§ 1. Ulegające przepadkowi przedmioty poręczenia lub ściągnięte
sumy poręczenia majątkowego przekazuje się lub przelewa na rzecz Skarbu Państwa;
pokrzywdzony ma wówczas pierwszeństwo zaspokojenia na nich swoich roszczeń
wynikających z przestępstwa, jeżeli w inny sposób nie można uzyskać naprawienia
szkody.
§ 2. Z chwilą ustania poręczenia majątkowego przedmiot poręczenia zwraca się,
a sumę poręczenia zwalnia się, pod tym jednak warunkiem, że w razie prawomocnego
skazania oskarżonego na karę pozbawienia wolności następuje to z chwilą rozpoczęcia
odbywania przez niego kary. W razie niezgłoszenia się na wezwanie do odbycia kary
stosuje się art. 268 § 1.
§ 3. Cofnięcie poręczenia majątkowego staje się skuteczne dopiero z chwilą
przyjęcia nowego poręczenia majątkowego, zastosowania innego środka
zapobiegawczego lub odstąpienia od stosowania tego środka.
§ 4. Przepisy § 2 i 3 nie dotyczą cofnięcia poręczenia majątkowego i zwrotu
przedmiotów, jeżeli już zapadło postanowienie o jego przepadku lub o ściągnięciu
sumy poręczenia.