sygn. III KK 205/13 8 sierpnia 2013 Sąd Najwyższy

Postanowienie SN z 8 sierpnia 2013, sygn. III KK 205/13

Data orzeczenia 8 sierpnia 2013
Sąd Sąd Najwyższy
Wydział Izba Karna, Wydział III
Przewodniczący SSN Józef Dołhy
Tagi
#Sąd Najwyższy #Izba Karna #postanowienie SN
Sygn. akt III KK 205/13
POSTANOWIENIE
Dnia 8 sierpnia 2013 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Józef Dołhy
na posiedzeniu w trybie art. 535 § 3 kpk
po rozpoznaniu w Izbie Karnej w dniu 8 sierpnia 2013 r.,
sprawy J. S. W.
skazanego z art. 280 § 1 i in. kk
z powodu kasacji, wniesionej przez obrońcę skazanego,
od wyroku Sądu Okręgowego w O.
z dnia 23 stycznia 2013 r.,
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w O.
z dnia 31 października 2012 r.,
p o s t a n o w i ł
1. oddala kasację jako oczywiście bezzasadną;
2. zwalnia skazanego od ponoszenia kosztów sądowych
postępowania kasacyjnego;
3. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy z urzędu
adw. M. G. - Kancelaria Adwokacka kwotę 442,80 zł (słownie:
czterysta czterdzieści dwa złote osiemdziesiąt groszy), w tym
23% podatku VAT, tytułem wynagrodzenia za sporządzenie i
wniesienie kasacji.
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Rejonowego z dnia 31 października 2012 r. J. S. W.
skazany został za przestępstwo z art. 280 § 1 k.k. i art. 275 § 1 k.k. w zw. z art. 11
2
§ 2 k.k. w zw. z art. 64 § 2 k.k. na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności,
nadto na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzeczono obowiązek naprawienia szkody.
W apelacji od tego wyroku obrońca oskarżonego podniósł zarzuty obrazy
przepisów postępowania – art. 4, art. 5 § 2, art. 7, art. 410 k.p.k., błędów w
ustaleniach faktycznych, obrazy prawa materialnego – art. 115 § 2 k.k. oraz rażącej
surowości kary.
Sąd Okręgowy, wyrokiem z dnia 23 stycznia 2013 r. , zaskarżony wyrok
utrzymał w mocy, uznając apelację za oczywiście bezzasadną.
W kasacji od powyższego wyroku obrońca skazanego zarzucił:
1. rażącą obrazę prawa procesowego, tj.: art. 433 § 2 k.p.k. i art. 457 § 3 k.p.k.
polegającą na nienależytym rozważeniu podniesionych w apelacji zarzutów,
co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy wyroku Sądu
Rejonowego, które to orzeczenie zapadło z rażącym naruszeniem art. 7
k.p.k. i art. 410 k.p.k. wyrażonym poprzez interpretację materiału
dowodowego odbiegającą od zasad prawidłowego rozumowania i
doświadczenia życiowego, zasad swobodnej oceny dowodów poprzez ich
ocenę całkowicie dowolną, a więc ponowne przekroczenie granic swobodnej
oceny dowodów i dowolne ustalenia stanu faktycznego, skutkujące
uznaniem oskarżonego za winnego zarzucanych mu czynów, poprzez nie
zasadne przyjęcie, że oskarżony dokonał rozboju na osobie M. Ś., podczas
gdy prawidłowo poczynione ustalenia prowadzą do odmiennych wniosków w
tym zakresie, mianowicie, że oskarżony nie dokonał zaboru rzeczy w celu
przywłaszczenia, tym samym nie działał w warunkach czynu stypizowanego
w art. 280 § 1 k.k.;
2. rażącą obrazę przepisów prawa karnego materialnego, w szczególności
przepisu art. 115 § 2 k.k. poprzez niesłuszne nie zaliczenie do czynników
współdecydujących o społecznej szkodliwości czynów tych ustawowych
znamion czynu zabronionego, które określają podmiot oraz przedmiot
przestępstwa, w swej specyfice wyłączają możliwość uznania zachowań
oskarżonego za zachowania cechujące się znacznym stopniem społecznej
szkodliwości. W związku z zarzutem naruszenia przez Sąd przepisu prawa
karnego materialnego wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność
3
orzeczonej kary pozbawienia wolności w stosunku do stopnia społecznej
szkodliwości przestępstwa jakiego miał dokonać oskarżony oraz w relacji do
celów jakie kara ta powinna spełnić w zakresie prewencji szczególnej i
społecznego oddziaływania,
3. ponadto wniósł o zmianę orzeczenia w zakresie zasądzenia na rzecz
obrońcy wynagrodzenia należnego tytułem świadczenia pomocy prawnej z
urzędu. Sąd w nieprawidłowy sposób ustalił wynagrodzenie obrońcy
oskarżonego w niniejszej sprawie. Kwota stawki podstawowej została
powiększona o 60 % za trzy kolejne terminy rozpraw i należny podatek VAT,
podczas gdy prawidłowo ustalone wynagrodzenie obrońcy tytułem pomocy
prawnej świadczonej z urzędu powinno obejmować wynagrodzenie ustalone
w ten sposób, że kwota stawki podstawowej powinna zostać powiększona o
100 % za kolejnych pięć terminów rozpraw, które się odbyły w niniejszym
postępowaniu i należny podatek VAT.
