Art. 9. W przypadku gdy osoba, o której mowa w art. 4 ust. 2, marnotrawi wypłacane jej świadczenie wychowawcze lub wydatkuje je niezgodnie z celem, należne świadczenie wychowawcze w całości lub w części jest przekazywane jej odpowiednio przez kierownika ośrodka pomocy społecznej albo dyrektora centrum usług społecznych w formie rzeczowej lub w formie opłacania usług.

Art. 9a. 1. Świadczenie wychowawcze przyznane na dzieci umieszczone w placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu socjalizacyjnego, placówkach opiekuńczo-wychowawczych typu interwencyjnego, placówkach opiekuńczo-
-wychowawczych typu specjalistyczno-terapeutycznego, regionalnych placówkach opiekuńczo-terapeutycznych albo interwencyjnych ośrodkach preadopcyjnych przeznacza się w szczególności na rozwój zainteresowań oraz zwiększanie szans edukacyjnych i rozwojowych dzieci umieszczonych w tych placówkach lub ośrodkach lub gromadzi jako oszczędności. 2. W przypadku powrotu dziecka do rodziny biologicznej na mocy orzeczenia sądu sąd rozstrzyga również o sposobie dysponowania środkami finansowymi pochodzącymi ze świadczenia wychowawczego zgromadzonymi jako oszczędności.

Art. 9b. 1. W postępowaniach o przyznanie świadczenia wychowawczego, w imieniu i na rzecz opiekuna dziecka wskazanego przez władze kraju pochodzenia wnioski o świadczenie składa i działa w tych postępowaniach wyłącznie starosta lub upoważniony przez niego pracownik jednostki organizacyjnej powiatu. 2. Opiekunowi dziecka wskazanemu przez władze kraju pochodzenia, przyznane świadczenie wychowawcze wypłaca się na rachunek bankowy powiatu, na terenie którego opiekun ten sprawuje opiekę nad dzieckiem. Powiat przekazuje przyznane temu opiekunowi świadczenie wychowawcze w szczególności w formie rzeczowej lub w formie opłacania usług. 3. Zadania związane z realizacją przez powiat zadania, o którym mowa w ust. 1, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej. Rozdział 3 Podmioty realizujące zadania w zakresie świadczenia wychowawczego