Art. 26. 1. Psycholog, wykonując zawód, nie jest związany poleceniem co do treści diagnozy psychologicznej, opinii psychologicznej, orzeczenia psychologicznego lub doboru metod psychologicznych. 2. Psycholog ma prawo odmówić udzielenia świadczenia psychologicznego tylko z ważnych powodów. 3. Psycholog ma obowiązek udzielić świadczenia psychologicznego w każdym przypadku, gdy zwłoka w jego udzie- leniu mogłaby spowodować niebezpieczeństwo utraty życia, ciężkiego uszkodzenia ciała lub ciężkiego rozstroju zdrowia. Przepisu art. 25 ust. 2 nie stosuje się. 4. Przepis ust. 3 stosuje się również w przypadku, gdy odbiorca świadczeń psychologicznych, o którym mowa w art. 25 ust. 2, nie ma przedstawiciela ustawowego ani opiekuna faktycznego albo porozumienie się z tymi osobami jest niemożliwe. 5. W przypadku odmowy udzielenia świadczenia psychologicznego psycholog ma obowiązek bez zbędnej zwłoki uprzedzić o tym odbiorcę świadczeń psychologicznych, jego przedstawiciela ustawowego lub opiekuna faktycznego. Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, psycholog, który odmówił udzielenia świadczenia psychologicznego, wskazuje innego psychologa lub podmiot, w którym odbiorca świadczeń psychologicznych może uzyskać właściwe świadczenie psychologiczne. 6. Odmowę udzielenia świadczenia psychologicznego psycholog odnotowuje i uzasadnia w prowadzonej dokumen- tacji psychologicznej. 7. W przypadku powzięcia przez psychologa wątpliwości w zakresie diagnozy psychologicznej lub wątpliwości tera- peutycznych może on skonsultować problem z innym psychologiem, osobą wykonującą zawód medyczny w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej lub osobą posiadającą tytuł specjalisty w dzie- dzinie ochrony zdrowia określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 46 pkt 1 ustawy z dnia 24 lutego 2017 r. o uzyskiwaniu tytułu specjalisty w dziedzinach mających zastosowanie w ochronie zdrowia. Informację o konsultacji psycholog odnotowuje i uzasadnia w prowadzonej dokumentacji psychologicznej.