1. Żeglugowe wykorzystanie śluz i pochylni przez statki oraz wydatki ponoszone na śródlądowe drogi wodne i ich infrastrukturę podlegają ewidencji. 2. Wody Polskie prowadzą dla każdego roku kalendarzowego ewidencję:
1) żeglugowego wykorzystania śluz i pochylni przez statki,
2) wydatków poniesionych na rozwój i utrzymanie śródlądowych dróg wodnych i ich infrastruktury
– zgodnie z przepisami rozporządzenia Rady (EWG) nr 1108/70 z dnia 4 czerwca 1970 r. wprowadzającego system księgowy dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej (Dz. Urz. WE L 130 z 15.06.1970, str. 4, z późn. zm.9) – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 42). 3. Coroczne informacje o wydatkach poniesionych w roku poprzednim przez:
1) zakłady lub jednostki organizacyjne, które z własnych środków finansowych wykonują urządzenia wodne na śródlądowej drodze wodnej służące uprawianiu żeglugi śródlądowej,
2) organy administracji żeglugi śródlądowej w zakresie wydatków dotyczących funkcjonowania administracji żeglugi śródlądowej, ustalonych przepisami ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o żegludze śródlądowej
– są przekazywane przez te podmioty Wodom Polskim w terminie do dnia 31 marca każdego roku na formularzach ewidencyjnych. 4. Formularze ewidencyjne, o których mowa w ust. 3, obejmują dane wymagane na podstawie załączników I i III do rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2. 4a. Ewidencje, o których mowa w ust. 2, udostępnia się do wglądu nieodpłatnie. 4b. Wyszukiwanie danych zawartych w ewidencjach, o których mowa w ust. 2, sporządzanie kopii dokumentów oraz ich przesyłanie odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. 5. Na podstawie informacji zawartych w formularzach ewidencyjnych, o których mowa w ust. 3, Wody Polskie przygotowują zbiorczy formularz ewidencyjny i przekazują go ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej oraz ministrowi właściwemu do spraw żeglugi śródlądowej w terminie do dnia 31 października każdego roku. 6. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej, w terminie do dnia 31 grudnia każdego roku, przekazuje Komisji Europejskiej zbiorczą informację obejmującą dane wymagane na podstawie załączników I i III do rozporządzenia, o którym mowa w ust. 2.
9) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. WE L 278 z 23.12.1970, str. 1 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 54, Dz. Urz. WE L 167 z 05.07.1979, str. 1 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 85, Dz. Urz. WE L 302 z 23.10.1981, str. 8 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 7, t. 1, str. 118, Dz. Urz. WE L 353 z 17.12.1990, str. 12 – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 6, t. 1, str. 258, Dz. Urz. UE L 236 z 23.09.2003, str. 33, Dz. Urz. UE L 363 z 20.12.2006, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 158 z 10.06.2013, str. 1. 7. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw żeglugi śródlądowej określi, w drodze rozporządzenia:
1) sposób prowadzenia ewidencji, o których mowa w ust. 2;
2) rodzaj wydatków i rodzaj infrastruktury oraz prac wykonywanych na śródlądowych drogach wodnych objętych ewidencją, o której mowa w ust. 2 pkt 2;
3) wzory:
a) formularzy ewidencyjnych, o których mowa w ust. 3,
b) zbiorczego formularza ewidencyjnego, o którym mowa w ust. 5,
c) zbiorczej informacji, o której mowa w ust. 6. 8. Wydając rozporządzenie, o którym mowa w ust. 7, minister właściwy do spraw gospodarki wodnej:
1) uwzględni podział statków w zależności od rodzaju, ładowności i mocy silnika;
2) będzie się kierował koniecznością zestawiania wydatków grupowanych w zależności od rodzaju zabudowy i klasy śródlądowej drogi wodnej, a także przepisami prawa Unii Europejskiej dotyczącymi systemu księgowego dla wydatków na infrastrukturę w transporcie kolejowym, drogowym i w żegludze śródlądowej. Rozdział 1a Przygotowanie inwestycji w zakresie systemu retencyjno-dozującego

