1. Strefę ochronną obejmującą:
1) wyłącznie teren ochrony bezpośredniej ustanawia właściwy organ Wód Polskich
w drodze decyzji;
2) teren ochrony bezpośredniej i teren ochrony pośredniej ustanawia wojewoda
w drodze aktu prawa miejscowego.
2. Jeżeli strefa ochronna, o której mowa w ust. 1 pkt 2, obejmowałaby tereny
położone w obszarze działania co najmniej 2 wojewodów, tę strefę ochronną
ustanawiają wspólnie właściwi wojewodowie w drodze aktu prawa miejscowego.
3. Jeżeli granice terenu ochrony bezpośredniej strefy ochronnej, o której mowa
w ust. 1 pkt 2, obejmują teren ochrony bezpośredniej ustanowionej wcześniej strefy
ochronnej, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wojewoda w akcie prawa miejscowego,
o którym mowa w ust. 1 pkt 2, znosi tę strefę ochronną, a właściwy organ Wód
Polskich stwierdza, w drodze decyzji, wygaśnięcie decyzji ustanawiającej tę strefę
ochronną. Przepisy art. 162 § 1 pkt 1 oraz § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. –
Kodeks postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio.
4. Projekt aktu prawa miejscowego, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i ust. 2,
podlega uzgodnieniu z Wodami Polskimi.
5. Decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje właścicieli nieruchomości, na
obszarze których została ustanowiona strefa ochronna.
6. Jeżeli przed zakończeniem postępowania dotyczącego ustanowienia strefy
ochronnej, o której mowa w ust. 1 pkt 1, wejdą w życie przepisy wydane na podstawie
ust. 1 pkt 2 dotyczące tego samego ujęcia wody, postępowanie dotyczące
ustanowienia strefy ochronnej, o której mowa w ust. 1 pkt 1, umarza się.