1. Do stosunków prawnych z zakresu telekomunikacji stosuje się
przepisy Prawa telekomunikacyjnego, o ile wiążące Rzeczpospolitą Polską
ratyfikowane umowy międzynarodowe nie stanowią inaczej.
2. Jeżeli wiążące Rzeczpospolitą Polską umowy międzynarodowe, w tym
wiążące uchwały organizacji międzynarodowych ustanowionych tymi umowami,
przewidują jednakowe traktowanie podmiotu polskiego i podmiotu obcego, minister
właściwy do spraw informatyzacji zapewni również w aktach wykonawczych do
niniejszej ustawy jednakowe traktowanie tych podmiotów.
3. Dla zwiększenia efektywności telekomunikacji minister właściwy do spraw
informatyzacji może, w drodze rozporządzenia, wprowadzić do stosowania
wymagania i zalecenia międzynarodowe o charakterze specjalistycznym, w tym
dotyczące bezpieczeństwa i prawidłowości telekomunikacji, gospodarowania
numeracją, częstotliwościami oraz zasobami orbitalnymi, ustanawiane
w szczególności przez:
1) Międzynarodowy Związek Telekomunikacyjny (ITU);
2) Europejską Konferencję Administracji Pocztowych i Telekomunikacyjnych
(CEPT);
3) Europejski Komitet do spraw Normalizacji Elektrotechniki (CENELEC);
4) Międzynarodową Komisję Elektrotechniczną (IEC);
5) Europejski Instytut Norm Telekomunikacyjnych (ETSI).
4. Wymagania i zalecenia, o których mowa w ust. 3, zwane są dalej „przepisami
międzynarodowymi”.