Uchwalenie: Ustawa z dnia 12 grudnia 2003 r. o ogólnym bezpieczeństwie produktów
Wejscie w życie: 31 stycznia 2004
Ostatnia Zmiana: 19 września 2020
Ustawa o ogólnym bezpieczeństwie produktów
Art. 3. Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) produkt – rzecz ruchomą nową lub używaną, jak i naprawianą lub regenerowaną
przeznaczoną do użytku konsumentów lub co do której istnieje
prawdopodobieństwo, że może być używana przez konsumentów, nawet jeżeli
nie była dla nich przeznaczona, dostarczaną lub udostępnianą przez producenta
lub dystrybutora, zarówno odpłatnie, jak i nieodpłatnie, w tym również w ramach
świadczenia usługi; produktem nie jest rzecz używana dostarczana jako antyk
albo jako rzecz wymagająca naprawy lub regeneracji przed użyciem, o ile
dostarczający powiadomił konsumenta o tych właściwościach rzeczy;
2) producent:
a) przedsiębiorcę prowadzącego w Unii Europejskiej lub na terytorium państw
członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) –
stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym działalność
polegającą na wytwarzaniu produktu albo każdą inną osobę, która
występuje jako wytwórca, umieszczając na produkcie bądź do niego
dołączając swoje nazwisko, nazwę, znak towarowy bądź inne odróżniające
oznaczenie, a także osobę, która naprawia lub regeneruje produkt,
b) przedstawiciela wytwórcy, a jeżeli wytwórca nie wyznaczył przedstawiciela
– importera produktu, w przypadkach gdy wytwórca nie prowadzi
działalności w Unii Europejskiej lub na terytorium państw członkowskich
Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) – stron umowy
o Europejskim Obszarze Gospodarczym,
c) przedsiębiorcę uczestniczącego w dowolnym etapie procesu dostarczania
lub udostępniania produktu, jeżeli jego działanie może wpływać na
właściwości produktu związane z jego bezpieczeństwem;
3) dystrybutor – przedsiębiorcę uczestniczącego w dowolnym etapie procesu
dostarczania lub udostępniania produktu, którego działalność nie wpływa na
właściwości produktu związane z jego bezpieczeństwem;
4) wypadek konsumencki – zaistniałe w związku z używaniem produktów
zdarzenie nagłe, którego następstwem jest zgon albo uszkodzenie ciała
wymagające udzielenia pomocy medycznej, w szczególności skaleczenie,
zatrucie, oparzenie, ugryzienie lub użądlenie;
5) wprowadzenie na rynek – dostarczanie lub udostępnianie przez producenta lub
dystrybutora produktu dystrybutorowi lub konsumentowi;
6) wprowadzenie na rynek polski – dostarczenie lub udostępnienie produktu po raz
pierwszy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 6. 1. W przypadku gdy brak jest szczegółowych przepisów Wspólnoty
Europejskiej dotyczących bezpieczeństwa określonego produktu, produkt
wprowadzony na rynek polski uznaje się za bezpieczny, jeżeli spełnia określone
odrębnymi przepisami polskimi szczegółowe wymagania dotyczące bezpieczeństwa
produktów.
2. Domniemywa się, że produkt spełniający wymagania wynikające z norm
krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej, będących transpozycją norm
europejskich uznanych przez Komisję Europejską za zgodne z przepisami
dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów, do których odniesienia Komisja
Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jest produktem
bezpiecznym w zakresie wymagań objętych tymi normami.
3. W przypadku braku przepisów, o których mowa w ust. 1, lub norm, o których
mowa w ust. 2, albo jeżeli produkt nie jest zgodny z tymi normami, bezpieczeństwo
produktu ocenia się w szczególności z uwzględnieniem:
1) spełniania przez produkt wymagań wynikających z dobrowolnych norm
krajowych państw członkowskich Unii Europejskiej będących transpozycją
norm europejskich innych niż normy uznane przez Komisję Europejską za
zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów;
2) spełniania przez produkt Polskich Norm;
3) zaleceń Komisji Europejskiej określających wskazówki co do oceny
bezpieczeństwa produktu;
4) obowiązujących w danym sektorze zasad dobrej praktyki odnoszących się do
bezpieczeństwa produktów;
5) aktualnego stanu wiedzy i techniki;
6) uzasadnionych oczekiwań konsumentów co do bezpieczeństwa produktu.
