Art. 44

Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia6).
5) Zmiany wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2004 r. poz. 465, 959 i 1808 oraz z 2009 r. poz. 97.
6) Ustawa została ogłoszona w dniu 15 czerwca 2009 r. Załączniki do ustawy z dnia 7 maja 2009 r. (Dz. U. z 2022 r. poz.
2255) Załącznik nr 1 WYKAZ PRODUKTÓW, KTÓRE W OKREŚLONYCH ZAKRESACH ILOŚCIOWYCH MOGĄ BYĆ WPROWADZANE DO OBROTU WYŁĄCZNIE W OPAKOWANIACH JEDNOSTKOWYCH O OKREŚLONYCH ILOŚCIACH NOMINALNYCH TOWARU PACZKOWANEGO ORAZ TE ILOŚCI NOMINALNE Lp. Nazwa produktu Definicja produktu Nominalna ilość zawartości produktu w mililitrach 1 2 3 4 1 Wino niemusujące Wino wyszczególnione w części XII lit. b załącznika I W zakresie od 100 ml do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 z dnia do 1500 ml wyłącznie 22 października 2007 r. ustanawiającego wspólną 8 następujących organizację rynków rolnych oraz przepisy szczegółowe nominalnych ilości: dotyczące niektórych produktów rolnych 100 – 187 – 250 – („rozporządzenie o jednolitej wspólnej organizacji 375 – 500 – 750 – rynku”)7), zwanego dalej „rozporządzeniem 1000 – 1500 nr 1234/2007” (kod CN ex 2204) 2 Wino żółte Wino wyszczególnione w części XII lit. b załącznika I W zakresie od 100 ml do rozporządzenia nr 1234/2007 z oznaczeniem do 1500 ml wyłącznie pochodzenia: „Côtes du Jura”, „Arbois”, „L’Etoile” następująca i „Château – Chalon” w butelkach określonych nominalna ilość: 620 w załączniku I pkt 3 do rozporządzenia Komisji (WE) nr 753/2002 z dnia 29 kwietnia 2002 r. ustanawiającego niektóre zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1493/1999 odnośnie do opisu, oznaczania, prezentacji i ochrony niektórych produktów sektora wina8) 3 Wino musujące Wino wyszczególnione w części XII lit. b załącznika I W zakresie od 125 ml do rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 do 1500 ml wyłącznie i zdefiniowane w pkt 4–9 załącznika nr IV do 5 następujących rozporządzenia Rady (WE) nr 479/2008 z dnia nominalnych ilości: 29 kwietnia 2008 r. w sprawie wspólnej organizacji 125 – 200 – 375 – rynku wina, zmieniającego rozporządzenia (WE) 750 – 1500 nr 1493/1999, (WE) nr 1782/2003, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 3/2008 oraz uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 i (WE) nr 1493/19999) (kod CN 2204 10) 4 Wino likierowe Wino wyszczególnione w części XII lit. b załącznika I W zakresie od 100 ml do rozporządzenia nr 1234/2007 i zdefiniowane do 1500 ml wyłącznie w pkt 3 załącznika IV do rozporządzenia Rady (WE) 7 następujących nr 479/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. w sprawie nominalnych ilości: wspólnej organizacji rynku wina, zmieniającego 100 – 200 – 375 – rozporządzenia (WE) nr 1493/1999, (WE) 500 – 750 – 1000 – nr 1782/2003, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 3/2008 1500
7) Dz. Urz. UE L 299 z 16.11.2007, str. 1.
8) Dz. Urz. WE L 118 z 04.05.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 35, str. 455.
9) Dz. Urz. UE L 148 z 06.06.2008, str. 1. oraz uchylającego rozporządzenia (EWG) nr 2392/86 i (WE) nr 1493/19999) (kod CN 2204 21–2204 29) 1 2 3 4 5 Wino aromatyzowane Wino aromatyzowane zdefiniowane w art. 2 ust. 1 W zakresie od 100 ml lit. a rozporządzenia Rady (EWG) nr 1601/91 z dnia do 1500 ml wyłącznie 10 czerwca 1991 r. ustanawiającego ogólne zasady 7 następujących definicji, opisu i prezentacji win aromatyzowanych, nominalnych ilości: aromatyzowanych napojów winopochodnych 100 – 200 – 375 – i aromatyzowanych koktajli winopodobnych10) 500 – 750 – 1000 – (kod CN 2205) 1500 6 Napoje spirytusowe Napoje spirytusowe zdefiniowane w art. 2 W zakresie od 100 ml rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) do 2000 ml wyłącznie nr 110/2008 z dnia 15 stycznia 2008 r. w sprawie 9 następujących definicji, opisu, prezentacji, etykietowania i ochrony nominalnych ilości: oznaczeń geograficznych napojów spirytusowych oraz 100 – 200 – 350 – uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 1576/8911) 500 – 700 – 1000 – (kod CN 2208) 1500 – 1750 – 2000
10) Dz. Urz. WE L 149 z 14.06.1991, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 11, str. 286.
