1. Funkcję ochronną przed promieniowaniem przenikliwym gamma z opadu promieniotwórczego uznaje się za spełnioną, gdy konstrukcja budowli oraz uwarunkowania lokalne wynikające z jej usytuowania zapewniają co najmniej 100-krotne osłabienie promieniowania przenikliwego gamma. 2. Wymagane osłabienie promieniowania gamma jest zapewnione, gdy:
1) warstwy ochronne budowli ochronnej są wykonane z jednego z następujących materiałów:
a) z gruntu naturalnego lub nasypowego – o gęstości co najmniej 1600 kg/m3 i grubości co najmniej 60 cm,
b) z muru z cegły pełnej – o grubości co najmniej 51 cm,
c) z muru z bloczków silikatowych pełnych – o grubości co najmniej 48 cm,
d) z betonu lub żelbetu – o grubości co najmniej 40 cm,
e) ze stali – o grubości co najmniej 12 cm,
f) z ołowiu – o grubości co najmniej 5,2 cm
– lub z kombinacji materiałów wymienionych w lit. a–f lub innych materiałów, pod warunkiem, że kombinacja ta za- pewni osłabienie określone w ust. 1;
2) wejścia, wyjścia zapasowe i inne otwory w warstwach ochronnych budowli ochronnej są wykonane w taki sposób, że występują:
a) co najmniej dwa załamania pod kątem prostym drogi rozchodzenia się promieniowania przenikliwego na drodze prowadzącej do strefy ochronnej – przy założeniu, że każde załamanie drogi promieniowania przenikliwego pod kątem prostym osłabia promieniowanie dziesięciokrotnie, jeżeli masa powierzchniowa warstw ochronnych na za- łamaniu drogi jest nie mniejsza niż 500 kg/m2, lub
b) co najmniej jedno załamanie pod kątem prostym drogi rozchodzenia się promieniowania przenikliwego na drodze prowadzącej do strefy ochronnej oraz dodatkowe osłony, w tym drzwi lub wyłazy – przy założeniu, że dziesięcio- krotne osłabienie tego promieniowania zapewnia osłona o grubości stanowiącej połowę grubości podanej w pkt 1.