1. Żołnierz zawodowy, który w ramach obowiązków na zajmowanym stanowisku służbowym wykonuje bezpo- średnią obsługę wojskowych statków powietrznych, otrzymuje dodatek specjalny o charakterze stałym, ustalony przy zastosowaniu mnożników kwoty obliczeniowej:
1) do 0,10 – jeżeli pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku do 10 lat;
2) do 0,20 – jeżeli pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku od 10 do 20 lat;
3) do 0,30 – jeżeli pełnił służbę wojskową na stanowiskach objętych prawem do dodatku powyżej 20 lat. 2. Mnożniki kwoty obliczeniowej, o których mowa w ust. 1, zwiększa się żołnierzowi zawodowemu wykonującemu bezpośrednią obsługę:
1) samolotów wielozadaniowych F-16 lub śmigłowców pokładowych lotnictwa Marynarki Wojennej – o 0,10;
2) statków powietrznych przeznaczonych do wykonywania zadań transportu powietrznego o statusie HEAD – o 0,20. 3. Stanowiskami służbowymi objętymi prawem do dodatku specjalnego są stanowiska służbowe w pododdziałach technicznych jednostek wojskowych, w których dokonuje się obsługi wojskowych statków powietrznych, oznaczone w etatach jednostek wojskowych cechą korpusu osobowego sił powietrznych – 22, cechą grupy osobowej inżynieryjno-
-lotniczej – J. 4. Przy przyznawaniu żołnierzowi zawodowemu dodatku specjalnego uwzględnia się poziom wyszkolenia specjali- stycznego żołnierza oraz uprawnienia posiadane przez niego w zakresie obsługi statków powietrznych, stopień trudności i złożoności wykonywanych zadań, liczbę podległych lub nadzorowanych żołnierzy, a także uciążliwości i zagrożenia związane z realizacją zadań wynikających z zajmowanego stanowiska służbowego. Dziennik Ustaw –7– Poz. 149