11) Dz. Urz. UE L 39 z 13.02.2008, str. 16. Załącznik nr 2 OPIS METODY REFERENCYJNEJ KONTROLI TOWARÓW PACZKOWANYCH WRAZ Z WYMAGANIAMI METROLOGICZNYMI DOTYCZĄCYMI ILOŚCI RZECZYWISTEJ TOWARÓW PACZKOWANYCH Dopuszczalne błędy ilości rzeczywistej towaru paczkowanego
§ 1. 1. Partia towarów paczkowanych powinna spełniać jednocześnie następujące wymagania metrologiczne dotyczące:
a) dopuszczalnej ujemnej wartości błędu ilości (niedoboru) towaru paczkowanego,
b) średniej ilości rzeczywistej produktu w opakowaniu w stosunku do jego ilości nominalnej. 2. Średnia ilość rzeczywista towaru paczkowanego, oznaczona „𝑥”, wyznaczona podczas kontroli partii towaru paczkowanego, powinna być nie mniejsza niż:
a) ilość nominalna towaru paczkowanego, oznaczona dalej 𝑄𝑛 – w przypadku kontroli całej partii towarów zgodnie z § 6 ust. 3 lit. c,
b) wartość podana w § 6 ust. 3 lit. a, (tabela 4 – dla próbek, które nie ulegają zniszczeniu podczas badania) lub w lit. b, (tabela 5 – dla próbek, które ulegają w badaniu zniszczeniu, czyli są podczas badania otwierane lub w inny sposób ulegają uszkodzeniu) – w przypadku zastosowania statystycznej metody oceny partii. 3. Dopuszczalną ujemną wartość błędu ilości towaru paczkowanego 𝑇1 , ustala się zgodnie z podaną poniżej tabelą 1. TABELA 1 ILOŚĆ NOMINALNA Ujemna wartość błędu ilości towaru paczkowanego (𝑇1 ) 𝑄𝑛 TOWARU wyrażona PACZKOWANEGO WYRAŻONA W G LUB ML w procentach 𝑄𝑛 w g lub ml od 0 do 50 9 – powyżej 50 do 100 – 4,5 powyżej 100 do 200 4,5 – powyżej 200 do 300 – 9 powyżej 300 do 500 3 – powyżej 500 do 1000 – 15 powyżej 1000 do 10 000 1,5 – powyżej 10 000 do 15 000 – 150 powyżej 15 000 do 50 000 1 – Przy stosowaniu tabeli, wartości dopuszczalnych błędów 𝑇1 , wyrażonych w procentach 𝑄𝑛 zaokrągla się przy przeliczaniu na jednostki masy lub objętości do:
– następnej dziesiętnej części g albo ml – 𝑄𝑛 ≤ 1000 g albo 1000 ml,
– następnej całkowitej wartości g albo ml – 𝑄𝑛 > 1000 g albo 1000 ml. 4. W kontrolowanej partii nie więcej niż 2% towarów paczkowanych może mieć błąd ilości towaru paczkowanego co najwyżej dwukrotnie większy niż błąd 𝑇1 podany w tabeli 1. 5. W kontrolowanej partii nie może być towarów paczkowanych, których błąd ujemny przekracza dwukrotną wartość błędu 𝑇1 podanego w tabeli 1. 6. Nie określa się dodatniej wartości błędu ilości towaru paczkowanego 𝑇 (nadmiaru ilości towaru w opakowaniu). 7. Błąd pomiaru podczas wyznaczania ilości rzeczywistej towaru paczkowanego nie powinien przekraczać 20% dopuszczalnej ujemnej wartości błędu ilości towaru paczkowanego (𝑇1 ). Kontrola towarów paczkowanych
§ 2. 1. Kontroli podlega partia towaru paczkowanego. Partia towaru paczkowanego wystarczająca do pobrania próbki w celu wyznaczenia średniej ilości produktu w opakowaniu metodą statystyczną powinna zawierać co najmniej 100 jed- nostek towaru. 2. Wynikiem kontroli partii towaru paczkowanego jest jej przyjęcie (zaakceptowanie), w przypadku gdy spełnia ona wymagania metrologiczne określone w niniejszym załączniku, albo jej odrzucenie (zdyskwalifikowanie i uznanie tej partii za wadliwą), jeżeli takich wymagań partia ta nie spełnia. 3. Jeżeli partia brana jest z linii paczkującej, to liczność partii stanowią wszystkie towary przyjęte przez system kontrolny paczkującego, zapakowane w czasie jednej godziny przy maksymalnej wydajności linii. Jeżeli partia nie jest brana z linii paczkującej, to wielkość partii powinna być ograniczona do 10 000 jednostek towaru. 