4. Prezes Polskiego Komitetu Normalizacyjnego ogłasza dwa razy w roku,
według stanu na dzień 30 czerwca i 31 grudnia każdego roku, w drodze
obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor
Polski”, numery i tytuły Polskich Norm, będących transpozycją norm europejskich,
uznanych przez Komisję Europejską za zgodne z przepisami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktów, do których odniesienia Komisja Europejska opublikowała w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Art. 10. 1. Producent jest zobowiązany wprowadzać na rynek wyłącznie
produkty bezpieczne.
2. Producent wprowadzający produkt na rynek polski, w zakresie prowadzonej
działalności jest zobowiązany dostarczać konsumentom informacje w języku polskim:
1) umożliwiające im ocenę zagrożeń związanych z produktem w czasie zwykłego
lub możliwego do przewidzenia okresu jego używania, jeżeli takie zagrożenia
nie są, przy braku odpowiedniego ostrzeżenia, natychmiast zauważalne;
2) dotyczące możliwości przeciwdziałania tym zagrożeniom.
3. Dostarczenie konsumentom odpowiedniego ostrzeżenia o zagrożeniach
związanych z produktem nie zwalnia producentów i dystrybutorów z innych
obowiązków określonych w niniejszym rozdziale.
4. Producent, zachowując należytą staranność, w zakresie prowadzonej
działalności, jest zobowiązany podejmować działania odpowiednie do właściwości
dostarczanego produktu:
1) umożliwiające uzyskiwanie przez tego producenta wiedzy o zagrożeniach, które
produkt może stwarzać;
2) mające na celu uniknięcie zagrożeń, w tym – o ile jest to niezbędne –
umożliwiające wycofanie produktu z rynku, właściwe i skuteczne ostrzeżenie
konsumentów lub wycofanie produktu od konsumentów.
5. Działania, o których mowa w ust. 4 pkt 2, producent podejmuje z własnej
inicjatywy lub w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 24 ust. 1, 2 i 4.
6. Działania, o których mowa w ust. 4, mogą w szczególności polegać na:
1) umieszczeniu na produkcie lub jego opakowaniu nazwy i adresu producenta oraz
oznaczenia identyfikującego produkt lub, w razie potrzeby, partię produktu,
chyba że nieumieszczenie takich informacji jest uzasadnione;
2) przeprowadzaniu badań próbek wprowadzonych na rynek produktów,
analizowaniu skarg konsumentów oraz, w miarę potrzeby, prowadzeniu rejestru
tych skarg oraz bieżącym informowaniu dystrybutorów o prowadzonej w ten
sposób kontroli.
Art. 18. 1. W toku kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej może
w szczególności:
1) żądać wszelkich informacji niezbędnych do stwierdzenia, czy produkt jest
bezpieczny;
2) sprawdzać, w ramach posiadanych uprawnień, bezpieczeństwo wprowadzonych
na rynek produktów, aż do ostatniego etapu ich używania.
1a. W toku kontroli wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej pobiera
nieodpłatnie trzy próbki produktu, z których jedną przeznacza się do badań, druga
stanowi próbkę kontrolną, a trzecia rozjemczą.
1b. Próbka rozjemcza może być poddana badaniom na wniosek organu nadzoru
lub strony.
1c. Próbkę rozjemczą zwalnia wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej, na
wniosek organu nadzoru.
1d. W przypadku gdy u kontrolowanego ujawniono tylko jeden egzemplarz
produktu, a wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej stwierdził w wyniku
przeprowadzenia badań organoleptycznych, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo,
że produkt nie jest bezpieczny, egzemplarz ten stanowi próbkę rozjemczą.
