1. Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej, na wniosek ministra
właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, w drodze
rozporządzenia, może uznać za pomnik historii zabytek nieruchomy wpisany do
rejestru lub park kulturowy o szczególnej wartości dla kultury, określając jego granice.
2. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może
złożyć wniosek, o którym mowa w ust. 1, po uzyskaniu opinii Rady Ochrony Zabytków.
3. Cofnięcie uznania zabytku nieruchomego za pomnik historii następuje
w trybie przewidzianym dla jego uznania.
4. Minister właściwy do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego może
przedstawić Komitetowi Dziedzictwa Światowego wniosek o wpis pomnika historii
na „Listę dziedzictwa światowego” w celu objęcia tego pomnika ochroną na podstawie
Konwencji w sprawie ochrony światowego dziedzictwa kulturalnego i naturalnego,
przyjętej w Paryżu dnia 16 listopada 1972 r. (Dz. U. z 1976 r. poz. 190 i 191).