4. Z partii pobierana jest losowo próbka, która jest oznaczana jeszcze przed rozpoczęciem pierwszego pomiaru kontrolnego. Próbkę tę stanowią towary w liczbie określonej w § 4 ust. 1 (tabela 2). Partia towaru, zawierająca mniej niż 100 towarów paczkowanych podlegających badaniom nieniszczącym, kontrolowana jest w całości. 5. Jeżeli jest to konieczne do zapewnienia prawidłowości badania, to w czasie kontroli towary paczkowane mogą być niszczone (kontrola niszcząca). Kontrolę niszczącą należy ograniczać do niezbędnych przypadków i stosować dla partii zawierającej co najmniej 100 jednostek towaru, dla mniejszych partii zaś kontrolę niszczącą należy ograniczać do przypadków wynikających ze skarg nabywców i poddawać jej 10% towarów z partii, lecz nie mniej niż 2 jednostki. 6. Przyjęcie partii towaru paczkowanego następuje wtedy, gdy w wyniku badania pobranej próbki stwierdzono, że spełnione są wymagania określone w § 4–6, dotyczące odpowiednio:
– ilości rzeczywistej towarów paczkowanych wchodzących w skład próbki w stosunku do ilości nominalnej oraz
– średniej ilości rzeczywistej towarów paczkowanych wchodzących w skład próbki w stosunku do jego ilości nominalnej. 7. Jeżeli partia towaru paczkowanego nie spełnia tych wymagań, to zostaje odrzucona. Wyznaczanie ilości rzeczywistej towaru paczkowanego
§ 3. 1. Ilość rzeczywistą towaru paczkowanego, wyrażoną w jednostkach masy, wyznacza się bezpośrednio przez pomiar masy. 2. Ilość rzeczywistą towaru paczkowanego, wyrażoną w jednostkach objętości, wyznacza się w zależności od właściwości produktu:
– bezpośrednio przez pomiar objętości,
– pośrednio przez pomiar masy i gęstości. 3. Minimalna akceptowana ilość rzeczywista towaru paczkowanego jest równa różnicy między ilością nominalną 𝑄𝑛 towaru paczkowanego a dopuszczalnym błędem ujemnym 𝑇1 , określonym w § 1 ust. 3 (tabela 1). 4. Towary paczkowane o ilości rzeczywistej mniejszej niż minimalnie akceptowana uważa się za wadliwe. Kontrola nieniszcząca
§ 4. 1. Próbki, które nie ulegają zniszczeniu w czasie kontroli, podlegają kontroli wyrywkowej dwustopniowej i ocenie według tabeli 2. TABELA 2 Liczba towarów Numer Liczba towarów Łączna liczba Liczba wadliwych jednostek szt. paczkowanych próbki paczkowanych kontrolowanych w partii towarów kwalifikująca dyskwalifikująca partię partię 100–500 1 30 30 1 3 2 30 60 4 5 501–3200 1 50 50 2 5 2 50 100 6 7 3201 i więcej 1 80 80 3 7 2 80 160 8 9 2. Jeżeli liczba wadliwych jednostek, stwierdzona w wyniku badania próbki nr 1, należy do zbioru liczb kwalifikujących partię, to należy przyjąć tę partię towaru paczkowanego bez pobierania próbki nr 2. 3. Jeżeli liczba wadliwych jednostek, stwierdzona w wyniku badania próbki nr 1, należy do zbioru liczb dyskwalifikujących partię, to należy odrzucić tę partię. 4. Jeżeli liczba wadliwych jednostek, stwierdzona w wyniku badania próbki nr 1, jest większa od największej liczby kwalifikującej partię, ale mniejsza od najmniejszej liczby dyskwalifikującej partię, to należy pobrać i zbadać próbkę nr 2. 5. Jeżeli liczba będąca sumą wadliwych jednostek z próbek 1 i 2 należy do zbioru liczb kwalifikujących partię (dla sumy liczb towarów paczkowanych obu próbek), to należy przyjąć tę partię towaru paczkowanego. W przeciwnym razie partię towaru paczkowanego należy odrzucić. Kontrola niszcząca