2. (uchylony)
3. (uchylony)
4. (uchylony)
5. Jeżeli zostało stwierdzone, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że
produkt nie jest bezpieczny, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej przekazuje
organowi nadzoru protokół kontroli wraz z aktami kontroli, po upływie terminu do
wniesienia uwag, niezwłocznie, nie później niż w terminie 7 dni.
6. W przypadku gdy kontrola dotyczyła kilku produktów, organowi nadzoru
przekazuje się akta kontroli w zakresie dotyczącym produktu, w stosunku do którego
stwierdzono, że istnieje znaczne prawdopodobieństwo, że nie jest bezpieczny.
Art. 24. 1. W przypadku stwierdzenia, że produkt może stwarzać zagrożenie
w określonych warunkach, organ nadzoru może, w drodze decyzji:
1) żądać oznakowania produktu odpowiednimi, wyraźnie i zrozumiale
sformułowanymi w języku polskim ostrzeżeniami o zagrożeniach, jakie produkt
może stwarzać;
2) uzależnić wprowadzanie produktu na rynek od wcześniejszego spełnienia
ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa.
2. W przypadku stwierdzenia, że produkt może stwarzać zagrożenie dla
określonych kategorii konsumentów, organ nadzoru może, w drodze decyzji, nakazać
ostrzeżenie tych konsumentów lub powiadomienie opinii publicznej o zagrożeniu,
określając termin i formę ostrzeżenia lub powiadomienia.
3. Organ nadzoru może z urzędu podjąć działania, o których mowa w ust. 2.
4. W przypadku stwierdzenia, że produkt nie jest bezpieczny, organ nadzoru
w drodze decyzji:
1) w przypadku produktów, które nie zostały wprowadzone na rynek:
a) nakazuje wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt,
b) zakazuje wprowadzania produktu na rynek i nakazuje podjęcie czynności
niezbędnych do zapewnienia przestrzegania tego nakazu;
2) w przypadku produktów wprowadzonych na rynek, nakazuje:
a) wyeliminowanie zagrożeń stwarzanych przez produkt,
b) natychmiastowe wycofanie produktu z rynku,
c) ostrzeżenie konsumentów, określając termin i formę ostrzeżenia,
d) wycofanie produktu od konsumentów i jego zniszczenie.
5. Wycofanie produktu z rynku polega na odebraniu przez producenta
wszystkich egzemplarzy produktu od dystrybutorów oraz zakazaniu prezentowania
i oferowania przez dystrybutorów takiego produktu konsumentom.
6. Wycofanie produktu od konsumentów i jego zniszczenie może zostać
nakazane wyłącznie w przypadku, gdy inne działania byłyby niewystarczające dla
zapobieżenia poważnym zagrożeniom powodowanym przez produkt.
7. Jeżeli organ nadzoru nakazuje wycofanie produktu od konsumentów,
producent jest obowiązany odebrać produkt dostarczony przez konsumentów
i zwrócić kwotę, za jaką produkt został nabyty, bez względu na stopień zużycia
produktu.
8. Konsumentowi będącemu w posiadaniu produktu, w odniesieniu do którego
wydano decyzję nakazującą wycofanie od konsumentów, przysługuje roszczenie
o odkupienie produktu za kwotę, za jaką produkt został nabyty, bez względu na stopień
jego zużycia.
9. Roszczenie, o którym mowa w ust. 8, przysługuje konsumentowi:
1) wobec dystrybutora, od którego konsument nabył produkt, o ile konsument
posiada dowód zakupu produktu;
2) wobec producenta produktu, jeżeli konsument nie dysponuje dowodem zakupu.
10. Środki, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, mogą być stosowane pojedynczo lub
łącznie w zależności od zakresu i rodzaju stwierdzonych niezgodności
z wymaganiami dotyczącymi ogólnego bezpieczeństwa produktu, jak również
zagrożenia stwarzanego przez produkt, oraz mają mieć na celu wyłącznie odwrócenie
niebezpieczeństwa oraz zapewnienie ochrony zdrowia i życia konsumentów.
