1. Celem nadzoru uzupełniającego jest ochrona stabilności finansowej instytucji kredytowych, zakładów ubezpieczeń, zakładów reasekuracji i firm inwestycyjnych wchodzących w skład konglomeratu finansowego. 2. Nadzór uzupełniający jest wykonywany poprzez badanie:
1) adekwatności kapitałowej konglomeratu finansowego oraz strategii postępowania w tym zakresie;
1) Ustawa niniejsza wprowadza do polskiego prawa postanowienia dyrektywy 2002/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 grudnia 2002 r. w sprawie nadzoru uzupełniającego nad instytucjami kredytowymi, przedsiębiorstwami ubezpieczeniowymi i firmami inwestycyjnymi w konglomeracie finansowym oraz w sprawie zmian dyrektyw Rady 73/239/EWG, 79/267/EWG, 92/49/EWG, 92/96/EWG, 93/6/EWG i 93/22/EWG oraz dyrektywy 98/78/WE i 2000/12/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. WE L 035 z 11.02.2003).
2) znaczących transakcji wewnątrzgrupowych;
3) poziomu koncentracji ryzyka w konglomeracie finansowym oraz znaczącej koncentracji ryzyka;
4) ryzyka konfliktu interesów pomiędzy podmiotami w konglomeracie finansowym;
5) prawidłowości zarządzania ryzykiem;
6) rzetelności i poprawności kontroli wewnętrznej.