W konkluzji wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i uniewinnienie
oskarżonego, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania
Sądowi Okręgowemu.
W pisemnej odpowiedzi na kasację prokurator Prokuratury Okręgowej wniósł
o jej oddalenie jako oczywiście bezzasadnej.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Zarzuty kasacyjne jawią się jako oczywiście bezzasadne. Kasacja, poza
drobnymi zmianami stylistycznymi, nie różni się w zasadzie od uprzednio złożonej
apelacji i obrońca podnosi w niej tożsame zarzuty, które były przedmiotem
rozpoznania Sądu Odwoławczego.
Wbrew twierdzeniom obrońcy skazanego, Sąd odwoławczy należycie i
wyczerpująco odniósł się do wskazywanych w apelacji zarzutów naruszenia zasady
swobodnej oceny dowodów (art. 7 k.p.k.), art. 410 k.p.k. oraz błędu w ustaleniach
faktycznych. Skarżący po raz kolejny ogranicza się jedynie do wskazania
odmiennej oceny materiału dowodowego, w szczególności wyjaśnień skazanego i
zeznań świadka G. B., które są dla strony skarżącej korzystne. Obrońca skazanego
powiela argumentację, którą przytaczał w apelacji i w której zmierza do podważenia
zeznań pokrzywdzonego M. Ś. Kwestie te zostały szczegółowo przeanalizowane i
4
omówione przez Sąd meriti, zaś Sąd odwoławczy podzielił stanowisko Sądu
Rejonowego, czemu dał wyraz w pisemnym uzasadnieniu. W tych warunkach brak
podstaw do uznania by naruszone zostały normy art. 433 § 2 i art. 457 § 3 k.p.k.
Sąd Okręgowy odniósł się także w sposób prawidłowy i wyczerpujący do
zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. 115 § 2 k.k. W uzasadnieniu
zaskarżonego orzeczenia podkreślono, że o stopniu społecznej szkodliwości nie
decyduje jedynie wartość przedmiotów, które były przedmiotem rozboju, ale pod
uwagę należy także brać brutalny sposób działania oskarżonego, stan
nietrzeźwości w chwili czynu, działanie w celu zdobycia dalszych środków na
alkohol, czy działanie w ramach recydywy określonej w art. 64 § 2 k.k. Co więcej,
jak słusznie wskazał Sąd Okręgowy, nie można również twierdzić, że kwota 860 zł
jest kwotą niewielką. Odmienne stanowisko autora kasacji stanowi próbę obejścia
ustawowego zakazu kwestionowania w postępowaniu kasacyjnym wymiaru kary.
Prawidłowe jest także rozstrzygnięcie w zakresie wynagrodzenia za obronę z
urzędu świadczoną w postępowaniu przed Sądem I instancji.
Wynagrodzenie obrońcy zostało wyliczone w oparciu o § 14 ust. 2 pkt 3 i §
16 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie
opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów
nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Z analizy akt sprawy wynika, że obrońca oskarżonego J. W. został mu
wyznaczony w dniu 29 marca 2012 r.
Obrońca uczestniczył w następujących terminach rozpraw – 18.04.2012 r.,
21.05.2012 r., 25.06.2012 r. oraz 31.10.2012 r.
Wysokość stawki podstawowej za udział w sprawie w postępowaniu przed
sądem rejonowym wynosi, stosownie do § 14 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia - 420 zł.
Kwota ta stosownie do § 16 rozporządzenia została powiększona o 60% za trzy
kolejne terminy rozpraw (po 20% za każdy dzień).
Wyliczenie to jest prawidłowe i wynika wprost z przepisów normujących
kwestie wynagrodzenia obrońców świadczących pomoc prawną z urzędu.
Podzielając stanowisko prokuratora, wyrażone w pisemnej odpowiedzi na
kasację, orzeczono jak na wstępie.
5