11. W przypadku stwierdzenia, że produkt stwarza poważne zagrożenie, organ
nadzoru nadaje decyzjom, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, rygor natychmiastowej
wykonalności.
12. W decyzji, o której mowa w ust. 1, 2 i 4, organ nadzoru określa termin
i sposób poinformowania przez stronę o wykonaniu tej decyzji.
13. Organ nadzoru może wystąpić z wnioskiem do wojewódzkiego inspektora
Inspekcji Handlowej o przeprowadzenie kontroli mającej na celu stwierdzenie, czy
decyzje, o których mowa w ust. 1, 2 i 4, zostały wykonane.
14. Organ nadzoru wydaje decyzję o umorzeniu postępowania, jeżeli:
1) stwierdzi, że produkt jest bezpieczny;
2) producent lub dystrybutor usunął przyczyny zagrożeń;
3) postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.

Art. 24a. Organ nadzoru informuje Prezesa Biura do spraw Substancji
Chemicznych o decyzjach wydanych na podstawie art. 24 ust. 1, 2 i 4, w przypadku
gdy decyzje te dotyczą zagrożeń stwarzanych przez produkty zawierające substancje
chemiczne lub ich mieszaniny w rozumieniu przepisów o substancjach chemicznych
i ich mieszaninach.
Art. 29. 1. Organ nadzoru informuje Komisję Europejską, w zakresie i na
zasadach przez nią określonych, w szczególności o:
1) decyzjach ograniczających wprowadzanie na rynek produktów lub nakazujących
ich wycofanie z rynku lub nakazujących wycofanie produktów od konsumentów,
podając uzasadnienie podjęcia takich działań;
1a) decyzjach, o których mowa w art. 84 ust. 2 i art. 85 ust. 3 ustawy z dnia
13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U.
poz. 542, 1228 i 1579);
2) stwierdzeniu istnienia poważnego zagrożenia wymagającego natychmiastowych
działań, zwłaszcza gdy produkt może znajdować się w obrocie w innych krajach
członkowskich Unii Europejskiej;
3) działaniach podjętych z własnej inicjatywy przez producentów lub
dystrybutorów w celu zapobieżenia lub wyeliminowania zagrożeń stwarzanych
przez produkty;
3a) działaniach podjętych z własnej inicjatywy przez podmioty gospodarcze
w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności
i nadzoru rynku, w celu wyeliminowania zagrożenia stwarzanego przez wyroby
w rozumieniu tej ustawy;
4) opiniach zgłoszonych w sprawie środków podjętych na podstawie art. 28.
2. Przepisów ust. 1 nie stosuje się do wyrobów medycznych i produktów
leczniczych oraz artykułów rolno-spożywczych.
3. Uzyskane od Komisji Europejskiej informacje o niespełnieniu przez produkty
wymagań bezpieczeństwa organ nadzoru przekazuje zgodnie z właściwością:
1) wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji Handlowej;
2) Państwowej Inspekcji Sanitarnej;
3) organom wyspecjalizowanym w rozumieniu ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
o systemie oceny zgodności (Dz. U. z 2016 r. poz. 655 i 1228);
4) organom nadzoru rynku w rozumieniu ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r.
o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku;
5) organom celnym;
6) innym właściwym organom.
4. Organy, którym przekazano informacje, o których mowa w ust. 3,
niezwłocznie zawiadamiają organ nadzoru o sposobie ich wykorzystania,
w szczególności o działaniach podjętych w przypadku stwierdzenia, że produkt
znajduje się na polskim rynku.
Art. 30. 1. Organ nadzoru prowadzi rejestr produktów niebezpiecznych.
2. W rejestrze produktów niebezpiecznych są gromadzone informacje
o produktach, które nie spełniają ogólnych wymagań dotyczących bezpieczeństwa,
w szczególności:
1) dane umożliwiające identyfikację produktu;
2) informacje o:
a) rodzaju i zakresie zagrożeń stwarzanych przez produkt,
b) środkach, jakie zastosowano w odniesieniu do produktu.
