Wyrok z 14 maja 2026, sygn. II Ka 195/26

Przewodniczący:

SSO Karol Troć

Sędziowie:

SO Agata Kowalska (spr.)

SO Agnieszka Karłowicz

Protokolant:

p.o. sekr. sąd. Anita Lemisiewicz-Pszczel

Formularz UK 2

Sygnatura akt

II Ka 195/26

Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników:

1

1.  CZĘŚĆ WSTĘPNA

1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 listopada 2025 r. w sprawie II K 438/25

1.2. Podmiot wnoszący apelację

☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ oskarżyciel posiłkowy

☐ oskarżyciel prywatny

☒ obrońca

☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego

☐ inny

1.3. Granice zaskarżenia

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana

2.  Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy

2.1. Ustalenie faktów

2.1.1. Fakty uznane za udowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione

Lp.

Oskarżony

Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi

Dowód

Numer karty

2.2. Ocena dowodów

2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów

Lp. faktu z pkt 2.1.1

Dowód

Zwięźle o powodach uznania dowodu

2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów
(dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów)

Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2

Dowód

Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu

.  STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków

Lp.

Zarzut

1.

1. rażąca niewspółmierność kary i środka karnego oraz nawiązki orzeczonych w wymiarze rażąco surowym i niewspółmiernym do stopnia winy i społecznej szkodliwości czynu, tj.:

1) kary 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn opisany w pkt I wyroku.

2) kary 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn opisany w pkt II wyroku,

3) kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze 1 roku i 2 miesięcy,

4) nawiązki w kwocie 113.117 zł - z pominięciem względów dalszego przeznaczenia pojazdu na potencjalną sprzedaż w drodze przetargu i uzyskanie w ten sposób przez pokrzywdzonego większej kwoty aniżeli wynikająca z sumy oszacowania wartości pojazdu przez biegłego rzeczoznawcę oraz możliwości odzyskania ww. kwoty przez pokrzywdzonego w drodze postępowania zmierzającego do likwidacji szkody,

5) dożywotniego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych;

2. niesłuszne i naruszające zasadę równości wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP, zastosowanie art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b k.k., i orzeczenie na tej podstawie przepadku równowartości pojazdu mechanicznego, którym poruszał się oskarżony, mimo iż art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 1 - 5 k.k. wyraźnie różnicują sytuację prawną podmiotów podlegających reżimowi ich zastosowania - wyłącznie w oparciu o zastosowanie kryterium wartości pojazdu, co nie może ostać się w demokratycznym państwie prawa.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny

Zarzuty rażącej niewspółmierności kar jednostkowych wymierzonych oskarżonemu M. F. (2) za przypisane mu przestępstwa, jak i kary łącznej były niezasadne i nie mogły zostać uwzględnione.

W ocenie Sądu Okręgowego rozstrzygnięcie Sądu I instancji w tym przedmiocie jest właściwe, adekwatne do stopnia winy oskarżonego oraz rozmiarów społecznej szkodliwości popełnionych przez niego czynów. Sąd Rejonowy kształtując wymiar kar, wziął pod uwagę wszelkie okoliczności występujące w sprawie, w tym łagodzące (przyznanie się do winy, wyrażenie skruchy), nadając im odpowiednie znaczenie, a w przypadku kary łącznej uwzględnił wszystkie przesłanki niezbędne z punktu widzenia art. 85a k.k., co w efekcie doprowadziło do wymierzenia kar sprawiedliwych. Orzeczonych przez Sąd meriti kar jednostkowych pozbawienia wolności w wymiarze 10 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 289 § 2 k.k. oraz 6 miesięcy pozbawienia wolności za czyn z art. 178a § 4 k.k., znacznie zbliżonych do dolnych granic ustawowego zagrożenia, nie można było, w świetle okoliczności im towarzyszących, a także uprzedniej karalności oskarżonego za czyn z art. 178a § 1 k.k., uznać za rażąco niewspółmierne.

