1. Funkcję ochronną przed obciążeniami spowodowanymi zagruzowaniem oraz spadającymi elementami kon- strukcji i wyposażenia obiektu budowlanego uznaje się za spełnioną, gdy konstrukcja budowli ochronnej zapewnia zacho- wanie stanu granicznego nośności we wszystkich elementach konstrukcyjnych pod działaniem tych obciążeń. 2. Funkcję ochronną, o której mowa w ust. 1, uznaje się za spełnioną, gdy konstrukcja budowli ochronnej wraz z war- stwami ochronnymi ma nośność zapewniającą przeniesienie równoważnych obciążeń od zagruzowania, wynoszących:
1) w przypadku budynków o konstrukcji szkieletowej lub w technologii wielkiej płyty:
a) do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie – co najmniej 10 kN/m2,
b) mających więcej niż dwie kondygnacje nadziemne – co najmniej 10 kN/m2 powiększone o wartość 2,5 kN/m2 na każdą kondygnację powyżej drugiej kondygnacji nadziemnej;
2) w przypadku budynków o konstrukcji innej niż w pkt 1:
a) do dwóch kondygnacji nadziemnych włącznie – co najmniej 10 kN/m2,
b) mających więcej niż dwie kondygnacje nadziemne – co najmniej 10 kN/m2 powiększone o wartość co najmniej 5 kN/m2 na każdą kondygnację powyżej drugiej kondygnacji nadziemnej. 3. Funkcję ochronną, o której mowa w ust. 1, uznaje się za spełnioną również, gdy budowla ochronna ma odporność na obciążenia, o których mowa w § 8, jeżeli wartości tych obciążeń są większe od obciążeń wynikających z ust. 2. 4. Przy ustalaniu kategorii odporności budowli ochronnej usytuowanej poza strefą prognozowanego zagruzowania funkcji ochronnej, o której mowa w ust. 1, nie rozpatruje się.