3. Organ nadzoru dokonuje wpisów do rejestru produktów niebezpiecznych
w przypadku wydania decyzji, o których mowa w art. 24 ust. 2 i 4.
4. Organ nadzoru usuwa wpis w rejestrze w przypadku gdy osoba
zainteresowana udowodni, że:
1) wycofano produkt z rynku;
2) niezgodności z wymaganiami dotyczącymi bezpieczeństwa zostały
wyeliminowane.
4a. W celu potwierdzenia, że z rynku wycofano produkty niespełniające
wymagań bezpieczeństwa lub że niezgodności z wymaganiami bezpieczeństwa
zostały wyeliminowane, organ nadzoru może wystąpić z wnioskiem do
wojewódzkiego inspektora Inspekcji Handlowej o przeprowadzenie kontroli.
4b. Wpis w rejestrze usuwa się nie wcześniej niż:
1) w terminie 6 miesięcy od przekazania przez osobę zainteresowaną dowodów
wycofania produktu z rynku – w przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 1;
2) w terminie 12 miesięcy od przekazania przez osobę zainteresowaną dowodów
potwierdzających wyeliminowanie niezgodności z wymaganiami
bezpieczeństwa – w przypadku, o którym mowa w ust. 4 pkt 2.
4c. W przypadku wystąpienia z wnioskiem o przeprowadzenie kontroli, o której
mowa w ust. 4a, terminy, o których mowa w ust. 4b, liczy się od zakończenia kontroli.
5. Wpis w rejestrze produktów niebezpiecznych anuluje się, jeżeli decyzja, na
podstawie której dokonano wpisu, została uchylona lub stwierdzono jej nieważność.
6. Informacje zawarte w rejestrze produktów niebezpiecznych są publicznie
dostępne.
7. Organ nadzoru może w każdym czasie odrębnie podać do publicznej
wiadomości fakt dokonania wpisu do rejestru produktów niebezpiecznych.
8. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy sposób
prowadzenia rejestru produktów niebezpiecznych, mając na względzie
bezpieczeństwo zdrowia i życia ludzi oraz potrzebę zapewnienia prawidłowości
działania rejestru.
Art. 31. 1. Organ nadzoru prowadzi utworzony na podstawie dotychczasowych
przepisów krajowy system informacji o produktach niebezpiecznych.
2. W krajowym systemie informacji o produktach niebezpiecznych są
gromadzone informacje o:
1) produktach, które nie spełniają ogólnych wymagań bezpieczeństwa; produkt
zostaje objęty systemem po wpisaniu go do rejestru produktów niebezpiecznych;
2) produktach, które nie spełniają szczegółowych wymagań bezpieczeństwa;
produkt zostaje objęty systemem na wniosek organu wymienionego w art. 16
ust. 1;
3) wyrobach niezgodnych z zasadniczymi, szczegółowymi lub innymi
wymaganiami; wyrób zostaje objęty systemem po wpisaniu go do rejestru
wyrobów niezgodnych z wymaganiami lub stwarzających zagrożenie, o którym
mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny
zgodności i nadzoru rynku;
3a) wyrobach niezgodnych z wymaganiami lub stwarzających zagrożenie; wyrób
zostaje objęty systemem po wpisaniu go do rejestru wyrobów niezgodnych
z wymaganiami lub stwarzających zagrożenie, o którym mowa w art. 61 ust. 1
ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku;
4) innych produktach, jeżeli określają to przepisy odrębne; produkt zostaje objęty
systemem w przypadkach określonych w tych przepisach.
3. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, sposób prowadzenia
krajowego systemu informacji o produktach niebezpiecznych, mając na względzie
ochronę interesów konsumentów, a w szczególności ich zdrowia i życia.