§ 5. 1. Próbki, które ulegają zniszczeniu w czasie kontroli, podlegają kontroli wyrywkowej jednostopniowej i ocenie według tabeli 3 TABELA 3 Liczba towarów Liczba towarów Liczba wadliwych jednostek szt. paczkowanych paczkowanych w partii szt. w próbce szt. kwalifikująca partię dyskwalifikująca partię 100 i więcej 20 1 2 2. Jeżeli liczba wadliwych jednostek, wyznaczona w wyniku badania próbki należy do zbioru liczb kwalifikujących partię, to należy przyjąć tę partię towaru. W przeciwnym razie partię towaru należy odrzucić. Wyznaczanie średniej ilości rzeczywistej towarów paczkowanych wchodzących w skład próbki
§ 6. 1. Średnią ilość rzeczywistą 𝑥 towarów paczkowanych w próbce wyznacza się według wzoru: ∑𝑖=𝑛 𝑖=1 𝑥𝑖 𝑥= 𝑛 gdzie: 𝑥𝑖 – Suma wyznaczonych wartości ilości rzeczywistej towarów paczkowanych wchodzących w skład próbki, 𝑛– liczność próbki. 2. Odchylenie standardowe 𝑠 w badanej próbce o liczności 𝑛 wyznacza się według wzoru: 𝑖=𝑛 1 𝑠=√ ∑(𝑥𝑖 − 𝑥)2 𝑛−1 𝑖=1 3. Średnia ilość rzeczywista 𝑥 towaru paczkowanego z danej próbki nie powinna być mniejsza niż:
a) wartość kwalifikująca podana w tabeli 4 – przy statystycznej kontroli partii dla próbek, które nie ulegają zniszczeniu w czasie badania TABELA 4 Liczba towarów Numer Liczba towarów Łączna liczba Wartość paczkowanych próbki paczkowanych kontrolowanych kwalifikująca g lub w partii w próbce szt. towarów ml paczkowanych szt. 100–500 1 30 30 𝑥 ≥ 𝑄𝑛 − 0,503𝑠 2 30 60 𝑥 ≥ 𝑄𝑛 − 0,344𝑠 501–3200 1 50 50 𝑥 ≥ 𝑄𝑛 − 0,379𝑠 2 50 100 𝑥 ≥ 𝑄𝑛 − 0,262𝑠 3201 i więcej 1 80 80 𝑥 ≥ 𝑄𝑛 − 0,295𝑠 2 80 160 𝑥 ≥ 𝑄𝑛 − 0,207𝑠 gdzie znaczenie symboli występujących w tabeli jest następujące: 𝑄𝑛 – ilość nominalna towaru paczkowanego, 𝑠 – odchylenie standardowe badanej próbki,
b) wartość kwalifikująca podana w tabeli 5 – przy statystycznej kontroli partii dla próbek, które ulegają zniszczeniu w czasie badania TABELA 5 Liczba towarów Liczba towarów Wartość kwalifikująca g lub paczkowanych w partii szt. paczkowanych w próbce szt. ml 100 20 𝑥 > 𝑄𝑛 − 0,640𝑠
c) ilość nominalna 𝑄𝑛 towaru paczkowanego – dla partii kontrolowanych w całości. Załącznik nr 3 Wzór znaku „E” Wymiary podane na rysunku są wartością względną; są one funkcją średnicy okręgu opisanego na małej literze „e”. Załącznik nr 4 WYMAGANIA METROLOGICZNE DOTYCZĄCE BUTELEK MIAROWYCH 1. Butelki miarowe powinny charakteryzować się następującymi pojemnościami, które powinny być zawsze określane w temperaturze 20°C:
a) pojemność nominalna 𝑉𝑛 jest pojemnością oznaczoną na butelce i stanowi objętość cieczy, którą powinna zawierać butelka napełniona w warunkach, w jakich jest wykorzystywana w celu, do którego jest przeznaczona,
b) pojemność brzegowa butelki jest objętością cieczy, jaką w rzeczywistości zawiera butelka napełniona do brzegu,
c) pojemność rzeczywista butelki jest objętością cieczy, którą ona rzeczywiście zawiera, jeżeli jest dokładnie napełniona zgodnie z warunkami odpowiadającymi teoretycznie pojemności nominalnej. 2. Dopuszcza się stosowanie dwóch metod napełniania butelek miarowych:
a) do stałego poziomu,