Analizując wymiar kary za czyn z art. 178a § 4 k.k. przede wszystkim należy zwrócić uwagę na to, że swym nagannym zachowaniem oskarżony stwarzał poważne i realne zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a tym samym godził w istotne dobro, jakim jest zdrowie i życie ludzkie. Oskarżony poruszał się samochodem ciężarowym w obszarze zabudowanym. Prowadząc ten pojazd z dużą prędkością, znajdując się w znacznym, przekraczającym kilkukrotnie ustawowy próg (art. 115 § 16 k.k.), stanie nietrzeźwości, tj. 1,57 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu, utracił nad nim panowanie, zjechał na przeciwną stronę drogi, uszkadzając ogrodzenie kapliczki, rów melioracyjny, ogrodzenie posesji oraz drzewostan. Należy przypomnieć, że przewoził pasażera I. N.. Te wszystkie czynniki wskazują, iż zagrożenie nie było jedynie czysto hipotetyczne, a wysoce prawdopodobne do urzeczywistnienia. Oskarżony nie działał przy tym w anormalnej sytuacji motywacyjnej, a z błahego powodu - chęci przejażdżki pojazdem ciężarowym. Z uwagi zaś na to, że był on uprzednio karany za prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, mając pełną świadomość co do stanu w jakim się znajduje, przewidywał konsekwencje swego czynu. Powtórne zaś dopuszczenie się podobnego czynu świadczy o jego lekceważącej postawie do obowiązującego porządku prawnego. W poprzednim wyroku wymierzono wobec oskarżonego karę grzywny, która jak należy wywnioskować, nie spełniła swoich celów w aspekcie wychowawczym i prewencyjnym. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd Rejonowy słusznie zaakcentował znaczny stopień winy oskarżonego, jak też społecznej szkodliwości podjętego przez niego zachowania.

Poddając ocenie wymiar kary za czyn z art. 289 § 2 k.k. należało mieć na względzie sposób w jaki oskarżony pozbawił władztwa nad pojazdem osobę uprawnioną oraz objął go we własne władanie. Po uprzednim niewyrażeniu zgody na pożyczenie mu samochodu ciężarowego przez Prezesa Zarządu spółki (...) Sp. z o.o. z siedzibą w U. F. W., przyszedł do biura tej firmy i wykorzystując fakt osobistej znajomości z mężem prezesa firmy, poinformował pracownicę B. S., że F. W. udzieliła mu zgody na wypożyczenie pojazdu mechanicznego typu wywrotka marki B. (...), choć w rzeczywistości tak nie było. Następnie za zgodą pracownika biura udał się do warsztatu, w którym wydano mu pojazd. Okoliczności te nie pozwalają na pozytywną ocenę zachowania oskarżonego, do czego próbował przekonać skarżący, powołując się na argument o chęci zwrotu pojazdu przez M. F. (1). W sytuacji kiedy nie doszło do faktycznego zwrotu tegoż pojazdu, został on znacznie uszkodzony w wyniku prowadzenia pojazdu przez oskarżonego, w stanie nietrzeźwości, w sytuacji gdy był on uprzednio karany, nie sposób doszukać się podstaw do złagodzenia jego odpowiedzialności karnej zgodnie z postulatem obrony.

Sąd odwoławczy nie stwierdził również, aby niewspółmierny do stopnia winy i stopnia społecznej szkodliwości czynu przypisanego oskarżonemu w pkt III zaskarżonego wyroku był orzeczony wobec niego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych dożywotnio. Zaznaczyć należy, że popełnienie przez oskarżonego występku z art. 178a § 4 k.k. nie miało charakteru incydentalnego. M. F. (1) był uprzednio karany za przestępstwo tego samego rodzaju, skierowane przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Wobec tego uznać należy, iż zastosowana wobec niego wówczas sankcja wolnościowa w postaci kary grzywny oraz zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczony na okres 4 lat okazały się niewystarczające dla osiągnięcia pożądanych efektów resocjalizacyjnych. Ponadto, przestępstwo z art. 178a § 4 k.k. przypisane mu w tej sprawie bez wątpienia było czynem o wysokim stopniu społecznej szkodliwości, o czym świadczy znaczny stopień nietrzeźwości oskarżonego jak też stworzenie realnego zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Winno to znaleźć odzwierciedlenie w wymierzonej wobec niego represji karnej. Te okoliczności przemawiały, zdaniem Sądu Okręgowego, za całkowitym wyeliminowaniem oskarżonego z ruchu drogowego jako kierowcy pojazdów mechanicznych. W ocenie Sądu II instancji, niezależnie od stanowiska wyrażonego w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 czerwca 2024 r. SK 22/21, należało orzec wobec oskarżonego dożywotni zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych uznając, że orzeczenie tego zakazu na krótszy, określony czas byłoby niewystarczające.