Art. 32. 1. Minister właściwy do spraw zdrowia prowadzi utworzony na
podstawie dotychczasowych przepisów krajowy system monitorowania wypadków
konsumenckich, zwany dalej „systemem monitorowania”, oraz pokrywa koszty jego
funkcjonowania z części budżetu państwa, której jest dysponentem.
2. Zadaniem systemu monitorowania jest gromadzenie informacji dotyczących
wypadków konsumenckich, w szczególności danych o okolicznościach wypadków
i ich skutkach zdrowotnych oraz o produktach mających związek z wypadkami.
3. Dane o wypadkach konsumenckich są zbierane przez wybrane zakłady opieki
zdrowotnej, zwane dalej „placówkami terenowymi”, działające w tym zakresie na
podstawie umów zawartych z ministrem właściwym do spraw zdrowia.
4. Wyboru placówek terenowych minister właściwy do spraw zdrowia dokonuje
w porozumieniu z organami założycielskimi.
5. Dane dotyczące wypadków konsumenckich zbierane przez placówki terenowe
są przekazywane do systemu monitorowania w sposób umożliwiający ich jednolite
przetwarzanie i zapewniający ochronę danych osobowych zgodnie z odrębnymi
przepisami.
6. Informacje o wypadkach konsumenckich, ich okolicznościach i przyczynach,
gromadzone w systemie monitorowania, są przekazywane organowi nadzoru.
7. Systemem monitorowania zarządza powoływany i odwoływany przez
ministra właściwego do spraw zdrowia administrator systemu, który nadzoruje
i koordynuje działanie placówek terenowych, przetwarza dane o wypadkach
konsumenckich, przygotowuje i uzgadnia preliminarze kosztów, opracowuje analizy
i raporty dotyczące wypadków konsumenckich.
8. Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, sposób
działania systemu monitorowania, w tym:
1) sposób zbierania i przekazywania oraz szczegółowy zakres danych
gromadzonych w systemie monitorowania,
2) rodzaj i terminy informacji przekazywanych organowi nadzoru,
3) tryb powoływania i odwoływania administratora systemu oraz jego szczegółowe
zadania
– uwzględniając potrzebę zapewnienia sprawności funkcjonowania systemu
monitorowania oraz rzetelności gromadzonych informacji i ich przydatności
w zapobieganiu wypadkom konsumenckim.
Art. 33. 1. Zasady postępowania organów celnych w przypadku, gdy podczas
kontroli celnej produktów, które mają być objęte dopuszczeniem do obrotu, organ
stwierdzi, że istnieją uzasadnione okoliczności wskazujące, że produkt nie spełnia
ogólnych lub szczegółowych wymagań dotyczących bezpieczeństwa, określają
przepisy odrębne.
2. Opinię w sprawie spełniania przez produkt ogólnych lub szczegółowych
wymagań dotyczących bezpieczeństwa na wniosek organów celnych wydają organy,
o których mowa w art. 16 ust. 1, właściwe ze względu na lokalizację produktu oraz
przedmiot wniosku.
2a. W razie stwierdzenia w opinii, o której mowa w ust. 2, że produkt stwarza
poważne zagrożenie, organ, o którym mowa w art. 16 ust. 1, może wszcząć
postępowanie w sprawie zniszczenia produktu w przypadkach określonych w art. 29 ust. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i nadzoru rynku odnoszące się do warunków wprowadzania produktów do obrotu i uchylającego
rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30).
2b. Stroną postępowania w sprawie zniszczenia produktu jest importer.
2c. (uchylony)
2d. (uchylony)
2e. Koszty przechowywania produktu w okresie trwania postępowania
w sprawie zniszczenia produktu i koszty jego zniszczenia ponosi importer.
2f. Do postępowania, o którym mowa w ust. 2a i 2b, stosuje się przepisy
Kodeksu postępowania administracyjnego.
3. O działaniach podjętych w odniesieniu do zatrzymanych produktów organy
celne informują organ nadzoru.
4. (uchylony)
4a. Szczegółowe zasady współpracy między organami celnymi a organami,
o których mowa w art. 16 ust. 1, mogą zostać określone w drodze porozumienia.

