dopuszczalnym jest przyznanie prawa do zasiłku bez stwierdzenia nieważności zaświadczenia, w którym zaistniał błąd.

L. S. (1) wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu ortopedii na fakt okresu niezdolności do pracy odwołującego się w okresie od dnia 24 lipca 2024 r. do dnia 10 sierpnia 2024 r. oraz zaistnienia błędu w zaświadczeniu nr (...) w zakresie okresu niezdolności do pracy, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka lekarza C. M. - orzecznika sporządzającego zaświadczenie nr (...) - wezwanego na adres wskazany po ustaleniu - na fakt popełnienia błędu w zaświadczeniu nr (...), okresu niezdolności do pracy odwołującego się w okresie od dnia 24 lipca 2024 r. do dnia 10 sierpnia 2024 r., stanu zdrowia odwołującego się w czasie wydawania zaświadczenia nr (...), prawa odwołującego się do zasiłku chorobowego za okres od dnia 24 lipca 2024 r. do dnia 10 sierpnia 2024 r., zmianę zaskarżonego Wyroku i uwzględnienie odwołania w całości oraz zasądzenie na rzecz odwołującego się kosztów procesu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie do dnia zapłaty. Odwołujący wniósł również o ewentualne uchylenie zaskarżonego orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji celem ponownego rozpoznania w zaskarżonym zakresie i pozostawienie Sądowi Rejonowemu rozstrzygnięcia w przedmiocie orzekania o kosztach postępowania apelacyjnego.

Uzasadniając stanowisko odwołujący wskazał, że w toku sprawy doszło do nieprawidłowej oceny materiału dowodowego przez Sąd Rejonowy. L. S. (1) wskazał, że nieprawidłowym było ustalenie przez Sąd I instancji, iż wykonywał czynności na podstawie umowy w dniu 24 lipca 2024 r. Odwołujący nie pozostawał wtedy związany z firma na podstawie umowy o pracę, a umowy cywilnoprawnej. Związanie umową nie powoduje również tego, że wykonywał on czynności objęte tą umową.

Zdaniem apelującego, omyłka w zaświadczeniu lekarskim wynika wprost z treści zaświadczenia nr (...), które wskazuje na okres niezdolności do pracy od 25 lipca 2025 r. Błędnym było więc uznanie, że w zaświadczeniu brak jest błędu. Nadto, fakt, iż zaświadczenie pozostaje nieprawidłowo wystawione stwierdza sam organ rentowy wskazując, że nie odpowiada ono przepisom rozporządzenia. W jego opinii pominięte nie może być również, że odwołujący się nie może ponosić konsekwencji nieprawidłowego działania orzecznika ZUS. Takie rozumowanie prowadziłoby bowiem do wniosku, że orzecznicy ZUS wystawiając niezgodnie z przepisami zaświadczenia mogą doprowadzić do sytuacji, w której Zakład Ubezpieczeń Społecznych nie jest zobowiązany wypłacać zasiłków, a co za tym idzie niejako „zaoszczędza" środki finansowe należne ubezpieczonym niezdolnym do pracy.

W toku sprawy przed Sądem II instancji odwołujący wskazał, że wartość przedmiotu zaskarżenia, tj. wartości zasiłku chorobowego jaka miałaby mu zostać wypłacona za sporny okres od 25 lipca 2024 r. do 18 sierpnia 2024 r. wynosi 2.500 zł ( pismo procesowe z dnia 28 stycznia 2026 r. – k. 65 a.s.).

Sąd Okręgowy zwrócił się do C. M. o wypożyczenie i przesłanie całej dokumentacji medycznej dotyczącej L. S. (1) związanej z konsultacją lekarską przeprowadzoną w dniu 23 lipca 2024 r. oraz wystawieniem zwolnienia lekarskiego ww. ZUS ZIA seria (...) nr (...) na okres od 25 lipca 2024 r. do 10 sierpnia 2024 r., nr stat. chor. G55 ( zarządzenie z dnia 23 lutego 2026 r. – k. 67 a.s.).

