§ 1. Prokurator, oskarżony i pokrzywdzony mają prawo wziąć udział
w posiedzeniu w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania. Udział ich jest
obowiązkowy, jeżeli prezes sądu lub sąd tak zarządzi.
§ 2. Jeżeli oskarżony sprzeciwia się warunkowemu umorzeniu, jak również
wtedy, gdy sąd uznaje, że warunkowe umorzenie byłoby nieuzasadnione, kieruje
sprawę na rozprawę. Wniosek prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania
zastępuje akt oskarżenia. W terminie 7 dni prokurator dokonuje czynności
określonych w art. 333 § 1–2.
§ 3. Jeżeli sąd uzna za celowe ze względu na możliwość porozumienia się
oskarżonego z pokrzywdzonym w kwestii naprawienia szkody lub zadośćuczynienia,
może odroczyć posiedzenie, wyznaczając stronom odpowiedni termin. Na wniosek
oskarżonego i pokrzywdzonego, uzasadniony potrzebą dokonania uzgodnień, sąd
zarządza stosowną przerwę lub odracza posiedzenie.
§ 4. Sąd orzekając o warunkowym umorzeniu bierze pod uwagę wyniki
porozumienia się oskarżonego z pokrzywdzonym w kwestii wskazanej w § 3.
§ 5. W przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania sąd orzeka na
posiedzeniu wyrokiem.