§ 1. Organ egzekucyjny i egzekutor może w razie potrzeby wezwać,
w pilnych przypadkach także ustnie, pomocy organu Policji, Straży Granicznej,
Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencji Wywiadu, jeżeli natrafił na opór,
który uniemożliwia lub utrudnia przeprowadzenie egzekucji, albo jeżeli istnieje
uzasadnione przypuszczenie, że na taki opór natrafi. Jeżeli opór stawia żołnierz
w czynnej służbie wojskowej, należy wezwać pomocy właściwego organu
wojskowego, chyba że zwłoka grozi udaremnieniem egzekucji, a na miejscu nie ma
organu wojskowego.
§ 2. Organy wymienione w § 1 nie mogą odmówić udzielenia egzekutorowi pomocy.
§ 3. Sposób udzielania pomocy organowi egzekucyjnemu i egzekutorowi przy
wykonywaniu czynności egzekucyjnych, przypadki, w których wymagana jest pomoc
organów, sposób postępowania, tryb występowania o udzielenie pomocy, sposób jej
realizacji, a także sposób dokumentowania wykonywanych czynności i rozliczania ich
kosztów określi, w drodze rozporządzenia:
1) Minister Obrony Narodowej – w przypadku udzielania pomocy przez
Żandarmerię Wojskową lub wojskowe organy porządkowe;
2) minister właściwy do spraw wewnętrznych – w przypadku udzielania pomocy
przez Policję lub Straż Graniczną;
3) Prezes Rady Ministrów – w przypadku udzielania pomocy przez Agencję
Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Agencję Wywiadu.