1. Rzecznik Dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające w przypadku powzięcia wiadomości o popełnieniu czynu powodującego odpowiedzialność dyscyplinarną. 2. Rzecznik Dyscyplinarny wszczyna postępowanie wyjaśniające również na żądanie Krajowej Rady Doradców Podatkowych, ministra właściwego do spraw finansów publicznych lub Ministra Sprawiedliwości. 3. Po wszczęciu postępowania wyjaśniającego i zebraniu dowodów uzasadniających podejrzenie popełnienia przewinienia dyscyplinarnego Rzecznik Dyscyplinarny wydaje postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je niezwłocznie obwinionemu i przesłuchuje go, chyba że złożenie przez obwinionego wyjaśnień nie jest możliwe. 4. Rzecznik Dyscyplinarny po przeprowadzeniu czynności, o których mowa w ust. 3, składa do Sądu Dyscyplinarnego wniosek o ukaranie. 5. W przypadku gdy zebrany materiał dowodowy nie uzasadnia złożenia wniosku o ukaranie, Rzecznik Dyscyplinarny umarza postępowanie dyscyplinarne.

Art. 69a. 1. Niestawiennictwo obwinionego lub jego obrońcy na wezwanie Rzecznika Dyscyplinarnego lub na rozprawie nie wstrzymuje przeprowadzenia czynności lub rozpoznania sprawy, chyba że należycie usprawiedliwią oni swoją nieobecność, jednocześnie wnosząc o nieprzeprowadzanie czynności przed Rzecznikiem Dyscyplinarnym lub odroczenie lub przerwanie rozprawy, albo Rzecznik Dyscyplinarny, Sąd Dyscyplinarny lub Wyższy Sąd Dyscyplinarny z ważnych przyczyn uzna ich obecność za konieczną. 2. W przypadku nieusprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego odpis postanowienia o przedstawieniu zarzutów Rzecznik Dyscyplinarny doręcza mu na piśmie, co zastępuje ogłoszenie tego postanowienia. 3. Należyte usprawiedliwienie niestawiennictwa obwinionego lub jego obrońcy na wezwanie Rzecznika Dyscyplinarnego lub na rozprawie wymaga wskazania i uprawdopodobnienia wyjątkowych przyczyn, w przypadku zaś choroby – przedstawienia zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niemożność stawienia się zgodnie z wezwaniem lub zawiadomieniem organu prowadzącego postępowanie.