Art. 194a. 1. Do inwestycji polegającej na budowie, rozbudowie lub przebudowie systemu retencyjno-dozującego o pojemności umożliwiającej wstrzymanie przez co najmniej 5 następujących po sobie dni wprowadzania do wód ścieków lub wód, stosuje się przepisy niniejszego rozdziału, jeżeli inwestor uzyska pozytywną opinię Prezesa Wód Polskich dotyczącą planowanej inwestycji. 2. Za inwestora, o którym mowa w ust. 1, uznaje się zakład wprowadzający do śródlądowych wód powierzchniowych płynących ścieki przemysłowe lub wody pochodzące z odwodnienia zakładów górniczych, zawierające chlorki i siarczany lub działający na rzecz takiego zakładu inny podmiot, który zajmuje się lub będzie zajmował się wprowadzeniem wód z zakładów górniczych do wód.

Art. 194b. 1. Prezes Wód Polskich, na wniosek inwestora, w terminie 30 dni od dnia otrzymania wniosku sporządza i przedstawia inwestorowi opinię dotyczącą możliwości zastosowania ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości w związku z realizacją inwestycji w zakresie systemu retencyjno-dozującego, którą przygotowuje z uwzględnieniem:
1) planowanej lokalizacji inwestycji na nieruchomościach osób trzecich, uwzględniając potrzebę stosowania proporcjonalnych ograniczeń praw i wolności osób trzecich, a w szczególności przebiegu inwestycji liniowej po najkrótszej drodze od odbiornika wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych do zakładu górniczego lub zbiornika retencyjnego, w którym są przetrzymywane te wody, chyba że ten przebieg powodowałby większą ingerencję w prawa i wolności osób trzecich, a także z uwzględnieniem uwarunkowań przyrodniczych i terenowych;
2) zakładanego efektu realizacji inwestycji dla środowiska wodnego, uwzględniając potrzebę zapewnienia retencjonowania ścieków przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany, podczas obowiązywania na obszarze, na którym zlokalizowano odbiorniki ścieków, ostrzeżeń przed suszą hydrologiczną w celu okresowego, trwającego przez co najmniej 5 następujących po sobie dni wstrzymania wpro- wadzania tych ścieków do wód lub ziemi;
3) potrzeby zwiększenia efektywności działania systemu lub pozytywnego wpływu na środowisko planowanych zmian – w przypadku rozbudowy lub przebudowy systemu retencyjno-dozującego. 2. Do wniosku, o którym mowa w ust. 1, załącza się:
1) opis planowanej lokalizacji inwestycji i stanu prawnego nieruchomości, na której ta inwestycja będzie realizowana;
2) opis zakładanego efektu realizacji inwestycji dla środowiska wodnego z podaniem:
a) zakładanej pojemności zbiorników retencyjnych,
b) ilości ścieków przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany, odprowadzanych systemem retencyjno-dozującym,
c) maksymalnej ilości ścieków przemysłowych lub wód pochodzących z odwodnienia zakładów górniczych, zawierających chlorki i siarczany, wprowadzanych do wód lub ziemi, określonej w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym;
3) w przypadku rozbudowy lub przebudowy systemu retencyjno-dozującego – opis zakładanego zwiększenia efektywności działania tego systemu lub opis pozytywnego wpływu planowanych zmian na środowisko. 3. Opinię, o której mowa w ust. 1, inwestor załącza do:
1) wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na realizację inwestycji, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 274 oraz z 2025 r. poz. 680);
2) wniosku o pozwolenie na budowę;
3) odpowiedniej zgody wodnoprawnej, jeżeli jest wymagana.

Art. 194c. Do inwestycji, o której mowa w art. 194a, stosuje się przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2010 r. o szczególnych zasadach przygotowania do realizacji inwestycji w zakresie budowli przeciwpowodziowych dotyczące inwestycji, o których mowa w art. 1 pkt 1 tej ustawy.

Art. 194d. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, w którym wyznaczono tereny rolnicze, tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, leśnych, hodowlanych i ogrodniczych lub tereny łąk lub pastwisk, umożliwia również lokalizację na tych terenach, z wyjątkiem obszarów objętych przynajmniej jedną formą ochrony przyrody, o której mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1‒9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, systemów retencyjno-dozujących lub ich części, chyba że ustalenia tego planu miejscowego zakazują ich lokalizacji. Rozdział 2 Melioracje wodne