1. Ochrona wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem obejmuje
łącznie:
1) ograniczanie emisji do wód ze źródeł zanieczyszczeń punktowych przy
zastosowaniu dopuszczalnych wartości emisji rozumianych jako masa, stężenie
lub poziom emisji energii lub substancji określonych w przepisach wydanych na
podstawie art. 99 ust. 1 pkt 1, wynikających z najlepszych dostępnych technik,
które nie powinny być przekraczane w określonym w nich czasie;
2) ograniczanie emisji do wód ze źródeł zanieczyszczeń obszarowych przez
określenie jej warunków, z uwzględnieniem najlepszych dostępnych praktyk
w zakresie ochrony środowiska, o których mowa w szczególności w przepisach
niniejszej ustawy, a także w przepisach ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. –
Prawo ochrony środowiska.
2. Jeżeli przepisy prawa Unii Europejskiej dotyczące ochrony wód przed
zanieczyszczeniem wymagają zastosowania bardziej rygorystycznych
dopuszczalnych wartości emisji niż te, o których mowa w ust. 1, należy stosować
bardziej rygorystyczne wymagania w zakresie warunków, jakie należy spełnić przy
wprowadzaniu ścieków do wód lub do ziemi, w tym najwyższych dopuszczalnych
wartości substancji zanieczyszczających, oraz warunków, jakie należy spełnić w celu
rolniczego wykorzystania ścieków, a także miejsc, sposobu i minimalnej
częstotliwości pobierania próbek ścieków, metodyk referencyjnych analizy i sposobu
oceny, czy ścieki odpowiadają wymaganym warunkom, określonych w przepisach
wydanych na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2.