1. Podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych przechowuje
dokumentację medyczną przez okres 20 lat, licząc od końca roku kalendarzowego,
w którym dokonano ostatniego wpisu, z wyjątkiem:
1) dokumentacji medycznej w przypadku zgonu pacjenta na skutek uszkodzenia
ciała lub zatrucia, która jest przechowywana przez okres 30 lat, licząc od
końca roku kalendarzowego, w którym nastąpił zgon;
1a) dokumentacji medycznej zawierającej dane niezbędne do monitorowania
losów krwi i jej składników, która jest przechowywana przez okres 30 lat,
licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dokonano ostatniego wpisu;
2) zdjęć rentgenowskich przechowywanych poza dokumentacją medyczną
pacjenta, które są przechowywane przez okres 10 lat, licząc od końca roku
kalendarzowego, w którym wykonano zdjęcie;
3) skierowań na badania lub zleceń lekarza, które są przechowywane przez okres:
a) 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym udzielono
świadczenia zdrowotnego będącego przedmiotem skierowania lub zlecenia lekarza,
b) 2 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym wystawiono
skierowanie – w przypadku gdy świadczenie zdrowotne nie zostało
udzielone z powodu niezgłoszenia się pacjenta w ustalonym terminie,
chyba że pacjent odebrał skierowanie;
4) dokumentacji medycznej dotyczącej dzieci do ukończenia 2. roku życia, która
jest przechowywana przez okres 22 lat.
2. Po upływie okresów wymienionych w ust. 1 podmiot udzielający
świadczeń zdrowotnych niszczy dokumentację medyczną w sposób
uniemożliwiający identyfikację pacjenta, którego dotyczyła. Dokumentacja
medyczna przeznaczona do zniszczenia może być wydana pacjentowi, jego
przedstawicielowi ustawowemu lub osobie upoważnionej przez pacjenta.
3. Po upływie okresów, o których mowa w ust. 1, do postępowania
z dokumentacją medyczną będącą materiałem archiwalnym w rozumieniu
przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym
i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164), stosuje się przepisy wydane na podstawie
art. 5 ust. 2 i 2b tej ustawy.