Sąd Okręgowy nie dostrzegł również żadnych podstaw by uznać za rażąco wygórowaną orzeczoną wobec M. F. (1) karę łączną roku i 2 miesięcy pozbawienia wolności, której wymiar został przez Sąd Rejonowy ukształtowany z zastosowaniem w odpowiednim zakresie zasady asperacji. Słusznie przyjęto, że brak jest w niniejszej sprawie przesłanek do zastosowania zasady pełnej absorbcji, jak i pełnej kumulacji, a więc rozwiązań skrajnych. Określając wymiar kary łącznej Sąd I instancji wziął pod uwagę wszystkie niezbędne okoliczności wymienione w art. 85a k.k. Należy podkreślić, że zachowania oskarżonego godziły w różne dobra prawne, tj. bezpieczeństwo w komunikacji oraz mienie. Poza tym, co należy jeszcze raz podkreślić, M. F. (1) nie wyciągnął wniosków z uprzedniej karalności, co wskazuje na jego lekceważącą postawę wobec obowiązujących norm prawnych. W tych okolicznościach, kiedy dotychczas orzeczona kara i środek karny w postaci okresowego zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kat. B nie stanowiły dla niego dostatecznej motywacji do przestrzegania obowiązującego porządku prawnego, złagodzenie orzeczonych wobec niego kar jednostkowych zgodnie z oczekiwaniem obrony w wymiarze minimalnym bądź też bliskim dolnej granicy, jak też kary łącznej do poziomu 11 miesięcy (zaznaczyć należy, że art. 86 § 1 k.k. w obecnym brzmieniu wyklucza możliwość orzeczenia kary łącznej z zastosowaniem zasady pełnej absorpcji) nie zrealizowałoby właściwie ustawowych celów karania i zostałoby odebrane przez oskarżonego, ale również przez społeczeństwo jako przyzwolenie na łamanie prawa.

Wobec powyższego, zdaniem Sądu Okręgowego, decyzja Sądu Rejonowego stanowi wyraz racjonalizmu karania. Fakt złożenia przez oskarżonego wyjaśnień i przyznanie się do winy, w sytuacji kiedy starał się jednocześnie umniejszyć odpowiedzialność karną w zakresie czynu z pkt II a/o, nie może stanowić podstawy do nadmiernego obniżenia wymiaru zarówno kar jednostkowych jak i kary łącznej. Odnosząc się jeszcze do podniesionej przez skarżącego zasadności zastosowania wobec oskarżonego dobrodziejstwa płynącego z art. 69 § 1 k.k., które miałoby złagodzić konsekwencje prawne dla oskarżonego, należy zauważyć, że jego zastosowanie ma charakter fakultatywny. Ponadto, prawidłowo ustalony stan faktyczny w sprawie jednoznacznie wskazuje, że jego zastosowanie byłoby w niniejszym postępowaniu bezpodstawne. Trudno bowiem przyjąć, aby zachodził w tej sprawie szczególnie uzasadniony przypadek i tym samym możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary – bacząc na treść art. 69 § 4 k.k. Ni zachodzi też wyjątkowy wypadek uzasadniony szczególnymi okolicznościami, uprawniający do orzeczenia okresowego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych – zgodnie z art. 42 § 3 k.k. Ustalenia w zakresie istnienia lub braku "wyjątkowego wypadku, uzasadnionego szczególnymi okolicznościami" w rozumieniu art. 42 § 3 k.k., powinny być dokonywane na gruncie konkretnej sprawy karnej, z uwzględnieniem całokształtu jej niepowtarzalnych realiów faktycznych i procesowych, dyrektyw wymiaru kary oraz okoliczności wpływających na ten wymiar, a zatem powinny dotyczyć zarówno charakteru popełnionego przestępstwa, jak i osoby sprawcy (vide: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2022 r., III KK 234/21). Zgodnie z tym co już wykazano powyżej, w niniejszej sprawie nie zachodziły przedmiotowe przesłanki.

