1. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych stwierdza prawo
wykonywania zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który
dyplom, świadectwo lub inny dokument potwierdzający posiadanie formalnych
kwalifikacji pielęgniarki lub położnej uzyskał w państwie innym niż państwo
członkowskie Unii Europejskiej, jeżeli zostały spełnione wymagania zawarte
w przepisach prawa Unii Europejskiej dla kształcenia pielęgniarek odpowiedzialnych
za opiekę ogólną lub dla kształcenia położnych, a Rzeczpospolita Polska jest
pierwszym krajem Unii Europejskiej, w którym pielęgniarka lub położna składa
wniosek o stwierdzenie prawa wykonywania zawodu.
2. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych stwierdza prawo wykonywania
zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii Europejskiej, o którym mowa
w ust. 1, jeżeli państwo członkowskie Unii Europejskiej potwierdziło kwalifikacje
zawodowe pielęgniarki lub położnej wydane przez państwo trzecie oraz pielęgniarka
lub położna legitymuje się 3-letnim doświadczeniem zawodowym zdobytym na
terytorium państwa członkowskiego, które uznało kwalifikacje zawodowe. Do
postępowania w sprawach określonych w zdaniu pierwszym stosuje się przepisy
o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach
członkowskich Unii Europejskiej.
3. Okręgowa rada pielęgniarek i położnych, rozpatrując wniosek o stwierdzenie
prawa wykonywania zawodu obywatelowi państwa członkowskiego Unii
Europejskiej, który nie spełnia wymagań określonych w niniejszej ustawie, stosuje
przepisy o zasadach uznawania kwalifikacji zawodowych nabytych w państwach
członkowskich Unii Europejskiej.
4. Postępowanie w sprawie stwierdzenia prawa wykonywania zawodu na
podstawie ust. 1–3 powinno się zakończyć niezwłocznie, nie później niż w terminie
4 miesięcy od dnia złożenia wszystkich wymaganych dokumentów określonych ustawą.