Art. 33a. 1. Organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na producenta lub
dystrybutora karę pieniężną w wysokości do 100 000 zł za:
1) niewykonanie obowiązku określonego w art. 12 ust. 2;
2) nieudzielenie informacji niezbędnych do stwierdzenia, czy produkt jest
bezpieczny lub udzielenie informacji nieprawdziwych lub wprowadzających
w błąd;
3) niewykonanie decyzji organu nadzoru wydanej na podstawie art. 24 ust. 1, 2 albo 4;
4) wprowadzenie na rynek produktu umieszczonego w rejestrze produktów
niebezpiecznych.
2. Organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na producenta karę pieniężną
w wysokości do 100 000 zł za:
1) niewykonanie obowiązków określonych w art. 10 ust. 2;
2) wprowadzenie na rynek produktu niespełniającego wymagań bezpieczeństwa.
3. Organ nadzoru może, w drodze decyzji, nałożyć na dystrybutora karę
pieniężną w wysokości do 100 000 zł za:
1) dostarczanie produktów, o których wie, lub o których, zgodnie z posiadanymi
informacjami i doświadczeniem zawodowym powinien wiedzieć, że nie
spełniają one wymagań bezpieczeństwa;
2) nieprzekazanie producentom, organowi nadzoru oraz wojewódzkiemu
inspektorowi Inspekcji Handlowej informacji przekazywanych przez
konsumentów o zagrożeniach powodowanych przez produkty;
3) nieprzedstawienie organowi nadzoru lub wojewódzkiemu inspektorowi Inspekcji
Handlowej dokumentacji niezbędnej do ustalenia pochodzenia produktu.
4. Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w ust. 13, ustala się,
uwzględniając w szczególności stopień oraz okoliczności naruszenia obowiązków.
5. Karę pieniężną uiszcza się w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się
decyzji organu nadzoru.
6. Egzekucja kary pieniężnej następuje w trybie przepisów o postępowaniu
egzekucyjnym w administracji.
7. Środki finansowe pochodzące z kar pieniężnych stanowią dochód budżetu państwa.
Art. 42. 1. Do dnia uzyskania przez Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii
Europejskiej, jeżeli organ celny podczas kontroli celnej produktów, które mają być objęte dopuszczeniem do obrotu, stwierdzi, że istnieją uzasadnione okoliczności wskazujące, że produkt nie spełnia ogólnych lub szczegółowych wymagań
dotyczących bezpieczeństwa, zatrzymuje produkt i występuje o wydanie opinii do
organu, o którym mowa w art. 16 ust. 1.
2. Jeżeli organ, o którym mowa w art. 16 ust. 1, wyda opinię, że produkt nie jest
bezpieczny, organ celny cofa produkt za granicę albo, gdy cofnięcie nie jest możliwe,
nadaje produktowi przeznaczenie celne – powrotny wywóz. W przypadku gdy nie jest
możliwe cofnięcie produktu albo jego powrotny wywóz, organ celny może dokonać
sprzedaży produktu osobie, która zobowiąże się do dokonania jego powrotnego
wywozu, albo nakazać zniszczenie produktu, jeżeli dokonanie jego sprzedaży będzie
niemożliwe lub znacznie utrudnione. Organ celny może również wystąpić do sądu
o orzeczenie przepadku produktu na rzecz Skarbu Państwa. Sąd na wniosek organu
celnego może orzec o przepadku produktu na rzecz Skarbu Państwa.
3. Koszty cofnięcia produktu, jego powrotnego wywozu, sprzedaży lub
zniszczenia ponoszą solidarnie: osoba, która wprowadziła produkt na polski obszar
celny, osoba, która przyjęła odpowiedzialność za jego przywóz, bądź każda inna
osoba, w posiadaniu której produkt się znajduje.
4. W przypadku podjęcia działań, o których mowa w ust. 2, organy celne
informują o nich organ nadzoru.