Za nietrafny uznać należy zarzut zmierzający do zakwestionowania prawidłowości orzeczenia wobec oskarżonego nawiązki na podstawie art. 46 § 2 k.k. w kwocie 113.117 zł. Skarżący kwestionując to rozstrzygnięcie, powołał się przede wszystkim na jej surowy wymiar. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że w obowiązującym stanie prawnym nawiązka orzekana na podstawie art. 46 § 2 k.k. ma charakter wyłącznie kompensacyjny , a nie probacyjny i przy jej orzekaniu stosuje się przepisy prawa cywilnego. W związku z tym nie mają do niej zastosowania zasady odnoszące się do miarkowania kary ze względu na sytuację finansową zobowiązanego do naprawienia szkody. Wysokość nawiązki orzekanej jako substytut odszkodowania zależy zaś od wysokości poniesionej szkody lub doznanej krzywdy, której nie da się ustalić w sposób kategoryczny. Sąd zobligowany jest do zasądzenia kwoty, która realnie zrekompensuje poszkodowanemu stratę. Wywodów skarżącego, kwestionujących prawidłowość sposobu oszacowania szkody oraz związanego z tym obowiązku odszkodowawczego w formie nawiązki, Sąd odwoławczy nie podzielił. Stosownie bowiem do treści art. 363 § 1 k.c., naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. W postępowaniu karnym, w związku z treścią art. 46 § 1 k.k., w sytuacji złożenia przez pokrzywdzonego wniosku o naprawienie szkody i ustalenia, że w chwili wyrokowania nie została ona naprawiona przez sprawcę, Sąd ma obowiązek orzeczenia tego obowiązku bądź nawiązki, w sytuacji wskazanej w § 2 tego przepisu. W ocenie Sądu Okręgowego, Sąd I instancji prawidłowo również wyliczył wartość szkody na podstawie dokumentów zawartych w aktach sprawy na k. 116v i 139, a następnie wobec złożenia wniosku przez pokrzywdzonego słusznie orzekł nawiązkę w kwocie 113.117 zł.

W odniesieniu do zarzutu z pkt 2, z uwagi na nowelizację ustawy karnej (zarówno art. 178 kk, art. 178a kk, jak i art. 44b kk) ustawą z dnia 4 grudnia 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, która obowiązuje od 29 stycznia 2026 r., na konsekwencje zdarzenia poddanego prawnokarnej ocenie w dniu orzekania przez Sąd odwoławczy należało spojrzeć przez pryzmat reguł prawa intertemporalnego (art. 4 § 1 kk). W realiach niniejszej sprawy zastosowanie znajdują dwa porządki prawne, jeden obowiązujący w dacie czynu i orzekania przez Sąd Rejonowy (ustawa stara), drugi zaś obowiązujący w dacie rozpoznania wniesionej apelacji przez Sąd odwoławczy (ustawa nowa). Zgodnie z dyspozycją art. 4 § 1 kk Sąd ma obowiązek stosowania ustawy nowej, zaś uprzednio obowiązującej tylko wtedy gdy jest względniejsza dla sprawcy. Analiza przepisów wskazuje, że uregulowanie obowiązujące obecnie jest względniejsze dla oskarżonego. W poprzednio obowiązującym porządku prawnym, zgodnie z treścią art. 178a § 5 k.k. w zw. z art. 44b § 2 k.k., w przypadku skazania za czyn z art. 178a § 4 k.k., jeżeli pojazd nie stanowił wyłącznej własności sprawcy, Sąd zobligowany był do orzeczenia przepadku równowartości pojazdu, który też został orzeczony przez Sąd Rejonowy w wysokości 235 000 zł. Obecnie obowiązujący w tym zakresie przepis art. 44 b § 5 i 6 k.k. stanowi zaś, że jeżeli w czasie popełnienia przestępstwa pojazd mechaniczny nie stanowił wyłącznej własności sprawcy, sąd orzeka nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w wysokości od 5000 do 500 000 złotych. Stąd też, przechodząc na grunt przedmiotowej sprawy, uznając, że przepadek równowartości pojazdu, którym poruszał się sprawca byłby rozstrzygnięciem znacznie mniej korzystnym dla oskarżonego, Sąd Okręgowy stosując przepis w obecnie obowiązującym brzemieniu, orzekł od M. F. (1) na rzecz Skarbu Państwa nawiązkę w kwocie 20 000 zł. Kwota ta jest dostosowana do ustalonych w sprawie okoliczności obciążających i przemawiających na korzyść sprawcy, nadto jest utrzymana w rozsądnych granicach, co czyni ją sprawiedliwą.

