1. Unijne świadectwo zdolności żeglugowej uprawnia do żeglugi po
polskich śródlądowych drogach wodnych lub śródlądowych drogach wodnych innych
niż Rzeczpospolita Polska państw członkowskich, w danym rejonie pływania.
2. W przypadku wprowadzenia przez państwo członkowskie dodatkowych lub
ograniczonych wymagań technicznych na określonych drogach wodnych tego
państwa, w celu dopuszczenia statku do żeglugi na tych drogach, należy uzyskać:
1) dodatkowy wpis do unijnego świadectwa zdolności żeglugowej albo
2) uzupełniające unijne świadectwo zdolności żeglugowej – w przypadku
posiadania ważnego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej bez wpisu,
o którym mowa w pkt 1, lub świadectwa, o którym mowa w art. 28 ust. 4 pkt 3.
3. Minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze
rozporządzenia, wykaz śródlądowych dróg wodnych państw członkowskich
z podziałem na rejony pływania, do których stosuje się wymagania techniczne dla
statków objętych obowiązkiem posiadania unijnego świadectwa zdolności
żeglugowej, mając na względzie zapewnienie harmonizacji warunków wydawania
unijnego świadectwa zdolności żeglugowej.
4. W celu dokonania zmian w unijnym świadectwie zdolności żeglugowej
w zakresie uprawnień do żeglugi w danym rejonie pływania, statek poddaje się
inspekcji technicznej, o której mowa w art. 34b ust. 1, dla ustalenia czy spełnia on
wymagania techniczne dla tego rejonu pływania.
5. W celu uzyskania uzupełniającego unijnego świadectwa zdolności żeglugowej
w zakresie uprawnień do żeglugi w danym rejonie pływania, statek poddaje się
inspekcji technicznej, o której mowa w art. 34b ust. 1, w zakresie niezbędnym dla
ustalenia, czy spełnia on dodatkowe lub ograniczone wymagania techniczne, o których
mowa w ust. 2.