b) do stałej pustej przestrzeni w butelce. Odległość pomiędzy teoretycznym poziomem napełnienia w przypadku pojemności nominalnej a poziomem brzegowym oraz różnica pomiędzy pojemnością brzegową a pojemnością nominalną, zwana „pojemnością rozszerzenia lub pustą przestrzenią w butelce”, powinny być jednakowe dla wszystkich butelek wykonanych według tego samego projektu (tego samego typu). 3. W celu umożliwienia zmierzenia pojemności butelki miarowej z wystarczającą dokładnością, mając na uwadze pewne zwykle występujące niepewności, jakie mogą się pojawić przy napełnianiu, a w szczególności z dokładnością wymaganą na podstawie przepisów ustawy, maksymalnie dopuszczalne błędy (dodatni i ujemny) w pojemności butelek miarowych, tzn. największe dopuszczalne różnice (dodatnie i ujemne) w temperaturze 20°C oraz w warunkach kontrolnych określonych w opisie metody referencyjnej, pomiędzy pojemnością rzeczywistą a nominalną 𝑉𝑛 , powinny być zgodne z poniższą tabelą: Pojemność nominalna 𝑉𝑛 Maksymalny dopuszczalny błąd w ml w procentach 𝑉𝑛 w ml od 50 do 100 – 3 powyżej 100 do 200 3 – powyżej 200 do 300 – 6 powyżej 300 do 500 2 – powyżej 500 do 1000 – 10 powyżej 1000 do 5000 1 – Maksymalny dopuszczalny błąd w pojemności brzegowej powinien być identyczny z maksymalnym dopuszczalnym błędem dla odpowiadającej jej pojemności nominalnej. Tolerancja powinna być liczona zawsze od ustalonej wartości nominalnej. Systematyczne wykorzystywanie granic błędu jest zabronione. 4. Pojemność rzeczywistą butelki miarowej należy sprawdzać przez określenie ilości wody o temperaturze 20°C, jaką butelka faktycznie zawiera, kiedy została napełniona do poziomu odpowiadającego teoretycznie pojemności nominalnej. Pojemność rzeczywistą można również sprawdzić pośrednio przy pomocy metody o ekwiwalentnej dokładności. 5. Błąd pomiaru podczas wyznaczania pojemności rzeczywistej butelki miarowej nie powinien przekraczać 20% maksymalnego dopuszczalnego błędu określonego w tabeli w ust. 3. Załącznik nr 5 WZÓR ZNAKU „3” Załącznik nr 6 OPIS METODY REFERENCYJNEJ KONTROLI BUTELEK MIAROWYCH A. Metoda pobierania próbek 1. Próbka butelek miarowych tego samego wzoru oraz tej samej produkcji powinna być pobrana w losowy sposób z partii odpowiadającej w zasadzie godzinowej produkcji. 2. Jeżeli wynik pierwszej kontroli przeprowadzonej na partii odpowiadającej godzinowej produkcji jest niezadowalający, można przeprowadzić drugą kontrolę, opartą na innej próbce pobranej z partii odpowiadającej dłuższemu okresowi produkcji albo w oparciu o wyniki zanotowane na kartach kontroli wewnętrznej producenta. 3. Liczba butelek miarowych stanowiących próbkę powinna wynosić 35 lub 40 w zależności od tego, która z dwóch metod stosowania wyników określonych w punkcie C została wybrana przez producenta butelek miarowych lub właściwe terytorialne organy administracji miar. B. Pomiar pojemności butelek miarowych stanowiących próbkę 1. Błąd pomiaru pojemności nie powinien przekraczać jednej piątej dopuszczalnego błędu granicznego odpowiadającego nominalnej pojemności butelki miarowej. 2. Butelki miarowe należy najpierw zważyć w stanie pustym. 3. Następnie należy napełnić je wodą o temperaturze 20°C i znanej gęstości do poziomu napełnienia odpowiedniego dla zastosowanej metody kontroli. 4. Następnie butelki należy zważyć w stanie napełnionym. 5. Pomiary muszą być przeprowadzone za pomocą przyrządu pomiarowego, odpowiedniego do dokonania niezbędnych czynności:
1) wprowadzonego do obrotu lub użytkowania na podstawie odrębnych przepisów dotyczących oceny zgodności albo prawnej kontroli metrologicznej, albo
2) wywzorcowanego przez organy administracji miar albo laboratoria akredytowane, jeżeli nie podlega on przepisom, o których mowa w pkt 1. C. Opracowanie wyników pomiarów C1. Metoda odchylenia standardowego Liczba butelek miarowych w próbce wynosi 35.