Wniosek

o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez:

1. orzeczenie wobec oskarżonego kar jednostkowych pozbawienia wolności nieprzekraczających 6 miesięcy oraz kary łącznej pozbawienia wolności w wymiarze nieprzekraczającym 10 miesięcy;

2. warunkowe zawieszenie wykonania kary łącznej pozbawienia wolności na okres próby wynoszący 3 lata;

3. orzeczenie w stosunku do oskarżonego środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 5 lat;

4. odstąpienie od orzekania nawiązki bądź orzeczenie jej w kwocie odpowiadającej faktycznej różnicy w wartości pojazdu wskazanej w polisie a rzeczywistą kwotą uzyskaną z jego sprzedaży przez pokrzywdzonego, z uwzględnieniem wyniku postępowania likwidacyjnego;

5. o odstąpienie od orzekania przepadku równowartości pojazdu mechanicznego, którym w czasie zdarzenia poruszał się oskarżony.

☐ zasadny

☒ częściowo zasadny

☐ niezasadny

Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny.

Częściowa zasadność zarzutów podniesionych przez obrońcę, z uwagi na zmianę przepisów, warunkowała decyzję o częściowej zmianie zaskarżonego wyroku, co szczegółowo wykazano powyżej.

4.  OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU

1.

Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności

5.  ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO

5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot utrzymania w mocy

wyrok Sądu Rejonowego w Mińsku Mazowieckim z dnia 13 listopada 2025 r. w sprawie II K 438/25 – w części niewymienionej w podsekcji 5.2.

Zwięźle o powodach utrzymania w mocy

W zakresie tych rozstrzygnięć zaskarżony wyrok – jako słuszny i odpowiadający prawu – należało utrzymać w mocy.

5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji

1.

Przedmiot i zakres zmiany

Sąd Okręgowy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że w miejsce
orzeczonego w pkt VII przepadku równowartości pojazdu mechanicznego, na podstawie art. 44b § 6 kk orzekł wobec oskarżonego nawiązkę na rzecz Skarbu Państwa w kwocie 20 000 (dwadzieścia tysięcy) złotych.

Zwięźle o powodach zmiany

Sąd Okręgowy w drodze kontroli instancyjnej dopatrzył się konieczności wskazanej powyżej zmiany zaskarżonego wyroku, o czym wypowiedział się w rubryce 3.1.

5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji

5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia

1.1.

☐ art. 439 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

2.1.

Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

3.1.

Konieczność umorzenia postępowania

☐ art. 437 § 2 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia

4.1.

☐ art. 454 § 1 k.p.k.

Zwięźle o powodach uchylenia

5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania

5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku

Punkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

6.  Koszty Procesu

P unkt rozstrzygnięcia z wyroku

Przytoczyć okoliczności

III.

W związku z nieuwzględnieniem w przeważającym zakresie apelacji obrońcy oskarżonego, przy braku przesłanek z art. 624 § 1 kpk, Sąd Okręgowy na podstawie art. 627 kpk w zw. z art. 634 kpk, zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 320 zł tytułem kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, ustalając ich wysokość w oparciu o treść art. 2 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 123 z późn. zm.), a także § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 663 z późn. zm.).

7.  PODPIS

1.3. Granice zaskarżenia

Kolejny numer załącznika

1

Podmiot wnoszący apelację

obrońca

Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja

rozstrzygnięcia o karze, środku karnym w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, przepadek równowartości pojazdu mechanicznego

1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia

☒ na korzyść

☐ na niekorzyść

☐ w całości

☒ w części

☐co do winy

☒co do kary

☒co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia

1.3.2. Podniesione zarzuty

Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji

☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu

☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany
w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu

☐art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia

☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia,
jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia

☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka

☐art. 439 k.p.k.

☐brak zarzutów

1.4. Wnioski

☐uchylenie

☒zmiana