Sąd Okręgowy nie znalazł podstaw do podważenia przedłożonej przez C. M. dokumentacji, ani jej autentyczności, wiarygodności czy rzetelności. Jej treść była ponadto spójna z ustalonym przez Sąd Rejonowy stanem faktycznym sprawy. W związku z powyższym Sąd Okręgowy dał wiarę informacjom zawartym w rzeczonych dokumentach.

Sąd Okręgowy zważył, co następuje:

Apelacja jako niezasadna podlegała oddaleniu.

W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji poczynił ustalenia faktyczne w sposób prawidłowy i wyczerpujący, zatem Sąd Okręgowy podzielił je w całości nie znajdując podstaw do ich ponownego powtarzania. Sąd II instancji, w celu poszerzenia materiału dowodowego, wystąpił do C. M. o przedstawienie dokumentacji medycznej odwołującego. Przesłane przez niego dokumenty potwierdziły, że wizyta, podczas której wystawił on zwolnienie lekarskie dla L. S. (1), odbyła się w dniu 23 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy, mając powyższe na uwadze, stwierdził, że odwołujący nie spełnia przesłanek niezbędnych do uznania, że jego zwolnienie zostało wydane w sposób prawidłowy i zgodny z obowiązującymi przepisami.

Spór w niniejszej sprawie sprowadzał się w istocie do stwierdzenia, czy odwołujący winien otrzymać zasiłek chorobowy za okres od 25 lipca 2024 r. do 10 sierpnia 2024 r. w przypadku, gdy zaświadczenie lekarskie o jego niezdolności do pracy z uwagi na ucisk w zaburzeniach krążka międzykręgowego wydane zostało podczas wizyty w dniu 23 lipca 2024 r.

W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty apelacji nie zasługiwały na uwzględnienie. Odwołujący nie przedstawił bowiem żadnych obiektywnych dowodów pozwalających na przyjęcie, że 24 lipca 2024 r. pozostawał czasowo niezdolny do pracy z powodu choroby. Samo twierdzenie o błędnie wpisanej dacie rozpoczęcia zwolnienia lekarskiego nie może stanowić podstawy do zmiany okresu orzeczonej niezdolności do pracy, zwłaszcza, gdy w dniu przypadającym pomiędzy wizytą lekarską a rozpoczęciem okresu zwolnienia chorobowego odwołujący wykonywał pracę zawodową, co potwierdził pracodawca.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego nie ulega wątpliwości, że L. S. (1) wykonywał pracę w dniach 23 i 24 lipca 2024 r., natomiast zaświadczenie lekarskie wystawione zostało podczas wizyty w dniu 23 lipca 2024 r. i obejmowało okres niezdolności do pracy datowany od 25 lipca 2024 r. do 10 sierpnia 2024 r. Tym samym wskazać należy, że okres orzeczonej przez lekarza niezdolności do pracy nie przypadał po dniu badania. Zgodnie z przywołanym przez Sąd Rejonowy § 7 Rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 10 lipca 2015 r. w sprawie trybu i sposobu orzekania o czasowej niezdolności do pracy, wystawiania zaświadczenia lekarskiego oraz trybu i sposobu sprostowania błędu w zaświadczeniu lekarskim ( Dz. U. z 2015 r. poz. 2013), zaświadczenie lekarskie co do zasady obejmować powinno okres od dnia badania albo dzień po nim następujący, z wyjątkiem sytuacji, w której rzeczone zaświadczenie o niezdolności do pracy wydane zostało w czasie trwania innego zwolnienia lekarskiego oraz gdy bezpośrednio po badaniu przypadają dni wolne. Warunkiem jednak prawidłowego wystawienia zwolnienia lekarskiego w drugiej z przytoczonych sytuacji jest zachowanie czterodniowego terminu obejmującego dni wolne następujące po dniu, w którym wydano wspomniane wcześniej zaświadczenie.