1) Obliczyć średnią 𝑥 pojemności rzeczywistych butelek znajdujących się w próbce 𝑥𝑖 wg wzoru: ∑ 𝑥𝑖 𝑥= 35
2) Obliczyć odchylenie standardowe s rzeczywistych pojemności 𝑥 butelek znajdujących się w partii wg wzoru: 1 ∑ 𝑥𝑖2 − (∑ 𝑥𝑖 )2 𝑠 =√ 35 34
3) Partia powinna zostać uznana za zgodną z wymogami ustawy, jeżeli wartości 𝑥 i 𝑠 równocześnie spełniają trzy następujące nierówności: 𝑥 + 𝑘 × 𝑠 ≤ 𝑇𝑠 𝑥 − 𝑘 × 𝑠 ≥ 𝑇𝑖 𝑠 ≤ 𝐹(𝑇𝑠 − 𝑇𝑖 ) gdzie: 𝑘 = 1,57 𝐹 = 0,266 𝑇𝑠 = 𝑉𝑛 + 𝐸 𝑇𝑖 = 𝑉𝑛 − 𝐸 𝑉𝑛 – wartość pojemności nominalnej oznaczona na butelce miarowej zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy 𝐸 – wartość błędu granicznego dopuszczalnego odpowiadająca pojemności nominalnej 𝑉𝑛 wyznaczona zgodnie z tabelą określoną w załączniku nr 4 do ustawy C2. Metoda średniego zakresu Liczba butelek miarowych w próbce wynosi 40.
1) Obliczyć średnią 𝑥 pojemności rzeczywistych butelek znajdujących się w próbce 𝑥𝑖 wg wzoru: ∑ 𝑥𝑖 𝑥= 40
2) Obliczyć średni zakres 𝑅 rzeczywistych pojemności 𝑥𝑖 butelek znajdujących się w próbce. W tym celu należy podzielić próbkę zgodnie z kolejnością wykonywania pomiarów pojemności rzeczywistej na osiem małych próbek składających się z pięciu butelek miarowych każda i przeprowadzić następujące obliczenia:
a) obliczyć zakres 𝑅 każdej z małych próbek, to znaczy różnicę między rzeczywistymi pojemnościami największej i najmniejszej butelki wchodzącej w skład tej próbki;
b) obliczyć sumę zakresów ośmiu mniejszych próbek ∑ 𝑅𝑖
c) obliczyć średni zakres ∑ 𝑅𝑖 𝑅= 8
3) Partia powinna zostać uznana za zgodną z przepisami ustawy, jeżeli wartości 𝑥 i 𝑅 spełniają równocześnie następujące trzy nierówności: 𝑥 + 𝑘′ × 𝑅 ≤ 𝑇𝑠 𝑥 − 𝑘′ × 𝑅 ≥ 𝑇𝑖 𝑅 ≤ 𝐹′(𝑇𝑠 − 𝑇𝑖 ) gdzie: 𝑘′ = 0,668 𝐹′ = 0,628 𝑇𝑠 = 𝑉𝑛 + 𝐸 𝑇𝑖 = 𝑉𝑛 − 𝐸 𝑉𝑛 – wartość pojemności nominalnej oznaczona na butelce miarowej zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy, 𝐸– wartość błędu granicznego dopuszczalnego odpowiadająca pojemności nominalnej 𝑉𝑛 wyznaczona zgodnie z tabelą określoną w załączniku nr 4 do ustawy.