W sprawie z odwołania L. S. (1) żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie nastąpiła. Wspomniane zwolnienie lekarskie L. S. (1) wystawione zostało we wtorek, 23 lipca. W związku z tym brak jest podstaw do stwierdzenia, że musiało ono zostać wystawione z datą od 25 lipca 2025 r.

Sąd Okręgowy nie może również podzielić zarzutu odwołującego, że wadliwość zaświadczenia wynikała z błędu lekarza. L. S. (1) nie podjął bowiem działań, które zmierzałyby do skorygowania zaświadczenia.

Bezspornym pozostaje fakt, że w dniach bezpośrednio poprzedzających okres wskazany w zaświadczeniu lekarskim odwołujący faktycznie świadczył pracę na rzecz (...). Fakt ten pozostaje więc w sprzeczności z twierdzeniem ubezpieczonego, że już wtedy istniała u niego niezdolność do pracy. W związku z tym, Sąd Okręgowy pominął wniosek dowodowy L. S. (1) o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego lekarza specjalisty ortopedii na fakt niezdolności do pracy odwołującego już od 24 lipca 2024 r. Sąd Okręgowy zważył, że stawienie się do pracy w dniach 23 i 24 lipca 2024 r., co zostało potwierdzone przez pracodawcę, pozostaje w zasadniczej sprzeczności z ustalonymi faktami.

Sąd pominął dowód z opinii biegłego z zakresu ortopedii, jak również dowód z zeznań świadka C. M. z uwagi na ich nieprzydatność w rozstrzygnięciu sprawy. Istotą sporu nie jest bowiem to, czy odwołujący był zdolny czy też niezdolny do pracy w dniu 24 lipca 2024 r. Sąd nie przeprowadził wszystkich dowodów, o które wnioskował L. S. (1), gdyż okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy zostały dostatecznie wyjaśnione w zgromadzonym w toku sprawie materiale dowodowym. Zgodnie z art. 235 ² § 1 pkt 2 k.p.c., sąd może w szczególności pominąć dowód mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. W realiach niniejszej sprawy zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do dokonania ustaleń faktycznych, wobec czego przeprowadzenie dalszych dowodów nie mogło wpłynąć w istotny sposób na ocenę zasadności odwołania. Ewentualna opinia biegłego wykonywana byłaby bez możliwości bezpośredniego badania stanu zdrowia ubezpieczonego w spornym okresie, a ponadto stawałaby w sprzeczności z faktem wykonywania przez niego pracy w dniu 24 lipca 2024 r. Również przesłuchanie lekarza nie mogłoby zastąpić treści formalnie wystawionego przez niego zaświadczenia lekarskiego ani prowadzić do skutecznego wzruszenia jego treści wyłącznie na podstawie późniejszych twierdzeń strony. W związku z powyższym, Sąd pominął wnioski odwołującego jako oczywiście niezasadne.

Sąd Okręgowy nie podziela również opinii odwołującego odnośnie naruszenia art. 233 k.p.c., tj. zasady swobodnej oceny materiału dowodowego. Sąd Apelacyjny w Poznaniu wskazał, że wyżej wspomniana zasada swobodnej oceny dowodów wyraża się według własnego przekonania Sądu, opartego na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału dowodowego. Jej istotną cechą jest bezstronność, brak arbitralności i dowolności, przestrzeganie zasad logicznego rozumowania i zasad doświadczenia życiowego w wyciąganiu wniosków ( wyrok Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 26 lipca 2017 r., sygn. akt I ACa 186/17, LEX nr 2432050). Sąd Okręgowy zważył, że ocena dowodów dokonana przez Sąd I instancji odpowiadała zasadom logiki oraz doświadczenia życiowego. Apelacja ubezpieczonego sprowadza się w istocie do polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego i przedstawienia własnej, korzystnej dla L. S. (1) interpretacji okoliczności sprawy. Taka sytuacja nie może być jednak podstawą do zmiany zaskarżonego orzeczenia Sądu I instancji.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd Okręgowy ocenił, że brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego wyroku. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 385 k.p.c. apelacja L. S. (1) podlegała oddaleniu jako bezzasadna.

Renata Gąsior